Bitte in der rechten Spalte bei KATEGORIE: ANALYSEN ZUM TAG klicken und scrollen, so werden alle Analysen-Beiträge sichtbar:

012: 7 Türken verletzten 2 Innsbrucker  011: Rankweil: 6 Türken schlugen willkürlich zu  010: 3 Türken schlugen Salzburgerin von hinten nieder  009: Haidershofen: Wenn Moslems schlägern, ist der Tod nah  008: 5 bosnische Moslems gegen 2 Oberösterreicher  007: 4 Moslems vergewaltigten autochthone Tirolerin  006: Raub nach dem Bankbesuch  005: 15-20 Türken schlugen 2 Ethnoeuropäer  004: Zeitung „Österreich“ warnt vor Gefahren nicht detailliert 003: 6 Disco-Gäste bei Rauferei verletzt  002: Warum die Moslems Europa verängstigen wollen  001: Erziehung zur Überheblichkeit 

12:              20090707     KATEGORIE: ANALYSEN ZUM TAG

7 TÜRKEN VERLETZTEN 2 INNSBRUCKER

Leider muss ich schon wieder von einer Gewalttat für ANALYSEN ZUM TAG schreiben, mit denen ich den Opfern von islamisch begründeter Gewalt eine Informationsquelle über ähnliche Fälle in Österreich geben will und alle bisher noch nicht Geschädigten warnen will. Es gibt zwar derzeit weniger große Terroranschläge, dafür aber nehmen die “kleineren” islamischen Gewaltübergriffe neben anderen europäischen Ländern auch in Österreich inflationär zu.

Die von den Opfern aus Angst und Scham nicht gemeldeten Verletzungen und die von den Pressediensten vertuschten Gewalttaten dürften noch um ein Vielfaches höher sein. Die Massenmedien wollen oder können die nichtislamischen Europäer nicht mehr ausreichend warnen, weil sie anscheinend schon zu sehr in islamische Abhängigkeiten geraten sind.

Vorgestern berichtete die Zeitung „De Telegraaf“, wie ein marokkanischer Taxifahrer in Amsterdam einen Fahrgast wegen Preisdifferenzen erschlug. In unseren Zeitungen war nichts davon zu finden.

Erst jetzt habe ich von der Gewalttat von 7 Türken gegen 2 Innsbrucker erfahren, die schon im Jänner 2009 stattfand:

========

Innsbruck , 06. Jänner 2009.

Selbst als eines der beiden Opfer am Boden lag hörten die sieben Schläger nicht auf, anschließend nahmen sie ihnen noch ihr Geld und ihre Handys ab.

Sieben Personen haben zwei Schüler auf dem Heimweg von einem Ball in Innsbruck krankenhausreif geschlagen. Sie verpassten ihnen Fußtritte und Fausthiebe. Selbst als ein 20-Jähriger am Boden lag, schlugen und traten sie weiter auf ihr Opfer ein.

Um kurz nach 2.00 Uhr haben mehrere Personen aus dem Tiroler Unterland den Ball verlassen. Die Gruppe – laut Polizei handelte es sich um Personen vermutlich türkischer Abstammung – kam auf die jungen Männer zu. Sie rempelten einen 20-jährigen Schüler an und verpassten ihm Faustschläge und Fußtritte, bis er zu Boden ging. Einer seiner Begleiter eilte dem Mann zur Hilfe und bekam ebenfalls Faustschläge ab.

Die Täter raubten dem 20-Jährigen sein Mobiltelefon und die Geldbörse und flüchteten. Die beiden jungen Männer mussten in die Klinik eingeliefert werden. Der 20-jährige Schüler wurde schwer verletzt. Er erlitt eine Kieferfraktur und wurde operiert. Der zweite Mann wurde nur leicht verletzt und konnte die Klinik bereits wieder verlassen.

http://www.oe24.at/oesterreich/chronik/tirol/

Sieben_Taeter_schlugen_Schueler_krankenhausreif_

413037.ece

======

MEINE ANALYSE:

Es steht zwar im Polizeibericht nur “vermutlich” türkischer Abstammung, aber die Vorgehensweise bei der Tat weist auf das Muster dieser berüchtigten “Strafsanktionen” von europäischen Moslems der 3.Generation gegen Ureuropäer hin. Denn in ihren Augen beleidigen diese sie alleine durch ihr Dasein. Die Welt wurde laut Koran doch nur ihnen alleine von Allah zur Verfügung gestellt, da haben andere zumindest in einem Europa der Zukunft nichts zu suchen. Da insbesondere Jugendliche die Zukunft verkörpern, sind die ethnoeuropäischen Jugendlichen das vorrangige Ziel dieser Attacken.

Die Vorgehensweise: Zuerst provokant beschimpfen und anrempeln, bei Gegenwehr dann empört-beleidigt reagieren, in großer Überzahl zuschlagen, gegen die zu Boden Gegangenen die Brutalität nicht zurücknehmen, sondern sogar noch zügellos steigern um den Tod des Opfers lustvoll in zu Kauf nehmen. Als Belohnung für diese “Leistung” zum Abschluss Mobiltelefon und Geld wegnehmen.

Viele der etwa von 1925 bis 1985 geborenen europäischen Politiker und Journalisten sind mitschuldig an dieser immer mehr zunehmenden Treibjagd gegen ihre eigenen Kinder, Enkeln und Urenkeln, weil sie den Islam in notorischer Weise beschönigen. Wenn überhaupt, dann bringen sie nur kurze verschämte Meldungen im Lokalteil ihrer Medien.

Aus ihrem schlechten Gewissen heraus versuchen sie nie, diese Gewalttaten zu thematisieren, zu kommentieren oder gar zu analysieren. Alles immer nur schön unter den Teppich kehren. Für die Aggressivität türkischer Jugendlicher machen sie alles andere verantwortlich, nur nicht den Islam. Sie schauen weg, wenn Mädchen ohne Kopftuch beschimpft und angepöbelt werden und Lehrerinnen verachtet werden, nur weil sie sich als “minderwertige” Frauen anmaßen, die verwöhnten und verzogenen Moslem-Bubis belehren zu wollen.

Die künftigen Generationen werden auf ihre Vorfahren vorwurfsvoll zurückblicken und sagen: “Von 1970 weg habt ihr uns die Suppe eingebrockt. Aus Eitelkeit, weil ihr mit einem Heiligenschein umgeben immer nur gut dastehen wolltet, habt ihr die Gewaltideologie der 1,4 Milliarden Moslems nicht konsequent von unserem kleinen Europa abgewehrt. Im Gegenteil, die wenigen, die das versuchten, die wurden von euch sogar in vollkommen verdrehter Weise gebetsmühlenartig beschuldigt, sie wären Populisten und Rassisten gewesen. Dabei wart ihr es selbst, die populistisch mit dem ISLAMISCHEN Rassismus (gegen Andersgläubige, Juden und Frauen) gemeinsame Sache gemacht habt.”

              arouet8 – against mohammedanism+hitlerism+sheikhism

Es reicht! Österreich braucht endlich kompetente Volksvertreter, die nicht davor zurückschrecken die Wahrheit zu sagen und Verantwortung zu übernehmen. Deshalb präsentieren wir die Satire Partei Österreichs:
2gewinnt – Die Popu-Liste(n).

Die Eckpfeiler unseres Parteiprogramms:

• Wir sagen was das Volk hören will.
• Nein zur EU, aber Ja zur Europäischen Union.
• 2gewinnt findet kleinformatige Boulevardzeitungen super!
• Wähler sind für uns Stimmvieh.
• Wer kein deudsch spricht, kan sich kleich wieter schleichen!
• Ausländer- und Inländerfeindlichkeit werden bei uns groß geschrieben. Grundsätzlich haben wir mit allen Probleme die nicht wir (David oder Homajon) sind.
• Markige Sprüche und Sündenböcke statt Lösungen.
• „Eh Wurscht!“ muss Verfassungsstatus erlangen.
• Nein zur Hetero-Ehe!
• Null Toleranz für Toleranz!

Seien Sie lieber ein Vollwappler statt ein Vollkoffer und treten Sie unserer Partei bei. Denn jeder Depp zählt (…und wählt).

Quelle: 2gewinnt

Homajon

Altkanzler Helmut Schmidt habe ich immer geschätzt. Entweder ändern sich manche Menschen mit zunehmenden Alter, bedingt durch ihre Senilität oder ich habe ihn verkannt. Ich halte ihm mal Ersteres zu Gute.

Rückblende:

Leipzig. SPD Parteitag 17.April 1998: Liebe Freunde, 1982 hat Euch Herbert Wehner zugerufen, es werde 15 Jahre brauchen, ehe wir Sozis die Bundesregierung wieder übernehmen könnten. Heute, bald 16 Jahre später, sind endlich die Chancen gut und die Wahrscheinlichkeit ist sehr groß, daß wir im Herbst die Verantwortung übernehmen.
Wem verdanken wir diese hohe Wahrscheinlichkeit? Zum einen der politischen Vernunft und der Selbstdisziplin, welche unsere Partei wiedergefunden hat – nicht zuletzt das Verdienst von Oskar Lafontaine. (Helmut Schmidt) Quelle

Gegenwart:

Auch Adolf Nazi war ein charismatischer Redner. Oskar Lafontaine ist es auch.”, fügte Schmidt hinzu. Zudem verglich der Sozialdemokrat Lafontaine mit dem französischen Rechtspopulisten Jean Marie Le Pen. “Der eine ist links, der andere ist rechts. Aber vergleichbare Populisten sind Lafontaine und Le Pen schon”, sagte der Alt-Kanzler. Quelle

Was geht mich das dumme Gequatsche von gestern an, nicht wahr? Natürlich kann man Oskar Lafontaine kritisieren, aber diese Analogie zu Hitler ist nicht nur völlig daneben, sondern auch allerunterste Schublade.
Welcher aktuelle Spitzen-Politiker ist eigentlich nicht populistisch? Pausenclown Westerwelle? Steinmeier im Bierzelt? War der nicht am Lallen?
Wenn wir schon bei Vergleichen sind: Was ist der Unterschied zwischen Altkanzler Helmut Schmidt und einer Kaffeemaschine? Die Kaffeemaschine kann man entkalken!

Das Faule Ei des Monats September:

Schmidt in schwarz-weiß, das faule Ei gibt’s in bunt

Das faule Ei des Monats Dezember von Toms Wochenschau:

Diesen Preis “verdiente” sich der hessische Ministerpräsident für die Bild-Titelzeile:

Wir haben zu viele kriminelle junge Ausländer.

Tage vorher hatte unser “meinungsbildendes Volksblatt” fett “Wir wollten einen Deutschen töten” getitelt.
Man muss fairerweise hinzufügen, dass der Bild-Interviewer das Gespräch in eine bestimmte Richtung lenkte, um seine Schlagzeile zu bekommen. Roland Koch nutzte dieses “Sprachrohr” für seinen Populismus um sich im Hinblick auf die Hessenwahl, bei potentiellen Wählern von “rechts” anzubiedern. Den “Migrations-Status” hält Herr Koch dabei offenbar für wichtiger als die sozialen Probleme der Menschen. Hier das komplette Interview.
Warum werden die Stimmen von Koch, Kauder, Beckstein und Konsorten nicht verlautbar, wenn es um Straftaten gegen Ausländer, begangen von Deutschen mit rechtem Hintergrund, geht?
Verdorben ist des Koches Brei, ‘drum passt hier auch das faule Ei. Klatsch!

So, nun ist die letzte “blogtechnische Altlast” aus dem vergangenden Jahr abgearbeitet…

Toms Wochenschau erklärt die Herkunft von Begrifflichkeiten: Hier Volker Kauder, nach ihm wurde das “Kauderwelsch” benannt.

Ok, das Thema ist nicht mehr taufrisch, zumal sich bereits viele andere Blogger dazu geäußert haben. Dennoch drücke ich auch auf meine Senftube um den Inhalt derselbigen hinzuzugeben. “Uns-Guido” hat mal wieder eine populistische Seifenblase aufsteigen lassen. Für mich ein weiterer, kläglicher Versuch die Existenzberechtigung seiner überflüssigen FDP zu untermauern, deren neoliberale, marktwirtschaftlich orientierte Politik mittlerweile durch die Regierungskoalition, angebahnt durch die rotgrüne Vorgängerregierung, praktiziert wird. Folgende Verlautbarung Westerwelle’s ist Gegenstand der Diskussion:

Wenn wir die Löhne künftig vom Staat festlegen lassen, wie es jetzt durch die Koalition bei der Post geschieht, dann ist mir das zuviel DDR.

Hier der treffendste Kommentar durch Pantoffelpunk:

Aber Herr Dr.Guido Westerwelle, wenn man den ganzen Tag arbeitet und sich doch nichts kaufen kann… ist das nicht noch ein Hauch mehr DDR?
Quelle: Blog.Pantoffelpunk

Volltreffer! Wo kriegen die Liberalen überhaupt ihre Stimmen her? Soviele Zahnärzte und Yuppie’s gibt’s doch gar nicht in Deutschland…

Herr Westerwelle, Ihr Spruch kam bei den meisten Bürgern in Deutschland nicht so gut an, vielleicht versuchen Sie es nächstes mal auf der Kirmes. Bei tomswochenschau bekommen Sie dafür das faule Ei des Monats November nachgereicht. Glückwunsch! Und Klatsch!

Gisteren ontdekte ik dat een zekere Ben Kok bij de opening van een nieuwe moskee een reclamevliegtuigje erboven heeft laten cirkelen. De tekst gaf te kennen dat de christelijke God de enige ware is. Ben Kok noemt de Islam een bedriegelijke godsdienst omdat de moslims keer op keer beweren dat Allah de enige god is. Ja, ik heb ook uit de geschiedenis, nog heel recentelijk begrepen, dat christenen zoiets over hun God nooit zouden zeggen. O sorry, ik vergis me, als een Christen zoiets zegt, heeft hij natuurlijk gewoon gelijk.

In mijn ogen is Ben Kok een godsdienstwaanzinnige die hoort bij het rechtse tuig als Livestro, Ayaan Hirsi Ali, meneer Boekestein, Geert Wilders, Rita Verdonk, Blood and Honour, het Vrije Volk, de Dietsche Kameraden, de Nederlandse (of moet het `Nederlandsche` zijn?) Volksunie en meer van dit verdriet. Zeker, ik gooi ze allemaal op één hoop hoewel ik het woord `hoop` nooit in verband heb willen brengen met `rechts`. Die ene hoop zal het rechtse regiment zeker aanspreken aangezien ze zelf voortdurend aan generalisaties doen.

Pas dus op! Wat mij betreft heeft `rechts` niet te maken met een godsdienstige overtuiging maar het kan er wel mee samengaan. Rechts houdt een onverbloemd superioriteitsgevoel in dat voortkomt uit frustraties die grotendeels door links zijn veroorzaakt. De voorkeursbehandeling die buitenlanders soms kregen en krijgen, de toegeeflijkheid tegen zielig ogende mensen, hebben bijgedragen aan de verwording van buurten en wijken. Gezellige volksbuurten veranderden in sfeerloze steenwoestijnen waar de oorspronkelijke bevolking zich niet thuisvoelde en -voelt. Die oorspronkelijk bevolking had namelijk geen flauw begrip van `hoe om te gaan` met de nieuwe buren. En dat was wederzijds. Links heeft daar behoorlijk wat steken laten vallen.

De oplossingen die het rechtse tuig aandraagt zijn allesbehalve oplossingen. Zij zijn gebaseerd op de gedachte dat de nieuwkomers zich `doodgewoon netzo moeten gaan gedragen als wij`.  Dat zal al evenmin iets opleveren als de `we-zijn-allemaal-mensen-en hippie` gedachte van links. Integendeel het provoceert en jaagt de andere partij terug in zijn of haar hok. Het vertrouwen neemt er niet door toe terwijl dat wel zou moeten.

Daar komt bij dat het rechtse tuig ons meesleurt in een wereldwijde provocatie vol van `grote offensieven` in Irak en Afghanistan en misdadige handelingen zoals het tot ridder slaan van Salman Rushdie. Wat heeft die laatste eigenlijk uberhaupt voor betekenis voor de mensheid? Nul! De man kan niet schrijven en doet niet anders dan provocaties uitdelen aan gemakkelijk kwetsbare groeperingen. Zielig is hij allerminst maar wel doortrapt.

De `grote offensieven` vormen vooral een flink stuk symboliek want zij zullen de `eindoverwinning` niet dichterbij brengen. Misschien schakelen de `vredestroepen` wel één of twee organisaties uit maar daarvan maken vier of vijf andere organisaties dan weer gebruik om zelf rotzooi te trappen. Dat is een soort caroussel waarvan westerse politici en militairen geen flauw benul hebben. Dat er strijders sneuvelen is in de ogen van deze groepen niet betreurenswaardig maar heroisch en noodzakelijk. Zij staan niet dagenlang stil bij een gesneuvelde kameraad maar worden door iedere dode opnieuw gevoed in hun geloof. Het geloof dat de `vredebrengers` vooral de duivel vertegenwoordigen.

Het is de tragiek van links  dat ze zelf het rechtse tuig stevig in de zeilen heeft geblazen door niet scherpzinniger te denken en te handelen. Nu moet links tegen de stroom oproeien en dat kan alleen affect hebben als er intelligent, uiterst zorgvuldig maar ook vastberaden wordt gehandeld. Geen vastbijterij in het fata morgana van de maakbare samenleving maar zeker ook geen overgave aan `laat-maar-waaien-en-als-het-ons-niet-bevalt-slaan-we-de-ander-op-zijn smoel` tactiek van rechts.

Koersen tussen Scylla en Charybdis. Als er één beeld uit de Griekse mythologie wijs- en waarheid bevat voor de alledaagse praktijk, dan is het dit wel. Dat is geen schipperen, ook al lijkt dat beeld over te komen. Het is sturen naar een evenwichtige samenleving waarin mensen weer zelf verantwoordelijk kunnen zijn voor hun daden in plaats van uitsluitend mee te deinen op de golven. Zelfs het rechtse tuig zal daar wel bij varen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek.wordpress.com

 Service

 www.geenstijl.nl

www.forum.at5.nl/viewtopic.php?t=3463

www.hetvrijevolk.nl

www.dietschekameraden.nl

www.etiennevermeersch.be/media_reacties/bio-ethiek_uvvinfo

www.nvu.info

www.vb.be

Vanmorgen bij het ontbijt zette mijn vrouw een nieuw soort dieetmargarine op tafel. Voor mij is dat niet direct noodzakelijk want van de week zei de dokter mij dat ik de bloeddruk heb van een jonge bok.  Mijn vrouw houdt niet van gewone margarine. De nieuwe soort margarine smaakt meer naar roomboter en dat vindt ze wel lekker. Tja…haar vrijheid.

Even later probeerde ik de nieuwe margarine ook en ik moet toegeven, ze was lekkerder. Dat gaf ik ook toe en toen nam mijn vrouw meteen de kans te baat: “Zal ik die dan ook maar voor jou kopen?” Ik had nog geen beslissing genomen en dat vertelde ik haar waarop ze besloot: “Dus je kiest voor de oude?” Nee, dat was niet het geval. Het feit dat ik niet kies voor het nieuwe, wil niet zeggen dat ik een keuze doe voor het oude.

Vrijheid zit ingewikkeld in elkaar maar je kunt best kiezen voor oud en nieuw tegelijk. Vandaag St Nicolaas (nou ja…vandaag)  en morgen het suikerfeest (nou ja…morgen). Aan het einde van de meimaand is het mooi om eens te evalueren. Niet voor niets begint de maand met drie dagen die veel met vrijheid te maken hebben: de dag van de Arbeid, de dodenherdenking en bevrijdingsdag. Dat hebben ze toch maar niet in het buitenland. Zo, die zit!

Middenin de lente, het begin van het nieuwe leven, drie dagen voor de vrijheid. Is dat geen mooi symbool? Op 4 mei gaat het om de mensen die zó kwaad werden van de onvrijheid dat ze hun leven offerden voor de vrijheid van anderen. Op 5 mei vieren we dat we die vrijheid mogen genieten en op 1 mei  geven we te kennen dat alle mensen in de hele wereld vrijheid verdienen.

Prachtige symboliek en nu de praktijk. Wat doen we met die vrijheid?  Wie niet het rechtvaardigheidsgevoel, de moed of de doodsverachting heeft meegekregen van de verzetsstrijder, die zal zich aanpassen. Misschien heeft hij of zij wel het idee dat de ellende op die manier het snelste voorbijgaat.

Is zo iemand dan `fout`?  Wie niet kiest voor de vrijheidsstrijd, kiest voor onderdrukking? Ben je fout als je bunkers bouwt voor de onderdrukker en het geld gebruikt voor de evacuatie van vrienden en familie? Ben je fout als je drie Joden verraadt en er daarmee twintig redt? Ben je fout als je dienst neemt bij de Waffen SS om weerstand te kunnen bieden aan het oprukkende monster van het Stalinistisch Communisme? 

Niks dan vragen! Uiteindelijk, vermoed ik,  gaat het erom dat je de kans krijgt en neemt om jezelf te zijn. Wie zichzelf kan zijn, heeft ook ruimte om open te staan voor het nieuwe, het suikerfeest bijvoorbeeld. Maar wat doet Geert Wilders dan met zij Partij voor de Vrijheid? Hij gooit deuren dicht en viert uitsluitend St. Nicolaas. Vooral geen nieuwigheid. In gesprek met Wilders’ volgelingen hoor ik vaak dat de multiculturele samenleving als los zand aan elkaar hangt omdat groepen mensen niets met elkaar te maken willen hebben. Dat is de ultieme truttigheid.

Daar staat tegenover dat elke trut de vrijheid heeft om trut te zijn. Natuurlijk. Aan die tolerantie van mij komt pas een eind als de Partij voor de Truttigheid probeert mijn leven te bestieren. Mij de kans te ontzeggen om vandaag St. Nicolaas en morgen het suikerfeest te vieren. En waarom doen ze dat eigenlijk? Mogen ze geen Sinterklaas en Kerstmis of carnaval vieren? Mag Geert Wilders, als hij dat wil, niet aan gay-parade meedoen? Mag hij geen achttiende eeuws kapsel dragen? Mag hij zich niet vol laten lopen met drank en mag hij niet gaan kijken naar die wanstaltige evenementen die voetbalwedstrijd worden genoemd? O ja, zeker, hij mag dat allemaal en zijn truttige volgelingen mogen dat ook. Ze mogen alleen maar niet komen aan de vrijheid van anderen.

Ze moeten me alleen maar niet te diep in de ogen kijken. Wie dat doet, treedt binnen in het allerbinnenste van de ander. Of het nu een zilverrug is of een mens. In de ogen kijken is zo belangrijk omdat het oog naast het gevoelsorgaan het enige zintuig is dat beide partijen tegelijkertijd en aan elkaar ervaren. Je kunt nog zo je best doen maar het lukt bijvoorbeeld nooit om een ander in de oren te horen of in de neus ruiken (wat ook wel weer erg smerig klinkt). 

Diep in de ogen kijken en daarmee mijn gedrag bepalen. Daar houd ik niet van. Ik beleef vrijheid als: ’s Morgens om kwart voor zeven opstaan. Om zeven uur met de hond wandelen, om half acht aan het ontbijt en om kwart over acht aan het werk. Op zondagochtend vóór het beieren van de kerkkokken terug zijn met de hond en capuccino maken. Margarine eten waarvoor ik misschien niet eens echt hebt gekozen en, op verkiezingsdag, stemmen op een partij waarmee ik het lang niet altijd eens ben. Elke dag ervaren dat je jezelf weer beperkingen kunt opleggen. Misschien klinkt dat truttig maar het is dan wel mijn truttigheid.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.onderzoekjegrens.nl

www.durfoverjegrens.nl

Gisteravond werd het me ineens duidelijk, het duivels dilemma. Met een hele raadscommissie zaten we in het Oude Regthuys van het kleinste dorp binnen de gemeente. Hier waar ooit de schout rechtsprak, ging het nu om het bestemmingsplan van het dorp.

De entourage was veelzeggend. We zaten in een zaal die nog niet zolang geleden voor de helft uit een stal bestond. De ontwikkelingen gaan snel in het dorp en het begint steeds meer op een stad te lijken. Welgeteld twee van de 12 (inclusief de voorzitter) aanwezige commissieleden waren uit het dorp zelf. Van de ambtenaren kwam er niet één uit het dorp. Samen beslissen over de toekomst van het dorp.

Allemaal beste mensen natuurlijk, daar niet van maar de dorpelingen op de tribune moeten toch het gevoel hebben gehad dat de stad ze voorbijstreefde. Ja zeker, iets van dat gevoel kwam naar boven toen een inspreker zei dat het dorp al jarenlang als stadswijk wordt beschouwd maar het niet was. In een paar zinnen schilderde hij het bijzondere karakter van het dorp en zijn samenleving. En hij kreeg nog meer gelijk toen de commissieleden spraken over een “slaapstad” in plaats van een “slaapdorp”. De binding ontbreekt.

Kortgeleden interviewde ik iemand in een ander dorp en ook hij kon niet ophouden te betogen hoe anders de sfeer in zijn dorp was dan in zijn stad. Dorpelingen zijn niet met de wereld bezig maar met zichzelf. Met hun straat, de enige vaak, met de buren en met het café. Alleen al het idee “bestemmingsplan” staat mijlenver van hen af. Als je ergens iets wilt doen, dan doe je het met goedvinden van het dorp. Als je nodig moet, pis je tegen een boom maar wel met instemming van de dorpelingen. Dat is iets anders dan het installeren van een openbaar urnoir op een van te voren uitgekiende plek.

Dat laatste stinkt in een dorp meer dan het eerste en zo wordt het dilemma steeds duidelijker. Eigenlijk heeft zo’n dorp gewoon een eigen gemeentebestuur nodig. Mannen en vrouwen die door de dorpelingen zelf zijn uitgekozen en die tijdens het werk op het land of achter de toonbank in de winkel horen wat er in het dorp speelt. Wat mij betreft ook bij de kapper en in de wachtkamer van de dokter.

 Pas dan zouden de dorpelingen het idee krijgen dat er niet meer over  ze beslist wordt maar met hen. Tegelijkertijd maakt de Commissaris van de Koningin het dilemma zo schrijnend duidelijk. De tijd van kleine, zelfstandige gemeenten is voorbij. Zij zijn niet meer in staat om de nodige bedrijventerreinen en huisvesting te verzorgen. Dat moet in groter verband, net als brandweer, politie en gezondheidszorg. Dat is voor de dorpelingen van belang maar ook voor mensen in de stad en in andere dorpen in de omgeving.

Zorg en dienstverlening verdringen de autonomie steeds meer en dat wekt onvrede op. In de stad menen ze dat zoiets in het dorp vanzelf went. Dat is nog maar helemaal de vraag want als een stedeling naar het dorp verhuist, doet hij het voor de andere sfeer, cultuur en omgeving. Juist dat wat anders is, wordt aan alle kanten geprezen.

Misschien moet iemand maar een kiezen. Misschien kunnen dorpelingen genoegen nemen met een ander soort zorg en dienstverlening dan stedelingen. Dan maar geen Groene Hart voor het plezier van de stedelingen. Laat dorpelingen hun leven leiden, zonder de plicht om de stad als licht in de duisternis te zien. Misschien zouden we af kunnen zien van de vanzelfsprekende voorrang van het urinoir boven het boompissen. Stedelingen noemen dat verrommeling. Een typisch negatieve benadering. Voor de dorpeling is het zijn cultuur, de dorpscultuur en die is het beste in handen van dorpelingen. Dat is geen nostalgie maar doodeenvoudig een alternatief, een extra keuze.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.mijndorp.nl

Vanmorgen was een moeder op tv die twee zoons heeft met een zeldzame vorm van verstandelijke handicap. Beiden zijn ze niet in staat om voor zichzelf te zorgen en daarom heeft moeder de zorg op zich genomen totdat zoon nummer 3, die gezond is, in het gedrang raakte. Door alle aandacht voor de twee hulpbehoevende jongens kreeg zoon 3 te weinig aandacht. 

Moeder besloot uiteindelijk beide andere zoons onder te brengen in een professionele inrichting. Daartegen had ze altijd bezwaren gehad omdat de leden van een groep verstandelijk gehandicapten elkaar onderling naar beneden trekken. Om daarvan je enige gezonde zoon nu de dupe te laten worden…

Moeder was loyaal aan al haar drie kinderen maar loyaliteit betekent ook kiezen. Dat is in deze tijd niet de meest eenvoudige zaak geworden. Terwijl overal de keuzemogelijkheden opbloeien, kiezen we liever niet. We kiezen niet voor die éne partnert die we ooit zo leuk vondn maar doen hem of haar doodeenvoudig weg. We houden er desnoods meer dan één partner op na want dat kan ook, zij het meestal in het geniep. Kiezen voor iets dat echte betekenis heeft voor ons leven, nee dat doen we niet.

Dat doet ook Anders Moberg niet die het na tien jaar zakkenvullen bij Albert Heijn wel weer voor gezien houdt. We hadden ook niet anders van hem kunnen verwachten. De man kwam van Ikea en daar moet de klant betalen om alles zelf te mogen doen. Bovendien behoort hij tot het Old Boys Network en de “Old Boys” letten vooral op elkaar en niet op de puinhopen die ze links en rechts achterlaten. Die zijn voor degenen die niet kunnen vluchten. Meestal zijn dat de werknemers.

Van dat gebrek aan loyaliteit is zeker sprake bij de aandeelhouders van ABN Amro die voor een paar euro’s meer doodeenvoudig de kip met de gouden eieren laat slachten. Het laat ze volkomen ijskoud wat er met de medewerkers van het bedrijf gebeurt zolang zij hun glinsteraartjes maar binnen hebben. Overigens hebben ze al die jaren wel geprofiteerd van de loyaliteit van de medewerkers en reageren ze uiterst verontwaardigd als deze ook tijdelijk hun loyaliteit laten varen,  door te staken bijvoorbeeld.

Het is goed dat de SER nu de alarmbel laat rinkelen en duidelijk maakt dat het maar eens afgelopen moet zijn met de dominantie van de geldwolverij. De SER verklaart zich loyaal aan de werknemers.

Loyaliteit kan soms ook wel absurde vormen aannemen. Zo denkt Hans van Baalen van de VVD dat hij nog steeds loyaal moet zijn aan de Israëlische regering. Hij wil de terroristische steenpuist van Hamas eerst uitdrukken voordat de Palestijnen echt aan bod komen. Laat ik duidelijk zijn: Hans van Baalen heeft op z’n minst een twijfelachtig politiek verleden dat hem op een wel heel vreemde manier loyaal maakt aan de Israelisch regering. Met een knipoog naar het verleden zou je kunnen zeggen, `Israel is goed als die Joden daar maar blijven.`

Laat ik nog duidelijker zijn. Met wapens zal er nooit en te nimmer een eind worden gemaakt aan de aanslagen die Hamas en Hezbollah in de zin hebben. Terroristen kun je niet uitroeien. Wie terroristen met al te grove middelen bestrijdt, is bezig hun tuintje te bemesten. Met elke bom en graanaat, groeit de loyaliteit aan hun beweging.

Het is ook moeilijk om onderscheid te maken tussen terreur en oorlog. De bombardementen op Dresden en Berlijn in de Tweede Wereldoorlog waren doodeenvoudig terreur. Zij richtten zich tegen de onschuldige burgers. Hoewel, bestaan onschuldige burgers wel? Waren de Duitsers niet verantwoordelijk voor het aantreden  en aanblijven van een crimineel regiem? Als ze hadden gewild, hadden ze tegen grote offers, er een eind aan kunnen maken.

Dat geldt ook voor Israel en haar neurotische regeerders. Elke keer opnieuw kiezen de Israeli´s mannen die totaal niet geschikt zijn voor hun moeilijke taak. Hezbollah heeft door de ontvoering van twee soldaten laten zien dat `vredespartij` Kadima al evenmin door verstandige mensen wordt bestuurd als alle andere partijen. En zolang de Israelische bevolking geen halt toeroept aan neuroten en verdwaasden, zal er niets veranderen. Dat geldt voor de Palestijnen even zo goed en op dezelfde manier. Elke zelfmoordaanslag laat de onderlinge loyaliteit in Israel groeien. Onschuldige burgers? Praat me er niet van, ze zijn altijd loyaal.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek.wordpress.com

Service

www.vreemdgaan.nl

www.prikpagina.nl

De titel die hier boven staat vind ik nog altijd wat raar. “Pimp” is het Amerikaanse woord voor “pooier” maar even zo goed moeten we de laatste paar jaar alles “oppimpen” (wat afkomstig is van pogingen om een stevige penis te krijgen). Misschien is het allemaal wel symbolisch voor deze tijd. We lopen het liefst onze pik achterna.

Ik wil de gemeenteraad wel eens zichzelf zien oppimpen. Dat kan gemakkelijk want gisteravond ontdekte ik bij een aantal raadsleden onverwachte capaciteiten. Zo was er één die heel expressief een korte act gaf tijdens een debatwedstrijd. Had ik het achter hem gezocht? Misschien een beetje, ik wist wel dat hij meer in zich had dan hij in de raad liet zien maar dat er echt artistieke kwaliteiten in hem zouden schuilen, daarvan was ik me niet bewust. Ik zal maar zeggen: “Brood, daar zit wat in.”

Eén van de andere raadsleden vroeg ik of het debat tijdens de wedstrijd beter verliep dan in de gemeenteraad. “Veel beter”, zei hij en hij keek veelbetekenend naar twee deelnemende  scholieres van een jaar of zeventien. “We hebben het net tegen hun opgenomen en dat was niet gemakkelijk.”

Waar zat hem nu het verschil in volgens deze ervaren politicus? “In de raad luisteren we niet naar elkaar”, zei hij. Een bekentenis die me niet vreemd voorkwam. Zijn collega bevestigde die opmerking en legde verder uit. “Nee, we horen nauwelijks wat de argumenten van de ander zijn. We zijn voortdurend bezig naar elkaar toe te schuiven en ons weer te verwijderen. Een op en neergaande beweging van toenadering en verwijdering.” Een soort coïtus communalis dus. (Voor de niet Latinisten:  “gezamenlijke neukpartij”). Op zich is er tegen en coïtus niets maar hij mag ook best vruchtbaar zijn.

Nu kende ik aan het begin van mijn loopbaan als politiek correspondent een raadslid dat zijn ijzeren jaren in de raad probeerde vol te maken. Hij was fractievoorzitter van GroenLinks en kwam uit de CPN-hoek. Om die reden werd hij in die tijd vooral door VVD-wethouders nog al eens voor Stalinist uitgemaakt. Op een goede dag besloot hij het bijltje erbij neer te gooien omdat zijn gehoor sterk achteruit ging. Bij nader inzien was dat niet nodig geweest aangezien raadsleden toch niet naar elkaar luisteren (zie boven).

Of dat ook echt tot het gewenste resultaat leidt, is vaak maar helemaal de vraag. Het niet-luisteren-naar-elkaar lijkt inderdaad en genetische voorwaarde voor het raadslidmaatschap te zijn. Dat brengt raadsleden ertoe om tot vervelens toe het eigen standpunt te herhalen, mogelijk omdat ze naar hun eigen woorden wel met veel bewondering luisteren. In dat geval lijden ze aan een verbaal narcisme van de bovenste plank.

Zoals gisteravond tijdens de wedstrijd bleek, is goed luisteren voor een mooi debat nog belangrijker dan het praten. Het is de kunst om het standpunt van de opponent over te nemen voor zover dat in je kraam te pas komt. Aan het eind geef je er dan een draai aan die je zelf leuk vindt. Die aanpak geeft de tegenstander namelijk minder mogelijkheden om je betoog aan te vallen.  In dat geval loopt hij of zij immers grote kans het eigen standpunt af te branden. Hoe dom dat is, dat is ook een raadslid duidelijk. Het is als met liegen: vertel voor het overgrote deel de waarheid zodat je maar heel weinig echt hoeft te onthouden.

Een en ander zou ertoe leiden dat debatten veel korter duren en dat zou hun aantrekkelijkheid vergroten. Misschien zou je aan het best luisterende raadslid een paar gouden oorbellen moeten toekennen want  de doorsnee burger zou meer lol aan een raadsvergadering beleven. Ik niet want ik word gedeeltelijk per uur betaald en hoop altijd dat ze de discussie ook nog na 23.00 uur voortzetten. Tot op heden stellen ze me in dat opzicht niet teleur. Pimp de gemeenteraad? Nou, van mij hoeft het niet hoor!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.pimpgames.nl

www.respectonline.nl

www.debatrix.nl

De verwachting is dat het prinsesje over een week weer veilig bij haar papa en mama thuis is. Nou dat klinkt toch veel belovend voor een kind van enkele weken oud dat nu al door de wereld wordt getrakteerd op een adembenemend avontuur.

Verwachting heeft veel met ademhaling te maken. Mijn ademhaling ging vanmorgen even wat sneller toen ik in de verte met grote letters de naam “Helena” geschreven zag staan. Als de naam van de mooiste vrouw van de wereld nabij is, is ze zelf ook een beetje in je buurt en dus neemt de verwachting toe. Het bloed stroomt sneller en de het adrenalinepeil stijgt. Nu duurde dat niet zo lang want na een kleine honderd meter ontdekte ik dat de naam sloeg op een groothandel in groenten en fruit. Helena als naam van de groentenboer. Wie bedenkt zoiets? Hoe had ik dat kunnen verwachten?

Even zo goed verwacht ik dat mijn verwachtingen voor de toekomst beter zullen uitkomen want zonder positieve verwachting is het bijna  onmogelijk om te ademen. De mooiste verwachting is misschien wel de blijde verwachting waar je met z’n tweeën plezier van kunt hebben. Als alles goed is afgelopen stijgen de verwachtingen voor de toekomst al weet je, vooral in de puberteit, soms niet wat je van je kind de volgende dag te verwachten hebt.

Een trieste verwachting voor de kinderen van deze en komende jaren sprak Professor Heertje vanmorgen uit. Hij wees erop dat leerkrachten nog maar zo weinig vakkennis hebben dat ze leerlingen daarin ook niet meer kunnen laten delen. De belangstelling in en liefde voor een vak sterft daarmee, zo stelde hij,. Ik herkende mij daar wel in maar toch deelde ik niet alle verwachtingen van de professor. Hij meende dat de opleiding van leerkrachten een onderdeel moet worden van de universiteit. Dat zou de beste plaats zijn om jonge mensen liefde voor hun vak bij te brengen. Ik twijfel en verwacht minstens evenveel van het HBO. Het gaat niet om het onderwijstype maar om het curriculum, lijkt mij.

Dat mensen met liefde voor hun vak in de toekomst zouden kunnen kiezen voor een lagere beloning, verwacht ik met hem. Lesgeven kan zoveel voldoening geven dat het plezier de lagere inkomsten compenseert. Liefde voor het inhoudelijke vak van, bijvoorbeeld, geschiedenis en liefde voor het opleiden en –voeden van kinderen kan alleen maar vol van verwachting zijn. Wie de geschiedenis bestudeert, kan alleen maar een mooie toekomst verwachten en wie kinderen voorbereidt op hun toekomst, geeft die verwachting inhoud. Dat geldt ook voor degene die verliefd is op een taal, schei- of natuurkunde en zelfs voor de goochelaar met getallen die zich wiskundige noemt.

Meer tragisch was het om de teloorgang van een verwachting te aanschouwen. Matt Herben was bij GMNL om te spreken over het feit dat hij vandaag de deur van het LPF-partijbureau voorgoed op slot mag doen. De partij krijgt geen subsidie van de overheid meer en daarmee is een verwachting van zeer velen doodgebloed. Wat je ook van Pim Fortuyn mocht zeggen, hij was als de vleesgeworden verwachting. Matt leek heel optimistisch en positief en helemaal niet mat. Evenwichtig en in balans, zo heel anders dan Pim. Matt’s verwachtingen zijn dat de LPF gaat slapen om ooit weer te ontwaken.

Vol verwachting klopt ons hart als we klein zijn en St. Nicolaas met zijn Pieten binnenkomt. Iets van die onbevangen verwachting vind ik in Matt Herben altijd weer terug maar zo vol en rijk als in de kinderjaren, beleeft niemand haar meer. Op deze dag van de Persvrijheid ben ik blij met elke lezer die mijn stukken eer aan doet en verwacht ik dat we nog heel lang door kunnen gaan. Zo nu een dan een tikje naar links of rechts maar toch verder. Vol verwachting klopt mijn hart in blijde verwachting.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek.wordpress.com

Service:

www.de-verwachting.nl

www.buienradar.nl

www.menscentraal.nl

Kortgeleden maakte iemand mij uit voor idioot en in hetzelfde stuk noemde hij mij ook een psychopaat. Ik heb het in één van de vorige columns eerder genoemd. Nu meen ik door mijn opleiding van beide eigenaardigheden iets te weten en volgens mij is de combinatie van die twee onbestaanbaar. Dat neemt niet weg dat ik me wel eens idioot gedraag. Of ik ook wel eens psychopathisch gedrag vertoon, weet ik niet. Dat ik het niet weet, zou er op kunnen duiden.

Idiotie verwijst naar een zeer beperkte intelligentie, als ik het goed heb ligt de bovengrens in dat geval bij een IQ van 30. Veel lager kan het ook niet worden want een mens zou niet eens tot leven komen bij een IQ van 0 of 1. Daar staat tegenover dat ik altijd heb begrepen dat er voor psychopathie een redelijke tot zeer hoge intelligentie nodig is. De psychopaat lijdt aan zijn psyche en dat houdt in dat er wel iets moet zijn om aan te lijden. Uit mijn hoofd zeg ik zo maar dat een psychopaat last heeft van ongebreidelde associatieve vermogens. Associëren, verbanden leggen, lukt beter naar mate een mens intelligenter is. In dat opzicht zou ik psychopaat kunnen zijn want het associëren zit me in het bloed. Daarnaast heb ik gelukkig nog een geweten dat me behoedt voor al te schandalige overschrijdingen van morele grenzen.

Een ander verschil tussen idiotie en psychopathie is dat, hoe erg het ook klinkt, het eerste in verreweg de meeste gevallen is aangeboren. Alleen door een ernstige ziekte of zwaar ongeval kan iemand idioot “worden”. Psychopathie is een ziekte, iemand heeft er aanleg voor maar over het algemeen “ontsteekt” een gebeurtenis of ontwikkeling de afwijking pas echt. Het kan ook een kwestie zijn van langzaam groeien. 

Tot zover het college. Wat mij stoort, ik ben dus wel gestoord, is het gemak waarmee mensen termen als idioot en psychopaat in de mond nemen. Dat glijdt gemakkelijker tussen de tanden weg dan een gombal. In de eerste plaats is dat kwetsend voor de desbetreffende persoon, in dit geval was ik het. In de tweede plaats is het onplezierig voor mensen die een familielid hebben met een uitzonderlijk laag IQ of een psychische afwijking. Het is helemaal niet leuk om te zien hoe een aanduiding als “idioot” wordt gebruikt als scheldwoord.

Al helemaal niet als dat gebeurt door mensen die met hun betogen, redeneringen en woordgebruik proberen anderen te overtuigen van een bepaalde zienswijze. Als mensen met onwelgevallige opvattingen daarbij tot idioot of psychopaat worden “verheven”, is er sprake van een bewust aankoersen op een massapsychose: een massale bewustzijnsvernauwing onder het publiek om de niet-gewenste elementen uit te sluiten. Dan maak je van jezelf een goeroe.

Dat nu is precies wat mijn opponent doet. Op het eerste gezicht lijkt hij open te staan voor discussies.  Zodra hij het gevoel krijgt niet te kunnen winnen, neemt hij zijn toevlucht tot discriminatie van zijn gesprekspartner. Op die manier verspreidt hij halve waarheden en klinkklare nonsens onder een groeiend publiek. Een publiek dat aanvankelijk misschien wel wat had gezien in een doorwrochte politieke wereldbeschouwing maar zich nu laat meeslepen op de golven van een waandenkbeeld. Ik ben benieuwd hoe dat te omschrijven valt.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www/goeroe.be

www.goeroe.startpagina.nl

Elk jaar krijg ik de noclaimkorting van de ziektekostenverzekeraar terug. Aan mijn lijf geen polonaise. De laatste keer dat ik bij een dokter was, had ik al twee maanden last van mijn knie. Dat is met fysiotherapie verholpen binnen de gestelde tijd. De enige die aan mijn lijf mag knutselen is de tandarts want daar zit mijn zwakke punt. Ik kan me nog een bezoek aan de oogarts herinneren vanwege een traanoog. Ik ben scheldend de tent uitgevlucht omdat die man met een borsteltje in mijn ogen zat te vegen. De gek!

 Natuurlijk, ik heb gemakkelijk praten want een echte ingreep is tot op heden niet nodig geweest. Daar ben ik ook wel blij om. Nooit van mijn leven zal ik dan ook een chirurg vragen iets aan mijn lijf te veranderen omdat ik het niet “mooi” vind. Ben je gek? Mijn lijf is mooi genoeg op de plaatsen waar het mooi moet zijn en tegen de tijd dat iemand de rest ontdekt, is het voor haar te laat.

Nee, ik ben blij met alles al zijn er wel eens wat ongemakken en ik heb ook geen hekel aan ouder worden. Waarom ook? Als je ouder wordt, komt je karakter beter naar buiten en verschijnt er wijsheid op je gezicht. Tenminste, als je daarvan iets bezit. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat iemand een tijdschrift als Santé zou aanschaffen vawege een gratis botoxbehandeling. Wie laat in vredesnaam spiertjes in zijn lichaam opzettelijk verslappen? Er zijn al ziekten genoeg waarbij dat onbedoeld gebeurt en daarbij schreeuwen we meestal moord en brand..

En dan, vreselijk, dat gedoe aan mijn lijf en al die namaak schoonheid. Het helpt ook niet. Ik ken iemand die mij gisteren nog bestempelde als idioot en psychopaat. Nu is dat op zich wel aantrekkelijk omdat die combinatie in de literatuur niet voorkomt en het op mijn uniciteit duidt. De oorzaak is trietster. De man begrijpt niets van mijn ironie en de maatschappelijke betekenis ervan en hij wil er ook niets van bgrijpen. De absolute onwil om een ander te respecteren. Hij probeert aan die onwil zelf te ontkomen door een vals beeld van zichzelf op te roepen.  En nu kom ik tot de kern van mijn betoog.

De man dweept met alles wat Amerikaanse cultuur is en hij drukt zich ook geregeld in Amerikaanse termen uit. De leukste en meest sympathieke karaktertrek van Amerikanen bezit hij niet: zelfspot. Kijk en zo zie je maar dat je wel je best kunt doen een bepaald beeld van jezelf op te hangen, als het niet echt is, staat het ongeloofwaardig.

Hetzelfde geldt voor mannen en vrouwen van tachtig die zich hebben laten opstoppen als het teddybeertje dat ons op de slaapkamer herinnert aan de jeugdjaren. Als toeschouwer weet en zie je dat er iets niet klopt, het deugt niet. Het spijt me dat ik er op terugkom maar dit sluit naadloos aan bij mijn betoog van eergisteren over politici die het haasje zijn.

Een opgeblazen imago of verslapte spiertjes zullen je niet helpen als het publiek er niet in wil geloven. Die bereidheid varieert als het weerhaantje. Eén knip met de vingers van een begenadigd populist als Pim Fortuyn en je kunt je botox wel in de prullenbak gooien. Onwil nestelt zich gemakkelijker dan genegenheid. Veel geld , tijd en moeite had je jezelf kunnen besparen door gewoon jezelf te blijven en eventueel eens met de psychiater te praten. 

Niets is mooier dan een koe in de wei zonder gele kentekenplaten in haar oren, volle melk, een stevige borrel en een blik in de spiegel vóór de behandeling.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.salonimago.nl

.  

Het gaat beter in Irak. Dat zegt ons internationale niemendalletje, George. Hij heeft het al zo vaak gezegd dat hij er zelf in is gaan geloven. Volgens een berichtje dat ik gisteren las, had Charles de Gaulle daar een treffende uitspraak over. “Aangezien een politicus nooit gelooft wat hij zelf zegt, is hij elke keer weer verbaasd als anderen hem geloven.”

Was dat de reden waarom hij altijd, voor een Fransman, zo langzaam sprak? Als je er maar indringend genoeg bij kijkt, dan schijnt langzaam spreken indruk te maken. Daarom doet Chirac het ook en George B. heeft de truc ook door. Een nadeel voor hem is dat hij altijd even aan zijn hoofd moet schudden als hij woorden als “democratie” gaat uitspreken. Let maar eens op, het komt er nooit vlot en zonder haperen uit.

Dat hij liegt dat hij ter plekke sterft, is ons allemaal natuurlijk al lang duidelijk. Gisteren slaagden boeven er in om in vier aanslagen in Bagdad maar liefst 200 mensen dood te maken. Een groot deel daarvan was de rommel aan het opruimen van de vorige aanslag. Dat geeft de burger moed! De helft van de regering is afgetreden en er is een bom ontploft in het parlement. Allemaal tekenen dat de ontwikkelingen in dat land een positieve wending hebben genomen.

Eigen verantwoordelijkheid. Daar hoort ook bij dat je eerlijk bent tegenover je zelf. Gisteravond had ik een gesprek met een zendeling en een atheïst. Wonderlijk genoeg bleken zij elkaar op tal van terreinen te ontmoeten. Beiden meenden dat een hoge innerlijke moraliteit de basis behoorde te zijn van eigen verantwoordelijkheid. Jongeren moeten zo worden opgevoed dat ze vanuit zichzelf in staat zijn de breezers bij Appie te laten staan. Eerlijkheid tegenover zichzelf in de vorm van `ik kan het niet aan`, `ik heb besloten weinig te drinken`, `ik mag geen smoes verzinnen voor een borrel` steunt die eigen verantwoordelijkheid.

Sommige ouders kunnen hun kinderen niet zover brengen en dan heeft de overheid een taak om de dragers van de toekomst op te voeden. Ook daarover waren beiden het eens, zij het als laatste redmiddel. Zelfs de invoering van speciale tehuizen voor (her)opvoeding schuwden zij niet. Eerlijk gezegd, ik ben er ook wel voor als het anders niet kan.

Eigen verantwoordelijkheid en eerlijkheid tegenover jezelf, dat maakt het mogelijk om eerlijk te zijn tegenover anderen. Eerlijk zijn tegenover anderen maakt de bestuurder of politicus geloofwaardig. Daarbij gaat het niet om `overkomen` maar om `zijn`.  De eigen verantwoordelijkheid van de bestuurder brengt hem of haar ertoe periodiek de eigen beslissingen te toetsen aan eigen beginselen.  

 Het mooie van het gesprek gisteravond vond ik de eenstemmigheid die beide gesprekspartners aan de dag legden. Daarvoor zijn moed en eerlijkheid nodig. Die eigenschappen lijken mij onmiskenbaar kenmerken van de hoge morele normen die eigen verantwoordelijkheid dragen. Lang niet iedereen lijkt daartin jaOnze eigen verantwoordelijkheid is het, dunkt mij, ook om regeringsleiders te kiezen die over dergelijke eigenschappen beschikken. Ik vraag me af of vasthoudendheid, zoals pitbull George haar kent, daar ook bij hoort.

Vasthoudendheid is een goede eigenschap om doelstellingen te verwezenlijken maar dat lukt, denk ik, alleen als ze niet in rechtlijnigheid verkeert. Beweren dat het beter gaat in Irak terwijl de bommen je om de oren vliegen, is daar een voorbeeld van. Het doet denken aan die minister van voorlichting van het Saddamitische bewind. Terwijl Amerikaanse tanks voorbijtrokken, vroeg hij de verzamelde pers waar de geallieerden waren. Lachuh! 

Wie dan ook roept dat politici niet anders doen dan liegen, bedriegen en zakken vullen, gaat voorbij aan zijn of haar eigen verantwoordelijkheid. Daarmee zit het lang niet altijd goed. Hoeveel mensen slagen er bijvoorbeeld in hun dieet vol te houden om af te slanken? Ik vrees dat de aloude spreuk nog steeds waar is`Een volk krijgt de regering die het verdient.´

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.astrologie-online.nl

www.cut-up.nl

www.tegenwicht.org

Ik ben zo blij met die schietpartij in Virginia, net als mijn collega’s trouwens. Eindelijk hebben we weer eens iets om langdurig aandacht aan te besteden. Het leuke ervan is bovendien dat het ene inspirerende moment na het andere volgt. Dat brengt dit soort evenementen met zich mee. Want een evenement is het, daar kan geen rommelmarkt op Koninginnedag aan tippen.

In mijn ironie had ik er al aan gedacht om in het vervolg elke student uit te rusten met een wapen. Op die manier zouden ze zichzelf kunnen verdedigen. En wat hoorde ik gisteravond? Een lobby van wapenidealisten in Virginia stelt voor om alle studenten boven de 21 jaar gewapend naar school te laten gaan. Geniaal!

Ik vind ook dat de Europese Unie dit voorstel moet steunen. We kunnen er veel plezier aan beleven. Stel je voor dat een student een onvoldoende voor zijn werk heeft gekregen. Hij gaat zich daarover beklagen bij zijn docent(e). Deze weigert halstarrig om het cijfer te veranderen en…beng! Een andere student schiet vervolgens zijn moordende klasgenoot dood en de rest raakt in paniek. Prachtig! Al gauw wordt er van achter elke tafel gevuurd. Tegen de tijd dat de politie arriveert, zijn de studenten op.

Of…u zit, vertrouwend op de cultuurverwantschap met de Amerikanen, daarginds in een bioscoop en er breekt brand uit. De massa gooit zichzelf in de paniek en een paar bezoekers  proberen zich al schietend een weg naar de uitgang te banen. U zit daar als enige ongewapende temidden van een krijsende en moordende bende. Wat een avontuur! Dat zou niemand willen missen.

Wat is nu het voordeel voor de Europese Unie? Nog afgezien van het feit dat het prachtige real life tv oplevert, zijn er vele andere voordelen. Ik voorzie dat over tien jaar de Amerikaanse bevolking tot een tiende is teruggebracht. Op dat moment stuurt Europa bij wijze van “vredesoperatie” een legermacht van 100.000 man. Die moeten dan dertig miljoen  op elkaar schietende gekken uit elkaar houden. De Nederlanders komen in New York terecht dat zij herdopen tot Nieuw Amsterdam met allerlei leuke wijknamen die doen denken aan draaiorgels zoals Haarlem en Breukelen. Zonnige vakantiebeelden van Konijneneiland (Coney Island).

Ja en? Ja en verder, nu komt het leukste! Vanaf dat moment zijn wij de baas!

Tot sterkte

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 Service

www.anarchie.be

www.stairways.com

Toen mijn jongste zoon afstudeerde in het vak bestuurskunde, moest hij een scriptie verdedigen waarin de toepasbaarheid van proces- en projectmanagement aan de orde kwam. Het was spannend maar ook wel grappig om te zien hoe de hoogleraar steeds weer probeerde hem onderuit te halen en het was nog leuker om mee te maken hoe dat maar zelden lukte. Nou moet ik toegeven dat die professor op een goed moment ook gewoon genoeg had van zijn eigen gezwam en zo hoort het ook. 

Uit die bijeenkomst heb ik de gedachte overgehouden dat ik zelf een project ben. Jawel, ik zie mijzelf als een schrijfproject en ik probeer van tijd tot tijd daaraan sturing te geven. Mijn vrouw probeert ook wel eens sturing te geven en beiden zijn we in dat sturen soms succesvol en soms niet. Als project ben ik eigenlijk ook een soort ongeleid projectiel.

Binnen het project dat Kaj Elhorst heet, spelen zich processen af. Ik ben bereid de overtuiging van atheïsten te volgen die menen dat denken bijvoorbeeld bestaat uit een chemisch proces. Ik heb er dan ook lange tijd over gedacht om op de Maasvlakte te gaan wonen maar mijn gezin wilde mij niet volgen. Totaal onverantwoord woon ik daarom nu in een gewone woonwijk. Enschede op z’n smalst, zal ik maar zeggen.

Een chemisch proces dus. Het pruttelt en bubbelt wat in mijn hoofd dat waarschijnlijk als een geluiddichte kamer is afgesloten want ik merk van die laboratoriumgeluiden nooit iets. Uit alle inwerking van stofjes en stoffen waarvan ik de chemische samenstelling liever niet wil weten, komen min of meer gestructureerde denkbeelden voort. Dat komt op mij toch wat merkwaardig over. Ik zal zeggen waarom.

Wie in de natuur bijvoorbeeld aan de rand van een gashoudend moeras staat, ziet stoompjes en bellen opstijgen. Iedereen kan zich voorstellen dat op een willekeurig moment uit die brij ineens een kikker of een slang tevoorschijn is gekomen. Ooit, op een goede of slechte dag. Maar ik heb helemaal niet het gevoel dat mijn hoofd ook zo werkt. Mijn gedachten komen niet lukraak op een willekeurig moment tot stand. Ze volgen, wat ik noem, logische lijnen en eindigen in een slotsom.

Dat kan niet het gevolg zijn van willekeurig gebubbel want dan zou ik elke keer moeten wachten totdat mijn hersens zijn uitgebubbeld en als een soort samenloop van omstandigheden mij een slotsom aanreiken. Nee, ik weet bijna zeker dat het zo niet werkt. Mijn denken, dat chemische proces, wordt gestuurd.

Als journalist en schrijver heb ik veel met auteursrecht te maken. De stukken die ik schrijf zijn mijn geestelijk eigendom. Maar wie zijn de echte eigenaars van die stukken? Mijn vingers omdat ze de toetsen van het toetsenbord indrukken? Mijn hersens met hun gebubbel? Volgens onderzoekers lopen elektrische stroompjes van mijn ogen naar mijn hersens, van mijn hersens naar mijn handen en vingers en vandaar weer naar mijn ogen (ter controle). Dat zeggen ze.

Ik kan dat niet controleren en zelfs als ik hun apparaatjes zie met uitslaande wijzers en lichtflitsen, weet ik nog steeds niet zeker of het zo is. Het is aannemelijk maar niet zeker en eigenlijk reiken onderzoekers mij uitsluitend “circumstantial evidence” aan. Ik moet het voor waar aannemen. Pardon? Die uitdrukking komt mij nu toch wel heel erg bekend voor. Is dat niet een benadering van wat men “geloof” noemt?

Eén en al onzekerheid dus en er zijn dagen dat ik me afvraag of mijn gedachten zelfs wel echt mijn eigendom zijn. Omdat er niemand is die mij zonder enige twijfel kan duidelijk maken dat alles berust op een chemische doe-maar-raakconstructie, houd ik het op een vorm van extern procesmanagement. Om de een of andere reden heeft de manager er belang bij in mijn hoofd het gebubbel op een andere manier plaats te laten hebben dan bij de buurman. Mooi is dat, hè?

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.kennislink.nl

www.skepsis.nl

“Rond, als de wijnvlek  van eergisteren…” zo begint een wat melancholisch liefdeslied van Herman van Veen, een vertaling van een Engelstalig lied van een American Latino waarvan ik alweer de naam even kwijt ben. 

Kringen, cirkels, wij bewegen ons in zekere kringen en draaien meestal rond in cirkels in de veronderstelling voorwaarts te gaan. Dat is filosofie. De praktijk is dat je maar even de grens over hoeft te gaan en in een omgeving terechtkomt waar de gewoonten en gebruiken toch wel heel anders zijn dan bij ons. Dat alles binnen de eigen “cultuurkring”. Dat bedacht ik me toen ik de afgelopen dagen door de Schee Eifel (populair de “Schneifel” genoemd) ronddwaalde en daar “Anfahrpunkte der Rettungsdienst” aantrof. Mij bekroop meteen het gevoel dat er gemene chauffeurtjes in autootjes van de Rettungsdienst heel verscholen stonden te wachten totdat iemand het kruispunt opreed, om vervolgens te voorschijn te komen en een aanrijding te veroorzaken. Ja, ja,. je moet iets doen om in actie te blijven. 

Minstens zo opmerkelijk was het toen ik onderaan de menukaart van hotel Waldburg bij het Gondorf Eifelpark het gerecht “Kinderfilet” tegenkwam. Nu weten we sinds enkele jaren dat het kannibalisme in Duitsland bij lange na niet is uitgestorven. Sterker nog, roofdieren en slachtoffers schijnen elkaar via internet op te zoeken. De “etende partij” begint dan bij voorkeur met het lekkerste onderdeel van de stoofpot: de pik.

Ik vermoed dat alle kinderen die zich in het pretpark te onmogelijk hebben gedragen, te vaak om een ijsje hebben gejengeld, te veel plasjes hebben gedaan en met alle geweld hun aan hoogtevrees lijdende moeder in de achtbaan wilden proppen, tot het genoemde gerecht worden verwerkt. Dat gebeurt allemaal zo’n 200 km over de grens. Zo zie je maar dat die cultuurkring niet zo eenvormig is als je denkt.

Opmerkelijk was ook mijn ervaring bij het Griekse restaurant in Prüm. Daar hadden we net het voorgerecht beëindigd toen de serveerster vroeg of ze kom afruimen. Wij bevestigden dat waarop zij met een hoofdknik  in mijn richting wees: “Aber er kaut noch!” Een leerwerkplek? Zeker, die opmerking leidde tot een avond van lachen en gieren.

Dat werd nog versterkt toen de vraag naar een “Nachtisch” kwam. Mijn vrouw kreeg de gevraagde kaart uitgereikt en vlak voordat de serveerster wegliep vroeg ze aan mijn vrouw: “Wil hij er ook één?” Dat is pas echt een cultuurschok omdat dat soort benadering in Nederland over het algemeen wordt gereserveerd voor mensen in een rolstoel.

Was het leuk? Zeker, de Eifel is ons goed bevallen en we waren  er vier dagen heerlijk uit We hebben heerlijk gegetejne en gewandeld. Een echt cultuurverschil was het feit dat ons hotel zelf een kleine honderd reeën kweekte om…er ragout van te maken. Maar ja, dat is dan weer beter dan lukraak schieten in de natuur. De cultuur kan ook op kleine afstand soms al een evenaarlang verschillen. Merkel Dir das!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://www.politiek.wordpress.com

Service

www.eifel.info 

www.aachen.ihk.de

www.algemeen.calvijn.nl

www.israel-palestina.info

Vanmorgen zag ik weer zo’n stel kriebels die we kinderen plegen te noemen. Bij de tandarts, klauterend over leuningen en zittingen, tafelbladen en kapstok. “Ik moet er niet meer aan denken”, zei ik even later bij de man die mij zou kronen en die een kleine tien jaar jonger is dan ik.

“Ik begin er weer aan te denken”, vertrouwde hij me toe en dat kan want we kennen elkaar al 28 jaar en hebben zo nu en dan wat lief en leed gedeeld. “Van mijn eigen kinderen, dan”, verduidelijkte hij. Mijn tandarts wordt opa. Ik nog niet. Gisteravond hebben we net de 28e verjaardag gevierd van mijn dochter die daarmee net onder mijn zorgplicht vandaan is. Bij haar zie ik nog niets van een aandrang tot nageslacht. Ze twijfelt nog over een verhouding met een charmante Spanjaard. Een echt mooie jongen uit Barcelona die bij ons tot op heden één keer te gast was.

Daar ging het gesprek ook over, aan het eind van de avond en vroeg in de ochtend. Niet over Spanjaarden of relaties maar wel over vreemdelingen, het verkeren in andermans land. Daarbij haalde ik nog maar eens het voorbeeld naar voren van een grote Nederlandse kolonie in Bad Bentheim die daar wel een huis heeft gekocht maar voor de rest niets van Duitsland wil weten. De Bentheimers zijn daarover niet erg te spreken en ik ook niet.

Zelf denk ik er wel eens over om in de toekomst in een ander land te gaan wonen en er zijn enkele eisen die ik mezelf heb gesteld. In de eerste plaats wil ik de taal van dat land goed kunnen spreken. Ik verrek het ten enen male om die mensen in het Engels aan te spreken alsof ze vreemden zijn in hun eigen land. Verder wil ik me gaan gedragen op een manier die binnen de cultuur ter plekke past. Dat hoort bij het feit dat ik er gast ben. Hoewel, dat kan binnen de EU, ik misschien wel raadslid in mijn toekomstige gemeente wil worden. Dan word ik weer ineens heel vooraanstaand in de gemeenschap. Maar juist dat is een extra reden om me aan te passen. Dat allemaal zonder mijn eigen persoonlijkheid over de schutting te gooien.

Het viel mij op dat lang niet iedereen in het gezelschap die aanpassing vanzelfsprekend vond. Sommigen meenden zelfs dat het niet mogelijk was. Bij mij leidde dat weer tot verbazing omdat een aantal van die mensen wil dat Marokkanen, Turken en andere vreemdelingen in Nederland goed inburgeren. Het blijkt dan mogelijk te zijn om argumenten en redenaties zo te verdraaien dat je onderscheid kunt maken. Dat onderscheid komt er dan op neer dat een Nederlander in Duitsland de Duitse taal best kan missen terwijl een Marokkaan in Nederland vloeiend Nederlands moet kunnen spreken.

Ik begreep er gisteravond niets van en ik heb er nooit iets van begrepen. En ik moet zeggen dat de meesten zich tot mijn eigen verbazing nog lieten overtuigen ook door mijn argumenten. Aan het eind van de avond, of liever vroeg in de ochtend, gaven ze toe dat Nederlanders in Duitsland ook “te gast” zijn en zich als zodanig hebben te gedragen.

Mijn gasten komen zeker weer bij de volgende verjaardag. Eén ding weet ik nu zeker: zij zullen mijn gastvrijheid nog meer op prijs stellen dan in het verleden. Ik hoop tegelijkertijd dat ze zich vrij zullen gedragen, als gast.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.muiswerk.nl

www.forum.travian.nl

www.gamez.nl

www.kennisring.nl

“Die in het donker ziet men niet!” Het is een bekende zegswijze over mensen in het verleden die woonden in de sloppen van Parijs, Berlijn, Londen en zelfs Amsterdam. Het zijn niet alleen schrijvers maar ook schilders en fotografen geweest die hun licht over deze bewoners van het duister lieten schijnen.

Vooral naar aanleiding van foto’s deed de gedachte opgeld dat één beeld meer duidelijk maakte dan duizend woorden kunnen zeggen. Op de golven van die gedachte kwam oorlogsfotograaf James Nachtwey in de algemene belangstelling te staan. Zijn foto’s van de Vietnam oorlog, de oorlogen in centraal Afrika en de oorlog in Irak hebben wereldwijde faam gekregen. De fotograaf `gaf de oorlog een gezicht`. Zijn werk is nu te bekijken in het Ammsterdamse fotomuseum FOAM. 

Hij gaf de oorlog een gezicht. Veelal een beschadigd gezicht en ieder van ons kon zich voorstellen wat de afgebeelde persoon moest hebben geleden. Hoewel? We konden zien hoe diep de wonden waren en op welke plaatsen hij of zij het meest was toegetakeld. Zelfs waren woede, angst of wanhoop af te lezen aan de ogen van de mensen die hij van nabij fotografeerde en fotografeert. Ja zeker, Nachtwey is nog volop actief.

Toch blijft er ook iets in het donker, iets dat we niet zien. Iets dat onvatbaar is in de chemicaliën van de fotografie. Iets dat ook door digitatliteit geen vorm krijgt. Wat waren de bronnen van die woede, angst en wanhoop? Op het eerste gezicht lijken die heel begrijpelijk. We kunnen ons goed verplaatsen in de positie van de gefotografeerde man of vrouw. Alleen…wat we doen is:  onze gevoelens en denkbeelden in het hoofd van de afgebeelde plaatsen.

We laten onze eigen ellende de plaats innnemen van de gevoelens van de geportretteerde en nemen onze eigen gedachten, drijfveren en emoties als uitgangspunt. Dat is het moment waarop de sluiter de werkelijkheid ontwijkt. Zelden of nooit blijken de slachtoffers van geweld gedachten en gevoelens te hebben die congruent zijn aan de onze. Dat zou oook haast niet kunnen. Wij denken en voelen vanuit een luie stoel in de woonkamer. Zij denken en voelen temidden van honger, dood, verderf en vooral een andere cultuur en belevingswereld. Precies die situatie is letterlijk onvoorstelbaar voor een bijna altijd ontkerkelijkte, gedigitaliseerde mens die aan zijn ribbelchips knabbelend de foto’s bekijkt.

Het gezicht van de oorlog dat Nachtwey ons geeft, is vals. Dat wil zeggen: hij licht ons niet verkeerd voor maar wel onvolledig. Inmiddels heeft “het gezicht van de oorlog” zich vastgezet in ons brein. Zó stevig dat we geen  argumenten en redenaties meer willen accepteren die een ander licht op de zaak kunnen werpen. Het jongetje dat feitelijk een oorlogsmisdadiger is, heeft zich op ons netvlies vastgeplakt als een schatje. Op die manier verduistert het gezicht van de oorlog de werkelijkheid. Eén beeld kan meer verhullen dan duizend woorden kunnen vertellen.

Daar waar het over psycholgie gaat, valt het allemaal vaak moeilijk aan te tonen. Daardoor is het allemaal niet minder waar maar er zijn ook andere voorbeelden. Zij maken directer duidelijk hoe het beeld onze waarneming vertroebelt. Bij de demonstraties in Pakistan naar aanleiding van de beruchte Deense cartoons over Mohammed, bleef de camera gericht op de demonstranten. Ze liet niet zien hoe klein die groep demonstranten eigenlijk maar was. En toch was ze dat. Het beeld van massale demonstraties is inmiddels bij ons vastgespijkerd. Schrijf daar maar eens tegenop.

En zo gaat het maar door. Het beeld van de verfoeilijke discussie over twee nationaliteiten bijvoorbeeld. Wilders heeft de toon gezet. Haast niemand durft nog op een fatsoenlijke manier zijn voorkeur uit te spreken voor één nationaliteit voor hoge bestuurders. In het buitenland is die opvatting nota bene wijd verbreid maar bij ons is ze besmet geworden. Het éénmaal gegeven zwarte beeld, valt moeilijk meer wit te wassen.

Toch is het een feit dat ik nog niet één goed argument heb gehoord voor de handhaving van een dubbele nationaliteit. Goede argumenten ertegen zijn wel de revue gepasseerd. En pas op: dat heeft niets te maken met de religie of het land van herkomst van betrokken personen. Ons beeld is vertroebeld en de argumenten liggen in het duister. Die ziet men niet.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service 

www.foam.nl

www.planetperplex.com

www.mengerink.fol.nl

Het zijn toch echt bavianen, die bemantelde wezens die in het Noorder Dierenpark allemaal dichies-bij-dichies gekropen zijn? Je weet het maar niet want het is de gewoonte van mensen in deze tijd ook om zich op een tactische plek terug te trekken en vooral dicht bij elkaar te blijven.

Daar schuilt iets moois in. Samenhang, elkaar stevig vasthouden zoals het evangelische woord klinkt. Dat gebeurt nu ook in niet-religieuze kringen want voor je het weet lig je met een mes in je borst op straat naast je fiets. Het zijn gevaarlijke tijden en dan heb je je vrienden hard nodig.

Soms is het wel moeilijk om je vrienden goed te herkennen. Een enkele keer vergis je je tot je grote teleurstelling. Even goed blijkt er van tijd tot tijd ook minder reden te zijn voor die teleurstelling dan je dacht. Toen ik vanmorgen de krant opensloeg en het verhaal over Jan Marijnssen las, overkwam mij een gevoel van verbijstering. Ik ben niet van zijn partij maar ik ken Jan ook niet zo. Ik heb hem nooit verdacht van het toedienen van een dolkstoot of natrappen. Ik ken hem als eerlijk en open hoewel hij, als politicus, ook wel eens een trucje uit zal halen.

Zoals het gewoonlijk gaat, sloeg eerst de verontwaardiging toe maar na een tijdje kwam het kritische denken weer terug. In welke context zou Jan zijn opmerkingen over dubbele nationaliteiten hebben gezegd? Naar aanleiding waarvan en wat waren precies zijn woorden?

Wie de tekst leest, ziet dat hij heel behoedzaam afstand neemt van de opvattingen van Wilders en Rutte. Vervolgens meent hij dat het een pluspunt zou zijn als “mensen in zulke belangrijke functies hun tweede paspoort zouden opgeven”. Hij ziet daarin een voorbeeld voor andere mensen die uit Turkije en Marokko komen. Hij doet die uitspraken ook niet uit eigen initiatief maar na hinderlijk doorvragen van de journalist. Hinderlijk omdat de journalist klaarblijkelijk o, zo graag een uitglijder wil forceren.

Natuurlijk mag een journalist zijn geìnterviewde proberen te verleiden tot uitspraken die ophef doen ontstaan. Daarbij moet hij of zij zich overigens wel heel bewust zijn van de beroering die dergelijke uitspraken teweeg kunnen brengen. Soms is het onverantwoord om zoiets te doen.

Eerlijk gezegd ben ik achteraf wel een beetje gerustgesteld. Ik weet al heel veel jaren dat er binnen de SP een virulent soort nationalisme de ronde doet. In de context van het interview vind ik de uitspraken van Jan Marijnissen dan ook helemaal niet verrassend of beledigend voor de desbetreffende bestuurders. Het is daarbij wel zaak ieder woord te lezen zoals het er staat en niet alleen maar een deel eruit te vissen.

Het moment, ja dat is wat ongelukkig. Maar wat had Jan dan moeten doen.? Had hij moeten zeggen `Daar geef ik op dit moment geen antwoord op?` Dat klinkt toch ook wat gewrongen en ongetwijfeld waren daar ook reacties gekomen zoals `Marijnissen durft zich niet uit te spreken over paspoortaffaire`.  Heeft de journalist het verkeerd gedaan?

Ik weet niet of ik mezelf had kunnen weerhouden die vragen te stellen. Al lezend denk ik dat het interview zeker voor een krant als de Telegraaf heel netjes is verwoord. En dan, het is toch wel opmerkelijk wat Wilders vermag. Zonder zelf een woord te zeggen veroorzaken zijn standpunten herrie tussen twee partijen die elkaar straks hard nodig hebben. Goal!

Nee, de dames en heren zijn wederom in de val van de angst getrapt. Nergens voor nodig.  Laat de bavianen maar weer van hun rots afkomen, zou ik zeggen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek.wordpress.nl

Service

www.telegraaf.nl

www.noorderdierenpark.nl