prison « WordPress.com Tag Feed

Collier Convict, Accidentally Released Early, Seeks to be Let Out of Prison Sentence

crimcourts — Sat, 18 May 2013 13:01:51 +0000

Marcelino Gonzalez DOC photo

Marcelino Gonzalez was convicted in Collier County of Cocaine Trafficking. But instead of serving a 15 year sentence, he was accidentally released from the Hillsborough County Jail. He moved up north, and resumed living and working as a free man. Florida officials realized their error and caught up to him a few years ago, and proceeded to put him back in prison. He has now filed a motion to be released, as his sentence should have been up years ago.

The general rule in Florida is that if a convict is released early, through no fault of their own, they should be entitled to the time they would have been serving. Basically, for such a ‘Bank Error in Your Favor’, the sentence clock is still running, and you benefit from their error. He was sentenced to 15 years, starting in 1996… not 2009. It’s too bad he doesn’t have a lawyer to file the correct motion for him. He missed the sentence he should have served, and now he’s serving time he should not. Two wrongs do not make a right, and the letter of the law is that he should be given credit, and released.

See State v. Mendiola, 919 So.2d 471 (Fla. 3d DCA 2005).

via Marissa Kendall at News-press.com: http://www.news-press.com/article/20130514/CRIME/305140029/Inmate-Mistaken-release-not-his-fault-he-should-free

The Sorrow and the Pity

PolitFilm — Sat, 18 May 2013 12:48:27 +0000

Le chagrin et la pitié (1969) Director: Marcel Ophüls Runtime: 251 min This two-part documentary ana

Released from Prison, Climate Activist Tim DeChristopher on Civil Disobedience & Building Movements

thedailyblogreport — Sat, 18 May 2013 12:26:16 +0000

Transcript

This is a rush transcript. Copy may not be in its final form.

AMY GOODMAN: “Arise” by Bryan Cahall, who played outside the rally of our next guest’s sentencing hearing. This is Democracy Now!, democracynow.org, The War and Peace Report. I’m Amy…
Read more about:
Released from Prison, Climate Activist Tim DeChristopher on Civil Disobedience & Building Movements

Proof of Torture: Human Rights Watch says they've found torture devices, documents in Syria

paulywido — Sat, 18 May 2013 11:24:52 +0000

SCROLL DOWN FOR VIDEO

(New York) – Government security branches in Raqqa city hold documents and potential physical evidence indicating that detainees were arbitrarily detained and tortured there while the city was under government control. Human Rights Watch researchers visited the State Security and Military Intelligence facilities in Raqqa, now under the de facto control of local armed opposition groups, in late April 2013.

Local opposition leaders with the support of the National Coalition for Syrian Revolutionary and Opposition Forces and neutral international experts should safeguard potential evidence of torture and arbitrary detention in security forces centers in opposition-controlled areas, Human Rights Watch said.

“The documents, prison cells, interrogation rooms, and torture devices we saw in the government’s security facilities are consistent with the torture former detainees have described to us since the beginning of the uprising in Syria,” said Nadim Houry, deputy Middle East director at Human Rights Watch. “Those in control of Raqqa need to safeguard the materials in these facilities so the truth can be told and those responsible held accountable.”

In the State Security facility, Human Rights Watch researchers observed on the ground floor and in the basement, rooms that appeared to be detention cells.Among the documents were what appeared to be lists of security force members who had worked there. Human Rights Watch researchers also saw a “bsat al-reeh” torture device in the facility, which former detainees have said has been used to immobilize and severely stretch or bend limbs.

Several former detainees held at other intelligence facilities in Syria have described to Human Rights Watch how security guards used “bsat al-reeh” torture devices in detention facilities across the country. They tie a detainee down to a flat board, sometimes in the shape of a cross, so that he is helpless to defend himself. In some cases, former detainees said guards stretched or pulled their limbs or folded the board in half so that their face touched their legs, causing pain and further immobilizing them.

Among the reams of documents and case files Human Rights Watch researchers saw in the Military Intelligence facility in Raqqa were some that appeared to list all of Raqqa’s college graduates, suggesting that they were of interest to the security branch by virtue of their college education. Researchers also observed three solitary confinement cells and one group detention cell in the right half of the first floor of the facility.

Human Rights Watch researchers interviewed five people formerly held by Military Intelligence in Raqqa, who said that security forces detained and interrogated them there. They said that the security services questioned them about lawful activities, such as participating in peaceful demonstrations, providing relief assistance to displaced families, defending detainees, and providing emergency assistance to injured demonstrators. They believed that they were detained for these lawful activities, making their detention arbitrary.

Four said that officers and guards in the facility tortured them. They identified Mohammed al-Ahmed, also known as Abu Jassem, as the person responsible for their interrogations, and in some cases, abuse. Raqqa residents interviewed by Human Rights Watch said that opposition fighters killed Abu Jassem during the battle for control of Raqqa, which came under opposition control during the first week of March.

In addition to the State Security and Military Intelligence branches, three other facilities in the city of Raqqa – formerly managed by Criminal Security, Political Security, and Air Force Intelligence – are now also controlled by armed opposition groups.

Human Rights Watch has repeatedly documented widespread violations by Syrian government security forces and officials, including enforced disappearances, torture, and arbitrary and incommunicado detentions of peaceful protesters, activists, humanitarian assistance providers, and doctors.

Based on information from former detainees and defectors, Human Rights Watch previously identified the locations, agencies responsible, torture methods, and, in many cases, the commanders who were in charge of 27 detention facilities run by Syrian intelligence agencies across the country where torture has been documented. The systematic patterns of ill-treatment and torture that Human Rights Watch has documented point to a state policy of torture and ill-treatment and therefore constitute a crime against humanity.

The de facto authorities in opposition held areas still face many challenges and competing priorities. Some are still subject to attack by Syrian government forces and are struggling to provide basic services to local populations. Nevertheless, there is an urgent need to safeguard potential evidence in these and other former security force facilities that could be vital to future domestic and international accountability processes, Human Rights Watch said. This evidence could also help to clarify the role intelligence forces played in abuses in Syria.

Documents and material in these facilities could vanish or be destroyed if not promptly secured. Destruction or mishandling of these documents and material will weaken the possibility of bringing to justice those responsible for serious crimes. In addition, their loss could encumber future truth seeking processes and prevent the comprehensive documentation of crimes committed by the Syrian government. Truth commissions can be valuable complementary tools to criminal justice for preserving historical memory, clarifying events, and attributing political and institutional responsibilities.

The de facto authorities in Raqqa and local opposition leaders should coordinate the collection and storage of this potential evidence from security force branches now under their control, Human Rights Watch said. They should seek the support of the National Coalition for Syrian Revolutionary and Opposition Forces and neutral international experts, including those with expertise in collecting forensic evidence and in working before criminal tribunals.

The armed opposition groups that have taken control of these facilities should secure them while allowing civilian opposition leaders, with outside support, to organize the removal of materials and photographing of physical evidence that is not movable.

Authorities should also create a central repository in a secure and undisclosed location to receive and store this potential evidence until proper criminal investigations can be undertaken. If possible, copies of relevant materials should be made and stored in a separate location in case originals are destroyed or lost.

Human Rights Watch has repeatedly urged the UN Security Council to refer the situation in Syria to the International Criminal Court (ICC). Other countries should join the mounting calls for accountability by supporting a referral to the ICC as the forum most capable of effectively prosecuting those bearing the greatest responsibility for abuses in Syria. On January 14, a letter was sent to the Security Council on behalf of 58 countries calling for an ICC referral. The Security Council has taken no action in response.

“Learning the truth about the role intelligence services have played in spying on and terrorizing Syrians will enable them to guard against these abuses in the future,” Houry said. “But for Syrians to learn the truth once the conflict ends, it is vital even under the tough conditions of war to preserve the potential evidence of the security forces’ role.”

Former Detainees Describe Torture in Raqqa
Human Rights Watch researchers interviewed five former detainees in person in Raqqa city. The interviews were conducted by Arabic-speaking researchers and wherever possible, were conducted in private. To protect witnesses, in four cases, the names of witnesses have been withheld. In the fifth case, the interviewee, a prominent attorney and the current head of the local civilian council asked to be identified by name.

“Ahmed,” a 24-year-old former college student from Raqqa, told Human Rights Watch that on April 7, 2012, Military Intelligence officers detained him and his brother at the Raqqa Military Intelligence Branch for their involvement in peaceful demonstrations. After his release, he joined an armed opposition group, and now is a fighter with an opposition battalion, Jabhat al-Wahda wal-Tahrir al-Islami (the Islamic Front for Unity and Liberation), in Raqqa city.

He told Human Rights Watch that the intelligence officers held him there for five days before transferring him to the Military Intelligence facility in Deir al-Zor, directed by Jame` Jame`. Ahmed said that Military Intelligence officers and guards tortured him and his brother at the Raqqa Military Intelligence Branch and that the sound of his brother screaming under torture tormented him. He said that Abu Jassem, the officer in charge of interrogations, beat him so that he would confess to participating in demonstrations and inform on other protesters:

The torture started in turns between my brother and me. They started torturing him with electricity for three, four hours, and then they threw him in a solitary cell…. They wanted me to tell them who used to go out to demonstrate with me … and they would make me hear my brother’s screams. This was more [pressure] than the beating; they would force me to listen to him [being tortured].

Ahmed said that the guards tortured his brother with electricity in the room adjacent to the prison guard’s room. He said he also saw torture devices in Abu Jassem’s office on the second floor, where he was interrogated. Ahmed said that Military Intelligence held his brother in one of three solitary cells on the ground floor of the facility while they held him in a nearby group cell.

Ahmed told Human Rights Watch that he confessed to attending demonstrations after Abu Jassem threatened to bring his mother to the detention facility:

He told me to confess to the demonstrations I participated in or he would bring my mother [to the branch]. I said, “Whatever it is you want, I am with you. That’s it …” I said, “I will fingerprint a white piece of paper, and you write what you want.”

On the fifth day, he said, prison guards transferred Ahmed and his brother to Deir al-Zor, where they held them for 15 days in the Military Intelligence facility, before taking them to a military police facility, then to a transit facility in Balooneh, Homs, and finally to the Military Intelligence Palestine Branch in Damascus. Security forces held them in the Palestine Branch for 20 days and from there took them to Qaboun, back to Balooneh, and eventually to Aleppo to try them before a military court. His final stop was the civilian prison in Raqqa, from which the authorities finally released him on June 8, 2012, following a court decision to sentence him to time served.

“Ziad,” born in 1964, said that security forces also detained him in the Military Intelligence Branch in Raqqa on April 12, 2012, where Abu Jassem interrogated him before they transferred him to Deir el Zour two days later. He told Human Rights Watch that Abu Jassem detained and beat him because he was providing relief assistance to displaced families from Homs in Raqqa and for his participation in demonstrations:

I work in relief assistance, so they detained me. I used to help families from Homs that were here [in Raqqa] displaced from Homs. I also went to demonstrations. There were lots of accusations against me, like that I was working with foreigners. They had the accusations ready to use against me, but without any evidence. Muhammad al-Ahmad, known as Abu Jassem, began interrogating me. He started by insulting me. Another official started beating me with his hands. “You’re an agent, a traitor,” and insults like that. Then two more officials came in, one with an electric device and they beat me with it several times, with electricity.

… He wanted me to confess to things that had nothing to do with me: that I got money for weapons, etc., which didn’t happen … All I did was give relief to displaced families from Homs after the destruction there…. [During the interrogation] they used the electric baton, slaps, and a stick; I think it was silicone [to beat me]. My body was marked for a long time.

Ziad told Human Rights Watch that after his first interrogation, Military Intelligence moved him between the group and solitary cells on the first floor of the branch, where he could hear the screams of other prisoners, including prisoners whom he believed were children.

From the branch in Raqqa, Military Intelligence took Ziad to the Military Intelligence facility in Deir el Zour, he said, where they held him for 14 days, then sent him to the Military Intelligence Palestine branch in Damascus. Altogether, he said government forces detained him for approximately three months before eventually releasing him on bail after he went before a military court in Aleppo.

Abdullah Khalil, a long time human rights defender and the current head of the opposition local civilian council in Raqqa governorate, also spoke to Human Rights Watch researchers about his time as a detainee in the Military Intelligence detention facility in Raqqa. He told Human Rights Watch that security officials detained him on May 1, 2011, and held him in the facility for one day before transporting him to Deir al-Zor. Abu Jassem was also in charge of him at Raqqa, he said, but because Khalil is a lawyer, his interrogators treated him better than the other detainees in the facility:

In the evening, two hours after I was detained, they started to interrogate me … During the interrogation, they would ask me, or would try and ask me, about my relationships with fighters, but this is not true, [I didn’t have these relationships]. I worked on the civilian side, and would work from a human rights perspective, but these are the questions they would ask because I used to defend detainees…. [During the interrogation], they didn’t beat me but they threatened me by saying they would transfer me to Damascus or detain me for a very long time unless I confessed. They tortured and beat other detainees. They also took off my clothes completely. It was a humiliation tactic.

Khalil said that Syrian security force officers transferred him to 17 different security branches across the country throughout the course of his detention. He believes that while government forces did not beat him because of his position as a lawyer and connection to international organizations, they tried to torture him mentally by moving him repeatedly.

The government’s charges against him included an accusation that he communicated with international human rights organizations, including Human Rights Watch, shared information with reporters, supported the revolution, defended prisoners, received financial support from outside of the country to do so, and encouraged people to kill security force and army members. The government released Khalil under a general amnesty.

“Samih” said that a Military Intelligence patrol in Raqqa city detained him on March 16, 2012, on his way to work. He told Human Rights Watch that Abu Jassem interrogated, beat, and held him in a solitary cell for one day before transferring him to the Criminal Security facility in Raqqa:

[When I got to the Military Intelligence Branch] … they put me in a solitary cell … The solitary cell is 1.4 by 2.20 meters. You can see blood on the walls of the cell. The prison guard would come and open the window to the cell just to insult me … At 12 a.m. they took me up for interrogation. I went up to Abu Jassem, who asked me, “Why do you assist the wounded [demonstrators] … these are terrorists.”

The treatment [in the interrogation was bad] … I was cuffed, blindfolded … I was sitting on the floor … [During this] first time there was one interrogator … After the interrogation, they brought me down to the torture room; they were torturing two guys and said, “Do you want to confess or do you want us to torture you like these two?” [I could see] blood from bodies and legs. They were on the “bsat el reeh”… I said, “I have nothing to say”… [Then] I went up to Abu Jassem [again], and said, “I used to help the wounded; these aren’t terrorists; these are oppressed people.”…. I was there for 24 hours and then they took me to Criminal Security.

Samih said that government forces detained him for 32 days before he paid them 10,000 Syrian pounds (US$ 143) to get out of detention on bail. He never saw a judge.

“Bilal,” a 22-year-old college student from Raqqa city, told Human Rights Watch that Military Intelligence officers in Raqqa detained him in December 2011 because of his involvement in peaceful demonstrations and humanitarian relief work. He said they held him in the Raqqa branch for two days during which time they detained him in a solitary cell. Abu Jassem interrogated him, accused him of terrorism related charges, and beat him:

I went to Military Intelligence. My dad followed me there of course [after he learned I was detained from work]. The first person we sat with was Abu Jassem … When we first sat with him, he said … “Tell your dad about the explosive devices that you have hidden.” I couldn’t believe that I was facing these accusations: explosives and weapons! He started with accusations that were bigger than me, that I had never heard of before.

I laughed at what he was saying; it was an innocent laugh. This was my last laugh in Military Intelligence … [After this], they took me to the solitary cell. It was raining outside, cold, and I went in terrified … I stayed about two hours in the solitary cell. Then I knocked on the door. I was cold. A guard opened, and I told him I want blankets to cover … He brought water and threw it on me, and took off his belt and started beating me. After 30 minutes [of this beating], I wasn’t cold anymore.

[After that] I stayed in the cell about five hours, and after five hours went up to see Abu Jassem … [He] wanted me to confess to explosions and other accusations … [But] the biggest thing I did from the beginning of the revolution until now was demonstrate and help people … Eventually he got to the subject of my brother … and I understood that these accusations were to scare me to confess quickly [and provide information about my brother] … [Abu Jassem] didn’t use electricity; here it was just slaps and beating, pushing around.

After two days, Bilal said, Military Intelligence transferred him to the Criminal Security branch in Raqqa where they held him for 10 days and tortured him. He said that Musa`b abu Rakbe was the director of this facility. He said they detained him for 28 days in total before releasing him.

Report: Torture evidence found in Syrian prisons (cnsnews.com)
Syrian regime and rebels both face claims of abuse (morningstaronline.co.uk)
HRW Visit To Syria Reveals Torture Chambers (eurasiareview.com)
‘Torture evidence’ in Syrian jails (independent.ie)

Good or Bad? (Philippians 1:15-18)

Richard — Sat, 18 May 2013 11:00:56 +0000

Today’s Readings: Zechariah 5-9; Philippians 1

We start in Philippians today. Paul is in prison and in verses 15-18 reverses the thoughts some have about some of his enemies preaching about Jesus. Paul had heated debates about theology with some of those who were on the road preaching while he was stuck in prison. But Paul took it all in stride. He might be stuck in prison, but the message that Jesus died for our sins and rose again as proof of His power over sin and death and the grave. The message with all the evidence that Jesus was the promised Messiah was being preached. The word was spread. Paul found happiness. Yes, he still disagreed with some of their teaching, but Jesus was still preached. People found Him as Lord and Savior.

Too often we fail to find the good in the bad things that happen to us. Instead we complain and wail about our circumstances. We fail to remember that God is in charge of everything that goes on around us. He will never let us go through more than we can handle. He will never leave us or forsake us. We can’t see the big picture, but He can. He can take the difficulty we are going through today and see past it into our future and turn it into good.

I know it is hard to see through the pain and suffering sometimes, but knowing the God is in control and will work even the bad for His glory can help us through those times. We can look at life the way Paul did and understand that to live is good because it gives us more opportunity to share Him with those around us. To die means we can join Him and be with Him forever. So either way is okay. He is in charge, so whatever He allows to come our way will be alright.

Even in prison you can hear the joy springing out of Paul’s letter to the Philippians. When we find ourselves in dark times and dark places, it is good to pull out Paul’s letter and remind ourselves the circumstances he found himself in as he wrote this letter. He was in a dark, dank dungeon. He ate only if his friends brought him food. No three square meals in their prisons. He slept on a straw mat on the floor and probably pushed rats away when he heard them scurrying around. No lights. No running water. No sanitation. Yet he found inner joy in his circumstances because he was still on a mission to spread the gospel to those around him. The jailers heard the message as a captive audience. Soon they believed. Those who ministered to him heard the message and believed. His visitors heard the story and believed. His counselors and lawyers were told and believed.

What do you do when circumstances aren’t what you want them to be? Does the right message get spread?

Join me next time, won’t you?

Richard

The Prison Relationship and Sex

Truthy Magee — Sat, 18 May 2013 10:58:20 +0000

A question I get asked a lot when people find out my relationship (after they ask what he did..which is kind of rude to be honest. I don’t ask what mistakes your boyfriend has in his past) is “What about sex?”

I get it. Though again.. kind of fucked up you thinking my sex life is your business.

There are only a handful of states that allow what you are going to call a conjugal visit. That isn’t what the DOC calls them; they are officially known as family visits. They aren’t easy to get and the inmate has to have a history of good behaviour to get approved for them and stay out of trouble to keep them. It isn’t always the husband/wife and kids who go, sometimes its the parents and siblings. Which is why they are called family visits, because really they aren’t only for sex.

Most people though don’t get family visits and in some circumstances you don’t even get contact visits with your loved one. Instead you get to visit like you see in the movies – with a slab of plexiglass between you.

Sex though… back to sex.

You talk about it. You have the phone sex.. but not like 2.99 a minute phone sex because then if you’re being monitored they (whomever is listening) can disconnect you; not to mention that they aren’t alone and how dirty to you actually want to get when you have 50 dudes in your vicinity who are going to catch you poppin’ a tent in the yard? You write letters. You masterbate….a lot and invest in a handful of toys and debate the pros and cons of rechargeable batteries.

Not having sexual intimacy though makes you focus on other things in your relationship. It forces you to talk about things that are actually important. Sometimes you just talk about the news. Over time, you get to know the different tones in their voice and can tell if they’re having a bad day as soon as you pick up the phone. You can tell from their scribbled handwriting that they were stressed when they were writing you.

Would it be nice to have sex? Of course!

Would I trade sex for what we do have? No, but someday I hope I get them both.

Horror Story

Anonymous — Sat, 18 May 2013 10:16:57 +0000

I know that I am not a good person. That I don’t know how to love. How to show love. How to love without taking it back. That I don’t make people happy; that I don’t make my spouse happy. But I don’t know how to. I don’t know how to be to make someone happy. I understand that I am not good enough. That all I do is tainted and dirty and horrible. He said that arguing takes away all the good. That it just leaves the bad. I am just bad. Just a horrible person unworthy of love and affection. He said that being with me is like a jail sentence, a prison. I don’t bring anything good. It’s only fair that nobody loves me. I don’t manage to love him. It’s only fair that he leaves me since life with me is horrible. It’s only fair that I give him a lot of money to leave me and be happy with somebody else. I know that he won’t miss me and replace me quickly. He will forget me very quickly, he will notice that he is much happier without me, and that will be it. Since I don”t make him happy, he will find himself so happy without me. He won’t miss me; what’s to be missed? A horrible person, horrible days? There is nothing good about me hence there is nothing to miss. I am a horrible person hence there will be no will to be reunited with me. What for? A horrible life? He will be so happy on his own. He will be able to enjoy life, study, party, fuck anyone he wants. Make a better life for himself. I don’t deserve anything. I don’t deserve a good life. I certainly am unworthy of love. It’s just the way it is. Nothing can change that. I just don’t want to hear about his happiness. I don’t want to hear how happy and successful his life with and who he is happy with and who he is making happy. I just want to forget. To pretend it never happened. Just leave, just go and be happy. Being with me is not a life, it’s a jail sentence, a torture chamber with no hope to die. Just horrors and pain and unhappiness. Just go and be happy. I can’t make you happy. I tried and failed. It’s over. I accept who I am, I accept that I am no good and that no amount of efforts will change that. I agree that I am horrible, I agree that I don’t manage to make you happy. I can’t phantom life without you but I will have to get by anyway. I will have to pretend you were never here, throw away everything and erase all memories. Just forget. Just pretend it was a dream and it was never real. Just pretend you never existed. Just not wait in earnest for you to wake up or come back from school. I was screwed up so bad while growing up that I can’t make up for it in my adult life. It’s just hopeless. Let’s just give up. You don’t d deserve this. You can be happy and make somebody happy. I release you. I will learn how to forget, how to just accept the silence around me, the emptiness. I had emptiness before. I just need to forget you were into my life and forget I had hoped for happiness and love. I don’t deserve to be loved. I will just have to forget all the memories, I will just have to forget your face and persuade myself you don’t exist and never existed. I won’t wait for you to wake up like I do now. I won’t wait eagerly for you to come back home. I won’t cook dinner for you or wash your clothes. You won’t be here. I will have to persuade myself you were never here. I wish I could cry right now but I can’t. I won’t wait for the sound of the bedroom door being opened by you, for the loud sound of your steps upstairs the flush of the toilet, the sound of the water running, the sound of your steps going down the stairs. There won’t be any of that. No voice of yours, speaking or screaming. There won’t be anything. There will be deafening silence all the time. There will just be the sounds of other people living around. Steps in neighboring houses, doors being closed and opened, people being greeted outside. Children playing, friends talking and laughing, families reunited. None of these sounds will be anything to do with me. I will just have the silence speaking to me. Speaking to me of emptiness and the horribleness I have brought to him and his life. Making him so unhappy that he finally left me. I deserve that he leaves me. The void is upon me. I am empty and alone. Just like I deserve to be. I agree with it. I accept it. I own up to it. This is just what I deserve. Nothing. Nothing at all. There can be no love, no happiness, no laughter and joy for me. I can’t make a happy home, I can’t make laughter and joy and happiness, I can’t make somebody happy. I can only make horrors and pain and suffering and unhappiness. This is me. This is who I am and have to live with for the rest of my life. I hope I will die soon enough. He deserves that I give him the money for him to leave, he deserves a good happy successful life without me, for all the horrors I made him live. I don’t deserve anything. I should die. Why can I not get run-over by a car?

Three Texas Pardons (2010)

Mary Elizabeth — Sat, 18 May 2013 08:47:11 +0000

1. Pardon me, Ma’am.

2. Pardon me, Sir.

3. Pardon you, posthumously.
=======================
Much lateness, to get underway-
Thanks to the results of DNA.

شهدای جنبش سبز ایران May 18, 2013 at 03:29PM

maryamarman777358 — Sat, 18 May 2013 07:39:25 +0000

سامی ١١٢ کشته شده پس از انتخابات به همراه جزئیاتی از چگونگی مرگ آنان

اسامی ١١٢ کشته شده پس از انتخابات به همراه جزئیاتی از چگونگی مرگ آنان

بسیاری معتقدند، شمار کشته شدگان اعتراضات پس از انتخابات در ایران، بسیار بیش از رقم‌های اعلام شده است. بسیاری از خانواده‌ها، هنوز اقدام به فاش کردن هویت کشته‌شدگان نکرده‌اند. برخی از افراد آسیب‌دیده در روزهای بعد از انتخابات با گذشت دو یا سه سال، در پی شدت این آسیب‌ها درگذشته‌اند.

گزارش زیر، به طور حتم در بردارنده اسامی تمامی کشته‌شدگان نیست. با این‌حال، این لیست شامل اسامی کسانی است که تا امروز شناسایی شده‌ و نام آنها منتشر شده است. ادای احترامی است به آنان که با رویای ” فردای بهتر” سینه‌هایشان را در برابر تفنگ و گلوله سپر کردند. کسانی که امروز نیستند و یادشان برای همیشه در صفحات تاریخ این مملکت خواهد ماند.
******
█████████
1- ناصر امیرنژاد:
█████████

24 ساله ، دانشجوی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران در رشته هوا- فضا که در جریان راهپیمایی 25 خرداد 1388مردم تهران در میدان آزادی در ابتدای خیابان محمد علی جناح بر اثر تیراندازی از ساختمان بسیج از ناحیه سینه مورد اصابت گلوله قرار گرفت و جان باخت. پیکر این دانشجو در ٢٩ خرداد ١٣٨٨ در یاسوج تشییع و به خاک سپرده شد.
█████████
2- مهدی کرمی:
█████████

25 ساله ، یکی از کشته‌شدگان اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم در ایران است. وی در تقاطع خیابان جنت آباد و خیابان کاشانی تهران در عصر روز دوشنبه، ۲۵ خرداد، بر اثر اصابت گلوله به گلویش، کشته شد.
█████████
3- اشکان سهرابی:
█████████
18 ساله ،دانشجوی رشته آی‌تی دانشگاه قزوین در جریان اعتراضات مردمی به نتایج انتخابات در روز شنبه ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ بر اثر اصابت سه گلوله به سینه‌اش درگذشت. زهرا نیک پیما مادر اشکان، در خصوص روز حادثه می گوید پسرش خود را برای امتحانات دانشگاه آماده می‌کرده و ساعت هفت و نیم روز ۳۰ خردادماه برای دیدار با یک دوست از خانه بیرون رفت و تاکید کرد که پنج دقیقه دیگر باز می‌گردد. وی هنگام بازگشت از یک ساختمان بلند مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود .پيكر او بعد از سه روز به خانواده تحويل داده شد.پیگیری های قضایی خانواده وی جهت شناسایی آمران و عاملان کشته شدن فرزندشان تا کنون بی‌نتیجه بوده است.

پیکر او در قطعه ٢۵٧ بهشت زهرا ردیف ۵٠ شماره ١٩ به خاك سپرده شد.
█████████
4- سهراب اعرابی:
█████████
۱۹ ساله‌، در جریان اعتراضات به نتایج انتخابات ۱۳۸۸ کشته شد احتمال می‌رود که سهراب اعرابی در تظاهرات روز ۲۵ خرداد1388 در تیراندازی نیروهای بسیجی از بالای پایگاه بسیج مقداد کشته شده باشد. پروین فهیمی، مادر سهراب که از فعالان صلح و عضو گروه مادران صلح است گفت سهراب در راهپیمایی دوشنبه ۲۵ خرداد از وی جدا شد و شب به خانه بازنگشت. خانواده در بیمارستان‌ها، کلانتری‌ها، زندان اوین و دادگاه انقلاب جستجو کردند اما نام سهراب در هیچ فهرستی، نه در فهرست اسامی اعلام شده در زندان اوین و نه در فهرست نصب شده بر دیوار دادگاه انقلاب نبود. پروین فهیمی هر روز صبح برای یافتن نشانه‌ای از پسرش به دادگاه انقلاب می‌رفت و هر بعد از ظهر عکس سهراب را جلوی در زندان اوین برده و عکس را به هر آزاد شده‌ای نشان می‌داد و می‌پرسید آیا او را دیده‌اند یا خیر. چند نفر مطمئن بودند او را دیده‌اند.

مادر این جوان در روز سه شنبه ١۶ تیر با گذاشتن کفالت در دادگاه انقلاب هر روز بعد از ظهر منتظر آزادى فرزندش بود. در تاریخ ۲۰ تیر مادر سهراب اعرابی را به اداره تشخیص هویت ارجاع می‌دهند تا آلبوم‌های کشته‌شدگان را نگاه کند و مشخص می‌شود او کشته شد است.پيكر وي 21 تير 1388 به خانواده تحويل و در 22 تير همان سال در بهشت زهراي تهران به خاك سپرده شد.
█████████
5- ندا آقا سلطان:
█████████
27 ساله در جریان اعتراضات مردمی به نتایج انتخابات رياست جمهوري در روز شنبه ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ در محله امیر آباد تهران (خیابان کارگر شمالی، تقاطع خیابان شهید صالحی و کوچه خسروی) در حالیکه به همراه استاد موسیقی‌اش در حال مراجعه از تظاهرات اعتراض‌آمیز بود به ضرب گلوله نيروهاي بسيج کشته شد.پیکر او به بیمارستان شریعتی منتقل و فردای آن روز به خانواده‌اش تحویل گردید و تحت تدابیر شدید امنیتی در قطعه ٢۵٧ ردیف ۴١ شماره ٣٢ بهشت زهرا به خاک سپرده شد. انتشار فیلم کوتاهی از لحظات جان سپردن وی که با تلفن همراه گرفته شد، بازتاب‌های فراوانی در رسانه‌های جهان به‌دنبال داشت به نحوی‌که جمهوری اسلامی تلاش زیادی کرد تا قتل او را صحنه‌سازی و توطئه مخالفان دولت نشان دهد. «ندا» در خارج از ایران و در ایران، بعنوان سمبل آزادی خواهی ایرانیان در این اعتراضات شناخته می‌شود.
█████████
6- مصطفی غنیان:
█████████
۲۶ ساله، دانشجوي مهندسي . در شب ۲۷ خرداد1388 اولین چهارشنبه پس از انتخابات در حال گفتن تكبیر بر روی بام ساختمان ۸ طبقه در محله سعادت آباد تهران به ضرب گلوله تك تیر انداز های مستقر در ساختمان های اطراف به قتل رسید.پيكر وي بعد از سه روز به خانواده وي كه از انقلابيون با سابقه بودند، تحويل و در قطعه 157 حرم امام رضا دفن گرديد.
█████████
7- امیر جوادی‌فر لنگرودي:
█████████
25 ساله دانشجوی مدیریت صنعتی دانشگاه آزاد قزوین، ترانه سرا و دانشجو بازیگری، که در روز ۱۸ تیر ماه 1388 درتقاطع خيابان شهداي ژاندارمري و دانشگاه، محدوده‌ امیرآباد توسط نیروهای لباس شخصي‌ دستگير و مورد ضرب و شتم شديد قرار گرفته و بوسيله همين افراد به كلانتري 148تهران منتقل گرديد.

در کلانتری حال او در اثر ضرب و شتم به وخامت رسیده و ماموران كلانتري او را در ساعت 9 شب به بيمارستان فيروزگر منتقل گردید و روز19 تير خانواده‌اش که اعتقاد داشتند امیر جرمی مرتکب نشده است اورا از بیمارستان فيروزگر به پلیس امنیت تحویل می‌دهند که از آنجا به بازداشت‌گاه كهريزك متتقل می‌گردد. وی پس از شکنجه شدید، در 23 تیردر مسيرانتقال به اوين ، دچار تشنج و ایست قلبی می‌شود . ده روز بعد، روز 3مرداد به خانواده‌ برای تحویل جسد خبر می‌دهند.

در5 مرداد پيکر متلاشي شده وي در بهشت زهرا، قطعه211 ردیف 42 شماره 10 خاکسپاري مي‌گردد.
█████████
8- یعقوب بروایه:
█████████
27 ساله، دانشجوی کارشناسی ارشد رشته نمایش در دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران مركز، روز 4 تیرماه1388 توسط نیروهای مسلح از بام مسجد لولاگر مورد اصابت گلوله قرار گرفت، از ناحیه سر مجروح شد و بلافاصله توسط دوستانش به بیمارستان لقمان انتقال یافت اما به‌رغم تلاش پزشکان برای نجات جان وی، در نهایت پس از ده روز دچار مرگ مغزی شده و كشته شد. یعقوب بروایه فرزند دوم یک خانواده پنج نفری و اهل اهواز بود.
█████████
9- محسن روح الامینی
█████████
25 ساله دانشجوی کامپیوتر دانشکده فنی دانشگاه تهران،در تجمعات روز ۱۸ تیر 1388دستگیر شد و به بازداشتگاه کهریزک منتقل شد در بازداشتگاه كهريزك مورد ضرب و جرح شديد قرار گرفته و مجروح شد. چند روز بعد، وي در مسیر انتقال به زندان اوین به دلیل شرایط بد جسمانی ناشی از استرس‌های فیزیکی، شرایط بد نگهداری، ضربات متعدد و نیز اصابت جسم سخت به بیمارستان منتقل شده و جان سپرد .پيكر اوبه عنوان فرد مجهول‌الهویه به بیمارستان شهدای تجریش منتقل و صبح روز بعد جسد به سردخانه تحویل داده مي شود. با آنکه به خانواده‌ی روح الاميني اعلام شده بود فرزندشان به زودی آزاد می‌شود، پس از يك هفته آنها در روز 30 تير خبر درگذشت او را دریافت کردند و اول مردادماه جنازه را تحویل گرفتند. وی فرزند عبدالحسین روح‌الامینی، رئیس انستیتو پاستور ایران، عضو جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی و مشاور انتخاباتی محسن رضایی بود.
█████████
10- مراد آقاسي
█████████
بين تاريخ 18 تا 23 تير ماه 88 بر اثر شدت ضربات وارد شده در زندان کهریزک جان باخت.
█████████
11- محمد کامرانی:
█████████
۱۸ ساله‌ در روز ۱۸ تیر۱۳۸۸ در نزدیکی میدان ولیعصر تهران دستگیر شد و به بازداشتگاه کهریزک انتقال یافت. او سپس به همراه گروه دیگری از بازداشت‌شدگان به زندان اوین منتقل گردید. و در اثر شکنجه جان سپرد طبق گفته خانواده وی، محمد را در حالیکه تقریباَ نیمه جان بوده و سراسر بدنش علائم باتوم و شکنجه بوده به تخت بیمارستان بسته بودند، تا امکان فرار نداشته باشد. با تلاش خانواده بالاخره می توانند محمد را از بیمارستان لقمان مرخص و بلافاصله به بیمارستان مهر منتقل کنند. اما در آنجا پزشکان متخصص می گویند با توجه به اینکه عفونت تقریباَ تمام بدن را فرا گرفته امیدی در بهبود نیست و محمد ظرف کمتر از٣ ساعت در تاریخ ٢۵ تیر جان می بازد وي شنبه 27 تیر در بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
█████████
12- حسین طهماسبی
█████████
٢۵ ساله در جریان تجمعات اعتراضی روز دوشنبه ٢۵ خردادماه در خیابان نوبهار کرمانشاه مورد حمله‌ی مأموران مسلح وابسته به دولت قرار گرفته بر اثر ضربات متعدد باتوم و اصابت این ضربات به سر توسط نیروهای انتظامی کشته شد. حسین به هیچیک از کاندیداها رأی نداده بود و آن روز برای اعتراض به وضع موجود به خیابان آمده بود. یکی از دوستان حسین می گوید صدها تن از مردم از نزدیک شاهد مرگ وی بودند.
█████████
13-مصطفی کیارستمی
█████████
۲۲ ساله ، در روز ۲۶ تیر ۱۳۸۸ در نماز جمعه تهران شرکت کرد . در این روز در مقابل دانشگاه تهران به دست نیروهای بسیجی و لباس شخصی مضروب می‌شود به نحوی که دیگر قادر به بازگشت به خانه نبوده است و در تماس تلفنی از مادرش تقاضای کمک می‌کند. پس از آن‌که مادر مصطفی او را به خانه باز می‌گرداند، متوجه وخامت حال وی می‌شود تا این‌که او را به بیمارستان کسری تهران انتقال می‌دهد. این جوان به علت خون‌ریزی مغزی ناشی از اصابت باتوم، همان شب فوت می‌کند امّا علت مرگ او سکته مغزی اعلام می‌شود. پیکر وي روز شنبه ۲۷ تیر در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد
█████████
14- احمد نجاتی کارگر:
█████████
24 ساله از بازداشت‌شدگان بازداشتگاه کهریزک بود که به دلیل ضرب و شتم در بازداشتگاه بعد از آزادی در تاريخ 14مرداد ماه سال 1388 به دلیل از دست دادن هر دو کلیه در بیمارستان جان باخت. رسانه‌های دولتی در صدا و سیما و روزنامه های خود مدعی شدند که وی زنده و وبلاگ نویس است. ولی مادر او طی مصاحبه هایش اعلام کرد فرزندش پس از آزادی از بازداشت بر اثر جراحات وارده کشته شده است .پیکر وی در قطعه 213 ردیف 15 شماره 35 به خاک سپرده شد
█████████
15- فاطمه رجب پور:
█████████
38 ساله و مادرش سرور برومند در تاريخ ٢٥ خردادماه در حاليكه درون يك مهد كودك در خيابان محمدعلی جناح روبروی پايگاه بسيج گردان ۱۱۷ عاشورا پناه گرفته بودند به علت تيراندازي نيروهاي مستقر در پايگاه بسيج جان باختند. رسانه های دولتی تلاش نمودند کشته شدن این مادر و دختر را به معترضان به نتیجه انتخابات نسبت دهند.
█████████
16- سرور برومند:
█████████
58 ساله ، مادر فاطمه رجب پور در تاريخ ٢٥ خردادماه در حاليكه درون يك مهد كودك در خيابان محمدعلی جناح روبروی پايگاه بسيج گردان ۱۱۷ عاشورا پناه گرفته بودند به علت تير اندازي نيروهاي مستقر در پايگاه بسيج جان باختند. رسانه های دولتی تلاش نمودند کشته شدن این مادر و دختر را به معترضان به نتیجه انتخابات نسبت دهند
█████████
17- بهزاد مهاجر:
█████████
47 ساله از کشته ‌شدگان تجمع ٢۵ خرداد 1388 مي باشد. خانواده وی پس از 50 روز بی خبری جسد وی را در سردخانه کهریزک شناسایی کردند . آخرین تماسی که خانواده‌اش با او داشته‌اند روز دوشنبه ۲۵ خرداد بوده است طی این مدت اقوام او به دنبال نشانی بهزاد به دادگاه انقلاب، زندان اوین و مراکز قضایی مراجعه کردند، اما مسئولین از ارائه پاسخ مشخص به آنها خودداری می‌کردند. وی بر اثر اصابت گلوله به سینه‌اش درگذشته است. جسد وی در قطعه ٢٠۸ بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
█████████
18-نادر ناصری:
█████████
از جان باختگان اعتراضات 30 خرداد 1388 که در خیابان خوش کشته شده و پیکرش در شهر بابل دفن شده است. اطلاعات بیشتری از وی در دست نیست.
█████████
19- داوود صدری:
█████████
26ساله، تکنیسین برق در شامگاه 25 خرداد در جریان اعتراضات مردمی به نتایج انتخابات ریاست جمهوری دهم در میدان آزادی تهران و در پی شلیک گلوله از بام پایگاه بسیج مقداد در ابتدای بزرگراه جناح به شهادت رسید.
█████████
20- کیانوش آسا:
█████████
25 ساله ، متولد کرمانشاه، وي دانشجوی ترم چهارم کارشناسی ارشد رشته مهندسی شیمی در دانشگاه علم و صنعت ایران بود. او در جریان تظاهرات روز دوشنبه ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ در میدان آزادی تهران ناپدید شد و روز ۳ تیر ماه ۱۳۸۸ در سردخانه پزشکی قانونی توسط خانواده‌اش شناسایی شد. آسا در اثر اصابت دو گلوله توسط لباس شخصی‌ها کشته شد. خانواده آسا طی شکایتی خواستار مشخص شدن علت مرگ فرزندشان شدند زیرا طبق اظهارات شاهدان عینی کیانوش تنها بر اثر اصابت یک گلوله به پهلویش زخمی شده بوده ولی هنگام تحویل جسد یک گلوله نیز به گردن وی اصابت کرده بود.
█████████
21- حسین اخترزند:
█████████
32 ساله، او يكي از تظاهرکنندگان معترض به نتیجه انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری بود که در جریان پیامدهای اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری ایران در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ در اصفهان کشته شد. فیلمها و عکسهای زیادی از ضرب و شتم او در سایتهای اینترنتی منتشر شده است. وی توسط نیروهای بسیج پس از ضرب و شتم فراوان از طبقه سوم به پایین پرتاب شده و جان باخت.نیروهای امنیتی فشارهای زیادی را بر این خانواده وارد داشتند و اعلام داشتند وی در اثر غفلت، خودش روی ایرانیت‌های پوسیده افتاده و سپس به پایین پرتاب شد و درگذشت و از همه نزدیکان تعهد گرفتند که کشته شدن حسین را تصادف اعلام کنند تا جنازه وی را تحویل دهند. خانواده او بعد از 2 سال سکوت خود را در این زمینه شکستند. پیکر او در اصفهان باغ رضوان . قطعه 17 . بلوک 1 به خاک سپرده شد
██████████████████
22- محرم چگینی قشلاقی:
██████████████████
32 ساله ،کارگر و متاهل. درتظاهرات اعتراضی 25خرداد 1388 در خیابان آزادی در مقابل پایگاه مقداد مورد اصابت گلوله قرار گرفت و جان باخت .

پیکر وی درقطعه 256 بهشت زهرا ردیف ١۴۶ به خاک سپرده شد.
█████████
23- عباس دیسناد
█████████
48 ساله درراهپیمایی روز سی خرداد ماه 1388 از پشت سر با باتوم به سر او ضربه وارد شده و دچار ضربه مغزی می شود . وي پس از 3 روز كما دربیمارستان فوت مي كند. بنا بر گفته مریم خانی همسر عباس ، وی جانباز جنگ بوده و در بدنش چندین ترکش وجود داشته است. شاهدان عینی اظهار داشته اند که وقتی عباس دچار ضربه شد، ماموران از نزدیک شدن مردم برای انتقال او به بیمارستان ممانعت کرده و او مدتها بر روی زمین بوده است. برای تحویل پیکر وی علاوه بر 3 میلیون تومان هزینه بیمارستان مبلغ 15 میلیون تومان نیز برای تحویل جسد درخواست شده بود.
██████████████████
24-حمید مداح شورچه:
██████████████████
25 ساله، وي یکی از فعالان ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی بوده كه همراه با گروهی در صحن مسجد گوهرشاد دست به تحصن زد و سپس توسط نیروهای امنیتی دستگیر شد. او در مدت بازداشت تحت شکنجه قرار گرفت او چند روز پس از آزادي به دلیل شدت جراحات وارده جان سپرد. پزشکی قانونی علت مرگ وی را خونریزی مغزی اعلام کرده است.
█████████
25- حسین اکبری
█████████
16 ساله ، از جوانانی است که پس از بازداشت شدن توسط نیروهای امنیتی در اعتراض‌های روزهای پس از انتخابات ایران، کشته شده است. تا تاريخ 30 تيرماه 88 علي رغم پيگيري خانواده اش هیچ اطلاعی از سرنوشت وی یا محل نگه‌داری‌اش در دست نبود.در روز31 تير ماه 88 با تماسی که با خانواده‌اش گرفته شد، از آن‌ها خواسته شد تا به بیمارستان امام‌خمینی، برای تحویل گرفتن جسد فرزند خود مراجعه کنند و با مراجعه‌ی آن‌ها مشخص شده است که دلیل کشته شدن وی بر اثر ضربه‌ی مغزی بوده و روی بدن او آثار متعدد باتوم دیده شده است. تاریخ دقیق شهادت‌ او مشخص نیست و پیکر وی صبح روز یکشنبه 4 مرداد ما 88 در قطعه‌ی ٢١۹ بهشت زهرا تهران در كنار مادرش به خاک سپرده شد.
█████████
26- میثم عبادی
█████████
16 ساله، کارگر یک کارگاه خیاطی، در روز 24خرداد 1388 در ميدان تجريش در اعتراض به ضرب و شتم يك دختر جوان توسط يك بسيجي از ناحیه شکم مورد اصابت گلوله قرار گرفته و به علت خونریزی بسیار زیاد در بيمارستان جواهري جان باخته است. پس از شکایت خانواده عبادی خانم نسرین ستوده وکالت پرونده وی را بر عهده داشتند که ایشان نیز پس از یک ماه بازداشت گردیدند و عملا شکایت آنها بدون نتیجه باقی ماند پیکر او در قطعه 256 بهشت زهرا ردیف 131 شماره 31 به خاک سپرده شد.
█████████
27- محمود رئيسی‌نجفی
█████████
او کار گري ساده بود که هنگام باز گشت از محل کارش در اثر جراحات ناشی از ضرب و شتم نيروهاي مسلح در روز 25 خرداد در ميدان آزادی به شدت مضروب شده و پس از حدود ۱۳‌روز در حاليكه بدنش زخمی و پاها و وشکمش به شدت ورم کرده و دستش هم فلج شده بوده در بيمارستان در گذشت.
██████████████████
28- مسعود هاشم‌زاده:
██████████████████
27 ساله ، دیپلم تجربی. وی در زمینه موسیقی و طراحی فعالیت می‌کرد و ۹ سال بود که سنتور می‌نواخت. در ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ به ضرب گلوله نیروهای حکومتی، جان باخت و در شمال کشور در روستای ولی آباد زیباکنار دفن شد. خانواده وی از پذیرفتن دیه خودداری کرده و طی شکایتی خواستار پیدا کردن آمران و عاملان قتل فرزندشان شدند.
█████████
29- بهمن جنابی
█████████
۱۹ ساله ، او یک روز پس از نمازجمعه مشهور، در روز ۳۰ خرداد ۸۸ هنگامی که در محل کار خود در حوالی خیابان پر تردد خوش بود، با اصابت مستقیم گلوله به قلبش جان باخت.
█████████
30- علیرضا افتخاری
█████████
٢۴ ساله خبرنگار ابرار اقتصادی. این روزنامه‌نگار 25 خرداد 88 برای حضور در راهپیمایی مسالم‌ آمیز مردم از منزل خارج شد و در خیابان آزادی مورد ضرب و شتم قرار گرفت، پس از آن هیچ خبری از او در دست نبود. جسد علیرضا افتخاری بعد از 27 روز بی‌اطلاعی خانواده‌اش در 25 تیر ماه از پزشکی قانونی کهریزک تحویل خانواده‌اش شد.
█████████
31 – رامین رمضانی
█████████
22 ساله در جریان تظاهرات ٢۵ خرداد ٨٨ به ضرب گلوله در میدان آزادی جان باخت، جنازه ی رامین که چند روز قبل از جان باختن به عنوان مرخصی از محل خدمت سربازی‌اش به تهران آمده بود، پس از يك ماه پيگيري درست در روز تولد 22 سالگی‌اش در حالی به خانواده‌اش تحویل داده شد که سه گلوله پیکر وی را سوراخ کرده و ریه و کلیه او را از بین برده بود.

علی رغم شکایت خانواده رمضانی هنوز هیچگونه رسیدگی در خصوص پرونده او صورت نگرفته است. پیکر او در قطعه ٢۵٧ بهشت زهرا ردیف ۴۶ شماره ٣٢ به خاک سپرده شده است.

پدر رامین، مهدی رمضانی در آذرماه ۱۳۸۹در حاليكه به همراه تعدادي از خانواده‌های قربانیان حوادث پس از انتخابات برای بزرگداشت سالروز تولد امیر ارشد تاجمیر یکی از کشته‌شدگان عاشورای ۸۸ در بهشت زهرا گرد هم آمده بودند. دستگير ونهايتا توسط قاضي مقيسه به 3 سال حبس تعزيري محكوم گرديد .وی هم اکنون با وثیقه 200 میلیون تومانی آزاد می باشد
█████████
32- امیرحسین طوفان پور:
█████████
32 ساله در تظاهرات 25 خرداد ماه 1388 به همراه برادرش شرکت کرده و سپس توسط نیروهای امنیتی در خیابان دستگیر و مورد ضرب و شتم قرار می گیرد . خانواده وی روز جمعه بیست و نه خرداد (۲۹/٣/٨٨)در پزشک قانونی کهریزک عکس او را در کامپیوتر کشته‌ها شناسایی کردند. جراحات جنازه شامل تیرخوردگی ساق دست، پهلو و کمر و نیز آثار کبودی در پشت گردن و زخمی عمیق در پشت سر بوده که داخل آن را با پنبه پرکرده بودند. و شکستگی کامل بازویی که تیر خورده بوده است. روی صورت هم بینی به نظر شکسته می آمد. امیر حسین روز یکشنبه (٣۱/٣/٨٨) در قطعه ۲٣٣ بهشت زهرا ردیف ۱۵۲ شماره ٣۴ به خاک سپرده شد
█████████
33- کامبیز شعاعی:
█████████
24 ساله در جریان حمله انصار حزب الله و لباس شخصی ها به کوی دانشگاه در شامگاه یکشنبه ۲۴ خرداد، سال 1388 مورد حمله وضرب و شتم قرار گرفته و جان خود را از دست داد. گفته می شود پیکر این دانشجو بدون اطلاع به خانواده ایشان و مخفیانه در گورستان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شده است.
█████████
34- سعید عباسی فرگلچی:
█████████
٢۴ ساله،از کسبه ساکن خیابان رودکی بوده و در تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ در خیابان رودکی تقاطع بوستان سعدی مقابل بانک پاسارگاد در مقابل دیدگان پدرش مورد اصابت گلوله قرار گرفته، جان می‌سپارد.
█████████
35- ایمان هاشمی
█████████
٢٧ ساله شغل آزاد به دلیل اصابت گلوله به چشم شنبه ٣٠ خرداد 1388 در خیابان آزادى جان باخت و چهارشنبه ٣ تیر در قطعه ٢۵٩ به خاک سپرده شد.
█████████
36- حمید حسین بیگ عراقی:
█████████
22 ساله در راهپیمایی اعتراضی 30 خرداد 1388 به خیابان آمده بود اما گلوله ای در فاصله بسیار نزدیک در خیابان انقلاب به سمت او شلیک شد . در تاریخ 4 تیرماه جسد به خانواده تحویل شد و در بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد.پدر او بعد از یک سال سکوت خود را شکست. رسانه های دولتی سعی کردند که او را بسیجی معرفی کنند ولی مادر وی فاطمه سرپریان در مصاحبه‌هایش این امر را تکذیب کرده است.
█████████
37- فهیمه سلحشور:
█████████
۲۵ ساله ،دیپلم ، روز یکشنبه ۲۴ خرداد 1388 به دلیل اصابت باتوم به سر و خونریزی داخلی در میدان ولی عصر بعد از انتقال به بیمارستان در تاریخ ۲۵ خرداد جان باخت و ۲۷ خرداد در قطعه ۲۶۶ به خاک سپرده شد.
█████████
38- پریسا کلی:
█████████
٢۵ ساله فارغ التحصیل رشته ادبیات به دلیل اصابت گلوله به گردن در روز یکشنبه ٣١ خرداد1388 در بلوار کشاورز جان باخت و سه شنبه ٢ تیر در قطعه ٢۵٩ به خاک سپرده شد.
█████████
39- مبینا احترامی
█████████
دانشجوی بهبهانی دانشگاه تهران در جریان حمله افراد موسوم به لباس شخصی‌ها به کوی دانشگاه در شامگاه ٢۴ خرداد مورد حمله وضرب و شتم قرار گرفته و جان خود را از دست داد. پیکر وي بدون اطلاع خانواده به صورت مخفیانه به خاك سپرده شده است.
█████████
40- شلير خضری
█████████
27ساله ،دختر دانشجوی اهل پيرانشهر، روز ۲۶ خرداد، در میدان بهارستان تهران (منابعی نیز مکان کشته شدن وی را دانشگاه تهران می دانند)، جان خود را از دست داده است. پيكر شلير در شهر پيرانشهر، از سوی خانواده اش به خاك سپرده شد.
█████████
41- تینا سودی
█████████
24 ساله ،دانشجو، روز شنبه ٣٠ خرداد 1388توسط گلوله نیروهای امنیتی در میدان انقلاب کشته شد. خانواده وی جهت تحویل جسد تحت فشار زیادی قرار داشتند تا اعلام کنند فرزنشان به مرگ طبیعی در گذشته است.
█████████
42- فاطمه براتی
█████████
دانشجو ،در جریان حمله لباس شخصی‌ها به کوی دانشگاه در شامگاه ٢۴ خرداد 1388مورد حمله و ضرب و شتم قرار گرفته و جان خود را ازدست داد. گفته می‌شود پیکر این دانشجو بدون اطلاع به خانواده ایشان و مخفیانه در گورستان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
█████████
43- مریم مهرآذین
█████████
24 ساله ، در روز 30 خرداد 1388در خیابان آزادی بر اثر اصابت گلوله کشته شد.پیکر وی به بیمارستان بقیه الله سپاه منتقل گردید و فشار زیادی بر روی خانواده وی جهت عدم اطلاع رسانی در خصوص كشته شدن فرزندشان وجود داشته است.
█████████
44- کاوه سبزعلی‌پور
█████████
24ساله ، ديپلم انساني و علاقمند به هنر, وی روز30 خرداد1388 در حالیکه از کلاس بازیگری باز می‌گشت در درگيری مسجد لولاگر بوسيله اصابت گلوله به سرش كشته شد. پیکر او به بیمارستان لقمان و سپس سردخانه منتقل گردید. پيكر او را در شهر مادري‌اش ،رشت به خاك سپردند. رسانه های دولتی از قول پدر وی موسوی و کروبی را مقصر کشته شدن فرزندش معرفی کردند اما پدر کاوه این موضوع را تکذیب کرده و عنوان کرده که وی در شکایتش خواستار پیدا کردن قاتلین فرزندش و مجازات آنها شده است.
█████████
45- حسن شاپوری
█████████
به احتمال زیاد و بنابر اظهارات یکی از آزادشدگان بازداشتگاه کهریزک وی یکی از کشته‌شدگان کهریزک است که اطلاعات چندانی از وی در دست نیست.
█████████
46- سید رضا طباطبایی
█████████
٣۰ ساله، لیسانس حسابداری ، کارمند به دلیل اصابت گلوله به سر در ٣۰ خرداد 1388در خیابان آذربایجان به قتل رسید و چهارشنبه ۳ تیربعد از تعهد گرفتن از خانواده در قطعه ۲۵۹ به خاک سپرده شد.
█████████
47- محسن انتظامی
█████████
به احتمال زیاد و بنابر اظهارات یکی از آزادشگان بازداشتگاه کهریزک وی یکی از کشته شدگان کهریزک است که اطلاعات چندانی از وی در دست نیست
█████████
48- رضا فتاحی
█████████
به احتمال زیاد و بنابر اظهارات یکی از آزادشگان بازداشتگاه کهریزک وی یکی از کشته شدگان کهریزک می باشد که اطلاعات چندانی از وی در دست نمی باشد
█████████
49- ابولفضل عبداللهی
█████████
٢١ ساله، فوق ديپلم برق ٣٠ خرداد1388 در مقابل دانشگاه صنعتي شريف به دليل اصابت گلوله به پشت سرجان باخت و سه شنبه ٢ تير در قطعه ٢٤٨ به خاك سپرده شد
█████████
50- محمد نیکزادی
█████████
٢٢ ساله ،فارغ التحصیل عمران در سه شنبه ٢۶ خرداد1388 به دلیل اصابت گلوله به سینه در میدان ونک جان باخت و شنبه ٣٠ خرداد در قطعه ٢۵٧ به خاک سپرده شد.
█████████
51- محمد حسین برزگر
█████████
٢۵ ساله، دیپلم شغل آزاد به دلیل اصابت گلوله به سر در تاریخ چهارشنبه ٢٧ خرداد 1388 در میدان هفت تیر جان باخت و در یکشنبه ٣١ خرداد بعد از تعهد گرفتن از خانواده در قطعه ٣٠٢ به خاک سپرده شد
█████████
52- سعید اسماعیلی خان ببین
█████████
٢٣ ساله، که بر اثر وارد شدن ضربه به سرش در حوادث روز 30 خرداد 1388 تهران کشته شده است، هفته نامه سليم استان گلستان، در شماره 320 خود در تاريخ شنبه 20 تيرماه 88 اعلام كرد:”سعيد اسماعيلي خان ببين جوان 23 ساله كه بر اثر وارد شدن ضرب‌ اي به سرش در حوادث اخير تهران به قتل رسيده است در شهر خان ببين از توابع شهرستان راميان استان گلستان به خاك سپرده شده است. “اطلاعات بیشتری در دست نیست.
█████████
53- علی شاهدی
█████████
٢۴ ساله، بعد از دستگیرى و انتقال به کلانترى در تهرانپارس ، در روز یکشنبه ٣١ خرداد1388 به دلایل نامعلوم در کلانترى جان باخت. پزشکى قانونى علت مرگ وى را نامشخص اعلام کرده، اما خانواده وى معتقدند به علت ضربات باتوم در کلانترى جان باخته است. وى ۴ تیر در قطعه ٢۵٧ به خاک سپرده شد.
█████████
54- محسن حدادى:
█████████
۲۴ ساله، برنامه‌نویس کامپیوتر در درگیری‌های اعتراض‌آمیز به انتخابات ریاست جمهوری روز شنبه ٣۰ خرداد1388 به دلیل اصابت گلوله بر پیشانی در خیابان نصرت به قتل رسید و سه شنبه ۲ تیر 1388در قطعه ۲۶۲ به خاک سپرده شد.
█████████
55- ایمان نمازی:
█████████
دانشجوى رشته عمران دانشگاه تهران، در حمله نیروهای لباس شخصی به کوی دانشگاه در ٢۵ خردادماه 1388 کشته شد
█████████
56- مسعود خسروی دوست محمد:
█████████
کارمند،متاهل و دارای یک فرزند. درتظاهرات اعتراض آمیز 30 خردادماه 1388 بر اثر شلیک گلوله به صورتش کشته شد، پیکر وی سه روز بعد در اختیار خانواده‌اش قرار گرفت و در بهشت زهرا دفن شد.همسر وی پس از یکسال سکوت خود را شکست. پیگیرهای قضایی خانواده خسروی در خصوص آمران و عاملان قتل وی تا کنون بدون نتیجه بوده است
█████████
57- محسن ایمانی:
█████████
در جریان حمله نیروهای لباس شخصی به کوی دانشگاه در25 خرداد1388 مورد حمله وضرب و شتم قرار گرفته و جان خود را از دست داد. پیکر وی در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شده است.
█████████
58- کسری شرفی:
█████████
در جریان حمله نیروهای لباس شخصی به کوی دانشگاه در25 خرداد1388 مورد حمله وضرب و شتم قرار گرفته و جان خود را از دست داد. پیکر وی در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شده است.
█████████
59- بابک سپهر
█████████
35 ساله، در راهپیمایی اعتراضی روز شنبه 30 خرداد ماه 1388 در خیابان آزادی تهران بر اثراصابت گلوله نیروهای لباس شخصی قرار گرفت و جان باخت . اجساد اکثر جان باختگان اين روزتوسط مامورین وزارت اطلاعات و سپاه ابتدا به بیمارستان بقیه الله سپاه و سپس به قطه اي نامعلوم منتقل شد .به احتمال بسیار زیاد تعدادی از قبرهای بی نام ونشان قطعه 302 بهشت زهرا برای این افراد است.
█████████
60- حامد بشارتی
█████████
26 ساله ، طي تظاهرات اعتراضي 30 خرداد 1388در خیابان آزادی بر اثر شلیک گلوله كشته شد.
█████████
61- جعفر بروایه:
█████████
27 ساله،استاد دانشگاه شهید چمران اهواز و دانشجوی مقطع دکترای دانشگاه تهران که برای شرکت در امتحانات به تهران رفته بود در تظاهرات اعتراضي 7 تير 1388 در ميدان بهارستان از ناحيه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفته و بعد از انتقال به بيمارستان جان سپرد. جسد وی توسط یکی از دوستانش شناسایی و به اهواز منتقل و تحویل خانواده او شد. پزشکی قانونی علت قتل وی را خونریزی مغزی اعلام کرده است.
█████████
62- سالار طهماسبى:
█████████
٢٧ ساله دانشجوى كارشناسى مدیریت بازرگانى رشت، شنبه ٣٠ خرداد 1388در خیابان جمهورى به دلیل اصابت گلوله به پیشانى جان باخت و دوشنبه ٢ تیر1388 در قطعه ٢۵۴ به خاك سپرده شد.
█████████
63- وحیدرضا طباطبایى:
█████████
۲۹ ساله لیسانس زبان انگلیسی روز ٣ تیر1388 در بهارستان به دلیل اصابت گلوله به سر به قتل رسید و ۶ تیر 1388در قطعه ٣۰٨بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
█████████
64- میلاد یزدان‌پناه
█████████
30 ساله در تظاهرات اعتراضي ۳۰ خرداد در1388خیابان آزادی با شلیک گلوله نيروهاي امنيتي جان باخت.
█████████
65- واحد اکبری
█████████
34 ساله، شغل آزاد در تاریخ 30 خرداد 1388در خيابان ونك تهران بر اثر اصابت گلوله به پهلو به قتل رسيد و در تاریخ سه شنبه 2 تير1388 در قطعه 261 بهشت زهرا به خاك سپرده شد
█████████
66- علی فتحعلیان:
█████████
20ساله دانشجوی رشته عمران در روز 30 خرداد1388 وقتی از خانه اش در خیابان رودکی به سمت مسجد «لولاگر» می رفت، از بالای مسجد مورد اصابت گلوله قرار گرفته و دربيمارستان فوت مي كند. خانواده وي پس از 2 سال سكوت خود را در خصوص كشته شدن فرزندشان شكستند. پيكر او در قطعه 9 بهشت زهرا دفن گرديده است.
█████████
67- فرزاد جشنی:
█████████
جوان كرد و اهل آبدانان از توابع استان ايلام، دانشجوي رشته ادبيات، در اعتراضات مردمی بعد از انتخابات در خیابان ولیعصر بر اثر ضربات باتوم زخمی شد که به بیمارستان طالقانی منتقل میشود که پس از مدتی به دلیل نامعلوم به بیمارستان لقمان فرستاده میشود, سرانجام در تاریخ 25/3/88 به دلیل شدت ضربات از ناحیه سر , جان می بازد , پیکر فرزاد در مورخه 30 خرداد 88 در شهر آبدانان به خاک سپرده شد.
█████████
68- احمد نعیم آبادی:
█████████
25 ساله در اعتراضات 30 خرداد 1388در میدان آزادی مورد اصابت گلوله قرار گرفته و پس از انتقال به بیمارستان رسول اکرم كشته مي شود جنازه او را یک هفته بعد در ٣١ خرداد88 به خانواده اش تحویل دادند. از این خانواده خواسته شده بود که با دریافت دیه از پیگیری شکایت خود صرفنظر کنند ولی آنها ضمن مخالفت با پذیرفتن دیه کماکان خواستار شناسایی و مجازات آمران و قاتلین فرزندشان می باشند هر چند که تا کنون هیچ پاسخ صریحی در این خصوص دریافت نکرده اند.
██████████████████
69- هادی فلاح منش
██████████████████
29 ساله ، اطلاعات زيادي از وي در اختيار نمي باشد تاریخ فوت وي از سوي بهشت زهرا 24/03/1388اعلام گرديده است. پيكر اودر بهشت زهرا ، قطعه 256، ردیف 134، شماره ۳۳به خاك سپرده شده است.
█████████
70-علی حسن پور:
█████████
48 ساله ، حسابدار، متاهل و دارای 2 فرزند. از اولين جان باختگان اعتراضات پس از انتخابات است. وي در تاريخ 25 خرداد88 در ميدان آزادي از بالای پایگاه بسیج مقداد از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفته و به قتل رسيد. جنازه او پس از ماهها پیگیری همسرش ،لادن مصطفایی بعد از 105 روز به وی تحويل داده شد.
█████████
71- علیرضا توسلی:
█████████
12 ساله ، علیرضا همراه با پدرش در تاريخ 8 مرداد1388 براى شرکت در چهلم ندا آقاسلطان به بهشت زهرا رفته بودند. در هنگام بازگشت لحظه اى دست علیرضا از دست پدرش جدا مى شود، علیرضا بر اثر اصابت ضربه ی باتوم نيروهاي امنيتي به سرش دچار خونریزی مغزی شده و به قتل رسید. خانواده علیرضا بعد از ۴ روز، بالاخره روز 12 مرداد توانستند جنازه او را از پزشک قانونی تحویل بگیرند. رسانه‌هاي دولتي علت مرگ او را تصادف در جاده ساوه اعلام نمودند.
█████████
72- مرتضی سلحشور
█████████
بين تاريخ 18 تا 23 تير ماه 88 بر اثر شدت ضربات وارد شده در زندان کهریزک جان باخت.
█████████
73- مصطفی کاشانی رسا
█████████
مصطفی کاشانی رسا ، یکشنبه شب پس از کودتای انتخاباتی 22 خرداد هنگام سردادن شعار الله اکبر روی پشت بام ستاد انتخاباتی مهندس موسوی ، دراثر تهاجم نیروهای امنيتي كشته شد . مهاجمین به ساختمان ستاد ، پس از شلیک گلوله به طرف وی ، او را از بالای بام ستاد به پائین پرتاب کردند و دراثر شدت جراحات وارده جان سپرد . او تنها فرزند ذکور خانواده‌اش بود ودو خواهر بزرگتراز خود داشت . خانواده وی در اثر فشار وتهدید نیروهاي امنيتي ، نتوانستند مراسم ختم وبزرگداشت او را در مسجد نزدیک محل سکونت برپا دارند ولذا بناچارمراسم ختم او درمسجدی در سیدخندان برگزار شد
██████████████████
74- سجاد قائد رحمتي
██████████████████
20 ساله اهل شهرستان دورود استان لرستان . او به همراه خانواده‌اش در این شهر زندگی می@کرد .در تابستان به علت فقر برای کار به تهران رفته بود و در تظاهرات 31 تير ماه به همراه پسر عمویش شركت مي‌كند و حوالی ایستگاه مترو نواب کشته شد.
█████████
75- رامین قهرمانی:
█████████
30 ساله در درگیری‌های روزهای پس از انتخابات، مأموران از طریق دوربین مدار بسته یک بانک چهره رامین قهرمانی را شناسایی کرده و برای دستگیری وی به منزلش مراجعه می کنند. به دلیل عدم حضور رامین در منزل مأموران به مادر او می گویند که فرزندش هرچه زودتر خود را معرفی کند. رامین ١۵ روز بعد از اینکه با پای خود برای دفاع از بی گناهیش رفته بود، با بدنی که آثار شکنجه بر آن نمایان بود، از زندان آزاد و پس از دو روز بر اثر جراحات وارده در آغوش مادر جان سپرد. او پس از آزادی به مادرش گفته که چندین روز از پا او را آویزان کرده اند. رامین قهرمانی پس از آزادی به دلیل لخته های خون موجود در سینه اش در بیمارستان بستری و كشته مي شود. خانواده وي تحت تدابیر شدید امنیتی فرزند خود را به خاک سپردند.
██████████████████
76- مهدی ستار نسب رازلیقی
██████████████████
وی در روز بیست و پنچم خرداد ماه 1388 برای حضور در راهپیمایی مسالمت آمیز از منزل خارج شد و پس از آن مفقود گردید .خانواده او پس از دو ماه با مراجعه به بهشت زهرا با توجه به اینکه چهره‌اش قابل شناسایی نبوده او را از روی لباسهایش شناسایی کردند.
█████████
77- مجید کمالی
█████████
23 ساله، متولد یزد و ساکن محله امام شهر بود. وی از فعالان جنبش سبز بوده و در ساعت ٦ صبح روز ٣ شهریور ١٣٨٨ توسط نیروهای امنیتی دستگیر شد و پس از چند ساعت جان سپرد. ساعت دو بعد از ظهر پیکر او توسط افراد ناشناسی به بیمارستان افشار یزد برده شد ولی مسئولان بیمارستان از تحویل گرفتن جنازه وی خودداری کردند.
██████████████████
78- سید علی حبیبی موسوی خامنه
██████████████████
۴۳ ساله خواهرزاده میرحسین موسوی بود که در ۶ دی ۱۳۸۸ در جریان مراسم عزاداری روز عاشورا کشته شد. سید علی موسوی در زمان مرگ دارای یک دختر ۱۷ ساله و یک پسر ۷ ساله بود. ابراهیم موسوی برادر او پیش از این در جنگ کشته شده‌است. سید علی موسوی ظهر ۶ دی ۱۳۸۸ (عاشورا) در جریان تظاهرات روز عاشورا توسط سرنشینان یک پاترول مشکی هدف گلوله از ناحیه سینه قرار گرفت و بعد از انتقال به بیمارستان ابن سینا واقع در فلکه دوم صادقیه جان باخت.پیکر او پس از کش و قوسهای فراوان تحویل خانواده شد و تحت تدابیر شدید امنیتی شبانه در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. علی رغم پیگیری قضایی خانواده موسوی در مورد شناساییِ قاتلان فرزندشان تا کنون این امر بی نتیجه بوده است.
█████████
79- امیرارشد تاجمیر
█████████
25 ساله ، فرزند ایرج تاجمیر و شهین مهین‌فر (گوینده و مجری پیش کسوت رادیو وتلویزیون) در هجوم خودروهای نیروهای انتظامی به میان مردم در میدان ولیعصر تهران در 6 دی ماه 1388 (عاشورا) مورد اصابت شدید قرار گرفت و سپس همان خودروها از روی بدن نیمه جان او رد شدند. وی پس از انتقال به بیمارستان جان سپرد. او همچنین از صدابرداران رادیو بوده است. . عصر روز شنبه ۱۲ دی 1388 و پس از یک هفته پیگیری خانواده شهید تاجمیر برای دریافت پیکر فرزندشان، در قطعه ۳۰۲، ردیف ۱۶۶، شماره ۷ بهشت زهرا ، سریع و با عجله به خاک سپرده شد.
█████████
80- مهدی فرهادی راد (بلائی)
█████████
38 ساله در روز یک شنبه 6 دی ماه 1388 ظهر عاشورا، دراثر اصابت 25 گلوله ساچمه‌ای به صورت و سر و سینه به قتل رسید وی از خانواده‌ای مذهبی و از اهالی شهرری بوده است خانواده او شبانه به بهشت زهرا برده شده و آنگاه جنازه فرزند آن ها را که در حال دفن شدن بوده به آنان نشان می دهند.
█████████
81- مصطفی کریم بیگی
█████████
۲۷ ساله ، شغل آزاد، تنها پسر خانواده. در روز عاشورا ( ششم دیماه ۱۳۸۸) در خیابان انقلاب با شلیک گلوله به پیشانی كشته مي شود. بر روی جنازه وي هیچ اثری از شکستگی ، زخم یا کبودی نبوده و فقط یک سوراخ مربوط به گلوله بر روی پیشانی اش وجود داشته است .جسد وی 21 دی ماه از سوی خانواده شناسایی و روز چهارشنبه بیست و سه دی ۱۳۸۸ بعد از ظهر با خانواده وی تماس گرفته میشود که در ساعت 8.30 شب در بهشت زهرا مراسم تدفین در حال انجام شدن است و وی در تاریکی شب دفن می گردد.به خانواده او پیشنهاد دریافت دیه داده می شود که از سوی آنها رد می شود. آنان خواستار پیگیری قضایی شناسایی قاتلان فرزندشان و آزادی همه زندانیانِ هستند.
█████████
82- شاهرخ رحمانی
█████████
26 ساله ، وی در روز عاشورا ( ششم دیماه ۱۳۸۸) ودر چهار راه ولی عصر توسط خودروی نیروی انتظامی زیر گرفته شد و به قتل رسید. نیروهای امنیتی به شرطی پیکر او را تحویل خانواده‌اش دادند که هیچ گونه مصاحبه ای انجام ندهند و علت درگذشت او را تنها تصادف عنوان کنند . پیکر وی 9 دی ماه 88همزمان با پیکر سیدعلی موسوی در بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
█████████
83- امیر اسلامیان
█████████
دانشجوی کرد دانشگاه ياسوج و عضو ستاد انتخاباتی مهدی کروبی در همدان كه به طور مشكوكي به قتل رسيد. او از فعالان دانشجويي بوده كه به علت شركت در فعاليتهاي صنفي و سياسی همواره مورد فشار و احضار به کميته انضباطی قرار می گرفته است و به علت صحبتها و افشاگريهايش به دانشگاه همدان تبعيد مي گردد و بعد از يك ترم به علت گزارش دانشگاه ياسوج مجددا به ياسوج بازگشته و در تابستان 87 به طور قطعي از دانشگاه ياسوج اخراج مي گردد. وي پس از انتخابات بخاطر شرکت فعال در فعاليتهای انتخاباتی ستاد مهدی کروبی در همدان ، خود را از نيروهای امنيتی مخفی مي كند اما بعد از چند روز در آذر 1388 به طرزی مشکوک به قتل مي رسد. جسد اين جوان حوالی روستای محل سکونت خود روستای “چراخوال” واقع در شهرستان بوکان پيدا شد.
██████████████████
84- شهرام (عباس) فرج زاده طارانی
██████████████████
35 ساله یکی از کشته‌شدگان اعتراض‌های روز عاشورا در 6 دی سال ۱۳۸۸ در ميدان وليعصر تهران بود که توسط خودروی نیروی انتظامی زیر گرفته شد. از وي يك دختر 5 ساله به يادگار مانده است.فیلم زیر گرفته شدن وی توسط خودروی نیروی انتظامی در سایتهای زیادی منتشر شد ولی فرمانده انتظامی تهران این امر را تکذیب نمود و فیلم را جعلی دانست. یکی از شاهدان کشته شدن وی لیلا توسلی بود که پس از شهادت در این خصوص در مصاحبه با رسانه ها، از سوی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به 2 سال زندان محکوم گردید
████████████
85- شبنم سهرابي
████████████
34 ساله از کشته‌شدگان اعتراض‌های انتخابات ریاست جمهوری ایران در روز عاشورا در 6 دی سال ۱۳۸۸ می باشد .وي یک مادر مجرد بود که خود و دختر کوچکش نگین را سرپرستی می‌کرد. در جریان درگیری‌ها و اعتراضات روز عاشورای سال1388 در ميدان وليعصر خودروی نیروی انتظامی چندین بار از روی وی رد شد. فرمانده نیروی انتظامی، ادعا کرد که خودرو پلیس ربوده شده‌بود

او در روز حادثه، برای گرفتن نذری از منزلش در خیابان شادمان خارج شده وديگر بازنگشت. پیکر او ۲۰ روز بعد در سردخانه کهریزک به خانواه‌اش تحویل داده‌شد.مراسم خاکسپاری سهرابی تحت تدابیر شدید امنیتی در قطعه ۸۶ بهشت زهرا برگزار شد. مادر وی تا مدتها در خصوص ماجرای قتل فرزندش سکوت کرده بود. نگین دختر کوچک شبنم سهرابی نیز پس از کشته شدن مادرش دچار افسردگی شد.
█████████
86- فاطمه سمسارپور
█████████
از کشته شدگان ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ مي باشد او مقابل منزلش با شلیک یک گلوله از پا در آمد. وي در آن روز به همراه پسربزرگش کاوه میر اسدالهی ، مقابل در منزل‌اش که در یکی از کوچه‌های منتهی به خیابان آزادی قرار دارد، حاضر شد. و بر اثر شلیک یکی از ماموران لباس شخصی به اعتراضش درباره رعایت امنیت خانه‌اش کشته شد. در جریان این حادثه پسرش و یکی از همسایگان گلوله خورده و به شدت زخمی شدند. مرد همسایه و فرزند فاطمه از این حادثه جان سالم به در بردند. پیکر وی با پیگیریهای بسیار به خانواده او تحویل شد اما اجازه برگزاری مراسم در تهران داده نشد و خانواده به ناچار در یکی از شهرستان‌های شمالی (بابل) مراسمی کوچک برگزار کرده و او را به خاک سپردند.
█████████
87-علی شاه نظر
█████████
٤١ ساله ،در جریان دستگیری‌های روز قدس بازداشت شد، .وی از فرانسه به ایران بازگشته بود و سه روز بعد جنازه‌اش به خانواده تحویل داده شد .جزئیات نحوه قتل علی شاه نظر روشن نیست. آنچه مسلم است این است که او پس از دستگیری كشته شده است.
█████████
88- —- معزز(مرد)
█████████
٢٧ ساله، از نام کوچک او اطلاعی در دست نیست. از جانباختگان اعتراضات ٣٠ خرداد ماه 1388 مردم تهران نسبت به نتایج انتخابات ریاست جمهوری است. او حوالی میدان آزادی با اصابت گلوله به چشمش کشته شد.
█████████
89- جهانبخت پازوکی
█████████
بنا بر اطلاعات موجود، احتمالا وی 50 ساله بوده و در روز پنج شنبه ٦ دی ١٣٨٨، در روز عاشورا در خیابان کشته شد. علت مرگ وي نیز نامشخص است. پیکر او در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد. اطلاعات بیشتری از او در دست نیست.
█████████
90- هادی فلاح‌منش
█████████
29 ساله، دارای شغل آزاد، از مکان کشته شدن او اطلاعی در دست نیست.پیکر وی در قطعه 53 بهشت زهرا دفن شده است.
█████████
91- حسن کاظمینی
█████████
19 ساله، بنابر اظهارات پدر بزرگش وی هنگام شرکت در تظاهراتهای اعتراض آمیز به نتايج انتخابات ریاست جمهوری در میدان انقلاب کشته شده است. اطلاعات بیشتری از او در دسترس نیست.
█████████
92- آرمان استخری پور
█████████
١٨ ساله از شیراز ، در در گیری های تیرماه 1388 در محله ابیوردی مورد اصابت باتوم قرار گرفت و به کما رفت. او روز دوشنبه ٢٢ تیر 1388جان باخت. علت فوت او مرگ مغزی اعلام شده است. پیکروی سه شنبه ٢٣ تیر در دارالرحمه شیراز به خاک سپرده شد
█████████
93- امیر کویری
█████████
20 ساله

94- سالار قربانی پارام

22 ساله، در تظاھراتهای اعتراض آمیز انتخابات ریاست جمهوری سال 1388 جان باخت.حکومت علت فوت او را تصادف اعلام كرد. اطلاعات دیگری از مکان و نحوه کشته شدن وی در دست نمی باشد.
█████████
95- پویا مقصود بیگی:
█████████
دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه. او در تاریخ ٣٠ خرداد ٨٨ توسط نیروهای امنیتی کرمانشاه دستگیر و مورد شکنجه و ضرب و جرح قرار می گیرد و پس از آزادی به علت عوارض ناشی از شکنجه فوت می کند. مادرش بهجت (زهرا) نوذری که در جوانی همسر خود را از دست داده بودو به تنهایی 2 فرزند خود را بزرگ کرده بود برای اعتراض و دادخواهی به کشته شدن فرزندش بدن خود را گل گرفته و در مقابل اداره اطلاعات کرمانشاه به تنهایی تحصن کرده بود كه او نيز بازداشت مي گردد. نهايتا پيگيري هاي خانواده در خصوص علت كشته شدن فرزندشان به جايي نمي رسد.
█████████
96- محمد‌حسین فیض
█████████
26 ساله ، در راهپیمایی اعتراضی روز شنبه 30 خرداد ماه 1388 در خیابان آزادی در نزدیکی پایگاه بسیج مقداد به علت اصابت گلوله به پشت سرش به قتل رسید. پیکر وی در قطعه ٢۵٧ بهشت زهرا ردیف ٣١ شماره 25 دفن گردیده است. پدر فیض در مصاحبه با رسانه‌های دولتی و نیز مخالف دولت فرزندش را بسیجی و عاشق ولایت دانست وی کسانی که بحث تقلب در انتخابات را مطرح کردند عامل کشته شدن فرزندش می داند.اما یکی از اعضای خانواده فیض در مصاحبه دیگری محمد حسین را معترض به نتایج انتخابات و دیدگاه او با پدرش را متفاوت دانست.
█████████
97- مهرداد حیدری:
█████████
روزنامه نگار روزنامه خراسان و هفته نامه نسیم مشهد بوده روز یکشنبه ۲۱ تیر 1388به طرز مشکوکی به قتل رسید. او در آخرین یادداشت خود در روزنامه خراسان رضوی در روز شنبه 20 تير از وزارت اطلاعات به سبب رفتار خشونت آمیز با جوانان معترض به منظور کسب اعتراف دروغین انتقاد کرده بود.
█████████
98- رامین پوراندرجانی
█████████
26 ساله ، متولد شهر تبريز ،وي پزشک وظیفه بازداشتگاه کهریزک بود كه بسياري از جان باختگان اين بازداشتگاه را معايته كرده بود .وی در تاریخ ۱۹ آبان ماه ۱۳۸۸ در ساختمان بهداری نیروی انتظامی تهران به صورت مرموزی درگذشت. مقامات مسئول، ابتدا علت مرگ او را سکته قلبی هنگام خواب و در تاریخ ۱۰ آذر ۱۳۸۸ عباس جعفری دولت آبادی دادستان تهران علت مرگ را «مسمومیت دارویی» اعلام کرد و امكان خودكشي را نيز در دست بررسي دانست. در نهایت هم پزشکی قانونی اعلام کرد مرگ این پزشک جوان به علت مسمومیت بوده است. بسياري علت مرگ وی را شهادت در دادگاه علیه مجریان زندان کهریزک مي دانند. او پس از دیدار و ارائه اطلاعاتی پیرامون جزئیات شکنجه‌ها و عوامل آن در کهریزک نگران جان خود بوده است نهايتا مسئولان از کالبد شکافی جسد وی نیز جلوگیری کردند .
█████████
99- علی فتولیان
█████████
دانش آموز، در تاريخ 18 تير 1388 در مقابل مسجد لولاگر تهران به علت شليك گلوله كشته شد.
█████████
100- مهدی نیلفروش زاده
█████████
اهل اصفهان و دانشجوي ارمنستان بوده است. بر اساس اخبار تایید نشده، ماموران پس از شناسایی او در مراسم۱۳ آبان1388 به قصد بازداشت این جوان دانشجو به منزل پدری او رفته و با او و خانواده اش درگیر شدند، در جریان این درگیری وي با اسلحه نیروی انتظامی کشته می شود.
█████████
101-لطفعلی یوسفیان
█████████
۵۶ ساله، کارمند. که در درگیری های اعتراضات به نتايج انتخابات رياست جمهوري در خرداد 1388 با استنشاق گاز اشک آور دچار مشکلات تنفسی می شود که پس از چند روز در بیمارستان ابن سينا تهران جان خود را از دست می دهد. آقای یوسفیان یکی از بستگانِ نزدیک علی حسن پور است که در راهپیمایی روز ۲۵ خرداد با اصابت گلوله کشته شده بود. خانواده وي به منظور تسريع در تحويل گرفتن جسد و جلوگيري از دردسرهاي احتمالي علت مرگ وي را ايست قلبي اعلام كردند.
█████████
102-محمد جواد پرنداخ
█████████
۲۵ ساله دانشجوی دانشگاه صنعتی اصفهان و اهل گیلان غرب بود که پس از شرکت در تجمعِ اعتراضیِ دانشجویانِ این دانشگاه پس از دهمین دوره ی انتخابات ریاست جمهوریِ ۸۸ چندین بار احضار و بازجویی شده بود، اما در روزی که بايد به اداره اطلاعات اصفهان مراجعه می کرد، جسد وی در زیرپل‌ واقع دربلوار کشاورز اصفهان یافته و به خانواده اش تحویل داده شد. مقامات دولتی اعلام کردند که وی خودکشی کرده است. ولی خانواده او پس از یکسال سکوت خود را شکستند و اعلام کردند فرزندشان خودکشی نکرده است.
█████████
103-حسین غلام کبیری
█████████
۱۸ ساله ، طبق گزارش کیهان در شامگاه روز ۲۵ خرداد ۸۸ به وسیله یک دستگاه خودروی پراید در منطقه سعادت آباد تهران زیر گرفته شد و چند ساعت بعد به دلیل خونریزی داخلی جان خود را از دست داد. رسانه ها و منابع حکومتی غلام کبیری را از بسیجیان فعال حوزه ۳۵۵ امام حسن مجتبی (ع) ناحیه مقاومت بسیج ری معرفی کردند.

غلام کبیری تنها قربانیِ راهپیمایی ۲۵ خرداد است که دستگاه قضایی اقدام به بررسی علل کشته شدن وی کرده و دادگاهی برای محاکمه ی متهمِ به قتلِ او برگزار شد.
█████████
104- محمد علی راسخی نیا
█████████
40 ساله در اعتراضات روز عاشورا در تاريخ 6 دي 1388بر اثر اصابت ساچمه شکاری كشته شد .وي داراي دو فرزند مي باشد. پيكر وي در قطعه 304 ردیف 85 شماره 5بهشت زهرا دفن گرديده است
█████████
105- محسن انتظاری
█████████
به احتمال زیاد و بنابر اظهارات یکی از آزادشدگان بازداشتگاه کهریزک وی یکی از کشته شدگان کهریزک می باشد که اطلاعات چندانی از وی در دست نمی باشد تاریخ فوت او از 18 تا 23 خرداد ماه می باشد
█████████
106- حسام حنیفه
█████████
۱۹ ساله‌،كارمند يك شرکت نقشه کشی، در تظاهرات اعتراض آميز روز ۲۵ خرداد1388 در برابر پایگاه بسیج مقداد، بر اثر اصابت گلوله کشته‌شد.رسانه های دولتی تلاش زیادی کردند تا او و خانواده اش را حامی دولت نشان دهند ولی مادر حسام این موضوع را تکذیب نمود. شكايت خانواده او در خصوص معرفي قاتل فرزندشان علي رغم پيگيريهاي فراوان تا كنون بدون نتيجه بوده است .
█████████
107- صانع ژاله
█████████
26 ساله دانشجوی رشته هنرهای نمایشی دانشگاه هنر تهران و از کردهای سنی‌مذهب بود که در جریان اعتراضات جنبش سبز در ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ بر اثر برخورد گلوله کشته شد.ابتدا از سوي رسانه‌هاي دولتي او را يك بسيجي عنوان كردند و کارت بسیج وی را در تلویزیون نمایش دادند. خانواده او نيز براي تائيد اين امر تحت فشار زيادي قرار گرفتند در حاليكه برادر او قانع ژاله ادعاهای مبنی بر بسیجی بودن او را تکذیب کرد و گفت کارت بسیج همان روز کشته شدن برادرشان برای او از طرف حکومت صادر شده‌است.

مراسم تشییع پيكر وی در روز ۲۷ بهمن1389 با حضور انبوهی از جمعیت از دانشگاه هنر تا دانشگاه تهران برگزار شد. این مراسم به صحنه درگیری طرفداران و مخالفان حکومت تبدیل شد به نحويكه از اوایل صبح دانشگاه هنر به اشغال نظامیان طرفدار حکومت درآمده بود و تعدادی از دانشجویان مورد حمله قرار گرفته و شماری نیز دستگیر شدند، و عملا نيز دانشجویان اجازه شرکت در تشییع جنازه را نداشته‌اند. برادر صانع آرزوی او را اینگونه بیان می کند : صانع آرزویش این بود که مثل بهمن قبادی( کارگردان) در خدمتِ ملتش باشد.
█████████
108- محمد مختاری
█████████
22 ساله ،دانشجوي مهندسي معدن دانشگاه شاهرود،در جریان اعتراضات جنبش سبز درروز دوشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ در خيابان رودكي تهران پنجاه متر مانده به خيابان توحيدو به ضرب گلوله مستقيم به پیشاني کشته شد. رسانه‌هاي حكومتي ابتدا سعي كردند او را بسيجي و عوامل فتنه را عامل کشته شدن وی معرفی کنند ولی فعالیتهای اینترنتی محمد خلاف این را نشان می داد. او در آخرین پست فیس بوک خود نوشته بود : « خدایا ایستاده مردن را نصبیم کن که از نشسته زیستن در ذلت خسته ام.»

.مراسم تشیع جنازه محمد مختاری با حضور ماموران لباس شخصی برگزار شد.به طوريكه خانواده مختاری فقط نظاره‌گر بودند و در مراسم ختم عزیزشان اجازه هیچ دخل و تصرفی نداشتند. و تمامی مراسم توسط نیروهای لباس شخصی و ناشناس انجام شد.خانواده مختاری خواستار تعقیب قضایی و مشخص شدن قاتل او شدند.
█████████
109- امیرحسین تهرانچی
█████████
22 ساله در جریان اعتراضات جنبش سبز درروز دوشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ بر اثر شليك گلوله كشته شد ابتدا رسانه هاي دولتي منكر كشته شدن وي شدد. ليكن جهت جلوگيري از اطلاع رساني، خانواده وي تحت فشارهاي امنيتي زيادي قرار گرفتند. تحویل پیکر وي به خانواده اش، پس از اخذ تعهد مبني بر عدم اطلاع رسانی صورت گرفت و در ۴ اسفند1389 تحت تدابیر امنیتی در بهشت زهرا در قطعه ۳۱۲ به خاک سپرده شد.
█████████
110- حامد نورمحمدی
█████████
دانشجوي خرم آبادي ترم 4 رشته زيست شناسي دانشگاه شيراز، ساکن خوابگاه دستغیب، در جریان اعتراضات جنبش سبز در اول اسفند 1389و بزرگداشت شهدای ٢۵ بهمن 1389 در شيرازكشته شد. به گفته شاهدان عينی، حامد نورمحمدي از پل روگذر حد فاصل ميدان دانشجو و میدان نمازی توسط ماموران امنیتی به پایین پرت شده و پس از برخورد ماشین در سطح خیابان پايین (خیابان ساحلی) جان خود را از دست داد.خانواده وی در خصوص نحوه کشته شدن فرزندشان سکوت کرده اند.
█████████
111- بهنود رمضانی
█████████
19 ساله ، دانشجوی ترم دوم رشته مهندسی مکانیک دانشگاه نوشیروانی بابل. درپي اعتراضات جنبش سبز در 25 اسفند ۱۳۸۹ (شب چهارشنبه سوری ( بر اثر ضربات باتوم نیروهای بسیج در میدان ۲۲ نارمک تهران مورد مورد ضرب و جرح شديد واقع گرديد و دچار شكستگي از ناحيه استخوانهاي دست و پا و گردن و ضربه مغزي گرديد پيكر وي به بیمارستان الغدیر تهران منتقل شدو در روز ۲۶ اسفند ۱۳۸۹ خانواده اش جسد وی را از پزشک قانونی تحویل گرفته و در روز ۲۷ اسفند، در روستای قراخیل از توابع شهرستان قائم شهر به خاك سپردند. رسانه های دولتی علت مرگ او را مرگ بر اثر انفجار نارنجک دست ساز توسط خود وی اعلام کردند اما در گزارش اولیه پزشکی قانونی به “مرگ بر اثر ضربات متعدد شی سخت به سر” اشاره گردیده است .
█████████
112- علیرضا صبوری میاندهی
█████████
22 ساله ،از مجروحان اعتراضات مردمي به نتايج انتخابات رياست جمهوري در تاريخ ۲۵ خرداد 1388 بود كه در مقابل پایگاه بسیج ۱۱۷ گردان عاشورا مورد اصابت گلوبه قرار گرفت كه به كمك مردم به بيمارستان منتقل و پس از جراحي و خارج كردن تكه هايي از گلوله به مدت يك ماه در كما به سر برد. پس از به هوش آمدن وي خانوده اش كه تا آن زمان در بي خبري مطلق به سر مي بردند، ادامه درمان وي را در خانه ادامه دادند. یازده ماه پس از بیست و پنج خرداد ۸۸،خانواده اش او را با مشکلات زیادی از کشور خارج و راهی ترکیه و پس از اخذ پناهندگي به بوستون آمريكا اعزام می‌کنند. ولي ، پس از ۸ ماه به علت عوارض ناشی از وجود قسمت‌هایی از گلوله در بافت مغز، سر انجام در ۲۶ آبان ۱۳۹۰ علیرضا صبوری جان سپرد و پس از حدود ۲ ماه، و به درخواست خانواده‌اش، پیکرش را در شهر برلین آلمان به خاک سپردند.

Released from Prison, Climate Activist Tim DeChristopher on Civil Disobedience & Building Movements

wtgcdfy — Sat, 18 May 2013 04:46:27 +0000

Transcript

This is a rush transcript. Copy may not be in its final form.

Life In One Mexican Prison - 2

jamesschwab — Sat, 18 May 2013 02:42:32 +0000

(I am still trying to figure out how to write posts with the WordPress app on the kindle, and then transfer them to WordPress dashboard, without publishing them immediately. When I try to transfer them, they get published, and they are not quite finished, so I have to finish them and then re-publish them. Sorry. Someday my little brain will figure it out, hopefully)

In my last bog post I wrote about going to the prison across the street and teaching English. As I was writing a bunch of thoughts came to me, things I thought about writing but that didn’t seem appropriate to that entry. So here I am to write about life I’m general in that particular prison that I go to every Tuesday afternoon.

First, a little about the history of that prison. It is a relatively new prison, built about ten years ago. It was originally built as women’s prison. When I arrived at FFHMs Home for needy children, in 2005, the new prison across the road had about 12 women incarcerated there. In 2006-2007, violence and rebellion broke out in the city of Oaxaca,Mexico, First the teachers union took over the city because their demands weren’t met by the governor of the state, whom they hated. They were soon joined by various communist and radical socialist groups, which plunged the city into turmoil for over a year. Finally the president of Mexico sent in the troops to rescue the capital city of Oaxaca, and made hundreds of arrests. The question was, where do we put all these new arrestees? The answer was at the New, near empty prison just outside of Tlacolula. The new inmates were landed inside the prison in military helicopters, and the population jumped from 12 to over 200.
Soon after that our mission pastor began making regular trips to the prison, preaching the good news that even though their bodies were behind bars, their spirits could be free. A few months after that, I began teaching English there.
I mentioned earlier that I am going to write about General life in that prison. First I am going to write about my general life or experience there and then about what I see or have learned about the inmates General experience living there.
It takes me about 15 minutes to walk from the children’s home to the prison. Outside the prison is a state police outpost. The officer on duty wants to see my identification and asks me who I am going to visit. I tell him I am an English teacher and that I am going to my class. After all these years most of the police know me and just wave me on. I proceed to the main gate, arriving about 3 pm. The prison guards are supposed to start letting the public in at 3pm, but they normally don’t visitors in until 5, 10, or even 15 minutes past the hour. There are usually a half dozen or so family members waiting to be admitted. Almost all of the visiting families have a bag or two of food to bring in as well as a big bottle of Coca Cola, Mexico’s unofficial national drink. At some point the guard will open the huge metal door, and let people in, three at a time. Finally I am allowed in. I give my special teacher identification to the guard, and then another guard, almost always a female, goes through my bag to make sure that I am not trying to smuggle in contraband, like weapons, drugs, or photos. Once my bag is cleared, I need to be cleared. First they make sure I am wearing the correct clothes. Black, navy blue and camouflage clothes are not allowed, nor are hats, shorts or erotic clothing. If I am alright in the clothing department, a male guard escorts me into a tiny room and closes the door. He pats me down, checking for knives, guns or the always dangerous cell phone. If he decides I’m not a risk to myself or others, he opens another door and I retrieve my bag and make my way to checkpoint number two; Control.
It’s called Control because the two or three guards there control who goes from one side of the prison to the other. One side consists of prisoners who are still on “trial” (see my last blog). The other side consists of convicts. My classroom is on the convict side. I greet the guards, who always seem to be good natured and are friendly. Some call me James Bond. One guard likes to be called after the actor Van Dam. I ask permission to pass, and ask them to unlock my classroom. I always stop by to say “hi” to my ex-student Tony. We both used to live in Santa Cruz, California.
When I get to my classroom, it is almost always locked, so my two or three students and I begin class sitting on a bench outside. Eventually a guard will show up and we go inside.
The classroom has a huge white board and about 30 desks. My first class is basic English, and my second class is do advanced students. We finish about 5:30 and I make my way out of the prison and back to the mission. Thus, my life at the prison.
The average inmates life at this prison is like nothing you have seen in movies regarding American inmates in American prisons. In the movies, and in prisons in the U.S., like Alcatraz, there are bars all over the place. In this Mexican prison, I have never seen any bars, although I have never been to see their cells, which probably have bars. I have been in a couple Mexican prisons, and they are like little villages. They elect a president. They have little kiosks where they make things to sell, like belts, little boats, pictures, wallets, sandals, baskets, and lots and lots of soccer balls (receiving about 80 cents for each ball they sew together). Some inmates tend gardens, make tacos, sell fruit and vegetables, or cut hair. Generally there are families eating together and children playing on swings or teeter-totters. There is a basketball court that also serves as a soccer play area, and there is almost always a spirit game of basketball or soccer going on. Usually I forget that I am in a prison, because the atmosphere is more like the downtown plaza than a prison. Most of the prisoners have a spouse or children on the outside, so they work at some kind of trade or job and sell their products to fellow prisoners, visitors, or their family members take the products out of the prison to sell. There is a big wood shop where some inmates make furniture or frames for video games.

They also receive different types of education. A prisoner who was soon to be released was joking with me that he didn’t want to be released. Here at prison he was receiving free cooking classes, English classes, a computer course and Tae Kwon Do training.

A few times a year they have special celebrations, parties or fiestas. When I was there last Tuesday, they were dismantling a circus like tent where they had had a special Mothers Day celebration. During the Christmas and Easter season, different churches come in and provide meals, music and ministry to the prisoners. In Mexico they have a Day of the Prisoner, and those confined within the concrete walls receive extra good food and drink, along with bands playing their favorite tunes.

So there it is, life in a Mexican prison; my life for a few short hours a week, and what the inmates experience for months or years on end. All things considered, it could be a lot worse. Thank God for those who visit the imprisoned and help make their stay a lot better – life changing for those who choose to follow Christ.

**** **** **** ****

Next blog – Looking Forward to Going Home

**** **** **** ****

Remember those in prison as if you were their fellow prisoners, and those who are mistreated as if you, yourselves were suffering. Hebrews 13:3

Maurice Clarett: From the Pen to the Pitch

cashcraft740 — Sat, 18 May 2013 02:18:15 +0000

Photo by Brian Bahr/Getty Images/bleacherreport.com

Written by: Curt Ashcraft (@cashcraft740)

Edited by: Tommy Parrill (@DearTommy)

For all of you Ohio State Buckeye fans out there, 2002 is a year that you will never forget. Jim Tressell and the 2002 Buckeyes went undefeated and defeated the University of Miami for the National Championship of College Football. Along with winning the title, we all thought that the future looked pretty bright. Craig “The Cowboy” Krenzel was coming back for his senior year and there was a pretty impressive soon-to-be sophomore running back for the scarlet and gray named Maurice Clarett.
In his freshman year, Clarett ran for over 1,200 yards, 18 touchdowns and was a huge reason of why the Bucks won the title in ’02. Ohio State thought that the next three years were going to be fun to watch, but then those dreams came to a screeching halt.

The next few years for Clarett went something like this: leaving Ohio State, NCAA Investigation, cut by the Denver Broncos, drugs, guns, more drugs, more guns, arrested, and finally sharing a cell with “Bubba” in prison. In not so many words, he went from the scarlet and gray, to the orange and shackles. Since then, Clarett has apparently “found God” and played in the UFL. First of all, why does it take someone who had it all to lose it all to find God? I would personally be thankful for my good fortunes and not be selfish about it, but I guess this kind of crap happens all too often so now I’m just wasting perfectly good oxygen… sorry, Al Gore. With his life turning completely upside down, the newly reborn Clarett has found a new profession.
Maurice Clarett is officially going to give rugby a try. Yes folks you heard me correct, rugby. He will be competing in the Rugby Sevens Tournament next weekend in Mechanicsburg, Ohio for a team out of Columbus that may have a chance to represent the USA in the 2016 Summer Olympics. I heard about this story a few months ago, but when I heard it again today and that it will actually happen, I knew that it was time to take it seriously. The problem is that I’ve never been able to take Maurice Clarett seriously.
Everywhere that Clarett has been, he has acted selfishly. That’s what got him out of OSU, out of the NFL and, subsequently, into the pen. He claims to have changed his life when he was behind bars, and if he did, that is great for him and I have nothing but respect for the man. But if this “life change” and the rugby switch is just another stunt, then you can keep your new life and get the hell out of ours.
Personally, I wish Clarett the best of luck and I hope that if he is sincere, he finds success at the highest level. From what I have seen so far, this new Maurice may be legitimate, but we have seen this song and dance before. So be cautious with this new #13, and remember folks, just because a skunk wears a top hat, doesn’t mean it isn’t a skunk.

Boo hoo. Bernie Madoff is having a tough time in prison

mattcover — Sat, 18 May 2013 01:49:41 +0000

He was once head of a multi-billion dollar empire, now Bernard Madoff makes $40 a month from prison.

The convicted fraudster has taken a job looking after telephones and computers in the North Carolina prison where he is serving a 150-year sentence.

Destination unknown

letterstodesiree — Fri, 17 May 2013 23:03:52 +0000

Today is definitely one of those days where I found myself driving and wanting to let go of the wheel just to see what would happen. I don’t want to hurt myself, but I want to experience just a moment of free fall, a moment devoid of all the stress. I wanted to let go of everything and not worry just for a second. My life is a series of obligations and “have tos” right now. Get up alone, go to a frustrating job, and come home to be alone again. When I do get to be with Jeremy it is in a controlled environment where our time together is limited, our contact is monitored, and we have absolutely no say in how we spend our visits as husband and wife.

Right now I am highly frustrated by my lack of contact with my husband and I, admittedly, am feeling quite fragile which is really unlike me. I think I`ve hit a pretty rough patch in terms of dealing with the current circumstances. The days are long, and the nights are longer. I know I can get back on track if I could just get my dejected ass back up. I`ve pretty much shunned healthy food and exercise which I know isn`t helping my cause. Work is the most stressful it has ever been, and I`m exacerbating everything by being impulsive and unstable. I`ll be going back to visit Jeremy in a little over a week and I cannot tell if I`m excited or not. I know that deep down I am and my heart needs face-glass-face contact with him but I`m feeling sort of crazed and dramatic right now. I need my lover.

I had a real roller coaster of a week at work as well as with my personal life and I really just needed, every single day, to talk to my husband. Mostly I just want to communicate with my best friend that has been taken away from me. What do you do when the most important person in your life is out of reach? I`ve been thinking too much, making questionable life decisions, and feeling sorry for myself. It’s funny how one person can really be the glue that holds another together. Part of me knew this was coming, that everything up until this point truly was the calm before the storm and here I am. I am in it. What is ‘it’? Well, you won’t really know until you get there.

“Missing you is like breathing shards of glass

They get caught in my ribs

I`m unable to breathe

I stumble, I gasp, I cry, and I heave

My vision is blurred

There’s death on my tongue

My collar bones pertrude

My neck, it is hung

I fight and I struggle

For what seems like forever

I awake to thoughts of you

Now isn`t love so clever?”

Released from Prison, Climate Activist Tim DeChristopher on Civil Disobedience & Building Movements

wtgcdfy — Fri, 17 May 2013 22:47:08 +0000

Transcript

This is a rush transcript. Copy may not be in its final form.

Student Gets 3 Years In Jail For DUI Crash That Killed A Grandmother

cbs4kephart — Fri, 17 May 2013 22:15:35 +0000

MIAMI (CBSMiami) – Ivanna Villanueva changed her plea in a hearing Friday and has agreed to plead guilty in exchange for a reduced prison sentence for her part in a deadly DUI hit and run accident that left Eyder Ayala dead.

Villanueva, a University of Miami student, faced multiple charges for the accident. Villanueva faced up to 20 years in prison had she been convicted of all of the charges she was facing.

The terms of the plea deal send Villanueva to prison for three years and she will also receive 15 years probation and community service for the deadly accident, according to CBS4 news partner the Miami Herald’s David Ovalle.

[worldnow id=8892038 width=385 height=288 type=video]

The accident occurred at the intersection of LeJeune Road and Majorca Avenue. Police say Villanueva was driving at a high rate of speed when she slammed into Ayala’s car. Ayala, a mother to five and grandmother to seven, died at the scene.

Toxicology tests showed Villanueva’s blood alcohol content was nearly triple the legal limit of .08.

Ayala’s family said they got worried when she didn’t come home from work at the McDonalds at SW 42nd Avenue and 9th Street where she’s worked for more than 20 years as a manager. Ayala has since been buried in Nicaragua.

Ayala’s family has sued Villanueva and her father, saying he is liable for her conduct. The multi-million dollar lawsuit said the 19-year-old was “speeding, negligent and reckless.”

(TM and © Copyright 2013 CBS Radio Inc. and its relevant subsidiaries. CBS RADIO and EYE Logo TM and Copyright 2013 CBS Broadcasting Inc. Used under license. All Rights Reserved. This material may not be published, broadcast, rewritten, or redistributed. The Associated Press contributed to this report.)

Nasrin Sotoudeh wird ihren 50. Geburtstag immer noch in Haft verbringen

free saeed malekpour — Fri, 17 May 2013 18:23:41 +0000

Mehriran.de -Weltweit setzen sich Aktivistinnen und Aktivisten für die Freilassung der Rechtsanwältin und zweifachen Mutter Nasrin Sotoudeh ein. Das Regime im Iran hält sie seit September 2010 gefangen und hat sie im Januar 2011 zu 20 Jahren Haft verurteilt. Dieses Urteil wurde ein halbes Jahr später zu 6 Jahren Haft gewandelt. Frau Sotoudeh hat sich mit ihrer Anwaltskanzlei für Menschenrechte, Rechte der Frauen und mit der Verteidigung von zum Tode verurteilten Jugendlichen international einen guten Ruf gemacht. Nur im Iran blickten Regimeverantwortliche und Fundamentalisten mit Groll auf ihre Tätigkeit. Als sie nach den gefälschten Präsidentschaftswahlen und den nachfolgenden Protesten und Verhaftungswellen auch noch die Verteidigung der Friedensnobelpreisträgerin Shirin Ebadi übernahm, klagte man sie sie wegen angeblicher "regimefeindlicher Propaganda" und "Handlungen gegen die nationale Sicherheit" an.
Im Herbst trat Nasrin Sotoudeh einen 49 Tage währenden Hungerstreik an. Sie protestierte damit gegen die schäbige Behandlung ihrer Familienmitglieder aber auch gegen die Bestrafungen von Familienmitglieder anderer Gefangenen im Iran, wie sie in einem öffentlichen Brief nach dem Hungerstreik erläutert.
Unter anderem wurde ihr der Sacharow-Preis für geistige Freiheit im Dezember 2012 vom Europäischen Parlament verliehen.
Damit es nach der Preisverleihung um Frau Sotoudeh nicht still werde und sie dem Vergessen anheim falle, begannen Aktivisten der Internationalen Organisation zum Schutz der Menschenrechte im Iran mit monatlichen Protesten vor iranischen Botschaften in europäischen Hauptstädten. Zuletzt protestierten Mitglieder der Internationalen Organisation zum Schutz der Menschenrechte im Iran in Tarascon/Ariiege, Frankreich anlässlich eines Vortrags zur Ideologie des Regimes und den Auswirkungen auf die Kultur in Europa.

Weitere Aktionen und Informationen zu Nasrin Sotoudeh im Netz:
https://www.youtube.com/watch?v=ba7-8BUNTUM (Flashmob für Nasrin Sotoudeh im Internationalen Bahnhof in Brüssel)
http://www.youtube.com/watch?v=Z4liVIFGjKk (Musikalischer Protest vor der Botschaft in Berlin)
http://www.youtube.com/watch?v=5kEw3DkNc8I (Musikalischer Protest vor der Botschaft in Brüssel)
http://www.youtube.com/watch?v=ZUSVhio5yds&feature=player_embedded (Musikalischer Protest vor der Botschaft in Den Haag)
http://www.youtube.com/watch?v=lQMfX7JpioE (Flashmob im Hauptbahnhof Hannover)
http://www.youtube.com/watch?v=BxATbqKE3Ag (Musikalischer Protest in Tarascon sur Arriege, Frankreich am Olivenbaum, der dort gepflanzt wurde, um die Trennung zwischen Staat und Kirche zu erinnern)

http://action.amnesty.de/l/ger/p/dia/action/public/?action_KEY=8879&d=1

http://www.amnesty.org/en/news/iran-stop-cruel-charade-and-release-human-rights-lawyer-good-2013-01-23

http://www.frontlinedefenders.org/NasrinSotoudeh

https://www.youtube.com/watch?v=thrnJlbez-k (Nasrin Sotoudeh in einem Interview zu ihrer Arbeit über die Hinrichtungen Jugendlicher.)
Source: http://www.mehriran.de/artikel/datum///nasrin-sotoudeh-wird-ihren-50-geburtstag-immer-noch-in-haft-verbringen/

Nasrin Sotoudeh wird ihren 50. Geburtstag immer noch in Haft verbringen

didarsabz — Fri, 17 May 2013 18:18:41 +0000

http://action.amnesty.de/l/ger/p/dia/action/public/?action_KEY=8879&d=1

http://www.amnesty.org/en/news/iran-stop-cruel-charade-and-release-human-rights-lawyer-good-2013-01-23

http://www.frontlinedefenders.org/NasrinSotoudeh

Ethics program looks at prison meditation - Pueblo Chieftain: Faith & Religion

Karah Pino — Fri, 17 May 2013 17:47:35 +0000

“Guiding Rage into Power” — GRIP is a program in California’s San Quentin prison that us

The American Corporate Industrial Complex

jujufilms — Fri, 17 May 2013 17:45:58 +0000

Then you have the corporate industrial complex designed for young black women. They capture their soul. They easly trade their family for the privilege of been a part of their world. See Condoleezza Rice in Augusta. They trumpet woman power now the queen becomes the king.

Checked her with my bishop. 3 white lawyers later. Ain’t nothing changed since Fanta stabbed Kunta in the front. Damn if you ain’t locked up they got your queen. So go hard black man.

CBS News: Mothers to do jail time at home under new program

Jessica Hartogs — Fri, 17 May 2013 17:25:06 +0000

By JESSICA HARTOGS / CBS NEWS/ May 11, 2013

NEW YORK– The team behind a promising alternative-to-incarceration program for women in Brooklyn, N.Y., is launching a new initiative to coincide with Mother’s Day that will allow convicted mothers to carry out their sentences in their own homes.

Brooklyn District Attorney Charles Hynes and his two assistant DAs, Mary Hughes and Teresa Fabi, opened Drew House, a residence for homeless convicted moms to live with their children and complete their sentence instead of going to jail, in 2008.

Olgita, 25, moved into Drew House on Mother’s Day two years ago. She has three children, ages 8, 7 and 2 years old.

She was arrested for possession of a weapon when her youngest was just one week old.

“I was so worried; I didn’t know what to do. I was at Rikers [Island] for three days, and I didn’t eat; I just cried for three days,” Olgita told CBSNews.com.

Olgita was arrested in front of her children, who went to live with her mother. She was facing three to five years in jail.

“I was so happy when they told me about this [Drew House],” she said.

Based on the success of Drew House, the Brooklyn DA is now launching Justice Home, which will give convicted female felons the right to serve their sentence in their own residence while retaining custody of their children.

The new program has funding for 45 women; participants must be facing a minimum sentence of six months in prison. Similar to Drew House, they will receive intensive treatment and supervision. The DA’s office received their first call about a participant this week.

“What we have been doing does not work, it’s ineffective, it’s expensive, and it’s creating more problems than we are solving. So we need to be smarter,” Teresa Fabi told CBSNews.com about the incarceration system.

According to the National Resource Center on Justice Involved Women, over 66,000 women incarcerated nationwide are mothers of minor children.

Fabi said children who are separated from their parents, particularly their mothers due to prison time, suffer extreme stress and perform badly in school, often becoming alienated and hostile.

These programs provide an alternative for female defendants who would otherwise be incarcerated.

“I’ve seen generations of people in jail, mothers and children and grandchildren,” said Fabi.

It’s also cost effective. According to Housing Plus Solutions, $34,000 is spent annually to house a mother and two children at Drew House; the Justice Home program will cost even less, $10,000 annually, compared with $129,000 for incarceration and foster care.

Olgita has finished her mandatory sentence but is staying on at Drew House.

The women are allowed to stay there as long as they need to find a home.

While they live at Drew House, they must observe a curfew, which starts at 7 p.m., and sign in and out. They must also make weekly visits to treatment centers and monthly visits to their supervising case officer.

“They [the children] would ask, ‘Why do we come home at 7 p.m.?,’ so I had to tell them I’m doing jail time; some days they were OK with it, some days they cried. I said, ‘Mommy has to be on her best behavior,’” said Olgita.

Fabi believes programs like Drew House and Justice Home help keep families intact and reduce recidivism among women.

“These programs really are about the children, and it’s about interrupting this generational cycle, that’s really the key thing here. You’re not making society safe for the rest of us by keeping to incarcerate these women who do not need to be incarcerated,” said Fabi.

“I have people who’ve told me there was no food in the house because their mother took the box of cereal and sold it for crack; how do you say that kid has the same choice as the person whose mom is sitting at home baking cookies waiting for them at 4 o’clock?” she said.

Now that Olgita has completed her sentence, she can return to Drew House in the evenings when she wants, but her days revolve around her children and getting her General Educational Development diploma.

“I’m up at 6:15, the oldest one is on the [school] bus at 7:10 then I do my personal household chores and then I pick them up, we do homework, read a book, and watch TV,” said Olgita.

“I love it. All the women sit around and talk about everything, all the kids play together, we have a backyard,” she said.

Fabi said these programs are designated to help single mothers and their children; the moms receive the social services they need while the kids still get to live and grow up with their mothers.

“For the most part, they need support; they need help to be better mothers. A lot of us have modeling for what a mother should be. If you don’t have that type of modeling, it doesn’t necessarily come naturally to know how to be a mother, but what does come naturally is this fierce love both from the mother to the children and the children to the mothers,” said Fabi.

The National Resource Center on Justice Involved Women says 60 percent of women released from incarceration are re-arrested and nearly a third return to prison.

However, not one participant that has left Drew House has been re-arrested.

“I’ve been a single mother since the age of 15, and I just love my kids, and to spend birthdays and holidays with them and to wake up and go to bed with them, it’s a feeling I can’t explain,” said Olgita.

This Mother’s Day, for the third year in a row, Olgita will get to spend the day with her children.

“I am going to cook, and stay in the house with my mother and sisters,” she said. “My older one made me a card at school, and the younger one made me a card with flowers.”

prison « WordPress.com Tag Feed

Collier Convict, Accidentally Released Early, Seeks to be Let Out of Prison Sentence

The Sorrow and the Pity

Released from Prison, Climate Activist Tim DeChristopher on Civil Disobedience & Building Movements

Proof of Torture: Human Rights Watch says they've found torture devices, documents in Syria

Related articles

Good or Bad? (Philippians 1:15-18)

The Prison Relationship and Sex

Horror Story

Three Texas Pardons (2010)

شهدای جنبش سبز ایران May 18, 2013 at 03:29PM

Released from Prison, Climate Activist Tim DeChristopher on Civil Disobedience & Building Movements

Life In One Mexican Prison - 2

Maurice Clarett: From the Pen to the Pitch

Boo hoo. Bernie Madoff is having a tough time in prison

Destination unknown

Released from Prison, Climate Activist Tim DeChristopher on Civil Disobedience & Building Movements

Student Gets 3 Years In Jail For DUI Crash That Killed A Grandmother

Nasrin Sotoudeh wird ihren 50. Geburtstag immer noch in Haft verbringen

Nasrin Sotoudeh wird ihren 50. Geburtstag immer noch in Haft verbringen

Ethics program looks at prison meditation - Pueblo Chieftain: Faith & Religion

The American Corporate Industrial Complex

CBS News: Mothers to do jail time at home under new program