Een Hongaarse briefkaart uit 2006 naar aanleiding van de Jeugd wereldkampioenschappen filatelie die van 16 tot en met 20 november 2006 gehouden werden in Brussel. Met dank aan Szirmaik.

——————————————————————–

An Hungarian postcard issued on occassion of the Worldchampionships in Youth Philately which were held from 16th till 20th November 2006 in Brussels. Thanks to Szirmaik who send me this lovely card.

Gevonden tussen oud papier, een paketje enveloppes waarvan er eentje toch wel op een heel rare datum gestempeld is: 24 februari 2014! De hele reeks bestaat uit enveloppes verstuurd door en interimbureau in juni/juli 2003 met telkens ongeveer een week tussen. Voor 24 juli was blijkbaar de machine verkeerd ingesteld met bovenstaande stempel als gevolg. Een leuke enveloppe was het gevolg. Benieuwd hoeveel de port voor een gewone, genormaliseerde zending zal bedragen op 24 fabruari 2014…

Just retrieved between some old paper, a series of covers mailed in June-July 2003. One of them has a rather odd datestamp: Februari 24th 2014! In July 2003, the rate for a standard mailing was €0.49. I wonder what the rate will be on February 24th 2004…

Expo-souvenirs herinneren ons aan lang vervlogen tijden. Zo was België anno 1958 nog een koloniale grootmacht die het hart van Centraal-Afrika controleerde. Hoewel het in deze dagen al giste in de Congo, vertoefde een groot deel van het toenmalige establishment nog in de vaste veronderstelling dat ze nog jaren stevig in het zadel zou zitten in Afrika. De overzeese gebiedsdelen kregen dan ook een prominente plaats toebedeeld op de Expo.

Naast Belgisch Congo controleerde België sinds de eerste wereldoorlog ook nog twee districten van het voormalige Duits-Oost-Afrika. Deze mandaten, Ruanda en Urundi (Rwanda en Burundi), waren, hoewel officieel slechts mandaatgebieden, volledig in het Belgische koloniale rijk geïntegreerd en hadden ook een plaats gekregen op de Expo. Uiteraard kon men in het paleis van Ruanda-Urundi een filatelistisch souvenir kopen, getuige daarvan bovenstaande enveloppe.

Expo-souvenirs remind us of times long gone. So does the above featured expo-cover which was issued as a souvenir from the Palais de Ruanda-Urundi. The expo-hall in which the two Belgian mandated territories, Ruanda and Urundi (Rwanda and Burundi) were represented. Of course, there too, one could obtain a postal souvenir.

Ook de ministaatjes sprongen in de Expo-dans. Liechtenstein vierde de wereldtentoonstelling met de uitgifte van twee Expo-zegels.

Europe’s micronations also celebrated the World’s Fair. On occasion of Expo ‘58 Liechtenstein issued 2 stamps.

FDC met een van de Tsjechoslovaakse Expo-zegels. Naast deze zegel gaf Tsjechoslovakije ook een hele reeks luchtpost (legiposta) zegels uit ter gelegenheid van Expo ‘58. Op de zegel is het pavilioen van de Tsjechoslovaakse Volksrepubliek te zien.

An FDC with the Czechoslovakian Expo ‘58-stamp. Besides this stamp Czechoslovakia also issued a series of airmail stamps (legiposta) also on the Expo ‘58-theme. The pavilion of the Czechoslovakian People’s Republic is featured on the above stamp.

Opnieuw een landendag-FDC. Op 6 september 1958 hield men op de Expo de Benelux-dag, exact 14 jaar na het ondertekenen van het Benelux-verdrag op 5 september 1948. Let ook op de rechthoekige stempel. Geslaagde samenwerking van vrije mensen lezen we, in ene periode waarin enerzijds de herrinnering aan de onderdrukking van de 2de wereldoorlog nog levendig was en anderzijds het concept Vrijheid door het Westen gebruikt werd in de ideologische strijd met het Oost-Blok.

Again a country-days-FDC. On September 6th World’s Fair celebrated the BENELUX-union, an economic union between Belgium, the Netherlands and Luxemburg, only a day after the union’s 14th anniversary. Mind the square marking stating the BENELUX was a succesfull cooperation of free people. A small mark that says a lot about the period it was used in. The memories of brutal oppresion during the Second World war were still fresh and on the other hand the West fought a cold war with the Soviet Bloc in which the concept of freedom was used as an ideologic weapon.

Twee FDC’s met de Italiaanse Expo-zegel, afgestempeld in Milaan en Pescara.

Two FDC’s with the Italian World’s Fair issue, canceled at the Milan and Pescara philately office.

FDC met de Spaanse gelegenheidszegels over Expo ‘58. Info over een eventueel Spaans postkantoor op de Expo is altijd welkom.

A FDC with Spanish Expo-stamps. Info on a possible Spanish postoffice at the World’s Fair is always welcome.

Een voorbeeldje van de zogenaamde landendagen; 22 september 1958 was de Dag van Brazilië met een leuke filatelistische souvenir voor de verzamelaars.

An example of the so called Country Days of the 1958 World’s Fair in Brussels; September 22nd 1958 was Brasil Day and of course philatelists were provided with a nice souvenir cover.

For an English version, please scroll down.

Vorige maand was het 50 jaar geleden dat op de Brusselse Heysel-vlakte de eerste wereldtentoonstelling van na de Tweede Wereldoorlog de deuren opende. Expo ‘58, met de sprekende titel De Toekomst begint Vandaag, was het eerste grote evenement waarop het grote publiek met de nieuwe technologische verworvenheden van de nucleaire wereld kennis kon maken.

Ook toen al draaide alles rond geld en een bezoekje aan de Expo koste de doorsnee burger al snel een pak Franken. Maar men kon deze fenomenale tentoonstelling nu eenmaal niet zonder souvenir verlaten. Allerhande prularia werden dan ook gretig aangekocht en terug naar het dorp meegenomen. Er was voor elk wat wils, gaande van heden ten dage als nogal kitscherig ervaren bierpotten over petjes, vlaggen tot pins avant la lettre. Ook aan de postzegelverzamelaars werd gedacht.

Diverse pavilioenen hadden een eigen nationaal postkantoor waar men een bijzondere stempel of de Expo-zegels van het desbetreffende land kon bekomen terwijl men op de zogenaamde Landendagen de nodige FDC’s voorzag als souvenir voor de verzamelaars.  Ter herinnering aan den Expo tonen we de komende dagen diverse souvenir-enveloppes die uitgegeven werd rond het thema Expo ‘58.

Bovenstaande enveloppe is zo’n souvenir. De Amerikaanse afvaardiging had een eigen postkantoortje in haar pavilioen, de huidige VRT-studio Het Amerikaans Theater, waar souvenirenveloppes als bovenstaande afgestempeld werden. Het pavilioen zelf is trouwens op de zegel afgebeeld.

—–

50 Years ago, the first World’s Fair opened at the Heysel in Brussels, Belgium. It was the first time since the end of World War II that people could experience all the new inventions of the nuclear world that came into being after the war.

Even then allready, it was all about money and people hardly could left the Fair without buying a souvenir which in turn allwayst turned out te be something rather expensive. Especially compared with the low wages of the majority of the visiters, who were merely ordinary people.

For us philatelists the Fair was also something special. Belgium issued several series of propaganda stamps for the Fair and during the fair, several nations had their own postoffice in their pavillion whilst there were also so called Country Days on which special FDC cancellations were made. To commemorate Expo ‘58 we will publish during the following days some more covers and stamps all issued on the Expo ‘58 theme.

The above cover is an example of a cover form a participating nation canceled in the pavillion. The US had their own post office in their pavillion, the current Amerikaans Theater (American Theatre) TV-studio’s of the VRT, where they cancelled covers as the above featured one. The pavillion can be seen on the stamp.

héhé zou het niet leuk zijn om zo je eigen postzegel te hebben  Ik kreeg in ieder geval al een voorbeeldje hoe het zou kunnen eruitzien   bedankt … Johan Raes of course 

Nog eentje uit de oude doos… Een brief die in 1999 verstuurd werd naar Frans Polynesië. Het adres klopte niet maar de postbode leverde de brief toch af. Vervolgens werd de brief voorzien van een kleine nota door de ontvanger opnieuw verstuurd. De opschriften luiden: Postbode, gelieve deze niet zomaar eender waar te bussen. en Terug naar afzender. Onbekend op dit adres noch in de omgeving.

Al snuisterend in wat poststukken deze enveloppe teruggevonden. In oorsprong bedoeld als een brief aan de postverantwoordelijke van Port Lockroy, een van de Britse basissen op de Zuidpool maar blijkbaar verkeerdelijk gesorteerd. Zodoende belandde de brief in Melbourne in plaats van Port Lockroy. Het belastingkantoor in plaats van het postkantoor; een wereld van verschil. Een paar maand later belandde de brief dan ook bij mij terug: Return to Sender. Een klein foutje in het sorteercentrum leidde tot een grote omweg… Pas jaren later kreeg ik mijn eerste zegens uit Brits Antarctica te pakken. Het kan verkeren…

Ik moest langs de koffieautomaat lopen en dan op de het witte bankje gaan zitten, zei de baliemedewerker op een verveelde routine-achtige toon. Het bankje bestond uit 3 aparte zitplaatsen. Ik ging in het midden zitten. Na enkele minuten kwam er een meisje mijn kant op lopen. Zonder me aan te kijken ging ze naast me zitten. Eigenlijk zaten we net iets te veel in elkaars ‘persoonlijke zone’, maar ik vond het niet de moeite waard om een plek op te schuiven. Zij keek recht vooruit en werd eerder gehaald dan ik, door een nette, opgeruimde, hartelijke man, die haar bij de voornaam noemde. Het gaf me goede moed dat hier blijkbaar zulke hartelijke mensen werken. Even later werd ik geroepen. ‘Mevrouw Geerwater’. Ik stond op, hij gaf me een hand en zei: ‘kom verder Corien.’ Zijn voorkomen was opvallend: minimaal 2 meter lang, een grauwe, verwassen ruitbloes, met korte mouwen en een vale spijkerbroek. Later bedacht ik me dat ik niet eens zijn schoenen had gezien, wat een bijzonderheid voor mij is.

Hij bleek een bron te zijn van enorme stortvloeden woorden. Het begon al over het feit dat hij zelfs een kapstok had, ‘wat een luxe, hè!. En dat ik niet gesluierd hoefde te zijn in zijn kantoor, toen ik bij het afdoen van mijn sjaal, em per ongeluk onhandig voor mijn gezicht langs liet komen. Hij sprak me aan met ‘meisje’, ‘lieverd’ en ‘Corien’, alsof ik zijn dochter was. Tijdens zijn monologen, die telkens enkel werden opgewekt door één zin van mijn kant, had ik de tijd om zijn kamer te bekijken. Zijn buro lag bezaaid met boeken, tijdschriften en minder bestemd papierwerk. Voor het raam hingen rechte doorschijnende lappen die er voor zorgde dat ik de mensen buiten welk kon zien, maar zij mij niet. Links in de hoek van het buro stonden 2 foto’s. Eentje met een prachtige vrouw en een jong kind, eentje met 2 kinderen. Op de stapels papier stond een tissuebox. Ik kon niet begrijpen dat iemand die hier ooit nodig had, er was geen tijd om woorden te vormen die begeleid konden worden door tranen. Ondertussen bleef hij maar praten. Over dat er mensen waren op deze universiteit die hem een Oetlul zouden vinden, maar het gaf hem niet. Over het stelen van subsidiegelden door studenten. Over interfacultaire contacten, medicijnmannen en psychologen. Ik weet niet waar ik deze preken aan te danken had.

Uiteindelijk kwam hij toch nog to the point. Ik moest in ‘julij’ maar terug komen en dan zouden we de rest bespreken, want ‘dan moet er geld komen’. Toen stortte hij zich op het invullen van een geweldig ingewikkeld formulier, onderwijl vittend op een verre collega die haar taak niet goed had gedaan.

Het viel me op dat het witte t-shirt, dat hij onder zijn verwassen, ongestreken bloesje droeg, langere mouwen had dan het bloesje. Daardoor ontstond er een 2 cm brede witte rand aan het einde van de mouwen. Op de plek waar de broek zijn bierbuikje insnoerde, was een driehoekje te zien in dezelfde witte kleur; zijn bloes was ingestopt in zijn spijkerbroek, maar de onderste knoop was niet dicht en daardoor stond de bloes een stukje open. Ik was blij dat ik tegen het t-shirt aankeek.

Ik hield mezelf voor dat al deze dingen niet noodzakelijker wijs iets zeiden of de kwaliteit van zijn werk. Ik vertrouw er maar op dat hij het goed heeft gedaan, dat formulier invullen. En de rest komt in ‘julij, lieverd..’

Wanneer heb je voor het laatst iets voor het eerst gedaan? Nou ik ben vandaag voor het eerst naar de studentendecaan geweest. Voor het eerst in zes jaar. En het was me er één.

Corine

For an English version scroll down

Op 8 april 1904 sloten het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Ierland en de Franse Republiek 4 verdragen om zo tot de bekende Entente Cordiale te komen. Naast regelingen en verklaringen betreffende de wederzijdse claims en acties op en naar Egypte, Marokko, Newfoundland, Centraal Afrika en het aanstellen van consuls te Saint Pierre (in het Franse Saint Pierre et Miquelon) en Newfoundland (in St-Johns) werden ook afspraken gemaakt met betrekking tot de invloed van de twee staten in enerzijds Siam, het huidige Thailand en anderzijds een kleine archipel in het zuiden van de Stille Oceaan; de Nieuwe Hebriden.

Met betrekking tot Siam overeenkwamen dat geen van beide staten delen van Siam daadwerkelijk in bezit zou nemen. De territoriale integriteit van het land werd als het ware bewaard als buffer tussen het door Frankrijk gecontroleerde Indochina en het Brits-Indische keizerrijk, dat via zijn Birmaanse provincies aan Thailand grensde. Ten overstaan van de Nieuwe Hebriden kwam men echter niet tot een dergelijke deal. De Nieuwe Hebriden waren ook geen land in de Westfaalse betekenis van het woord. Er was geen inheemse staat voor handen zoals die in Siam er wel was. Logischerwijs was het voor beide staten makkelijker deze archipel te bezetten en onder controle te brengen. Toen bleek dat geen van beide partijen, onder invloed van lokale belangengroepen zoals Australische en Franse (vanuit Nieuw Caledonië) handelaars, de eilanden aan de andere wilde laten, werkte men een regeling uit die in 1904 leidde tot het zogenaamde Condominium van de Nieuwe Hebriden.  

De Entente, wat zoveel betekende als het komen tot een verstandhouding en dus niet tot een formele alliantie, die voornamelijk ingegeven was door politieke gebeurtenissen in Europa, leidde in deze uithoek van de Stille Oceaan tot het ontstaan van een haast tot de verbeelding sprekende administratie. Zowel Frankrijk als Groot-Brittannië oefende formeel de soevereiniteit uit over het gebied en richten allebei een complete koloniale administratie in het gebied op. Fransen werden bestuurd door de Franse administratie, Britten door de Britse. Europeanen met een andere nationaliteit en de Ni-Vanuatu, die de eilanden al eeuwen bewoonden, hadden de keuze. Of ze vielen onder Brits bestuur of onder het Franse. Al kan men natuurlijk vragen stellen bij deze keuze. De Ni-Vanuatu hadden niet om het Condominium gevraagd.

Meer dan 70 jaar, van 8 april 1904 tot 30 juli 1980 toen de archipel onder de naam Vanuatu onafhankelijk werd, functioneerden twee volledige administraties naast elkaar als een gevolg van vroeg 20ste eeuwse politieke belangen en afspraken. Met de onafhankelijkheid van Vanuatu in 1980 kwam hieraan een einde. Anno 2007 resten er nog maar weinig overblijfselen van regeling. Tenzij de vele prachtige postzegels die door de autoriteiten onder het regime van het condominium uitgegeven werden. De bovenstaande is een van de eerste die in het gebied uitgegeven werd, in 1908. Tot  1911 gaf iedere administratie verschillende zegels uit. Vanaf 1911 echter werden door beide diensten dezelfde zegels gebruikt. Of toch niet? De bekende kroningsuitgifte naar aanleiding van de kroning van Elisabeth II in 1953 werd echter enkel in het Engels uitgebracht. De uitzondering bevestigd nu eenmaal de regel…

——————

For a better understanding; the Entente Cordiale in the South Pacific… 

On April 8th 1904 the famous Entente Cordiale was formed by the United Kingdom of Great Britain and Ireland and the French Republic by signing four treaties with regard of their mutual claims and ambitions in Egypt, Morocco, Newfoundland and Central Africa. Besides agreements on the appointment of consuls at Saint Pierre (in the French controlled Saint Pierre and Miquelon) and Newfoundland (at St-Johns) the two countries also made arrangements regarding their spheres of influence in Siam, currently Thailand and a small archipelago in the South Pacific: the New Hebrides.  

In the Siamese question both parties agreed not to take any part of the country in possession. The territorial integrity of Siam thus was saves to serve as a sort of buffer state between the French controlled Indochina and the British Indian empire which, by its Burmese provinces, also bordered with Siam. With regard to the New Hebrides however no such a deal could be closed. On one side, the New Hebrides weren’t a state as Siam so it would be relatively easy for a European power to take them into possession. Both powers at home however were under heavy pressure of interest groups to not to cede the islands to the other. Australian and French traders (based in New Caledonia) set pressure on their respectively governments not to give up their claims on the islands. In an effort to come to an agreement, Britain and France came up with and agreement which led to the creation of the so called Condominium of the New Hebrides.  

The Entente, which means an understanding and not a formal alliance, which was the result of mainly European political events in this far corner of the world gave birth to a more then breathtaking administration. As both France and Great Britain exercised full sovereignty they both separately organised a complete colonial administration in the archipelago. French settlers were governed by the French administration, British ones by the British. Europeans, other then French of British, and the local Ni-Vanuatu could choose which administration they wanted to be governed by. Although, one could question this privilege to choose. The Ni Vanuatu never asked for the Condominium in the first place.

For more then 70 years, for April 8^th 1904 up to July 30^th 1980, when the archipelago gained independence as Vanuatu, two complete separate administrations functioned next to each other, each governing the same territory as a result of early 20^th century political interests and agreements. Vanuatu’s independence in 1980 ended all of this and in 2008 not much is left of the this special administrative organisation. Except of the many beautiful stamps that were issued by the Condominium authorities. The above example was one of the very first to be issued for the territory, in 1908. Until 1911 both administrations issued separate stamps. From 1911 on however, both administrations issued the same stamps, only differing the usage of language. Or didn’t they. On occasion of Queen Elisabeth II’s coronation a rare exception was made. The famous coronation issue, which was issued by British hold possessions all over the world, was issued in the Condominium in an English version only.

21-08-2007

Dit verhaal is nog niet af, misschien weet jij hoe het verder gaat…

Koning van mijn hart, ik heb u weer een krukje gegeven in een hoekje naast de deur. U was stil, maar aanwezig. U drong u niet op in het gesprek, knikte af en toe wel wat, maar nam niet zomaar het woord. Ik vergat uw aanwezigheid. Ik was in een geanimeerd gesprek geraakt met ‘Eigenwijsheid’ op de bank. Hij vroeg wat mijn plannen waren voor de toekomst. Ik vertelde hem over mijn twijfels, dat ik niet wist wat ik moest kiezen. Alles heeft wel een voor- en nadelen. Ik probeerde uit te leggen dat ik wachtte op een antwoord van mijn Leidinggevende. Hij vertelde me over ieders recht om er zelf iets over te vinden, dat ik ook echt mijn eigen mening mocht laten spreken over deze zaken. Hij adviseerde me niet al te veel naar anderen te luisteren. ‘Wie geeft ze het recht iets over jouw leven te vinden?!’ ‘Trots’ mengde zich in het gesprek. ‘Je hebt ook veel bereikt,’ zei hij. ‘Kijk naar de prestaties die je de afgelopen jaren hebt geleverd. Als je zo door gaat kun je nog veel meer bereiken. De wereld ligt voor je open’ ‘Zelfmedelijden’ die wat zielig in een hoekje had gezeten, kwam na wat biertjes een beetje los. Hij vond dat ik al genoeg had meegemaakt, genoeg ellende en verdriet gehad. Om wille van de gerechtigheid zouden tegenslagen nu wel echt tot het verleden behoren. Zijn vriendinnetje ‘Eigengerechtigheid’ deed er nog een schepje bovenop. ‘Ze hebben je jaren laten werken, zonder fatsoenlijke beloning. Er is niks mis mee om nu te halen wat er te halen valt. Je hebt er recht op! Dat is de achterstand die je nu kunt inhalen van de afgelopen jaren.’

De stemmen vermengden zich. De één praatte nog harder dan de ander. Niemand luisterde echt naar wat de ander zei. Ik voelde me onbegrepen, werd heen en weer geslingerd door de verschillende meningen. Toen ik een drankje ging halen in de keuken trof ik daar ‘Angst’. Ze zei tegen me dat ik me moest realiseren dat ik ook teleurgesteld kon worden. ‘Je weet wat je hebt, niet wat je krijgt.’

Het had een feestje moeten zijn om van te genieten, maar mijn hart was onrustig.

(For an English version: scroll down) 

Dertig jaar geleden, in mei 1967, scheidde de regio Biafra in de Golf van Bonny zich af van de republiek Nigeria. Gedurende 3 lange jaren werd vervolgens een bloedige oorlog uitgevochten tussen Biafranen en Nigerianen, beide gesteund door een breed palet aan staten die vanuit hun eigen belangen meenden deze of gene partij te moeten steunen. Enkelen staten gingen zelfs tot erkenning van de Republiek Biafra over.  Alleen betrof het enkel secundaire, om niet te zeggen tertaire staten, die onvoldoende politiek gewicht in de internationale weegschaal konden werpen om Biafra internationaal erkend te krijgen. Het politieke gewicht van Haïti en Coté d’Ivoire is nu eenmaal een stuk minder dan dat van de VSA of toen nog de Sovjet Unie.

Terwijl de regio zelf volledig verwoest werd en de Nigeriaanse blokkade van de regio leidde tot een hongersnood die honderdduizenden burgers het leven kostte, brokkelde eind jaren ‘60 de interesse in het conflict van steeds meer partijen af en eindigde de Biafraanse afscheiding met de heropname van het gebied in Nigeria. De oorlog zelf stopte na 1970 maar het conflict tussen de Igbo in de regio Biafra en de Hausa en Fulani, die in Nigeria de sterkste entische groepen zijn, duurt tot op de dag van vandaag verder. Biafra is anno 2007 dan ook één van de vele vergeten Afrikaanse conflictgebieden waarvan enkel nog de weinige postzegels, die de regio uitgegeven heeft gedurende zijn korte bestaan, een getuige van zijn.

——————————————————————————————–

Remember Biafra: Stamps that tell a story… 

This year exactly thirty years ago, in May 1967, the region of Biafra, situated in the Bight of Bonny, broke away from the Nigerian federal republic. For three long years Biafrans and Nigerians, each supported by several other nations with own their individual interests, fought out a bloody civil war. Some states even recognised Biafra as a sovereign state but in the end these secondary states, not to say tertiary, hadn’t enough influence to get Biafra recognized by the whole world. In the end, Haitian and Ivorian political influence isn’t that big as the US’s.

Whilst both parties continued the bloodshed and the Nigerian blokkade of the region caused a hundreds of thousends dying from starvation, foreign involvment and interest in the conflict started crumbling away. In the end, the Biafran secession ended in the reincorporation of the region in the federal republic of Nigeria. The war stopped but ever since 1970 tensions between the Biafran Igbo and Hausa and Fulani, Nigeria’s biggest etnic groups, keep on surfacing and threathening peace in the region. Today, Biafra is one of those forgotten conflicts of which only the few stamps the breakaway region issued during it’s brief existence, remind us of the bloody conflict that was fought out over it.

(For an English version: scroll down)

Nadat Grieks-Cypriotische extremisten in 1974 een staatsgreep gepleegd hadden, viel Turkije het land binnen en bezette na twee militaire operaties ongeveer 35 % van de totale oppervlakte. Bemiddelingspogingen onder leiding van de VN faalden en nadat de Turks-Cypriotische leider Rauf Denktash op 13 februari 1975 een Turks-Cypriotische federale staat uitgeroepen had, riep het Turks-Cypriotische parlement op 15 november 1983 de Turkse Republiek van Noord Cyprus uit.  

De Cypriotische kwestie, waarin ook Griekenland, als traditionele bondgenoot van de Grieks-Cyprioten en Turkije, betrokken zijn, woedt tot op de dag van vandaag verder. Hoewel het conflict de afgelopen jaren misschien wel wat aanwezigheid ingeboet heeft, waren en zijn alle middelen goed om het eigen grote gelijk te bewijzen. Zo geven Turks- en Grieks Cyprus via hun postzegels maar wat graag elk hun eigen visie op het probleem. Bovenstaande souvenirvelletjes zijn hier een prachtig voorbeeld van.  

Voor de Grieks-Cyprioten, die sinds 1974 jaarlijks een uitgifte doen ter ondersteuning van het fonds voor Grieks-Cypriotische vluchtelingen uit het noorden, enkele van deze zegels zijn op het velletje afgebeeld, is er geen sprake van een Turks-Cypriotische staat maar gaat het om een illegale Turkse bezetting van Noord-Cyprus. Het klopt dat Turks Cyprus zich staand weet te houden dankzij de aanwezigheid van het Turkse leger en zware Turkse economische steun. Maar het is toch ook meer dan louter een bezettingszone van het Turkse leger.   

Aan de andere kant van de demarcatielijn, of staatsgrens, het hangt af van welke visie men hanteert, worden de Turkse militaire operaties van 1975 dan weer voorgesteld als een vredesoperatie die tot doel had de Turks-Cypriotische minderheid op het eiland te beschermen tegen het repressieve Grieks-Cypriotische bewind. Althans, dat is de boodschap dat het Turks-Cypriotische velletje aan de wereld wil overbrengen….

——————————————————————————————————-

In 1974 Turkish armed forces invaded Cyprus and occupied about 35% of the country. The Turkish invasion directly resulted from a coup performed by Greek-Cypriot extremists. UN attempts to mediate a solution for the Greek-Turkish Cypriot problem failed and after Rauf Denktash’s proclamation of a Turk-Cypriot federal state on February 13^th 1975, the Turk-Cypriot assembly proclaimed an independent Turk-Cypriote republic on November 15^th 1983. 

The Cypriote question, in which also Greece, traditionally supporting the Greek-Cypriotes and Turkey, are involved, still exists today. Although tensions may have slowed down a bit through these last years, every possibility is used to prove one’s right. Through their respective stamps issues, Turk- and Greek-Cypriote authorities give their own version on the Cypriote question. The souvenir sheets featured here give a good example of this.   

For Greek-Cypriote authorities, who annually issue a stamp in support of the Greek-Cypriote refugee fund, some of these stamps are featured on the souvenir sheet, there’s no such a thing as an independent Turk-Cypriote state. Turk-Cyprus is, according to them, nothing more than the illegal occupation of northern Cyprus by the Turkish army. It’s true that Turk-Cyprus is backed by the Turkish military and receives an substantial amount of economic aid from Turkey but to say it’s only that is untrue.  

On the other side of the state border, or demarcation line, it depends on the version you believe, Turk-Cypriote authorities tend to call the Turkish military operations of 1974 a peace operation. A necessary operation which only goal was the protection of the Turk-Cypriote minority from Greek-Cypriote repression. Well, that’s the message the Turk-Cypriote souvenir is giving us….