Ons fornuis. Problemen. Meer dan eens. De Commercial Talks vóór de aankoop waren niet te evenaren. De Service Après Vente is dat in feite ook niet. Maar dan in een ander opzicht.

Vandaag trachtte ik de snoodaards te bereiken, maar botste telkens op het antwoordapparaat.

Spreek na de piep uw naam, telefoonnummer en reden van oproep in, wij bellen u zo spoedig mogelijk terug.

Vier maal waagde ik een poging, want van terugbellen bleek niets in huis te komen.

De vierde maal -met de moed der wanhoop- kriebelde het duchtig om als reden van oproep het volgende in te spreken:

Zou de opnametijd dan niet volledig opgesoupeerd zijn? Ook niet als ik heel langzaam praat? Of doe ik best ook een boekje open over mijn schoonmoeder?

… van last tot lust …

Moeder vermaant dochter streng om bij de zaak te blijven.
Moe of niet moe. Concentratie! En snel!

Na antwoorden als:
- de hond … barkt
- zo glad als een … paal
- zo fris als een … hoertje
was enig sérieux welgekomen.

Ook in moeders hoofd…

Je zou zweren dat ook ons brood langzaam maar zeker capituleert voor het neerslachtig sfeertje hier ten huize…

Met stembanden afgestemd op kanaal Verbaasd-en-Verontwaardigd, kraamde ik gisteren het volgende uit:

Snotjes, wees nu eens kalm! Zó luidruchtig zijn jullie nooit!

Zouden die schilders hier in huis er ook maar één snorhaar in het vuur voor willen steken?

Heel af en toe geef ik mij over aan Onzin, met kapitale Oooo-en-er-zijn-zoveel-interessantere-bezigheden. Computerspelletjes. Onweerstaanbare drang ten voeten uit.

Gisteren keek dochter over mijn schouder mee. Bovenaan verscheen: Welkom Edelvrouw! Na het verteren van een hilarische lachbui vroeg dochter: ‘Edelvrouw’, mama, waarom heb je dat als nickname gekozen? En toen bekende ik: Omdat mij dat een ongewoon voornaam en majestatisch gevoel geeft.

Een wijl later tikte dochter een welkomstbericht in op haar nieuwe-want-ik-ben-nu-twaalf-en-heb-er-eindelijk-ook-één gsm in. Bij het opstarten van haar Global System for Mobile Communications verschijnt vanaf heden: Welkom über fantastische heerseres van het universum.

Tja, daar kan ik als Edelvrouw niet tegen op…

Lang geleden, in het slechts-drie-taterende-kinderen tijdperk, dompelde ik ze elke avond samen het badwater in. Oudste zoon, net vijf, had op een schoolse dag zijn vocabularium aangedikt met het stijlvol woord ‘tet’. Gegiechel muteerde al snel tot hilarisch gegier. De daaropvolgende dagen werden ook andere mysterieuze lichaamsdelen voorzien van schunnige alternatieven. Het enthousiasme was grenzeloos. Een temper-de-vunzigheid-actie drong zich op. Boze blikken, gezellige babbels, smeekbeden, nog-één-keer-en-geen-tv dreigementen,… het bracht allemaal geen zoden aan de dijk. Restte enkel nog de strategie Verpletter-met-eigen-kunnen.

En zodoende laste ik elke woensdag, na het middageten, een vijftal minuten Goorheid in. Ogen glinsterden verblindend. Na het afschrapen van een dun laagje schroom, was algauw het hek van de dam. Moeder op kop. Gezien de leeftijdscategorie van het gebroed lukte dat nog net. Na vier of vijf weken verzeilden de goddelijke minuten in de vergeetput en ook de smeuïge tussendoortjes verloren hun glans. De zoete smaak van het Verbod werd hen stiekem ontfutseld. Jolijt ging pleite.

Ik overweeg de Vijf Minuten opnieuw in te voeren. Voor de categorie Scheldwoorden. Kwestie van inspelen op huidige behoeften. Om het nog enigszins spannend te houden, zal ik maar te rade gaan bij Taalkabaal. En gezien de staat van mijn memorie zullen spiekbriefjes geen overbodige luxe zijn…

Deze ochtend in de klas: algemene repetitie van de scène ‘Mexicaanse Griep’.

- Hé hé, neen! Laat dat op de grond liggen!
- Maar juf, het is gewoon een blad papier.
- Neen, je raapt dat zo niet op. Ga in de toiletten een paar vellen wc-papier halen.

Dochter weet met haar verbazing geen blijf, maar volgt gedwee de bevelen van hogerhand op. Na twee pogingen lukt het haar toch om de verwerkte cellulose richting vuilbak te navigeren. Een blijspel zonder weerga.

Nog voor dochter zich wederom op haar stoel kan neervlijen, een gesmoord geproest van klasgenoten negerend, weerklinkt:
- En was nu je handen nog maar eens.

Ik denk dat deze juf al een tijdje geleden besmet werd… in haar bovenkamer.

Grote zus werpt een blik op Benjamins nieuwe klasagenda.
Naam, voornaam, adres… alle velden zijn nog maagdelijk.

Híj vindt het compleet ridicuul om daar zijn tijd aan te besteden.
Zíj vindt het niet kunnen en kalligrafeert zorgvuldig zijn gegevens.

Na het ondertekenen van zijn agenda wandelt mijn lodderig oog er even langs. Naast te verwittigen bij ziekte/ongeval lees ik: Laat maar lijden, daar worden ze hard van.

Ik mag hopen dat Juf over een minimale dosis humor beschikt…

Een greep (*) uit de tafelgesprekken van gisterenmiddag:

Mama, wanneer ik zo rond draai, heel lang, dan val ik altijd naar dezelfde kant. Is dat de omdat de aarde zo draait?

Mama, ik wil naar het zwart gat in de ruimte. Daar staat de tijd stil, zeggen ze. Zou ik daar niet kunnen stiekem iets oefenen, terugkomen en dan de beste zijn?

Mama, als je in een raket zit en richting zon vliegt, wat zie je dan door dat rond (belangrijk detail) raam? Een donkere lucht of een helder blauwe? De zon schijnt toch altijd?

Mama, als ik met een auto rijd aan de snelheid van het licht met mijn koplampen aan, zie je dat licht van die koplampen dan nog?

Mama, in de ruimte gaat de tijd trager. Stel dat er binnen tachtig jaar iets fenomenaal gaat gebeuren. Zou het binnenkort niet kunnen dat we een tijdje in de ruimte gaan logeren en dan terug komen om het toch nog te kunnen meemaken?

Zou het de weerslag zijn van een weekje warmte?
Iemand interesse om het eens een middag over te nemen?

(*) Met andere woorden: wat ik me nog herinner. Er zijn tenslotte toch al een twintigtal uren verstreken. Een overdosis waanzin brengt mijn geheugen in de war en tempert de concentratie.

Plots heeft niemand hier nog noties van het Engels.
Weird…
Ik overweeg te vertalen.
Of moet ik het gewoon positiever inkleden?

Hopeloos. Hopelozer. Hopeloost. Dochter loost al haar hoop omwille van tegendraadse moeder. Dat meldde ze me gisteren.

Want ze wou halfnaakt naar school en van mode hadden noch de moeder noch het schoolreglement ook maar één letter begrepen. Totaal achterhaald. Allebei.

Ze viste naar meer zakgeld, want economisch behoorde ze tot de laagste kaste en zodoende veroordeeld tot de bedelstaf. Zowaar beschamend.

Er werd een bakvis-citytrip naar de hoofdstad of naar de kust gedroomd. Niet omwille van cultuur, tenzij textielmusea daar deel van uitmaken. In haar kleerkast lag namelijk enkel nog stof. Van het soort dat niet kan gebreid noch geweven worden en slechts voer voor stofzuiger is. Dat haar garderobe gespot was in de badkamer, hield totaal geen steek.

Voorts diende er eveneens stevig gefuifd te worden tot in de vroege uren. Niets zo mooi en romantisch als een zonsopgang in aanwezigheid van zielsverwanten. De nachten mogen dan wel kort zijn, om één uur komt de zon absoluut niet uit haar nest. En neen, een zonsondergang kan niet tippen aan een zonsopgang. Wie zijn wereld kent, begrijpt dat.

Nog een paar pubers te gaan. Ik leef op hoop… de hoop van het onvergankelijke type.

Vandaag was het mijn beurt en ik keek er niet naar uit. Ik vind het iets minder unheimlich dan verhongeren in een poolwoestijn. Dat wel.

Maar geniet u echter van gewriemel en gewroet in uw haardos, verbind dan uw buitenoren met een hoofdtelefoon (*), fluister uw oogleden in dat ze zich overgeven aan de zwaartekracht en het is alsof u het gehad heeft.

(*) Conditio sine qua non. Leen er desnoods één van uw buurman, vraag subsidies aan of wacht tot uw gebroed onder de douche staat en verdonkeremaan zijn/haar iPod-oortjes.

Aan Pinokkio te zien worden we hier mooi bij de neus genomen.
Meer fruit en pure zuivel… jaja, natuurlijk.

Thé summer must hàààààve, alleen weet Tiany Kriebelhof het nog niet: een braadspit voor op uw bloesje. Van bij de Fransozen natuurlijk. En maar tien euro. Een koopje!

Mijn goedvoorjeleeftijdgevoel hengelde naar een opkikker. Gewoon voor het humeur van de dag.

Een diepzinnig gesprek met die eigenaardige reflectie in de ochtendspiegel werd steevast ontweken. Confrontatie noopte tot het categoriek negeren van het onding. Redelijk destructief voor zelfbeeld.

Ik overwoog een bezoek aan het bejaardentehuis. Op zoek naar verfomfaaide medemens met nog beperktere geheugencapaciteit. Vrees voor onderspit begroef het idee ter plekke.

Heel even bekroop me het idee om vriendin Schoonheidsspecialiste te bellen. Het idee dat ze drie maand zwanger is, weerhield me ervan. Ik zie haar graag, maar schoonheidsbehandelingen zijn aan mij niet besteed. De verbazing zou reusachtig zijn. Geen miskramen op mijn geweten.

Oftalmologen werden uit adressen- en telefoonlijst geschrapt. Scherpte van rimpels blijkt omgekeerd evenredig met dat van het zicht. Een zorgrimpel in de kiem gesmoord.

Alerte vriendinnen met gestructureerde geesten, die te pas en vooral te onpas mails en sms’en onder mijn neus duwen met afspraken die ik ooit op schrift stelde, werden categoriek genegeerd. Te mijden op dagen dat goedvoorjeleeftijd een opkikker nodig heeft.

Pubers die aan tafel de filosofische toer op gaan of even van gedachten willen wisselen over het huishouden van vader Staat drukten me dan weer met de neus op waar-is-het-pampertijdperk-plots-naar-toe. En dat strijkt je plooien niet glad.

Een avondje uit met vriendinnen die bij voorkeur door meer kreuk en amnesie gekweld worden, leek wel hemels. Ik plande alvast twee sessies. Goedkoper en amusanter dan een afspraakje bij Hoeyberghs. Zo’n risk lover ben ik nu ook weer niet.

Het mag duidelijk wezen dat ik er deze ochtend zowaar belabberd uit zag. Laat het smalen en schamper hoongelach maar achterwege. Ja, deze ochtend. Nog beroerder dan gewoonlijk.

Hartstocht. Dat moet er zijn. En kennis. Bergen wetenschap. Ik wil overdonderd worden. Halsoverkop verliefd worden. Ik speel mijn rol als advocaat van de duivel. Elke weerbarstige kruimel die ik in het rond strooi, moet accuraat en met de grootste souplesse van tafel geveegd worden. Geen gestuntel, geen twijfel, maar vastberadenheid. Een overtuigingskracht om U tegen te zeggen. Geen speld wil ik er tussen krijgen. Ik wil bij het naar buiten stappen overweldigd worden door een gelukzaligheid, door de illusie dat ik een gefundeerde beslissing nam.

Zo wens ik behandeld te worden door een verkoper wanneer mijn geest hengelt naar informatie of mijn besluiteloosheid houvast zoekt of ik even de weg kwijt ben in de wirwar aan informatie die in mijn hoofd dwarrelt. Ik wil niet te horen krijgen dat alle merken/materialen/modellen even goed zijn. Alternatieven en suggesties moeten mijn richting uitwaaien en niet omgekeerd. Ik wil voor één keer zeker niet de slimste zijn. En ik gruwel van kortzichtigheid verpakt in een leugen. Ja, dat vooral.

Ook voor banale zaken zoals ontkalker voor een Nespresso-koffiemachine. Eén dopje per ontkalkingsbeurt trok mij over de schreef. Beloofd op een communieziel en het hoofd van een voltallig nageslacht. Als dan blijkt -volgens de handleiding- dat een half flesje van het vloeibaar goud nodig is pour un café riche et crémeux dan zou ik elke vezel in het brein van die verkoper aan een rondje ontkalken onderwerpen. Kosten in mindering te brengen van zijn eindejaarspremie.

Tja, verkopen is dus niet voor niets een synoniem voor afzetten.

Jaaaaaaren heeft het geduurd voordat ik iets met bloggen ging doen.  De meeste blogs vond ik redelijk narcistisch ingesteld. Niets meer dan een drang om je persoonlijk te etaleren. Met Twitter als hoogtepunt.

Maar inmiddels heb ik genoeg voorbeelden gezien hoe het ook anders kan. Ik haal zelfs veel waardevolle informatie van blogs af.  Of dat nou voor mijn werk is of prive. Heel nuttig. En soms verdomd leuk ook nog.

Bij deze dan een poging om een steentje bij te dragen.

Mocht ik ooit narcistisch worden, waarschuw me dan…

Gisteren in de cinema, bij aanvang van ‘Doubt’.
- (60-jarige dame) En hoe noemt dat filmpke dat hier subiets begint?
- (50-jarige dame) ‘Dowpt’ met Merry Striep.
Film start, titel verschijnt over heel de schermbreedte.
- (50-jarige dame) Aha, voilà zie, ‘Dowpt’. We zitten juist. Ze zouden dat wel moeten vertalen. Geen mens die weet wat dat woord ‘Dowpt’ betekent.