‘ Let the heart do the talking ‘

(via Lieselotte)

Chimpansees en bonobo’s krijgen taalles van Evolutie-adepten. Maar dat wil nog niet echt vlotten. De bijgeschoolde apen houden zich meestal van de domme. Slechts enkele hoogbegaafde apen bereiken het taalniveau van een tweejarig kind.

Een paar jaar geleden ontving ik een uitnodiging van neerlandicus Dirk Otto Cent. Ik zou het spectaculaire resultaat van de aan zijn aap Bo gegeven taalles mogen beluisteren.

De denker is er niets bij.

Zo was ik er getuige van hoe meneer D.O. Cent het onbetekenende talenpuistje van zijn pupil, met de fietspomp van Darwin, opblies tot een knobbel vanjewelste.

Onlangs had ik weer een interview met meneer D.O. Cent. Omdat zijn wetenschappelijk inzicht zich “spectaculair had geëvolueerd”. Natuurlijk wilde ik eerst van hem weten hoe het met Bo’s ontwikkeling was gesteld.
“Ach, dat is een drama geworden, meneer Van Blijderveen. Na een jaar bijles gleed dat onnozele beest nog steeds uit over het woordje “banaan”. Bo is uiteindelijk aan obesitas overleden. Na de crematie viel ik in een zwart gat. Maar wat wil je? Zeven dagen per week, veertien uur per dag vruchteloos bananen opvoeren aan een aap! Maar godzijdank staat de wetenschap nooit stil meneer Van Blijderveen!”

“Ik wil een banaan!” klonk er vanaf zijn schouder. De man keek mij triomfantelijk aan, wees op zijn nieuwe speeltje en zei: “Ja, ja, Darwin heeft mij voor aap gezet. Maar inmiddels weet ik beter: de mens stamt af van de papegaaien.”

Henk van Blijderveen

Stress op het werk, stress in het privéleven. Hierover praten op het werk, helpt spanningen te verminderen.

Dat blijkt uit onderzoek (publicatie 2009) onder 2700 medewerkers van ABN AMRO. Tussen de 15 en 25 procent van de respondenten heeft in min of meerdere mate last van stress: thuis wordt gepiekerd over het werk en op het werk zijn de gedachten bij thuis. Werknemers met thuiswonende kinderen hebben meer last van stress dan anderen. Dat geldt vooral voor vrouwen, want ook bij tweeverdieners komt het grootste deel van de zorgtaken voor rekening van vrouwen. Omdat steun van leidinggevenden en collega’s helpt bij verwerking van stress, luidt een van de aanbevelingen dit bespreekbaar te maken. Het zou bijvoorbeeld een vast onderwerp van gesprek kunnen worden tijdens functioneringsgesprekken. Ook gerichte maatregelen, zoals afspraken maken over werkdruk, flexibele werktijden, het mogelijk maken van thuiswerken of het creëren van een juiste combinatie van arbeid en zorg, kunnen helpen om stress te voorkomen.

Het pratend fotoalbum is een van de vele pratende producten.

Enkele toepassingen voor een pratend fotoalbum:
Als een dagboek. Om boodschappen mee heen en weer te nemen naar school
Als ondersteuning bij de lessen zoals woorden leren lezen, geschiedenis lessen, biologie.
Als een familieboek, met foto’s van de familieleden of vrienden en door iedereen met een persoonlijke boodschap ingesproken. Als een klassenboek of boek met de regels van de school.

 Het pratend fotoalbum wordt o.a. gebruikt door:

• Meervoudig gehandicapte kinderen, die niet of moeilijk kunnen spreken. Ze maken samen met hun ouders foto’s en nemen geluiden of teksten op bij deze foto’s.
• Kinderen met Down syndroom, die het kunnen gebruiken als ondersteuning op school bij leren lezen, of er een dagplanning inzetten.
• Kinderen met autisme om een dagplanning in aan te geven.
• Mensen met een verstandelijke beperking die de volgorde van handelingen zoals bv.  koffie zetten of andere activiteiten hiermee kunnen leren.  
• Mensen met dementie, als geheugensteun of met foto’s van familieleden die dan ook elk een eigen stukje tekst inspreken.

Ik praat graag. Ik ben echter geen babbelkous. Ik praat niet om de leegtes te vullen. Nee, ik praat omdat ik dingen met iemand wil delen. Ik praat ook niet met iedereen. Dat maakt van mij een asociaal wezen. Maar ik heb geen zin om mijn energie te steken in mensen die enkel maar praten uit verveling.

En toch is het moeilijk om met mij te communiceren. Ik praat graan in raadsels. Ik leg serieuze dingen graag uit aan de hand van verhaaltjes. Ik ben sarcastisch. Ik ben ingewikkeld en vooral ik spring van de hak op te tak. En toch vraag ik me af wie ooit mijn hersenkronkels kan ontwarren. Wie ooit met mij kan praten alsof hij mij al jaren kent. Wie orde weet te scheppen in de ingebeelde chaos in mijn hoofd. Want wanneer je mij eenmaal kent, ben ik best eenvoudig.

Maar wie neemt de tijd, de moeite om met mij te ontwarren en uiteindelijk met mij te communiceren? Wie neemt een stuk papier en zegt me wat hij wil zeggen.

Ik zal je wel terugschrijven.

Ooit.
Als ik begrepen heb wat je wou zeggen.

Communiceren is zo dicht mogelijk langs elkaar heen praten.

(10-4-20: The Language Game – Part 04 of 20)

As usual: read the story, catch the errors… and read the comments to verify your answers

Laten we dansen

Goedbedoeld woorden zullen het niet genezen.
Laat u uw zorgen wijken!
Ik zal later een paar woorden houwen, om onze nieuwe “strategie” te opschrijven.
Ik zal het gauw verklaren.
Maar ik ga weinige woorden van een ander gebied lenen.
U mag praten terwijl u een diagnose stelt- maar ik zou liever willen dansen!

let’s dance

Well meant [bedoelen, goed bedoeld] words will not heal [genezen] it.
Let your worries disappear!
Later, I will hack [houwen] few words to write down [opschrijven] our new “strategy”.
I will explain [verklaren] it soon.
But I will borrow [lenen] few words from another field.
You can talk [praten] while you make a diagnosis [een diagnose stellen]- but I would rather dance[dansen]!

bedoelen,bedoelde,bedoeld

to intend, to mean

dansen,danste,gedanst

to dance

genezen,genas,genezen

to cure, to get well, to heal, to recover

houwen,hieuw,gehouwen

to cut, to hack, to hew

lenen,leende,geleend

to borrow, to lend

praten,praatte,gepraat

to chat, to talk

schrijven,schreef,geschreven

to write

stellen,stelde,gesteld

to place, to put, to suppose

verklaren,verklaarde,verklaard

to explain

wijken,week,geweken

to give way, to yield, to disappear

Ze zeggen dat sommige dingen ‘priceless’ zijn. Een van die dingen moet zijn om Oscar weer te horen praten. Om zijn stem weer te horen. Het is echt ongelofelijk om Oscar weer iets te kunnen vragen en antwoord te krijgen. Dat hij het kan aangeven als hij ergens pijn heeft, ergens geen zin in heeft of juist iets wil.
Hij kan steeds beter zitten, wat betekent dat hij zijn spieren dus beter kan coördineren. Ook wordt hij steeds beter met zijn handen en benen.

Er zijn zo van die dagen dat je er zeker van bent dat het gewoon niet erger kan.De plotse opstoot van verliefdheid kan hier zelfs niet tegenop.Ik heb weinig of geen eetlust,mensen kunnen nu gaan denken dat het de terugkomst van P. is die hiervoor zorgt maar niets is minder waar.Ik eet net méér op die momenten,gewoon te wijten aan de enorme honger die een goeie beurt kan veroorzaken,maar soit.Mijn punt was dus dat het vandaag zo een dag was.
Vorige nacht kon ik de slaap niet vatten,P. was wijselijk thuis gebleven want echt genietbaar was ik niet tegenover hem.Nogal wiedes aangezien hij 2 nachten geleden de muugenjacht in mijn bed verder gezet heeft en dan tegen vijven besloten had huiswaarts te keren,waar het volgens hem gevrijwaard bleef van die bloeddorstige ergernissen.Niet geheel tot mijn verbazing heeft hij wel een geparkeerde auto geblutst toen hij met zijn slaperige kop wou wegrijden.Tegen dat dat geregeld was,had hij geen tijd meer om nog enkele uren te slapen.Ik had enig leedvermaak tot ik zelf ’s namiddags probeerde te slapen en tot de constatatie kwam dat ik werkelijk te veel sloten koffie op had en mijn dutje bijgevolg ook kon vergeten.
Deze morgen werd ik dus niet echt uitgeslapen wakker.P. was te lief aan de telefoon om tegen te gaan kankeren en de vriendinnen te hartelijk.De hele wereld leek me toe te lachen maar ik had geen zin om terug te lachen,hoewel de beleefdheid er mij geregeld toe dwong.
Er was iets,natuurlijk was er iets,die mijn humeur met de minuut verslechterde en het was niet enkel het tekort aan slaap en het nieuws over papa’s kanker,niet alléén dat maar ik kon er mijn vinger niet op leggen.
Tegen de middag besluit ik de mama op te bellen want ook zij heeft het recht te weten wat papa heeft.Voor ik iets kan zeggen over mijn vader,zegt ze dat ze slecht nieuws voor me heeft.Ik denk er nog aan om haar te vragen hoe ze dat wist maar ze zegt dat het niet zo goed gaat met mijn stiefvader.Twee maand geleden is hij geopereerd aan zijn prostaat,alles was in orde en na zijn herstelperiode zou hij in principe weer aan het werk mogen.Maar hij kloeg nog over pijn en ongemakken en hierdoor zijn er verdere onderzoeken geweest…die onderzoeken wezen uit dat mijn stiefpa prostaatkanker heeft.
Op 1 week tijd…het is ongelooflijk!
Volgende week weten we in allebei de gevallen hoe ernstig precies en wat er gaat moeten gebeuren…
De hele middag loop ik in alle staten tot P. aankomt en ik het vertel.Hij reageert geschokt maar neemt me vast en laat me huilen.Hij doet geen poging om mij te sussen en wacht geduldig af,zijn armen rond mij.Zijn volgend idee echter om me mee te tronen naar de slaapkamer,was echter verkeerd ingeschat maar toch,gewoon zijn aanwezigheid,zelfs nu hij hier boven ligt te slapen,is meer dan genoeg.Ik weet niet of het troost is die ik nu bij hem vind maar hoe erg een dag ook kan lijken,hij brengt me aan het lachen en hij geeft me het gevoel dat alles wel in orde komt.

… is straks misschien de openingszin tegen je computer. Of tegen één van de personages die in je computer leeft: na het full-body besturen van je spelconsole gisteren vandaag een zo mogelijk nog spectaculairder filmpje, nog steeds met hetzelfde zgn. Project Natal op de Xbox: de console reageert op stem, intonatie en gezichtsuitdrukking.

Oscar is als hij wakker is en niet te moe continue aan het trainen. Hij beweegt zijn armen, benen en hoofd om sterker te worden en steeds meer te kunnen.

Een van de grootste overwinning is het praten. Hij kan nu ‘papa’ en ‘mama’ zeggen en hij heeft topverpleger Sander al voor ‘homo’ uitgemaakt. Vriendschappelijk bedoeld natuurlijk.

Oscar is heel erg gemotiveerd bezig met zijn herstel en iedere positieve prikkel is daarbij welkom. Daarom moedig ik iedereen aan Oscar te komen bezoeken in Nieuw Berkendael. Het adres is Burg. Waldeckstraat 80 Den Haag. De bezoektijden zijn op werkdagen van 18:00 tot 21:00 uur. In het weekend van 11:00 tot 21:00 uur.

En daar zitten ze dan. 35 mensen die stoïcijns, apathisch en verveeld voor zich kijken. En dat 45 minuten lang. Tweemaal per dag. Het zijn mijn medepassagiers in de bus die hun forensenreisje maken vanuit Brabant richting Utrecht.
Al geruim anderhalf jaar reis ik met deze mensen mee, “De Gezellige Brabanders”. Toch twijfel ik steeds meer of ze wel zo gezellig zijn. Enige vorm van Brabantse sfeer is in de bus namelijk ver te zoeken. Iedereen staart voor zich uit, leest in de krant, bladert door een tijdschrift, of poets zijn schoenen. Opzich niets mis mee, ik doe het ook, maar na 20 kilometer hobbelende asfalt slaat de verveling toe en gaan mensen elkaar beoordelen. Ze kijken wat, knijpen een oog dicht en raken dan diep verzonken om een persoonlijk oordeel te vellen over hun medepassagiers.

Vaak kun je aan hun gezichtsuitdrukking zien dat het niet veel soeps is, die medepassagiers uit Brabant. Ze kijken zo droevig dat het lijkt alsof ze iedere ochtend voor vertrek hun huiskat hebben moeten begraven. Daarna staren ze uit het ramen en doen ze eigenlijk niets meer tot de bus arriveert. Dan stappen ze zwijgzaam uit.

Oké, er is niets fout aan dit alles, maar goed is anders. Waar ik mij aan erger is die stilte en het eeuwige doodzwijgen.

Pffffff! Waarom praat niemand met elkaar!

Even babbelen met degene die ook naar Utrecht gaan: wat gaat hij daar doen? Zal ze alleen gaan om te shoppen? Wat zal die knappe jongen achter de buschauffeur studeren?
Iedereen wil dat toch weten van elkaar?

Ik denk dat hier wel een interessant programma van valt te maken. Je kiest een willekeurige bus/trein/tram uit en laat mensen vertellen wat ze doen. Hebben ze ook wat te doen, zeg maar. Typisch iets voor ManBijtHond, al zeg ik het zelf.

Een kantoor is net een dorp. Iedereen houdt elkaar in de gaten en er wordt flink wat afge-eh..-praat.
Zoals vandaag:
“Is [collega I] al naar huis?”
“Nee dan had ze vast nog wel even dag gezegd.”
[collega I]: “Doei, tot morgen!”
-vijf minuten stilte-
“Hee maar waar is [collega II = vriend van collega I] dan?”
“Weet ik niet. Die heb ik eigenlijk nog niet gezien vandaag. Is ie er wel dan?”
[collega II]: “Doei!”
“Ja dus. Gaan ze niet samen naar huis dan?”
“Hmm, zouden ze soms ruzie hebben?” (met een knipoog)
Samen spoeden we ons naar het raam.
“Ik zie niks. Alleen een auto. Heeft ie een auto?”
Prompt komen [collega I] en [collega II] samen langsfietsen. En uiteraard kijkt [collega I] om om mij schaapachtig voor het raam te zien staan. Ik zwaai maar, ben nu toch al betrapt.

Een mens heeft zo zijn noden,dacht ik bij mezelf,toen ik zijn nummer zonder nadenken uit mijn hoofd intypte en wachtte op de beltoon.Zou hij opnemen na alles wat er gezegd en gedaan is?Ik zag hem zo voor mij,in het gezelschap van een handvol vrienden,kijkend op het schermpje van zijn gsm,fronsend wachtend tot de voicemail het zou overnemen.Nee,misschien was hij wel te laat om te antwoorden en heeft hij geen belwaarde,ik bel een kwartier later terug…wederom geen antwoord.Zou hij misschien kwaad zijn op mij?Of erger nog,zou ik vervangen zijn door een jonger,strakker en aantrekkelijker exemplaar?Zo vlug al?Ik bedoel maar: 2 weken nadat ik hem aan de deur laten staan heb?Zou hij dan helemaal niet treuren over mij?Hij heeft de eerste dagen nadat ik gezegd had dat het voorbij was wel verschillende keren aan de deur gestaan en gebeld,dat wel.Maar een tiep van die leeftijd zal natuurlijk wel niet lang blijven stilstaan bij een relatiebreuk en die zal weer heel snel het uitgaansleven induiken en iets anders opscharrelen.Settle down,my ass,ja.
Ik ben dan maar bij de schoonmama binnengevallen en haar al kettingrokend mijn bedenkingen,angsten,noden en psychosen uit de doeken gaan doen.Schoonmama glimlacht en vertelt me dat ze nooit geloofd heeft dat het nu definitief gedaan is,dat gaat niet zo gemakkelijk als je allebei nog gek bent op elkaar.Hij belt wel terug,misschien niet onmiddelijk maar wel nog vandaag,you’ll see.Heeft schoonmama dan met haar oogappel gepraat onlangs?Ze glimlacht vaag en steekt mijn vierde sigaret op.
Na de zesde sigaret hoor ik mijn gsm,gedver zeg,ze heeft gelijk,het is hem,ik neem op maar versta niks van wat hij zegt…slecht bereik.Ik vlucht de badkamer in en bel terug,hij is blij me te horen en wil met alle plezier langs komen.Hij vraagt niet wat ik wil,hij kent mijn lichaam en noden beter dan ikzelf.Ik mag het gewoon niet aan de mama vertellen maar binnen enkele minuten zal hij aan mijn deur staan.Hij polst snel nog eens naar mijn gezondheid en belooft er binnenkort te staan.Ik maak een lame excuse tegen de mama en spurt naar huis.
En ja hoor,enkele minuten later staat hij voor de deur.Hij doet zijn jas uit en maakt mijn kleed los,hij inspecteert de wondjes van de operatie en raakt ze aan terwijl hij vraagt of het pijn doet.Hij lijkt geen tijd te hebben om te verliezen en mompelt iets over een sterfgeval in de vriendenkring.Hij troont me mee naar boven en doet de gordijnen dicht.Mijn lichaam reageert op elke blik die hij er op werpt als hij zich uitkleedt en naar me toe komt.
Na afloop blijft hij nog even op mij liggen tot hij zich realiseert dat ik herstellende ben van een operatie.Ik wil hem terug op mij trekken maar hij verzet zich,neemt mij in zijn armen en zucht vergenoegzaam.Als ik hem vraag wat hij aan het denken is,zegt hij dat het 18 dagen geleden is sinds onze laatste vrijpartij,dat het ook voor hem lastig was,misschien wel lastiger aangezien hij geen narcoses en dergelijke had om te boven te komen.Ik lach met zijn logica en zeg langs mijn neus weg dat hij wel vrij was en dus wel kon doen wat hij wou.Wanneer hij spreekt,voel ik zijn borst trillen bij elk woord.Wat hij vertelt,klinkt zo aanvaardbaar.Ik vraag hem waarom hij nooit echt veel moeite doet voor ons als hij zo van me houdt.Hij draait me op mijn rug en kust me,we vrijen weer en na afloop begint hij zich aan te kleden,hij kijkt me aan terwijl ik hem zit te bewonderen en vraagt of ik mee wil gaan naar zijn moeder.Ik lach en zeg dat ik er net vandaan kom,hij reikt me mijn ondergoed aan en zegt dat ze blij zal zijn te zien dat we weer samen zijn…
Onderweg naar zijn moeder vraag ik hem of we echt wel weer samen zijn.Hij glimlacht en duwt me mee naar binnen.
Ik blijf het me afvragen…zijn we echt weer samen?Ik had eigenlijk gewoon nood aan een booty call…

Zeggen wat op je hart ligt kan vaak belemmerd worden door gedachten als ‘Kan ik dit wel maken?’, ‘Word ik in het vervolg hier op aangekeken?’, ‘Arrrrgggg, ik ben woedend!’ en ‘Zal hij of zij dan uit zijn vel springen?’ Door deze gedachten vergeten we vaak dat we toegang hebben tot strategieen die onze communicatie effectiever maken. Naast het positieve effect op betere relaties, maakt effectieve communicatie onze levens ook makkelijker.

Lees meer over de inhoud van de workshop: Verslag Workshop Effectieve Communicatie, gegeven op zaterdag 24 januari 2009.

Meedoen kan je het volgende opleveren:
- duidelijk overbrengen van je boodschap
- omgaan met reacties op jouw boodschap
- doorbreken van vicieuze cirkels
- ervaren van het belang van aandachtig luisteren
- hoe je ‘backtracken’ kunt toepassen in gesprekken

Datum: Vrijdag 27 februari, Zaterdag 28 februari en Zondag 1 maart 2009
Workshop gegeven door: Chungmei Cheng van Orchid of Life -LifeCoaching.

Locatie: Regentesselaan 307, 2562 EC Den Haag
Aanvang: 13.00 -16.00 uur
Tarief: €45,- inclusief handout & warme/koude dranken en iets lekkers.
Aantal deelnemers: max. 6 pers.
Aanmelden kan via orchidoflife@gmail.com
Voor vragen: 06-42804038

Met hartelijke groeten,
Chungmei Cheng

Natuurlijk reageer ik er vrij gelaten op,nogal logisch gezien het feit dat ik ruim 2 maanden de tijd gehad heb om te wennen aan het idee.Ja het is een enorm zwaar parcours geweest,dat geef ik toe en in feite is het werkelijke parcours nog niet eens begonnen.Het gaat hier dan ook maar om het aanvaarden van deze verandering in mijn lichaam,in mijn zijn.Een paar kilootjes afvallen,is altijd fijn maar zowat een derde van mijn eigen massa gaan verliezen,is natuurlijk wel een andere zaak.Ik weet het,velen onder jullie zullen denken dat ik aan het overdrijven ben en dat er vrouwen in de rij staan te wachten voor zo een drastische ingreep.Maar zouden ze beter in hun vel zitten eenmaal er een dikke speklaag van hun billen en buik afgesmolten is?Zouden ze misschien niet beginnen klagen over hun te kleine borsten,hun afhangende buik en hun te grote of te kleine neus (ik zeg maar wat)?Ja,er zijn ook operaties achteraf die de buikwand corrigeren en de borsten weer rechttrekken en de billen weer stevig maken en de neus kan tegelijkertijd tegen een prijsje ook gecorrigeerd raken.
Maar tegen dit alles gaat de persoon die ik ben gaan protesteren.Onder het mes gaan terwijl ik eigenlijk niet echt ziek ben,is in feite niet bepaald mijn ding.De redenen en de excuses zijn allemaal terug te vinden in de al dan niet nabije toekomst.De meest doorslaggevende is natuurlijk de zwangerschap,het kind waar ik inmiddels al zo lang naar verlang,hoewel niemand me met zekerheid kan zeggen dat ik zwanger zal raken of ik nu dik of dun ben.
Ondanks de verontrustende berichtgevingen van tegenwoordig,vertrouw ik op mijn chirurg,die me jaren geleden afgeholpen heeft van reflux.Een operatie die zijn gevolgen tot op de dag van vandaag laten voelen heeft,zo heb ik nooit ofte nimmer meer last van brandend maagzuur of oprispingen,maar aan de andere kant kan ik niet overgeven,waardoor ik in geval van een voedselvergiftiging mijn maag moet laten leegpompen,wil ik geen dagenlang van de kaart op mijn toiletpot doorbrengen…
P. kijkt me verward aan als ik hem zeg dat ik een derde van mijn massa ga verliezen na de operatie,rekenen is nooit echt zijn ding geweest,dus reken ik hem dat naar om en bij de 40 kilo.Het duurt even vooraleer hij zich de omvang hiervan kan voorstellen en nog verwarder voor zich uit begint te staren van zodra hij inziet wat mijn werkelijk gewicht dan moet zijn,niet dat hij er een getal kan op plakken maar ik ga schrijlings op hem zitten en fluister hem het exacte getal in zijn oor.Hij zegt dat ik overdrijf,dat ik minstens 20 kilo lichter moet zijn.Hij kleedt me uit en we vrijen.Eenmaal weer beneden ga ik op de weegschaal staan.Die wijst 124 aan.
P. schrikt en even lijkt het erop dat hij wil wegvluchten maar hij neemt iets te drinken uit de koelkast,gaat zitten en neemt een slok.Zijn ogen monsteren mijn naakte lichaam,hij glimlacht.Ik vraag hem waarom hij nu precies aan het lachen is en hij zegt dat hij er al naar uitkijkt om mij dat gewicht te zien verliezen,het zal volgens hem wel nieuwe mogelijkheden geven.Ik vraag hem wat hij precies bedoelt,maar hij trekt me op zijn schoot aan tafel,ik begin te protesteren omdat de keukenstoeletjes dat volgens mij niet kunnen houden en hij laat me los en streelt de tafel.Ik laat me weer meetronen naar de slaapkamer en na een tijdje liggen we samen in elkaar verstrengeld te soezen,zijn handen bewegen over mijn billen.Ik vraag hem wat hij precies aan het doen is,hij zegt dat hij aan het meten is.Ik vraag hem of hij me nog mooi gaat vinden eenmaal ik zo veel afgevallen ben,hij zwijgt.Ik draai me om en zie dat hij in slaap gevallen is.Zijn borst gaat regelmatig op en neer.Ik ga naar beneden om een sigaret te gaan roken en mezelf wat op te frissen.Ik weet niet of hij gaat blijven tot morgenvroeg of binnen enkele uren gaat verdwijnen.Ik weet alleen dat ik doodgelukkig ben dat hij deze nacht ineens hier binnen stond.De datum weet ik inmiddels al maar die heb ik hem nog niet meegedeeld,daar heeft hij nog niet om gevraagd.
Eenmaal boven ga ik tegen hem aan liggen,hij schrikt wakker door mijn koude billen die tegen hem aangedrukt worden maar al heel snel voel ik dat hij dit niet erg lijkt te vinden.Ik vraag of hij wil blijven tot morgenvroeg,hij gromt iets terwijl hij mijn nek kust.Ik heb er niks van verstaan want toen ik deze morgen tegen tienen geradbraakt uit mijn bed rolde,was hij weg.Ik wil wel bellen om hem te vragen waar hij nu uithangt maar het meest waarschijnlijke is dat hij slaapt.Althans dat dacht ik als ineens,terwijl ik dit stukje aan het afwerken ben,de telefoon gaat.Een slaperige stem aan de andere kant die me vraagt wanneer ik nu precies geopereerd word.Ik antwoord glimlachend:”10 februari”.Het is weer even stil aan de andere kant van de lijn dus zeg ik hem zelf dat dit binnen 10 dagen is…

In September vorig jaar werd ik lid van de netwerkvereniging Haagsche Vrouwenzaken. Ik heb nu 2 bijeenkomsten achter de rug en ik moet zeggen dat ik het erg naar mijn zin heb. Haagsche Vrouwenzaken organiseert bijeenkomsten met elke keer weer een ander thema. In december vorig jaar waren we met z’on 30 vrouwen gezamenlijk aan het koken geslagen onder begeleiding van 1 kok en een assistent -kok van Koken op Maat in Den Haag. Het was supergezellig en ik heb goede contacten opgedaan. Het menu bestond uit Japanse en Spaanse hapjes en gerechten.

In groepjes van 3 werkten we aan de voorgerechten en de hoofdgerechten. Op het moment dat de voorgerechten klaar waren, gingen deze rond, terwijl we nog in schort aan het aanrecht stonden. Heerlijk! Hapjes & gerechten zoals: sushirolletjes met tonijn, tempura, kip teriyaki met gebakken aubergine en merluza.

Hi Masja,

Wat een leuke dingen heb je allemaal gedaan de laatste tijd. Boeiend om te zien wat jij allemaal doet met digitale communicatie. Ik begrijp dat ik in een soort ‘F’ moet schrijven om te zorgen dat mensen lezen wat ik schrijf.  Ik ben op dit moment veel meer bezig ben met de traditionele communicatiemiddelen. Zo heb ik de afgelopen weken een rondje gedaan langs alle instituten en opleidingen. Er zijn er nog een paar (Elektrotechniek, Industrieel Produkt Ontwerpen en Technische Bedrijfskunde) waar ik langs ga. Ik vind het zelf heel prettig om gewoon met mensen te kunnen praten en discussieren. En ik heb de indruk dat de medewerkers van de opleidingen dat ook prettig vinden. Soms krijg je vragen waar je helemaal niet op voorbereid bent, zoals vanochtend bij Werktuigbouwkunde. Daar werd besproken hoe de nieuwe opleiding Integraal Ontwerpen in Apeldoorn (die we samen gaan starten met Saxion Hogescholen en Hogeschool Windesheim per september 2009) zich verhoudt tot onze opleiding Werktuigbouwkunde in Arnhem, waar ook ontwerpen centraal staat. Dat levert dan heel interessante discussies op.

Ook vanmiddag heb ik het met onze Faculteitsraad weer gehad over communicatie. Uit onze student- en tevredenheidsonderzoeken blijkt dat studenten en medewerkers globaal gezien wel tevreden zijn, maar er nog wel veel verbetering is als het gaat om het betrekken van medewerkers en studenten bij ons beleid. Ook de communicatie kan een stuk beter. De vraag is dan hoe je dat doet. Studenten geven aan dat ook heel veel medestudenten niet betrokken zijn. Maar het is natuurlijk een beetje kip en ei verhaal: als je het idee hebt dat er niets gebeurt met je opmerkingen, dan heb je ook geen zin om een bijdrage te leveren en enquetes in te leveren. Communicatie blijkt dus zo ontzettend belangrijk te zijn, ook (of misschien zelfs juist) bij techniekopleidingen. Aan het einde hebben we afscheid genomen van twee heel inspirerende en betrokken FR-studentleden: Steven Fokkens en Michel van Daal, beiden van Autotechniek. Ze gaan nu stage lopen en afstuderen. Op onze vraag wat ze ons bij hun afscheid wilden meegeven, antwoordden ze dat het belangrijk is dat we goed communiceren over wat we doen. En ook luisteren naar studenten. Daarmee kunnen we nog echt een verbeterslag maken in ons onderwijs. Zo blijkt voor hen de keuzemogelijkheden in het onderwijs uitermate belangrijk te zijn. Aan het einde gaf Hilde Panhuis, de administratief medewerker van de FR, hen een afscheidscadeautje.

Ze vertelde: er zijn 3 soorten studenten autotechniek:
1. de studenten die altijd al wisten dat ze autotechniek wilden gaan doen;
2. de studenten die lui op de bank naar de formule 1 races kijken op tv en willen sleutelen;
3. de studenten die ook lui op de bank naar de formule 1 races kijken en vallen voor de pitt-poezen. Ze kregen een (speelgoed) formule 1 wagen als cadeau. Echte pitt-poezen konden helaas niet geregeld worden vanmiddag. Hieronder staat de foto die ik tijdens hun afscheid heb genomen.

Het is zo ontzettend leuk, boeiend en vooral leerzaam om dit soort discussies te voeren. Maar het moeilijkste is natuurlijk, wat we ermee doen.

Ben benieuwd naar jouw nieuwe ervaringen. Ik ga zometeen proberen om een stuk voor mijn weblog te maken via mijn mobiele telefoon. Heeft Hans M. zonet voor me uitgezocht.

Groet, en hoop snel weer van je te horen.

Ella

Het zegt papa, het zegt poes en het zegt bus.
Het zegt mmmmmmmma tegen oma en het ook nog aaien als het de poes slaat.

Het kan zelfs onderstaande al zingen, maar het kind verdomt het om mama te zeggen

Het schemerlicht valt op zijn handen,die zoekend,tastend,nijpend strelend hun weg ongestoord doch ongeduldig vervolgen.Ik huiver hoewel het niet zo koud is hier beneden,af en toe gaat er een gemene steek door mijn gehele lichaam,die ik tot in mijn haarwortels voel.Op dat moment ontmoeten onze ogen elkaar,ik schrik even van de eerder geïnteresseerde blik,had eerder iets anders gewild,denk ik.Denk ik eigenlijk wel?Is daar nog tijd voor nu hij het lint van mijn kamerjasje op de grond gooit en me gewoon uitpakt als een willoos ding.Ik herinner me vaag nog dat ik hem nog maar pas binnengelaten heb en heel veel te zeggen had.Maar hij had andere dingen in gedachten en nu lig ik hier,ga ik recht zitten en begin hem ook los te knopen en te betasten,maar hij wordt allesbehalve willoos en gaat onverstoord verder,dit keer doelgerichter,enthousiaster en toch ook zachter,sneller eens pauzerend en naar adem happend.Ik draai mijn hoofd omhoog en ga glimlachend voor hem zitten maar zijn ogen staan duister en zijn ruwe handen trekken me weer omhoog.Vanaf dat moment houdt hij me vast in zijn ogen,in zijn greep.Alles vervaagt en niks doet er nog toe,enkel dit,dit moment,deze…

De bel gaat en ik schrik wakker uit mijn dagdroom en herinner me ineens dat hij net gebeld heeft om te zeggen dat hij onderweg is.Daarnet was wel al een hele poos geleden maar dat ben ik inmiddels gewoon en ik sta op,glimlach,maan de hond aan te stoppen met blaffen en open de deur.Hij staat rillend op het voetpad en zegt met een verontschuldigende blik dat hij zijn sleutel vergeten is,ik trek hem glimlachend binnen,rits zijn jas open en zeg dat ik veel te zeggen heb.Ik kus hem en terwijl hij zijn handen op mijn heupen legt,vergeet ik wat er nu weer zo belangrijk was…

Nee echt,nu het grote moment aan het naderen is,begint de moed mij in de schoenen te zinken.Het is niet zo zeer het feit van de operatie an sich;het feit dat mijn organen verknipt,versneden en verplaatst gaan worden,laat me verbazingwekkend genoeg vrij onverschillig op dit eigenste moment.Nee,het is het wakker worden na de operatie,dat vreselijk misselijkmakend moment vlak nadat ze je in slaap gedaan hebben en je beroofd hebben van enkele uren van je dag.Je beseft in de eerste instantie niet echt wat ze precies van je willen en waar je in hemelsnaam nu weer wakker geworden bent maar binnen enkele seconden ontwaakt je narcotische brein en hiermee ook de verfomfaaide organen.Met een beetje geluk word je niet kotsmisselijk en ruk je het zuustofmaskertje niet van je droge mond,omdat het je zogezegd de adem beneemt.In het allerbeste geval zien ze je ineenkrimpen al voor je het zelf beseft en spuiten ze iets in je infuus,waardoor je weer rustig en pijnloos in slaap valt.
We vergeten hierbij niet de ongemakken die gepaard gaan met het uitslapen na zo een operatie en de keuze van de kamer.Ten eerste zou ik opteren voor een kamer apart,maar wat als ik ineens toch wel zeer onwel word,of me gewoon afgrijselijk eenzaam begin te voelen?Ik bedoel maar: als ik nu eenzaam word,ga ik gewoon naar buiten bij de vriendin B of de schoonfamilie.Ik ben altijd een muisklik weg van geanimeerde virtuele conversatie en de gsm ligt altijd binnen handbereik…ja,de tijd dat ik mezelf als een einzelganger bestempelde,ligt al even ver achter mij als de tijd waarin ik mijn kamer volhing met Madonna-posters en mijn dagen playbackend doorbracht op mijn kamertje,waarbij ik de vouwdeur krampachtig probeerde op slot te krijgen,hoewel dat nergens voor nodig was,in die tijd hadden de broers het te druk met hun pubertoestanden dat ze de kleine zus liever kwijt dan rijk waren,dus waarom zouden ze in hemelsnaam die verrekte plooitoestanddeur open proberen te krijgen?Wil dat zeggen dat ik een ongelukkige jeugd gehad heb?Nah,nee,maar in die tijd heb ik mezelf ontdekt als een heel aangename gesprekspartner,mijn gebrabbel tegen mezelf is begonnen zo rond mijn zesde levensjaar.Ik ben er zeker van dat,zou ik toen in het bezit geweest zijn van een pc en een internetaansluiting,ik het bloggen zou uitgevonden hebben!
Nu ben ik wel weer aan het afwijken dus terug to the point nu.
Kamerkeuze:kamer alleen of met iemand anders?Voor de tv hoef ik het niet te doen:de laptop komt onverbiddelijk mee,samen met een lading dvd’s en wellicht ook een extern hard schijfje.Wat er op tv uitgezonden wordt,zal geprogrammeerd worden en opgenomen op de hard disc van de decoder.Een andere persoon in de kamer kan ook wel best aangenaam zijn om eens duchtig tegen te klagen en zagen,want lachen en hoesten moeten vermeden worden.Dit laatste gaat gepaard met stoppen met roken dus geklaagd zal er wel worden!
Maar een andere persoon in de kamer gaat ook gepaard met bezoek,zo van dat bezoek waar ik niet om gevraagd heb en dus niet opgezet mee zal zijn.Zo van die mensen die mijn dagrust komen verstoren,want ikzelve zou mijn eigen bezoek beperken tot het uiterste minimum.Want wie gaat er nu uit vrije wil naar een kliniek om de post-operatieve klachten aan te horen van iemand die niet opgezet is met de fruitmand die je meegebracht hebt,of de bloemen die je netjes in een vaas zet vol afgrijzen aanstaart.Neeneen,ik ben eerder voor huisbezoekjes,vooral aangezien het bezoek in het bezit is van auto’s en zo een paar noodzakelijke boodschappen kan meebrengen.Opportunisme ten top maar ik zal blijer zijn met een krat Bru plat dan met een fruitmand.
Dus,ik ben er nog steeds niet uit…kamer apart of met 1 ander persoon?Ah kon ik maar kiezen,bestond dat maar,zo een profielschets van kandidaat-kamergenoten.Hoewel,zou dat bestaan,vrees ik dat ik sowieso gedoemd zou zijn tot een kamer alleen…