“It was the best moment of my life. I just burst into tears, he’s so down to earth.”
De gekuste jongen

In Engeland heeft prins Harry vorige week de schijnwerpers weer op zich gericht gekregen. Dit keer omdat hij een jongen op de wang gekust heeft in ruil voor een biertje.
De jongen in kwestie, Ricky (21 jaar), zegt in de Britse sensatiekrant News of the World: “Ik ging naar hem toe en vertelde hem dat ik het geweldig zou vinden om een biertje voor hem te kopen – als hij me een kus zou geven. Harry barstte in lachen uit, sloeg zijn armen om me heen en kuste me op mijn linkerwang.” Een woordvoerder van prins Harry heeft het verhaal bevestigd.
Dit is niet de eerste keer dat Harry de aandacht op zich weet te richten. Het begon al in 2002, toen Harry moest toegeven dat hij hasj gerookt had. Zijn vader, de Britse kroonprins Charles, verplichtte hem toen een afkickkliniek te bezoeken. In 2004 sloeg de prins in een Londense nachtclub een persfotograaf in elkaar. Het incident uit 2005 is de bekendste misstap van de jongste zoon van prins Charles. Toen verscheen hij gekleed als nazi op een gekostumeerd feest.
Het laatste incident past eigenlijk niet in bovenstaand rijtje thuis. Hier heeft prins Harry laten zien dat hij nog gevoel voor humor heeft. En aan reacties op Engelse internetfora te zien, kan een groot deel van Engeland dit beamen.

Denne gangen er det ikke dronningen over kjøkkenbenken, men kongen som tante så fint sa det. Jeg kaller han bare for prinsen den litt for store for kurven… haha..
Men så søt han er da, skal alltid prøve det dronningen har prøvd først. Men han liker seg aller best på senga som ikkeborg kaller for hennes .. når det egentlig er hans.. han er prins tross alt og ergo er senga hans!

Op zaterdag 15 november was de aanstelling van de nieuwe carnavalsprinsen. Jeugdprins Dario 1 en Prins Carnaval Jan 2 waken over het Hasselts carnaval. Wij presenteren de voorlopige carnavalskalender van de Hasseltse carnavalsverenigingen.

20 november 20u11: carnavalsbal De Hasseltse Loltrapper in het OC Sint-Ludovicus Rapertingen

21 november 20u11: carnavalsbal De Hasseltse Narren (ex-Molennarren)  in De Biekaer in Tuilt

19 december 20u11: carnavalsbal Runkster Carnavalsvrienden in OC De Binder Kiewit

26 december 20u11: carnavalsbal Beekmennekes in de Kermeta in Kermt

16 februari 15u: installatie Hendrik als eerste carnavallist op Grote Markt

27 februari 20u11: gemaskerd bal van De Flessentrekkers in De Biekaer in Tuilt

6 maart 20u11: internationale carnavalszitting Koekerellen en Orde van het Claverblât met uitreiking van de ‘Humor zonder Grenzen’ in CC Hasselt

12 maart 13u: kindercarnavalstoet met leerlingen van het Hasselts basisonderwijs

12 maart 21u: wijding carnavalswagens in loods Tuilt

13 maart: Hielige-Mis voor de afgestorven carnavalvrienden in Virga Jessebasiliek

13 maart: jeugdcarnavalfuif met jeugdbewegingen op Molenpoortplein

14 maart om 9u11: brunch Orde van het Claverblât in Holiday Inn

14 maart: Internationale carnavalsstoet in centrum

14 maart: Avond van de Ambiance met optreden van Sylver in organisatie van De Knèpkes op Molenpoortplein

15 maart om 19u: sleuteloverhanding op stadhuis

15 maart: haring happen en soepbedeling in diverse horecazaken

19 maart om 20u15: visbanket van de Koekerellen in CC Hasselt

20 maart om 20u: Lichtstoet in Banneuxwijk van de Beekmennekes

3 april om 20u11: Laatste nacht van carnaval door De Fluiters in de Kermeta

5 april vanaf 13u11: internationale carnavalsstoet van De Fluiters in Kermt aanvullend vanaf 17u carnavalsbal in Kermeta

12 september 12-20u: prinsenmossel van Koekerellen in Kermeta

2 en 3 oktober 13-18u: carnavalsmarkt loods Tuilt door Verenigde Hasseltse Groepen

Sinds Shrek heeft huisgehouden in de wonderlijke wereld van de sprookjes, kun je er dus niet meer op vertrouwen. Heksen, trollen, kabouters, boze stiefmoeders, geitjes, biggetjes, wolven, koene ridders, knappe koningen, prinsen en prinsessen, zeemeerminnen, de goede fee èn de boze fee, hoe ze ook allemaal door het leven mogen gaan: je kunt er niet meer van op aan! Dat bleek gisteravond (eigenlijk afgelopen nacht) wel weer. Stom-stom-stom, want we hadden eigenlijk onze nachtrust goed kunnen gebruiken, lieten we ons verleiden tot een film die pas tegen een uur of half twaalf begon:  Snow White: A Tale of Terror. Deze Grimmige Sneeuwwitje-remake – met Sigourney Weaver en Sam Neill in de hoofdrollen – uit 1997 verloopt heel anders dan je gewend bent. Op zich is het best een vermakelijke rolprent. Alleen ben je te veel beïnvloed door Walt Disney en consorten. Je verwacht een leuk, lichtvoetig en lieflijk sprookje. Nou, nee dus. Horror willen we het niet noemen, maar het is wel een donker verhaal. Op zich blijft het veel dichter bij de bedoelingen van de bedenkers van sprookjes. Het is wel jammer dat ook deze ’schrikversie’ goed afloopt. De boze stiefmoeder sterft en Sneeuwwitje en haar vader overleven. Sterker nog Lily – zoals Sneeuwwitje in deze film heet – vindt ook haar ‘prins’. Oké, dat is dan wel één van de zeven mijnwerkers (de stoere Will), maar dat mag de pret niet drukken. Hoewel de filmposter destijds anders deed vermoeden (“The fairy tale is over”), valt het dus wel mee gezien de goede afloop. Ach ja… Na dit donkere verhaal wordt het wel weer eens tijd voor wat lichtvoetigers. Iets van Disney?

Sprookjes zijn tegenwoordig niet meer wat ze geweest zijn.

Het Groenplein voor het stadhuis was zaterdagnamiddag uitgedost om de aanstellingen van de Jeugdprins en Prins Carnaval te houden in presentatie van Giovanni van de organiserende Orde van het Claeverblât, die alles aankondigde in een mix van Algemeen Nederlands en Bilzersachtig dialect. Voor Dario 1 en Jan 2 was het moment aangebroken om zich te ontdoen van hun vermommingen en zich voor te stellen aan het publiek.

Dario 1

Jeugdprins Dario 1 is 9 jaar, woont op het Hefveldplein en zijn papa is Jan Marechal, al 11 jaar voorzitter van de succesrijke carnavalsverening De Knèpkes en zelfstandig ondernemer. Hij loopt school in de Triangel op de Bakkerslaan en is ook fier op zijn lieve mama, Nathalie, en zijn drie jaar jonger zuster. Dario heeft zelfs een eigen website: www.dario1.be. De aanstelling van de jeugdprins is een zaak van de Koekerellen.

Jan 2

Stadsprins Jan 2 is een 51-jarige federaal politieagent in Brussel, heeft een vrouw Lorrie en twee dochters, en is al van de jaren 70 actief bij het Hasselts carnavalgebeuren als lid van de teloorgegane Stadswacht. Hij is geboren op de Luikersteenweg, waar nu de Delhaize winkel heeft, en heeft nog school gelopen op de Villers en in het Koninklijk Atheneum. Hij is het Hasselts dialect goed machtig als geboren en getogen Hasselaar, maar het humorniveau van zijn voorganger Tutske 1 ziet hij zich bijlange niet evenaren.

Zonder regen

De aanstelling bleef gespaard van de regen, maar hevige windstoten zorgden er echter voor dat de carnavalssteek van Giovanni ging vliegen. Verder stonden er nog optredens van de Lanakense carnavalszanger Juleke en de Skydancers van Borgloon. Toeternietoe zorgde voor de muzikale noot. Achteraf kon het carnavalminnend volk nog terecht voor een receptie op het stadhuis.

Wie volgt Tutske den ieste op als carnavalszot 2010? Het antwoord zullen we te weten komen op zaterdag 14 november op het Groenplein voor het stadhuis. Om twee uur blaast de hele groep verzamelen aan de Cambrinus op de Reddelberg en trekt dan stoetsgewijs naar het podium op het Groenplein.

Misschien zien we het wel mogelijk dat Tutske zijn eigen opvolgt, net als Jeugdprins Victor I die twee termijnen mocht dienen als jonge carnavalszot. Nochtans heeft Tutske een fijn carnavalsjaar mogen beleven als Carnavalsprins, naar hij beweert.

Het is de Orde van het Claeverblât die de Carnavalprins aanduidt, terwijl de aanwijzing van de Jeugdprins, die vrijdag in zaal De Binder wordt aangesteld, een zaak is van de Koekerellen.

“Wat vind je verkering daarvan?” Tja, daar stond ik. Wacht, ik zal het eerst even netjes uitleggen. Ik moest die middag voor een schoolmusical kleding passen ergens in onze nieuwste provincie. Op de terugweg had een van mijn leraren me vlakbij een patatzaak afgezet, zodat ik eerst even kon eten en daarna snel naar mijn werk kon gaan. Goed, toen ik hem ’s avonds op school tegenkwam vroeg hij me wat mijn verkering hier nou van vond. Ik, met mijn aardse ogen, dacht natuurlijk meteen aan het feit dat ik geen vriendin heb, maar ja, ik ging weer eens wat te snel. Volgens de man had ik mijn grote liefde al wel ontmoet – Onze Lieve Heer zoals hij Hem noemde.

Nu heb ik hier eens over na zitten denken, eigenlijk heeft hij wel gelijk. Voor de dames onder ons, Jezus is onze Prins op het Witte paard – een mannelijke versie schoot me niet zo te binnen. De Prins op het Witte Paard wordt beschreven in Openbaring 19. Anders dan in sprookjes veranderen wij trouwens niet van kikkers in prinsessen, maar van zondaren in heiligen. In sprookjesverhalen wordt de prins altijd gezien als de knappe en leuke jongen, die precies op het goede moment de hulpeloze prinses komt redden. Onze Prins wordt beschreven als ‘Trouw en Betrouwbaar’ en heeft een iets andere taak dan de doorsnee sprookjesprins. Hij komt om voor eens en voor altijd af te rekenen met het kwaad. Hoe dat precies allemaal gaat? Dat weet ik niet – but God knows. En dat is voor mij nu goed genoeg.

Terug naar mijn patat saté. Toen ik daar lekker aan het eten was, dacht ik erover na hoe het zou zijn als jij het ezeltje van Jezus was geweest, je weet wel, van toen Hij Jeruzalem binnenreed. Stel je nu eens voor dat jij aan dat paaltje vastgebonden stond en dat de discipelen jou zouden meenemen. Stel dat jij het ezeltje zou zijn geweest dat over palmbladeren heen sjokte om Jezus naar Jeruzalem te brengen. Misschien was je wel geschrokken van alle drukte om je heen, maar ik weet zeker dat je het indrukwekkend had gevonden. Honderden mensen riepen Jezus’ naam en dachten dat Hij kwam om voor eens en voor altijd Koning te zijn, maar Hij stierf. Patat saté op, verder gegaan met mijn frikadel speciaal.

Onze Prins op het Witte Paard is niet een sprookjesprins die alles zomaar goed komt maken. Onze Prins kwam met een opdracht, Hij moest lijden en sterven. Als Johannes Hem ziet heeft Hij met bloed doordrenkte kleren aan – stel je voor! Onze Prins kocht ons niet vrij met een simpel kusje, maar met zijn leven! Ikzelf vind onze Prins heel wat Koninklijker dan die simpele sprookjesprinsjes. Hoogste Heer en Koning wordt Hij genoemd, nou ja, ik denk dat ik wel weet wie ik wil volgen. Ik denk dat ik mijn Prins op het Witte Paard wel gevonden heb – rijdend op een ezeltje. Gestorven, begraven en weer opgestaan.

Hoe staat het met jouw verkering?

Feitelijk komt het carnavalsvereniging De Tutters uit Tuilt-Kuringen de eer toe om al in oktober het Hasselts carnaval op gang te trekken met hun gemaskerd bal in de Kermeta, maar officieel zijn het de Koekerellen die dat zullen doen op vrijdag 13 november vanaf 20u30 in zaal De Binder te Kiewit.

Dan zullen de Koekerellen er hun kandidaat voor jeugdprins voor het Hasselts carnaval 2010 presenteren aan het grote publiek in opvolging van Victor Quintens, die uitzonderlijk twee jaar de scepter mocht zwaaien. De toegang is gratis.

De carnavalsprins wordt later door de ‘Orde van het Claeverblât’ in opvolging van Tutske I worden aangeduid.

www.hasselt.be

Jeg har alltid vært helt sikker på at jeg ikke er typen til å gå på blinddate. Jeg syns det er altfor skummelt, og jeg er redd for at det skal være helt håpløst. At man blir sittende rundt et bord (blinddates er alltid på restaurant når jeg tenker på det) og lete etter ordene (enda det har vel strengt tatt aldri skjedd meg. Med noen) og at typen man møter viser seg å ferdes litt på siden av der vi andre går, for å si det sånn. Sidespor: Kan man egentlig bøye date i flertall både på den adopterte engelske måten jeg nettopp gjorde- dates, og etter vanlig norsk mønster- dater? Hmm?

Men jo eldre jeg blir (snart olding nå) jo flere hører jeg om som har møtt bra partnere på den måten. De har blitt spleiset av venner, møttes via internettet og blitt bedt ut av fremmede de har møtt ute. Jo flere tilfeller jeg hører om, jo mer normalt syns jeg det er. Og nå har jeg blitt invitert på en blinddate.

Jeg er ganske sikker på at han ikke er prinsen. Jeg har sett bilde og snakket med han på telefon. Nå hørtes det ut som om han var både stygg og kjedelig å snakke med, og det var ikke sant, helt motsatt faktisk. Han både ser bra ut (på bilde, det kan jo lyve) og vi snakket ganske lett sammen, i nesten en time faktisk. Men jeg vet ikke,  jeg. Er det noen vits i å møte noen jeg ikke tror er prinsen? Har jeg egentlig behov for å kysse flere frosker? Hjelp??

26. september 2009 var en skjebnesvanger dag. Den dagen mista jeg plutselig den lille fyren som jeg var og er så fryktelig glad i, han som jeg aldri har veksla et ord med men som har vært der uansett hva som har skjedd. Da jeg fikk telefonen i handa på jobb og hørte mamma spørre om det var et sted vi kunne snakke i fred, raste verden min sammen. Han var borte.

Jeg har grått og grått og grått, jeg har stirra i taket, jeg har sett ut vinduet. Alt i huset hjemme kunne knyttes til han. Nå skal han aldri komme logrende og møte meg i døra mer, aldri komme og sette seg på fanget mitt, jeg skal aldri gå tur til Flausa med han mer, aldri ligge inntil han og stryke han over pelsen. Jeg kan bare ikke fatte det. Det føles som om noen lurer meg, som om dette bare er en film.

Jeg føler meg så tom. Så full av ingenting. Jeg aner ikke hva jeg skal fylle denne tomheten med.. Han var så utrolig viktig for meg, og jeg håper at jeg var viktig for han også. Nå er det noe som mangler. Prins, vakre Prins.

Alle de gode øyeblikkene skal jeg pakke pent inn med sløyfe på og aldri, aldri glemme. Og jeg håper jeg skal få se han igjen. En dag. Nå tror jeg at han er med meg uansett hvor jeg går og står – det er bare kroppen som har reist fra oss, ikke Prins. Jeg er så fryktelig, inderlig glad i deg.

Aan goede bedoelingen geen gebrek bij het vakantieproject op het Mozambikaanse schiereiland Machangulo, waar kroonprins Willem-Alexander aan meedoet. In de voetsporen van zijn vader en grootvader wil hij zielsgraag iets doen voor Afrika. Het levert de paar duizend inwoners werk, schooltjes en een kliniek op. Maar de bouwfase laat voorlopig een spoor van blunders, teleurstellingen en geschonden afspraken achter. Of de bevolking er beter van wordt, blijft de vraag. Vakantievieren op een afgelegen, arme locatie in een corrupt land lijkt voor een toekomstige Koning onnodig omslachtig en risicovol. De Telegraaf nam een kijkje ter plekke.

„Natuurlijk mopperen de mensen! Ze vinden de salarissen te laag, ze moeten te hard werken, dat soort dingen”, zegt Filamon Chivambo met een laconieke grijns. Na een schitterende, maar slopende tocht door het mulle zand van Machangulo, voelt Filamon’s Place als een oase. Eenmaal goed bekeken oogt de uit balken en golfplaten opgetrokken General Dealer & Bottle Store op het strand van Santa Maria als een geïmproviseerde keet.

Toch staat de 35-jarige Chivambo bekend als de ’Rockefeller’ van Machangulo: hij verkoopt alles, van vishaakjes tot bruine bonen en whisky, hij spreekt naast Portugees ook Engels en behoort tot een handjevol mensen met een auto. Hij heeft er zelfs vier.

„Ja, de prins heeft hier ook wel eens wat gekocht”, glundert Chivambo. Achter zijn winkeltje loopt een pier de zee in, gebouwd als deel van het project dat hier steevast Panorama heet. Het is eb en over het drooggevallen wad krioelen miljoenen krabbetjes en het mangrovebos haalt adem. „Ik had tien jaar lang een winkeltje in de Zuid-Afrikaanse havenstad Durban, maar ik ben teruggekomen toen Panorama hier begon te bouwen. Dankzij mijn ervaring werd het een succes en kan ik steeds uitbreiden.”

Trots laat Chivambo een kasboek zien, waarin hij de uitgaven opschrijft van het gezin van Stuart Ward, sinds vorig jaar projectleider van Panorama, dat nu de Machangulo Group heet. Plots betrekt zijn gezicht. „Ik moet zo weg naar de vergadering van de lokale bevolking met de projectleiding.” Niet alleen de lokale werklui zijn ontevreden over hun maandloon van 2400 meticais (60 euro). Zo wil Chivambo een nieuwe winkel openen, hij toont enthousiast zijn professionele bouwplannen, maar geeft de overheid hem nul op het rekest. „Ze zeggen dat Panorama hier de landrechten heeft en ik het aan hen moet vragen. Dat is natuurlijk waanzinnig. Ik ben hier geboren.”

Het klinkt als Expeditie Robinson. In lemen hutjes aan de met mangrove begroeide westelijke waddenkust wonen de ronga sprekende Mozambikanen. De mannen vangen vis, de vrouwen verbouwen cassave, zoete aardappelen, cashewnoten, mafurrazaden (voor olie) en wat maïs. Aan de oostkust van het schiereiland, met fotogenieke zandstranden en beboste duinen, gaat de jetset wonen, inclusief de kroonprins en zijn gezin. „Deze rijken hadden voor hetzelfde geld beter ergens anders in Mozambique kunnen bouwen en dan hadden ze ook nog eens 4000 huizen voor de lokalen daar kunnen neerzetten”, smaalt Giel Delport. De Zuid-Afrikaanse projectontwikkelaar kent het land op zijn duimpje, maar vindt het project van de prins ’volkomen onpraktisch’.

De kosten zijn enorm omdat al het bouwmateriaal per boot en tractor moet worden aangevoerd. „En die vijf schooltjes die ze gebouwd hebben, zijn leuk, maar de kinderen moeten nog steeds kilometers lopen en goede leraren willen niet in zo’n uithoek werken.” Delports zoon Chris, een fervent duiker, heeft andere zorgen. „Als je daar een hotel neerzet en de toiletten in zee lozen, is het koraal tussen Machangulo en het eiland Inhaca binnen tien jaar weggevaagd. In de Maputobaai, waar het riool van de hoofdstad Maputo in wordt geloosd, zit al geen enkele garnaal meer.”

Zonder Cessna of helikopter kost de reis per boot van hoofdstad Maputo naar Santa Maria vier uur. Wie een auto met vierwielaandrijving heeft, neemt de rulle zandweg door het Maputo olifantenreservaat. De rit vanuit Maputo is relatief kort (120 kilometer), maar duurt lang (zes uur). Gelukkig is het natuurschoon in het reservaat adembenemend. De Mozambikaanse overheid hengelt daarom al langer naar buitenlandse investeerders om ook dit ongerepte reservaat als zon-, zee- en strandbestemming te exploiteren.

Grasvelden, bossen en meren vol gevaarlijke nijlpaarden en krokodillen wisselen elkaar af. En natuurlijk olifanten, die regelmatig buiten hun reservaat komen om te snoepen in de malse moestuinen van de bevolking. Eenmaal in Santa Maria kunnen toeristen terecht in het nette Ponta Torres Camp. „Over het algemeen zijn we hier blij met Panorama”, vertelt Chivambo later. Tegenover zijn winkel staan de blauw geschilderde betonnen marktkramen, gebouwd door Panorama. Pontificaal op de binnenplaats staat een gebouwtje leeg. Hier zouden winkels in moeten komen en een restaurant van Isaac Nhonguane, de plaatselijke traditionele leider, die een goede kok is. Maar het centrum is nog steeds niet aan de gemeenschap overgedragen. „Het is inmiddels al voor de tweede keer geverfd”, schampert men in het dorp. Het gebouw is een paar jaar geleden gerealiseerd door de hier populaire architect John Fleming, maar zijn bedrijf Blue Bay verdween uit het project vanwege duistere financiële praktijken van Flemings zakenpartner Dave Dahlman.

„Helaas hebben onze mensen nog steeds geen ervaring met metselen of timmeren, dus ze krijgen alleen de simpele baantjes bij Panorama, zoals materiaal vervoeren en wegen uithakken in het bos”, klaagt Chivambo. „Als over een aantal jaren de bouw voorbij is, dan hebben onze mensen nog steeds geen enkele ervaring.” Maar dan grijnst hij weer. „Ik ben een zakenman, geen politicus. Ik steun Panorama, want als mensen geld hebben, profiteer ik ervan.”

Even verderop zit Jose Manuel, een bouwvakker uit Zimbabwe. Hij zou graag teruggaan naar zijn thuisland, maar daar zijn geen banen en hij werkt voor Vilanculos Madeira (VM), de huidige hoofdaannemer. „Het kostte me moeite om een baan in Mozambique te vinden en mijn familie te voeden, maar nu heb ik goed werk. Er zitten zeker veertig Zimbabwaanse bouwers in Machangulo.” Manuel bevestigt dat er een handjevol van de zeventig geplande villa’s klaar is en dat de bouw van het huis van de prins inmiddels begonnen is. „Maar de aanvoer van materiaal is problematisch, we wachten vaak lang voor we verder kunnen.”

De volgende ochtend staat Isaac Nhonguane klaar. Het gebied rond Santa Maria, waar de vijftiger als traditioneel leider de ’baas’ is, draagt zijn naam. Machangulo heeft één regulo (een soort koning) en twaalf induna’s, traditionele leiders die elk een stuk land besturen. Stuk voor stuk krijgen de induna’s een nieuw optrekje van Panorama, maar dat van Nhonguane is het fraaist, want hij werkt ook als kok, lodgemanager én onderhandelaar voor Panorama. Maar vandaag is Nhonguane boos, vooral op VM. „Het is een Mozambikaans bedrijf, maar de baas is een Zuid-Afrikaan, Craig. Hij heeft niets op met de mensen hier. Ik wil dat de prins weet dat dit geen goede man is. Panorama had beloofd de dhows van lokale mensen te gebruiken, maar VM gebruikt nu eigen, grotere schepen. Dat is niet goed.”

Dat Nhonguane zich tot Willem-Alexander richt, is niet vreemd. Al sinds het eerste bezoek van de prins – om een stuk bouwland uit te zoeken – functioneert hij als zijn gastheer en kok in de Panorama Lodge in Ponta Abril. „Hij is ook bij mij thuis geweest. De prins is als familie, een ontzettend aardige man met veel interesse in het leven hier. Hij houdt bovendien van mijn gerechten uit de Engelse keuken.”

Enthousiast laat Nhonguane een mooie plek langs één van de binnenmeren zien. „Kijk, hier heb ik een picknick georganiseerd voor de prins en zijn vriend Alejandro.” De in Argentinië geboren New Yorkse vastgoedinvesteerder Alejandro Tawil is directeur van vennootschap Machangulo SA, waar de prins via de Stichting Administratiekantoor Machangulo aan deelneemt. Tawil liet onlangs de effecten van het Panorama-project op de lokale bevolking onderzoeken.

In het rapport schetst de Italiaanse Afrika-kenner Alessandra Soresina een somber beeld. De regenwateropvang bij de nieuwe schooltjes is bijvoorbeeld nu al kapot en er zijn niet genoeg stoelen en tafels. „De projectleiders zeggen: als de mensen niet melden dat er wat mis is, dan kunnen zij ook niet helpen”, aldus Nhonguane. Schrijnender is de situatie in de gezondheidszorg, zo blijkt als we bij de nieuwe kliniek in Santa Maria aankomen. „Deze kliniek is nu zeven maanden klaar. Kijk, de muren beginnen al te scheuren, maar het is nog steeds niet in gebruik. Wie om de reden vraagt, krijgt steeds een ander antwoord.”

De enige bestaande kliniek is in Ndelane, midden in Machangulo, 17 kilometer lopen vanuit Santa Maria. „Dat is veel te ver als je ziek bent”, zegt Isaacs oudere broer Michael. Drie jaar geleden zijn een ambulance en een opknapbeurt voor deze oude kliniek beloofd, zegt Isaac. „Daar horen we niets meer van.” Een dokter is er niet, alleen een verpleegster en haar assistent. „En aan het einde van de maand zijn onze medicijnen vaak op, het duurt erg lang voor we nieuwe krijgen”, vertelt assistent Cecilia Mathlaba.

Soresina pleit in haar rapport voor de aanleg van putten voor schoon drinkwater, omdat cholera en tyfus op de loer liggen. „Onnodig”, vindt Nhonguane, „wij drinken het water uit de meren en deze rietvelden. Misschien dat westerlingen er ziek van worden, wij niet.” Willem-Alexander zal ervan gruwen, want als internationaal waterexpert is hij een fervent voorvechter van schoon drinkwater en toiletten.

Tijdens de burgeroorlog (1977-1992, red.) hielden de Renamorebellen huis in Machangulo en vluchtten de meeste mensen naar Inhaca, Maputo en Zuid-Afrika. In 1980 woonden er volgens de nationale statistieken 5545 mensen op Machangulo en in 1997 nog maar 2895. Renamo vernielde destijds ook een kleine ijsfabriek, waardoor vissers nu eerst naar Maputo moeten varen om ijs te halen om hun vangst op de vismarkt te kunnen verkopen.

Nadat een megalomaan Amerikaans wildparkplan van James Blanchard III voor Machangulo op de klippen liep, ging de Mozambikaanse regering in zee met Panorama, dat op plannen broedde sinds Zuid-Afrikaan Rob Garmany Machangulo ’ontdekte’ in de jaren negentig. „Zij hebben het land hier niet gekaapt”, vindt Nhonguane. „Ze hebben er netjes om gevraagd en een overeenkomst gesloten met de gemeenschap.” Nhonguane heeft makkelijk praten, want hij behoort tot de notabelen die een mooi huisje cadeau kregen.

Soresina waarschuwde in haar recente rapport voor „ongebreidelde immigratie, wat onherroepelijk zal leiden tot conflicten, de verspreiding van ziekten, tekorten, diefstal en illegal acties als stroperij”. Hier is Nhonguane niet bang voor. „Er zijn de laatste jaren ontzettend veel mensen teruggekomen, nadat Panorama hier is begonnen. Er is plek genoeg.”

Nhonguane is wel bezorgd dat het luxe hotel, strandpaviljoens en villa’s met dure spullen op de oostkust criminelen uit Maputo of Zimbabwe zullen aantrekken.

Wat er na de bouw van de vakantievilla’s met Machangulo gebeurt, is ook voor Nhonguane onduidelijk. Veel wordt verwacht van een gepland luxe zevensterrenhotel, waarbij de kleurrijke miljardair Richard Branson betrokken zou zijn. De kans dat het geplande hotel veel ongeletterde lokale mensen aan het werk zal zetten, is echter klein. „Elk huis heeft misschien een bewaker en een schoonmaker nodig, maar verder? We zullen het wel zien.”

Volgens Nhonguane begrijpen de inwoners van Machangulo nog steeds niet waarom de prins en andere rijken der aarde een huis bouwen op hun onherbergzame, onvruchtbare landtong. „Maar ik begrijp het wel, want de investeerders hebben het mij uitgelegd. Ze ontvluchten de drukte en de stress van hun veeleisende leven in Europa en Amerika. Hier in het afgelegen Machangulo voelen ze zich echt vrij.”

Een paar uur nadat traditioneel leider Isaac Nhonguane een rondleiding over zijn grondgebied heeft gegeven, komt hij lijkbleek terug. „Alsjeblieft, schrijf niet over ons bezoek aan de bouwsite. Als daar iets over verschijnt, ben ik mijn baan niet zeker.” De Britse projectleider Stuart Ward blijkt Nhonguane met ontslag te hebben gedreigd, vanwege het kijkje dat we hebben genomen op de plek waar prins Willem-Alexander zijn villa laat bouwen. „Ward dreigde mij met van alles en nog wat.”

Een dag eerder had Ward al duidelijk gemaakt geen enkel commentaar te willen geven. Hij bleek flink gefrustreerd over de journalistieke interesse in dit „privéproject, waarbij allerlei oude koeien uit de sloot worden gehaald”. Toch zal hij moeten wennen aan de blijvende aandacht in Nederland voor het vakantieoord van de prins. Overigens, sommige huizeneigenaren hebben hun villa juist vanwege
deze reden al doorverkocht.

Jeg vinder aldrig nogen konkurrencer – i hvert tilfælde kan jeg ikke lige komme i tanke om, at jeg nogensinde har vundet en konkurrence…Det skulle da lige være dengang jeg havde min egen hest og deltog i ridestævner (ridebanespringning) hver og hveranden weekend. Men det er jo ligesom noget andet. Jeg mener, at jeg aldrig har vundet en konkurrence, hvor vinderen blev fundet ved lodtrækning. Det er nok derfor jeg synes, at det er så spændende, når vi afholder konkurrencer hos Aarrishus. Jeg synes, at det er så SPÆNDENDE at udtrække vinderen – og derfor at jeg glæder mig sådan på vindernes vegne. Vi har fundet en vinder i konkurrencen om en CheckMe byJezz body. Vinderen har ønsket at få tilsendt en sort CheckMe byJezz body med røde ærmer. – ET STORT TILLYKKE – bare det var mig, der havde vundet ;o)

Og så har vi fået et fornemt brev…fra selveste Deres Kongelige Højheder Prins Joachim og Prinsesse Marie. Vi har såmænd skænket et par limegrønne Bellio sutsko til den lille Prins Henrik, som blev døbt for nylig. Her kan I se brevet, klik på det for at læse det:

Ca de fiecare data cand incep sa citesc o carte, mai intai ma documentez oarecum cu privire la subiectul ei. De data asta, am citit doar atat: “varianta romaneasca a Love Story” si a fost de ajuns sa ma convinga macar sa o rasfoiesc. Dar, spre surprinderea mea, m-a prins. Zic suprindere pentru ca este o carte trista, grea, majoritatea discutiilor sunt despre moarte. Citind-o, am trecut de la stari de agitatie, neliniste pana la zambetele provocate de dragostea dintre inginer si Corina.

Pe scurt, un inginer de 28-29 de ani afla ca are cancer, o boala incurabila care nu mai poate da inapoi, oricat de bine ar fi tratata. Pur si simplu, este “prins” neavand resurse spirituale in care sa creada. Personajul este un tip realist care nu crede in minuni, in spirite si vindecari. Asa ca se refugiaza in prietenia cu Bibi, in iubirea Corinei si se invarte prin cercul lui de prieteni, incercand sa-si ia la revedere, acestia nestiind nimic. Este constient  ca va muri mai devreme sau mai tarziu asa ca isi vinde masina lui Bibi si isi traieste cu intensitate ultimele clipe la mare, alaturi de iubirea lui.

Isi doreste sa ramana ceva in urma lui, ii cere Corinei un copil dar aceasta este speriata de idee si, iubindu-l prea mult,  il paraseste, dorind sa ramana in minte cu imaginea lui de tanar, frumos si indragostit.

Moartea lui este una plata, fara prea multe detalii, in comparatie cu alte fragmente din carte referitoare la acest subiect care sunt descrise minutios. Per total este o carte buna, cu o viziune diferita asupra vietii.

Bröllopsplanerande kronprinsessan i all ära, men det finns fler prinsessor.

De är riktiga prinsessor, de med.

Prinsessan på ärten, och så bokstavsprinsessan…

Det var någon som hänvisade till HC Andersens saga häromdagen, och sa att han måste ha inspirerats av mig. Och det stämmer nog. För jag är minst lika känslig som hon…

Känner närvaron av en pormask eller finne på väg utan att behöva se den eller ens föra handen till ansiktet. Känner bultande variga sår under sminket. Känner mig illa till mods om jag måste gå ut och det är risk för att andra kan se såren när de är som värst. Känner mig ganska lätt sårad.

Här finns en kortversion av sagan (eller är det hela?). Jag skrev om delar av den så att den stämde in ännu bättre på mig.

It was a princess who stood outside, but she was in a terrible state from the skin picking and her many scars. The zits covered her skin and pus streamed out of her wounds; it ran over her face when the covering makeup burst, but she said that she was a real princess.

Och till skillnad från kronprinsessan så söker bokstavsprinsessan fortfarande efter sin prins…

Jag har nu två ord tagna ur slumpen. Pennvässare och groda. Min uppgift nu är att använda de här orden, göra någonting av dem.

En pennvässare är någonting man använder men kan inte användas av grodan (om inte grodan är otroligt skickligt, ungefär som ett underbarn fast en groda). Grodan är en varelse man kan skapa, men man kan inte skapa den med eller av pennvässaren, lite tveksamt. Så där kan man inte få ut någonting ur orden. Frågan är varför just de här orden? De var inte jag som valde dem. Eller jag valde att inte ta banan så det blev groda i stället, men nästan.

Alla vet att om man pussar en groda så förvandlas grodan till en prins. Och snipp snapp slut så var sagan slut.
Jag skulle inte berätta en saga liksom, jag skulle …
Nej, så måste det hänga ihop, jag hittade sammanbandet. Om man berättar en saga är pennvässaren och grodan de två viktigaste föremålen i sagan, fast man skulle kanske kalla pennvässaren för någonting annat. Till exempel en kniv. Jag sa inte att det var nödvändigt att det skulle vara en sak man skulle sticka in pennan i och snurra på pennan så att den förvandlas till en vässad penna, man kan lika gärna vässa en penna på en kniv och då kalla kniven för en pennvässare.

Man kan också få in de här orden i ett eget påhittad ordspråk “hellre förvandlad till groda än att bli uppkäkad av en pennvässare”.

Han må stå det over. Han må.

Hjertesmerte.

Det er bare å innse at ferien er over, tror jeg. Jeg kunne selvfølgelig klamre meg til begrepet i tolv timer til, men det føles litt desperat, og det vil jeg jo ikke være (er det kanskje avogtil likevel, en og annen sen kveld, desperat etter å møte prinsen for eksempel). I morgen skal jeg tilbake på jobb, og møte nye og gamle kollegaer, og nye elever (men de kommer ikke før onsdag).

Prinsen hadde ikke tenkt seg til Hellas, og heller ingen av de andre stedene jeg har vært i sommer. Hva driver han med egentlig? Gjemmer seg? Ikke favorittleken min! Men åh, det var en deilig deilig ferie allikevel. Jeg elsker Hellas, verken mer eller mindre. Vi er alltid en stor gjeng som drar sammen, venner og familie, store og små, og det er vel nesten det beste, å få bruke tid med alle samtidig. Merker at min (ikke lenger så) lille jente blir eldre da. Hun hadde med seg en venninne, og vi måtte bruke en ikke ubetydelig mengde med tid på å jage bort betydelig eldre gutter. Grrr!!! Kjente meg som en hunnløvinne som beskyttet ungen min, freste mellom sammenbitte tenner: “she’s only THIRTEEN!”

Men jeg gleder meg til hverdag igjen. Det kribler i kroppen etter å komme i gang med håndballsesongen, det blir så spennende! Håper jentene skal vise at de er blant de beste i landsdelen, og jeg håper jeg skal lede dem gjennom det. Gleder meg til å møte nye elever, bli kjent med dem. Gleder meg til Unescoarbeid, til å sette opp musikal for første gang (ok, så er jeg også utrolig utrolig nervøs), og til fine dager med kollegaer, venner og familie. Nå var jeg nesten uutholdelig positiv, så… jeg gleder meg ikke til å stå opp tidlig, jaffal ikke til vinter, og heller ikke til de kampene jeg må ta med enkeltelever fram til de skjønner hvem som er sjefen. Det er nemlig meg.

Så ska även vår yngsta prinsessa äkta en “man av folket” inom ett år. Detta fenomen har varit ytterst känt sedan i slutet av artonhundratalet då kung Oscar den andres nästa äldste son prins Oscar gifte sig ifrån arvsrätten till den svenska tronen med en adelsmamsell, hovfröken Ebba Munck af Fulkila. Faktum är att de flesta utländska prinsar och prinsessor i vår generation nu väljer att gifta sig med icke-kungliga personer och på så sätt bidra till att utblanda det kungliga blodet än mer. Tro det eller ej men en svensk kunglighet har inte gift sig kungligt sedan 1960 då prinsessan Birgitta äktade prins Johann Georg av Hohenzollern-Sigmaringen. Som trogen rojalist är jag själv lite skeptiskt till allt det här, samtidigt som jag inte alls favoriserar tanken på arrangerade äktenskap. Det känns dock fel då prins-titlar skapas endast för giftemål och därför tycker jag att man borde givit kronprinsessan Viktorias framtida man en “Herr” titel istället för en nu bestämd prins-titel. Jag själv har absolut ingenting att säga till om när det kommer till denna frågan, åsikterna går isär men jag är bestämd då jag tycker att kungahuset bör bestå av kungligheter med titlar och inte av folk uppväxta i radhus med -sson namn. 

x