Dawno dawno temu wnuczek zapytał swojej babci:

- Babciu, dlaczego ludzie nie chcą spełniać swoich marzeń?

- Wnusiu, to nie jest tak, że nie chcą. Widzisz, bardzo wielu ludzi idąc swoją drogą, tak naprawdę nie wie dokąd zmierza i co jest ich celem.

- Nie ma takich co wiedzą? – uniósł brwi ze zdziwienia młody.

- Są, połowa wie czego chce i idą obraną przez siebie drogą, a nie jak tamci – do donikąd, a tam niestety dojdą – tłumaczyła spokojnie seniorka.

- To jak wiedzą, to czemu nie spełniają marzeń? – wnuczek przekrzywił główkę.

- Wyobraź sobie takiego człowieka na drodze. Długiej i krętej z mosiężnymi drzwiami na końcu. Owy człowiek staje po wędrówce męczącej bardziej lub mniej przed tymi drzwiami. Teraz ma wybór, otworzyć albo nie, rozumiesz? – uśmiechnęła się babcia.

- Nie rozumiem, przecież każdy otworzy takie drzwi, głupio byłoby nie otworzyć – protestował wnuczek.

- Wnusiu, a gdyby za tymi drzwiami były straszne potwory? – zapytała chytrze seniorka.

- A jakie to te straszne potwory co przy marzeniach stoją? – zrezygnowanym tonem pytał wnuczek.

- Zmiany kochanie, zmiany – dokończyła babcia.

Następnym serialem przyprawiającym o gęsią skórkę był “Z archiwum X”, tematyka tegoż serialu również kręciła się wokół zjawisk paranormalnych. Mulder i Scully są parą detektywów zajmujących się rozwiązywaniem spraw nie mających racjonalnego wytłumaczenia. Mulder głęboko wierzy w zjawiska nadprzyrodzone oraz istoty pozaziemskie (twierdzi, że jego siostra została porwana przez kosmitów) zaś Scally z racji wykonywanej profesji (jest naukowcem) podchodzi do wszystkiego racjonalistycznie, chodź z czasem zaczyna podobnie jej zawodowy partner także wierzyć w zjawiska paranormalne. Oglądanie tego serialu również kosztowało mnie sporo nerwów, gdyż niektóre odcinki były naprawdę straszne. Tutaj również podobnie jak przypadku programu “Nie Do Wiary” podkład muzyczny z openingu był nieraz straszniejszy niż cały odcinek.

Chaos kreskówkowy

Rysowane w pewien pochmurny dzień. Tak by przelać na kartke wszystko co siedzi mi w głowie:) Pewne postacie są z znanych mi bajek, nieco zmienione:)

Potwory =)

A tu jest wersja kolorowa dziwnych stworzeń.

Myśleliście, że to Wagulec jest najstraszniejszą postacią ze śmietnikowego świata fantastyki Edwarda Kiszeckiego? Nic bardziej mylnego! Poznajcie Żarłacza, potwora zbudowanego z ręki przechodzącej w szyję, na której zasadza się wiecznie poruszająca szczęką głowa. Kreatura – jak sami widzicie – niebywale paskudna, a do tego nikczemna. Nie wyznaczył on sobie żadnego ambitnego celu, jak zniszczenie planety, zdobycie władzy nad umysłami ludzi, czy przynajmniej pławienie się w morderczej rozpuście. Sens jego istnienia sprowadza się do nieustannego pochłaniania pokarmów, w miarę możliwości tych niezdrowych. Poza paskudztwem i nikczemnością cechuje go bezgraniczne tchórzostwo, o czym świadczy sposób zdobywania pożywienia. Czai się on bowiem w kanałach na dzieci wracające ze szkoły, by znienacka wyskoczyć  na chodnik i wetknąć swój łeb do trzymanych przez nie paczek z chrupkami. Gdyby Was kiedyś zaatakował – nie traćcie zimnej krwi! Wystarczy mocniej tupnąć nogą, a czmychnie z powrotem pod ziemię. Niestety, po zobaczeniu podobnego ohydztwa i tak traci się ochotę na dalszą konsumpcję!

коБи

A zapowiadało się tak pięknie.  Miała być polewka z filmowych kanonów sf, wybuchy, walka z wielgomózgimi, mackowatymi obcymi, wszystko, co tygrysy lubią najbardziej. Problem w tym, że wszystkie fajne nawiązania i cytaty z klasyki (no, może poza jedną całkiem fajną sceną) upchnięto do trailera, a reszta, którą trzeba przesiedzieć w kinie albo wieje nudą, albo budzi zażenowanie poziomem dialogów i rozwiązań scenariuszowych.

Z filmu, który powinien być zajmującą historią dla dzieciaków, ze smaczkami bawiącymi też starsza część widowni, wyszła nieciekawa kupa, na której dzieciaki się nudzą albo marudzą, że się boją, a dorośli co jakiś czas wykonuja facepalm, załamani brakiem wiary autorów  w kumację widowni.

W dodatku głównym problemem bohaterki jest odkrycie, że dotychczasowy partner to palant i dupek (widzowie wiedzą to już od pierwszego pojawienia się rzeczonego dupka na ekranie – btw, równie fatalnych dialogów można ze świecą szukać). Jak z takim problemem mają się identyfikować dzieciaki? A reszta widowni – cóż, reszta ma to głęboko gdzieś. Jeden znajomy podsumował pierwsze 15 minut filmu, czyli zawiązanie akcji i prezentację bohaterki oraz jej związku, krótko: “no, niech ją w końcu walnie ten meteoryt, no, wreszcie!”

Niestety, po wkroczeniu na scenę supermocy z kosmosu i innych potworów wcale nie robi sie ciekawiej, a poziom dialogów i dowcipu ustawiony pierwszymi scenami nieco poniżej granicy żenady pozostaje taki sam do końca. W dodatku tłumaczenie w filmie jest znacznie gorsze niż w trailerze, co niweluje i tak marny poziom dowcipów.

Trzymajcie się z daleka od Monsters vs Aliens. Ja żałuję,  że  wydałam pieniądze na bilet.

]]> http://lukasztyrala.wordpress.com/2008/12/15/ilustracja-a-taki-dobry-chlopak-z-niego-byl/ Mon, 15 Dec 2008 22:49:43 +0000 lukasztyrala http://lukasztyrala.wordpress.com/2008/12/15/ilustracja-a-taki-dobry-chlopak-z-niego-byl/

Ilustracja A taki dobry chłopak był