We are very excited to announce that Wattpad is now one of Project Gutenberg’s affiliates.

Founded in 1971 by visionary Michael Hart to encourage the creation and distribution of eBooks, Project Gutenberg is the first and still one of the largest and most well-known collections of free ebooks.

Project Gutenberg’s mission is to encourage the creation and distribution of eBooks. This mission is, as much as possible, to encourage all those who are interested in making eBooks and helping to give them away. Wattpad’s mission is to become the world’s most popular ebook community where readers and writers discover, share and connect. One common goal that we share is unlimited, fiction-less ebook distribution.

And this is what brought us together.

Project Gutenberg is the place where you can download over 30,000 free ebooks to read on your PC, Kindle, Sony Reader, iPhone or other device.

Source:
http://www.gutenberg.org/wiki/Main_Page

Project Gutenberg is the place where you can download over 30,000 free ebooks to read on your PC, Kindle, Sony Reader, iPhone or other device.

Source:
http://www.gutenberg.org/wiki/Main_Page

http://www.gutenberg.org If you haven’t heard of them by now, your missing out..well that is if your into reading books. With (now) over 30,000 FREE ebooks, that work on your blackberry, iphone, Kindle, Sony Reader and/or PC, why pay for a book?  You know we like free.  Here’s what they have to say on their site:

“We carry high quality items: Our books were previously published on paper by bona fide publishers and digitized by us with the help of thousands of volunteers. No fee or registration is required, but if you find Project Gutenberg useful, we kindly ask you to donate a small amount so we can buy and digitize more books. Or you can help us digitize more books or help us record audio books.Over 100,000 free books are available through our Partners, Affiliates and Resources.”
-Exempt

If you live outside the U.S. and is using Amazon’s Kindle for PC, here’s a tip on how to automagically download and read free public domain books.

• Click on this link to download the Magic Catalog of Project Gutenberg eBooks
• Once downloaded, load the .prc file to your Kindle for Windows by double-clicking on the file.  This is assuming that you already installed Kindle for Windows installed on your computer.
• Once opened on the Kindle for PC, you should see a list of books.  Choose any book and click on it using your mouse.
• After clicking, your default browser will open and automatically download the book your chose.
• After downloading, just double click on the downloaded file and you should now be able to read it on Kindle for Windows.

HAPPY READING

PC World’s Top 100 Products
8 November 2009

PC World has announced its top 100 products of 2009, including websites, hardware, and software:

PC World – 100 Best Products of 2009

It’s quite an extensive list, and if you only care about one specific type of product, then it’ll take a while to siphon through.  Here are my favourite products from the list, that aren’t obvious like Facebook and the App store:

Websites:
95. NinjaVideo (video-playing service, free)
- I’ve used this service for a couple years now, and it’s absolutely amazing.  Fast, high-quality streaming, and impeccably organised.  It has every range of shows, documentaries, movies, and even high profile events and an extensive archive of seasons per show.

89. Wordnik (online reference, free)
- Move over Dictionary.com, this site offers more relevant and practical application of dictionary words, with a Twitter feed showcasing modern usage of the searched word.  The only problem is that if you put in a typo, it still shows you examples of typo-usages…  So make sure you know how to spell the word first, or type it right.  Screw it, maybe I’ll go back to Dictionary.com.

62. Google Books (online service, free)
- It depends what you’re looking for, but Project Gutenberg is also a great book resource for novels.  Google Books has definitely saved me hundreds of trips to the library, however, with it’s previews and scans.  So what if I miss the main argument… I can infer that from the previous passage, right?

Hardware:
61. RIM BlackBerry Tour 9630
- I’ll give it to Jim Balsillie here, this one’s a beauty.  But as they say, beauty is only skin deep.  When my stone-age Sony Ericsson has WiFi capabilities and this baby doesn’t?  Not impressed. That’s a lie, I’m still impressed.

50. Western Digital My Passport Essential SE 1TB (portable storage drive, $199)
- Anyone who owns a computer and uses it for more than web browsing and e-mail should probably own an external-hard drive… One terabyte for $199?  What.A.Steal.

41. Canon Vixia HF S10 (digital camcorder, $1300), 8. Canon PowerShot SX200 IS (digital camera, $350)
- I’d sell my first born for Canon camera and camcorder products.

37. 3M MPro120 (digital projector, $349)
- If you’re a poor student, pretty much forget about buying a TV, watch your movies and TV shows through NinjaVideo, and project it onto your bare, poster-less wall.

32. Alienware M15x (laptop, base price $1499)
- Cool designs… But I wouldn’t sacrifice my computer for one with a huge buzzing from the fan due to Alienware’s overheating problem.  The day Alienware figures out how to eliminate wasteful heat energy…well…  they’ll probably win a Nobel Prize.  But it’s also the day I’ll buy Alienware computers!

20. Kodak Zi8 (digital camcorder, $180)
- I may be a Canon fan, but this camcorder is so sleek and compact, it deserves mention.

15. Amazon Kindle 2 (e-book reader, $259)
- Call me old fashioned, but I still like the idea of real books.  There’s something unsettling about sitting in your hot tub with your chlorine-wet hands clutching your Kindle.  I also like having a pretentious book shelf filled with books I’ve read books I intend to read to showcase to all visitors.  But, to each their own…  I think it’d be sick for news papers and magazines because I recycle those.

Software:
58. Google Chrome (browser, free)
- Yet another fantastic programme coming out of Google with the only problem being… it’s a product from Google.  So to hide all the information feeding through Chrome to the Google Empire, make sure you install a privacy guard.

42. Mozilla Firefox 3.5 (browser, free)
- I’m partial to Firefox, mostly for privacy and aesthetic reasons.  I like the browser to have some extra space between the top header and URL bar, and I’m not a fan of tabbing at the top.

11. Microsoft Windows 7 (operating system, prices vary)
- I know I said nothing too obvious, but I’m liking this too much.  I’m a Mac user, but  I had always intended to put Windows on my Mac…  and then Vista happened.  So now here’s Microsoft round 2.  Fingers crossed!

Great work PC World!  Pretty much the hardware section can double be your Holiday shopping list.

But here are some other products that missed the list, which I frequently use and feel are very useful:

Other products

1. Video2MP3 (http://www.video2mp3.net/)
- Changes YouTube videos to MP3 files, but can also convert other video files like MySpace and DailyMotion among others.

2.  The Daily Beast (http://www.thedailybeast.com/)
- Former Editor of Vanity Fair and The New Yorker Tina Brown tells you what’s important today.  Very American news focused, but has everything you need to know now.

3.  Media Converter (http://media-convert.com/)
- Fairly self-explanatory, but it converts most of your files into whatever you want it to be.  Word to PDF?  No problem.  Random sound file to MP3?  You got it.  The only problem is changing .docx files to .doc files, but that’s easily solved by uploading it to GoogleDocs.

4.  Online Banking
- Anyone?  Well, I think paying my Visa charge the day after it happens is marvellous.

5. VLC Media Player
- If you’re on a Macbook (Pro), it fully utilises your speakers and makes movies that much louder.  It also plays .divx files from NinjaVideo.

6.  Sony Vaio X Series (http://www.sonystyle.com)
- My room-mate has possibly the most portable computer of life.  While I truck around what feels like a semi truck in my backpack, my room mate carries this ultra-light Vaio.  One major problem is the heat issue, but when your battery life is realistically 9 hours playing movies and it’s lighter than a bottle of water?  Sign me up.

Artykuł został złożony do druku (XII 2007) w piśmie “Transformacje” [prawdopodobnie ukaże się w najbliższym numerze]

There is a growing mountain of research.
Vannevar Bush, As We May Think

Tradycyjne znaczenie wiedzy, jakie funkcjonowało do niedawna bez większych redefinicji, przeżywa dziś kryzys. Nie jest to sytuacja dramatyczna, jak sugeruje termin – raczej nieuniknione i choć trudno definiowalne, to jednak istotne przesunięcie, które zaszło w potocznym rozumieniu wiedzy oraz w wymogach stawianych informacji przez użytkowników nowych mediów, zwłaszcza Internetu. Wprawdzie bastion nauki nie został, i zapewne długo nie zostanie przez nowe znaczenie terminu do końca zdobyty, jednak charakteryzuje ono w coraz większym stopniu współczesne społeczeństwo i jego wartości. Jest to aksjologia powszechnie obecna w komunikacji internetowej, zwłaszcza w ideach ruchów wolnościowych związanych z konstruktywizmem społecznym. Z czasem, zapewne wraz ze zmianą pokoleniową, nowe rozumienie wiedzy przejdzie także do nauki i będzie współtworzyło oficjalny dyskurs przyszłości. Na razie funkcjonuje ono w kontekście zjawisk zwanych Web 2.0, a w dyskursie naukowym pojawia się niezwykle rzadko.

Nowe rozumienie wiedzy zakorzenione jest głęboko przede wszystkim w praktykach komunikacyjnych współczesnego człowieka. Social bookmarking, social tagging oraz związane z tymi procesami społeczne przestrzenie prywatności stanowią dobitny przykład zmiany w obszarze traktowania autorytetów, informacji i wartości nadawanych wyszukiwaniu. Serwisy takie jak Flickr, Del.icio.us, uBio, MySpace, Wikipedia, Linz WikiMap, eAccessible, Blogger i inne tego typu projekty nie mogły nie wywołać rewolucji w tej kwestii – redefiniują one bowiem wartości związane z komunikacją oraz stawiają innych użytkowników Internetu w pozycji autorytetów lokalnych nowego typu. Budowanie wiedzy odbywające się na zasadach społecznego konstruktywizmu zbliża w istocie sytuację współczesnego człowieka do figury elektronicznej wieży Babel, jednak nie wydaje się prowadzić do tak katastrofalnych skutków, jak pomieszanie języków. Wręcz przeciwnie, jak na razie doprowadziło do zgodnej koegzystencji wielu dyskursów i prób ich translacji.

Na zmianę paradygmatu wiedzy istotny wpływ mają trzy zjawiska – wiki, commons i social bookmarking (tagging). Zamiast wiedzy pewnej, wprowadzają wiedzę lokalną. Zamiast narzucania definicji – proponują dyskusję nad sensami. Zamiast sztywnych i nieobecnych autorytetów – autorytet lokalny. W miejsce wiedzy obiektywnej, propagują wiedzę subiektywną. Zamiast zaufania wobec wobec tradycyjnych autorytetów: rządów, naukowców, prawników, konsorcjów medialnych – społeczny proces powątpiewania i zaufania jedynie wobec członków grupy pierwotnej, w tym wypadku wspólnoty sieciowej. Zamiast ochrony danych – wolność dostępu. W miejsce zcentraliowanej kontroli – zdecentralizowana współodpowiedzialność. Zamiast bierności – twórcze działania. Społeczne tworzenie wiedzy to przede wszystkim oznaczanie dostępnych informacji oraz ich reorganizacja. Procesy te, w odróżnieniu od tradycyjnej klasyfikacji wiedzy, nie są oparte o wzorce oświeceniowych taksonomii, lecz o społeczne wartościowanie wiedzy – zwane folksonomią.

Zjawiska te można uznać za swoiste reakcje na upotocznienie teorii konstruktywizmu społecznego, spopularyzowanej przez Petera Bergera i Thomasa Luckmanna. Postrzegają oni rzeczywistość społeczną jako formę konstruktu, realizację wspólnej świadomości. Zgodnie z taką perspektywą związki społeczeństwa i człowieka polegają na wzajemnej zależności i referencyjności. Człowiek jest produktem społeczeństwa, które jest z kolei jego produktem (Berger, Luckmann 1966, 61). Życie społeczne jest zatem zbiorem redefinicji świata na podstawie interacji społecznych, jest ciągłym reinterpretowaniem rzeczywistości przez wszystkich członków społeczeństwa, ciągłym budowaniem wspólnego konstruktu wyobrażeniowego. Komunikacja społeczna oparta jest o ideę transmisji wiedzy czyli przekazywanie owego konstruktu społecznego. Współczesne implikacje tej teorii omawiam szerzej w innym miejscu (Maj 2007a).

Web 2.0 jest zjawiskiem bazującym na potocznym wykorzystaniu świadomości konstruktywistycznej. Dotyczy to szczególnych, bardzo popularnych i znaczących społeczności sieciowych, które ukierunkowują swe działania na wspólnotowe tworzenie wiedzy. Folksonomia, wiki czy commons to zjawiska, które przyczyniły się do tego, że można w ogóle rozważać istnienie fenomenu Web 2.0.

Wiele działań sieciowych wspólnot zostało zainspirowanych przez myśl Vannevara Busha, który w tekście As We May Think przedstawił najważniejsze problemy intelektualne, przed jakimi staje współczesny człowiek – są to: selekcja informacji i kontrola wiedzy. Bush analizował problemy naukowców z ogarnięciem stanu badań w danej dyscyplinie, co uważał za główną przyczynę niedostatecznie szybkiego rozwoju wiedzy.

Nauka umożliwiła najsprawniejszą komunikację pomiędzy jednostkami; dostarczyła zapisu idei i umożliwiła człowiekowi manipulowanie i tworzenie ekstraktów z zapisu tak, by wiedza ewoluowała i przetrwała istnienie ludzkości, a nie tylko jednostki. Rośnie góra badań. Ale rosną też dowody na to, że jesteśmy dziś wciągani jak w bagno przez rozszerzającą się specjalizację. Poszukiwacz jest blokowany przez odkrycia i wnioski tysięcy innych badaczy ― wnioski, których nie ma czasu pochwycić, a tym bardziej zapamiętać, gdy się pojawiają. A jednak specjalizacja staje się coraz bardziej niezbędna dla rozwoju, a wysiłek stworzenia mostu pomiędzy dyscyplinami jest podobnie powierzchowny. (Bush 1945)

Bush zaproponował rozwiązanie narastających problemów za pomocą technologii, otwartej sieci maszyn pamięci kulturowej – memeksów. Nie był jednak w stanie zbudować propotypu urządzenia przy ówczesnym stanie nauki. Uważał, że należy zautomatyzować metody gromadzenia i porządkowania wiedzy. Realizacją idei Vannevara Busha jest jednak w pewnym sensie współczesny (tj. w pełni multimedialny) Internet, zwłaszcza w trzech aspektach, które opisywał on następująco: „zapis, jeśli ma być użyteczny dla nauki, musi być ciągle rozszerzany (extended), musi być przechowywany (stored) i przede wszystkim musi być dyskutowany (consulted)” (Bush 1945).

Te trzy aspekty akumulacji wiedzy nie uległy dezaktualizacji: internetowe zasoby powiększają się w szybkim tempie, są magazynowane chociażby dzięki wyszukiwarkom takim jak Google czy projektom typu Wayback Machine oraz są dyskutowane czy też konsultowane społecznie – i to na wielu poziomach, od pozycjonowania z zastosowaniem idei PageRank, przez dyskusje w Wikipedii i innych projektach wiki, aż po social bookmarking (Del.icio.us, Flickr, MySpace, YouTube, DotSubNet etc.) i społeczne dziennikarstwo (Overmundo, Blogger, TravelBlog, Hostel World etc.). Rozwiązując sygnalizowane przez Busha problemy, Internet sprzyja jednak także nieograniczonej proliferacji informacji, wytworzeniu jeszcze większej „góry badań”. Nadal selekcja informacji i kontrola nad wiedzą stanowią istotny problem. Społeczności zajmujące się konstruowaniem wiedzy doby kultury komputerowej – jak nazywa ją Lev Manovich (2006) – próbując odpowiedzieć na te problemy, wypracowują nowe rozumienie wiedzy, ale też i nowe metody pracy nad informacją.

Aby określić współczesne transformacje wiedzy, najlepiej przyjrzeć się poszczególnym wspólnotom internetowym konstruującym wiedzę i wyznaczającym kierunki rozwoju samej sieci oraz społeczeństw przyszłości. Te przestrzenie otwartej kreatywności, akcentujące społecznościowy wymiar dzisiejszej sieci (commons) ukazują dominujące tendencje kulturowe, ale też bezpośrednie potrzeby współczesnego człowieka. Warto dodać na marginesie, że tendencje te są na tyle zauważalne i znaczące pod względem statystycznym, że “Time Magazine” przyznał główną nagrodę w konkursie na człowieka roku 2006 anonimowym internautom. Po raz pierwszy w historii konkursu czytelnik mógł przeczytać: „człowiekiem roku jesteś Ty” (Grossman 2006). Komisja oceniająca stwierdziła, że wprawdzie rok ten upłynął pod znakiem wojen i konfliktów, jednakże był to też czas:

[…] wspólnoty i współpracy na niespotykaną dotąd skalę. To historia kosmicznego kompendium wiedzy Wikipedii, ludzkiej sieci miliona kanałów YouTube i metropolis online MySpace. To historia wielu, wyciągających władzę z rąk nielicznych, pomagających sobie nawzajem, za darmo. Zmieni to nie tylko świat, ale też sam sposób, w jaki zmienia się śwat. […] Web 2.0 zbiera głupotę tłumów, jak i ich mądrość […] Ale to właśnie czyni ją interesującą. Web 2.0 jest masowym eksperymentem społecznym. (Grossman 2006)

Mając na uwadze powyższe konstatacje, które dowartościowują na niebywałą jak dotąd skalę społeczny wysiłek ludzki zorientowany na Internet – postaram się wskazać najważniejsze elementy przemiany paradygmatu wiedzy, a zatem transformacje praktyk związanych z jej gromadzeniem, przetwarzaniem i dystrybucją oraz metamorfozę społecznego rozumienia tego terminu i wynikające zeń konsekwencje dla kultury.

Założona przez Jimmy’ego Walesa w 2001 roku Wikipedia, otwarta elektroniczna encyklopedia, to projekt prezentujący najciekawszą metodologię społecznego „zbieractwa” wiedzy i kreacji wspólnego konstruktu społecznego. Zgodnie z założeniem otwartości czy inaczej wolności – jej twórcą i odbiorcą może być każdy, niezależnie od poziomu wykształcenia, zainteresowań, uwarunkowań społecznych i kulturowych. Wybór definiowanego hasła zależy jedynie od wolnej woli twórcy, co bywa często poddawane krytyce. Taka forma ekspresji internautów często wymaga jednak solidnych studiów na dany temat lub systematyzacji i rozszerzenia zainteresowań. Warto zatem wspomnieć, że choć trudno szukać tu stuprocentowo pewnej wiedzy na każdy temat, jej wiarygodność w istocie dzięki pracy wielu tysięcy osób podlega szybkiej weryfikacji w razie nadużyć. Należy też zauważyć, że choć nie jest to encyklopedia definiująca „wszystko to, co encyklopedia powinna zawierać” z punktu widzenia systematyki naukowej, jest to jednak rodzaj archiwum odzwierciedlającego rzeczywiste zainteresowania tworzących ją ludzi, precyzyjna zwłaszcza w tych tematach, które wiążą się bezpośrednio z kulturą komputerową. Szczegółowo na temat procesu tworzenia Wikipedii oraz etosu wikipedystów już pisałam (Maj 2007a i 2007b).

W omawianym kontekście należy zauważyć, że Wikipedia zachęca w istocie do kulturowego majsterkowania, wikipedyści stanowią natomiast elitę bricoleurów współczesnej rzeczywistości społecznej. Zasady tworzenia tej encyklopedii redefiniują bowiem stosunek współczesnych do wiedzy. Społeczność współdziała na różne sposoby: poprzez wspólne edytowanie haseł, dialogiczny proces konstruowania definicji, liczne głosowania i debaty na specjalistycznych forach, spory definicyjne rozstrzygane dzięki zasadom demokracji, otwartość na krytykę i wolność wypowiedzi. Praca wikipedystów rozumiana jest jako proces budowania wiedzy i niekończąca się aktywność twórcza i badawcza. Wiąże się ona przede wszystkim z nieustannym ulepszaniem haseł i definiowaniem nowych przedmiotów. Ważnym procesem jest jednak także wychwytywanie błędów i aktów wandalizmu poprzez stałą obserwację listy ostatnich zmian, jakich dokonano w całym serwisie. Jest to w istocie nowa forma społecznego monitoringu treści.

Ważny jest proces aprobowania definicji przez społeczność, polegający na dyskutowaniu o wszystkich wątpliwych detalach proponowanych opisów. Dyskusja taka może jednak nie być wzorcowym dialogiem – czasem przybiera postać walki – zwłaszcza, gdy omawiane są definicje szczególnie istotne dla społeczności i budzące żywe emocje. Proces dyskutowania nad kształtem opisu zazwyczaj rozstrzygany jest w takich wypadkach głosowaniem wszystkich zainteresowanych wikipedystów. Można zatem uznać, że jest to wyjątkowo silnie zdialogizowana forma encyklopedii, w której tworzenie wiedzy dokonuje się poprzez wielokierunkowe relacje społeczne czyli komunikację całej wspólnoty (czy też jej reprezentantów). W artykule Odpowiedzi na krytykę, wikipedyści precyzują swoje podejście twórcze:

My, wikipedyści jesteśmy przeniknięci duchem współpracy. Z zasady nie przywiązujemy się do swoich tekstów, ciesząc się, kiedy ktoś coś poprawia lub zmienia w zapoczątkowanych przez nas hasłach, bo to oznacza, że ktoś je czytał i że nasz tekst wywarł na tej osobie jakieś wrażenie. Po początkowym okresie złoszczenia się na tych, którzy zmieniają nasze teksty, zaczynamy odnajdywać radość we wspólnym pisaniu artykułów. Można powiedzieć, że takie wspólne pisanie artykułów jest swojego rodzaju twórczym dialogiem, który dzięki jego formie nie zamienia się zbyt często w ostry spór. (Wikipedia 2007a)

Wikipedia postrzegana jest przez społeczność nie tylko jako wolna i otwarta encyklopedia, ale też jako proces tworzenia wiedzy. Nieustanna i niekończąca się ewolucja rozumiana jest tu jako proces doskonalenia encyklopedii, który stanowi o wyższości wiedzy budowanej na zasadach wiki względem tradycyjnych metod jej akumulowania.

Wikipedia jest zarówno produktem jak i procesem. Być może w tej chwili wydaje się, że jako produkt nie jest zbyt wartościowa, ale jest za to w tej chwili bardzo obiecującym procesem, który stale postępuje i który daje spore szanse na uzyskanie wartościowego produktu. Warto pamiętać, że natura procesu Wikipedii jest taka, że stale wzrasta nie tylko liczba artykułów, ale też i ich jakość. Każdy artykuł jest stale zmieniany i poprawiany, ma więc spore szanse, aby w końcu stać się naprawdę perfekcyjny. Zwykłe encyklopedie są już gotowymi produktami i raz napisane hasła nie mają już szansy na poprawę. (Wikipedia 2007a)

Wikipedyści często eksponują ideę negocjacji znaczeń, a zatem nieustannej semiozy pojętej jako praca i wysiłek grupowy. Interesujące są również deklaracje, wskazujące wyraźnie na obecność w społeczności etosu encyklopedysty, którego nie powstydziliby się Diderot i d’Alembert (Wikipedia 2007b i 2007c).

Wspólnota wikipedystów to jedno ze środowisk, które rozumie budowanie wiedzy jako wspólne konstruowanie jej na bazie wcześniejszych tekstów kultury (konieczne jest podanie trzech źródeł informacji, by hasło spełniało warunki prawidłowości), a jako swoje cele przedstawia zbiór sentencji, które można uznać za świadomie formowaną postawę konstruktywistyczną. Świadomość zawodności źródeł i mylności informacji, powaga, jaką darzy się tu chęć konstruowania wiedzy dla innych ludzi, zwłaszcza dla przyszłych pokoleń – konstruowania pojętego jako współtworzenie obrazu teraźniejszości dla przyszłości – oraz stopień formalizacji reguł zachowań i wysoki poziom refleksji metatekstowej wskazują na fakt, że środowisko to tak dalece zinternalizowało idee kontruktywizmu społecznego, że funkcjonuje on na zasadzie common sense.

Nie chodzi tu bowiem o czystą akumulację wiedzy, rozumianą jako proces przeprowadzany obiektywnie i bez określonego planu. To raczej świadome sterowanie rozwojem encyklopedii tworzonej z misją rozwoju cywilizacji, to odpowiedzialność przyjęcia na siebie obowiązku współtwórców i strażników archiwum wiedzy ludzkości. Działalność wikipedystów polega bowiem nie tylko na wspólnym kreowaniu zaufanego, możliwie dokładnego i wiarygodnego źródła wiedzy, ale także na propagowaniu idei wolnego dostępu do informacji (idea licencji wolnościowych oraz praca non profit). Istotą działań ruchów społecznych tego typu jest świadome konstruowanie świata społecznego dla kolejnych pokoleń, poprzez tworzenie rodzaju narracji o teraźniejszości i rekonstrukcję pamięci kulturowej w formie elektronicznej bazy danych.

Wikipedia jest dzięki takiemu podejściu rozwijana niezwykle szybko i sprawnie. W ciągu niespełna sześciu lat działalności encyklopedystów-społeczników stworzono encyklopedię przewyższającą swą objętością Britannicę. Jak twierdzi społeczność wikipedystów, Wikipedia jest najlepszą encyklopedią także pod względem pewności wiedzy – aczkolwiek jest to kwestia raczej sporna. Z całą pewnością jednak jest to najbardziej aktualna i dynamiczna encyklopedia, odzwierciedlająca jednocześnie poziom wiedzy współczesnych społeczeństw oraz ich zainteresowania. Samo zjawisko społecznego redagowania wiedzy wydaje się też niezwykle interesującym procesem społecznym związanym z istnieniem nowych technologii.

Należy przy tym zauważyć, że jest to bezprecedensowy ruch społeczny mający na celu jedynie studia na dany temat, co ważne – zupełnie bezinteresowne, umożliwiające samodzielne pogłębienie wiedzy własnej i innych współobywateli społeczeństwa sieciowego, wymagające także wzięcia odpowiedzialności za dystrybuowaną wiedzę. Można w tym zaobserwować chęć współdziałania czy intelektualnej zabawy, jednak – co ważne – popularna jest tu także idea dawania (w sensie aktu daru dla wspólnoty) i wymiany kulturowej sensów czy też negocjacji znaczeń. W każdym razie wiedza, rozumiana tradycyjnie jako samodzielne studia nad danym przedmiotem, nabiera tu wartości podstawowej. Wikipedyści powracają do źródłowego sensu terminu „studiować”, co należy uznać za istotną kulturowo oddolną reakcję społeczną wobec współczesnej komercjalizacji wiedzy oraz jej specjalizacji (elitaryzacji roli ekspertów i hermetyzacji dyskursu naukowego). Ważnym elementem ich działań jest również świadomość transmisji wiedzy w sensie zarówno geograficznym, jak i czasowym.

Na bazie Wikipedii działa kilka „projektów siostrzanych” oraz formy lokalnych sieci wiki – takich jak WikiLinz, WikiMadrid czy WikiBarcelona i eAccessible (ale także innych, niekoniecznie związanych z danym miastem). Idea wiki polega przede wszystkim na wspólnotowym dyskutowaniu określonego przedmiotu i na grupowej edycji zasobów danej sieci. Można zatem tworzyć nawet niewielkie społeczności wiki, od lokalnych po globalne. Niektóre formy wiki posiadają rozbudowane interfejsy graficzne oraz umożliwiają komunikację za pośrednictwem różnego rodzaju danych.

WikiMap Linz to serwis, w którym za podstawę służy plan miasta. Na jego strukturze społeczność mieszkańców i gości Linzu tworzy strukturę linków i tagów, oznaczeń tekstowych, fotograficznych czy dźwiękowych obrazujących w subiektywny sposób elementy krajobrazu miejskiego (WikiMap Linz). Mapa staje się zatem nie tylko symbolicznym systemem obrazowania tkanki urbanistycznej, punktem spotkania różnych ludzi w przestrzeni wirtualnego miasta, które odpowiada rzeczywistemu miastu, ale też jest przestrzenią wymiany subiektywnych jego wizji czy interpretacji. W sensie globalnym użytkownicy prezentują zbiór ważnych dla nich punktów w mieście, powstaje zatem archiwum impresji i indywidualnych mikrohistorii dotyczących wspólnej przestrzeni, które dzięki sieci zostają upublicznione i zintersubiektywizowane (Maj 2007b).

O wiele szerszą koncepcję społecznego budowania wiedzy o przestrzeni geograficznej stanowi inny projekt typu wiki – Wikitravel. Projekt ewoluował z anglojęzycznej Wikipedii w 2003 roku i związany jest nie tylko z chęcią skatalogowania potencjalnych kierunków podróży – jest czymś więcej – to prawdziwa encyklopedia wszystkich miejsc na Ziemi, elektroniczna globalna chorografia, oczywiście wciąż jeszcze niedoskonała i niepełna. Wikitravel stanowi połączenie wiadomości encyklopedycznych i statystycznych (opisujących dane miejsca w sposób naukowy i „obiektywny”) z wiadomościami bardzo subiektywnymi, ukazującymi indywidualne przeżycia i doświadczenia z podróży do danego miejsca. Często można tu odnaleźć wiadomości, które znajdują się w przeciętnym drukowanym przewodniku, ale też informacje dotyczące „sprawdzonych” potraw, refleksje dotyczące sytuacji problematycznych i kwestii zdrowotnych. Jest to zbiorowo budowane wyobrażenie o tym, jak powinien wyglądać idealny przewodnik.

Nie istnieje tu (podobnie jak w Wikipedii) określona wyraźnie zależność pomiędzy objętością i szczegółowością tekstu oraz rangą informacji. Brak takich proporcji powoduje, że opis niestrawności spowodowanej jedzeniem brudnych owoców w krajach tropikalnych może być dłuższy niż opis niejednego państwa. Z drugiej strony, takie indywidualne podejście do definicji świata stwarza nowy rodzaj porządku wartości: może właśnie często występujące problemy żołądkowe są istotniejsze dla podróżnego, niż opis rzadko odwiedzanego przez turystów kraju. Jest to porządek – nie zapominajmy – tworzony przez samych podróżnych, na bazie ich doświadczeń i wiedzy, ale też odpowiadający ich potrzebom.

Jednocześnie ważnym problemem obecnym w Wikitravel jest nierównomierność mapowania świata. Jest ono równie „chaotyczne”, jak w Wikipedii. Unaocznia jednak zainteresowania twórców konkretnymi częściami świata, faworyzowanie określonych turystycznych destynacji. Wiąże się to również z projektowanym odbiorcą Wikitravel, która zgodnie z deklaracjami wikitravelerów przeznaczona jest:

[…] dla użytkowników podłączonych do Internetu w drodze, skulonych późnym wieczorem w kafejce internetowej w jakiejś ciemnej dżungli, którzy potrzebują aktualnej co do minuty informacji dotyczącej zakwaterowania, transportu, jedzenia, życia nocnego i innych potrzeb (necessities); dla użytkowników nie podłączonych do Internetu w drodze, siedzących w pociągu z wybranym działem Wikitravel na swoim PDA, palmtopie, laptopie, telefonie komórkowym czy aparacie cyfrowym; dla użytkownikow podłączonych do Internetu, wciąż planujących przejrzeć kierunki, stworzyć itinerarium, dokonać rezerwacji i ekscytować się swoją podróżą; do wydruku pojedynczych artykułów, takich jak wydruk listy muzeów czy barów karaoke schowany na wszelki wypadek w kieszeni plecaka, lub przeznaczony do skopiowania, gdy ktoś inny potrzebuje; do przewodników potrzebnych ad hoc, małych, stosownych do celu przewodników książkowych, które pasują do określonego itinerarium; do włączenia do innych przewodników, by dawać zaktualizowaną informację dla wydawców przewodników. (Wikitravel 2007)

Ma to być przede wszystkim serwis służący wymianie wiedzy, którą cechować powinien brak stronniczości (zabrania się zwłaszcza reklamy turystycznej) i pewna swoboda redagowania treści. Zasady są dosyć proste, a jeśli się ich nie przestrzega, użytkownik może mieć świadomość, że inni współtwórcy Wikitravel skorygują błędy rzeczowe oraz styl artykułu i prędzej czy później dostosują go do standardów wymaganych w projekcie, zgodnie z zasadą monitoringu społecznego. Tego rodzaju działania mają ułatwiać podróże i zbieranie informacji w drodze oraz ich planowanie. Jednocześnie budują globalną społeczność zainteresowanych nimi ludzi. Artykuły redagowane są w taki sposób, by umożliwiać zdobycie informacji, ale nie zmuszać i nie zachęcać do podejmowania wyraźnie określonych akcji. Podróżnemu pozostawia się pewien zakres wolności, nie jest on poddany presji zobaczenia danego miejsca czy korzystania z określnych usług. Może więc czuć się swobodnie, wiedząc, że nie jest manipulowany, nie jest obiektem akcji reklamowej, a jedynie ktoś doświadczony dzieli się z nim swoją opinią.

Projekty wykorzystujące ideę wiki sprzyjają zatem redefinicji pojęcia wiedzy. Jest to wiedza oparta na dialogu, czyli zapośredniczona i subiektywna. Współczesny człowiek jest zatem poniekąd skazany na mediację i dyskusję – operuje bowiem w świecie, gdzie autorytetów jest tyle, ile stron w Internecie. Można tu przywołać rozważania Davida Weinbergera (2005, 76-68) o współczesnym kształcie wiedzy – messiness staje się zaletą, wiedza pewna i uporządkowana nie jest potrzebna w świecie przesytu informacją. W tym kontekście wiedza zapośredniczona przez autorytety innych użytkowników medium staje się wartościowa – serwisy wykorzystujące ideę wiki i social bookmarking stanowią „ludzki” odpowiednik wyszukiwarek (search engines). W opinii Davida Weinbergera owo „społeczne oznaczanie” jest nową formą wiedzy. Z całą pewnością jest to skuteczna metoda walki z nadmiarem informacji.

Wiedza w społeczeństwie sieciowym wytwarzana jest w procesie spontanicznej wymiany informacji, dzięki hojności, z jaką internauci wspólnie oglądają i opisują świat. Nie chodzi tu zatem o głębię wiedzy – o to, by poznać wszystko dokładnie. W świecie nadmiaru informacji jest to zwyczajnie niemożliwe. Weinberger dzieli zatem postawy wobec wiedzy na tradycyjne oraz nowe Tradycyjne autorytety przyrównuje do odźwiernych czy strażników wiedzy gatekeepers. Przedstawicieli nowych sposobów postępowania z wiedzą określa mianem „oznaczających” (taggers), tych którzy nadają znaczniki. Nowe sposoby prezentowania wiedzy wyglądają paradoksalnie:

Linki, nie: pojemniki – strona jest tym, na co wskazuje.
Wiele znaczników, nie: pojedyncze znaczenia – rzecz zyskuje więcej znaczeń poprzez posiadanie wielu lokalnych znaczeń.
Bałagan, nie: czysty porządek – najlepsze definicje są dwuznaczne. (Weinberger 2005, 77)

Wątpliwości co do standardów wiedzy będzie zatem coraz więcej, proporcjonalnie do głosów w nowym społecznym dialogu czy raczej polilogu. Doskonale problem ten uwypukla popularność serwisów społecznościowych – opartych na założeniu, że sieć powinna tworzyć nowe możliwości otwartej komunikacji międzyludzkiej. Serwisy społecznościowe są dziś uznawane za jeden z najważniejszych wyznaczników Web 2.0. System rekomendacji społecznych, stosowanie zasady folksonomii oraz społeczne oznaczanie treści stanowią o ich atrakcyjności dla ludzi z różnych środowisk, o różnych zainteresowaniach czy kompetencji kulturowej.

Serwis Del.icio.us jako pierwszy umożliwił internautom samodzielne oznaczanie zawartości sieci, wedle indywidualnych kategorii i dowolnych znaczników. Oparty jest on na założeniu, że social tagging czy social bookmarking może stać się ważną aktywnością internautów, służy bowiem społecznemu porządkowaniu chaosu informacyjnego, a poprzez tworzenie sieci zaufania współużytkowników sieci sprzyja rozwojowi wiedzy i szybszemu wyszukiwaniu informacji. Znaczniki interesujących serwisów internetowych mogą w pewnych sytuacjach służyć samemu oznaczającemu jako rodzaj zakładek (bookmarks), ale przede wszystkim służą wielu innym internautom.

Dzięki aktywności wielu internautów, ich wyszukiwaniu, kategoryzowaniu, oznaczaniu, opisywaniu i publikowaniu znaczników – każdy użytkownik serwisu może szybko i precyzyjnie odnaleźć interesujące go informacje. W odróżnieniu od wyników wyszukiwania dostępnych dzięki wyszukiwarkom, materiał znajdujący się w Del.icio.us jest już wstępnie przesiany przez filtr społecznego tagowania. Oznacza to, że wyniki wyszukiwania w Del.icio.us poddane zostały wcześniejszej selekcji i opisowi, który pomaga szybciej odnaleźć serwisy odpowiednie do potrzeb szukającego informacji internauty. Poprzez wyszukiwanie tematyczne w serwisie typu social bookmarking można zatem dotrzeć do pola semantycznego związanego z wyszukiwanym elementem.

Podobne rozwiązanie stanowi serwis Flickr, pozwalający na wyszukiwanie tematyczne upublicznionych obrazów fotograficznych. Jest to serwis fotoblogerski, wykorzystywany jako przeznaczona do przechowywania i publikowania fotografii przestrzeń na serwerze w sieci. Z jednej strony pełni on więc funkcję prywatnej strony internetowej czy bloga, z drugiej – dodatkowego dysku zewnętrznego, jeszcze z innej grupy dyskusyjnej dotyczącej fotografii. Narzędzia tego typu zdobywają wielką popularność, dlatego następuje szybki ich przyrost. Wśród nich wiele służy publikacji róxnych pryawtnych mediów, w tym filmów (YouTube, Vimeo, Google Video) czy też nagrań dźwiękowych (Jamendo). Bardzo ważnym czynnikiem uważanym za podwalinę Web 2.0 są także serwisy blogerskie, które wzmogły zainteresowanie prywatną twórczością internautów oraz ukazały siłę dziennikarstwa społecznego. Do pewnego stopnia można uznać je za narzędzia pokrewne serwisom typu social bookmarking – w każdym razie poprzez nieformalny system rekomendacji i zasady folksonomii przyczyniły się one do wzmocnienia rangi serwisów społecznościowych.

Aktualnie serwisy tego typu wykorzystywane są przede wszystkim jako narzędzia autoprezentacyjne i fora towarzyskie – zarówno nieformalne – jak i profesjonalne, takie jak MySpace, FaceBook, LinkedIn, Grono czy Nasza Klasa. Wspólną cechą tych serwisów jest fakt, że skoncentrowane są one na użytkownikach. Zostały zaprojektowane przez specjalistów, ale o ich atrakcyjności decydują nie dostawcy usług, a sami użytkownicy umieszczający w nich swoje treści. Wspólna i indywidualna edycja treści kulturowych stała się podstawową aktywnością, dzięki której serwisy te stały się popularne. Użytkownicy umieszczają w nich teksty blogów, pliki video, zdjęcia, nagrania muzyczne, animacje czy inne utwory. Co niezwykle istotne, umożliwiają one też różne sposoby komunikacji użytkowników pomiędzy sobą (w czasie rzeczywistym lub asynchronicznie), a nie z dostawcą usług, który dla użytkowników zazwyczaj nie jest atrakcyjny jako interlokutor. To nie oferta handlowa czy gotowy serwis informacyjny, ale wspólnota – żywa struktura tworzących ją ludzi, wraz z wielością punktów widzenia, różnicami zdań i wartości, sprzecznych opinii na dany temat. To rodząca się więź pomiędzy obywatelami jednego sieciowego społeczeństwa, w którym każdy komunikujący się internauta jest ważny i – co ważne – prawdziwy. Oznacza to, że wszystkie opinie należą do konkretnych prywatnych osób, nie do przedstawicieli handlowych, telemarketerów, handlarzy obnośnych, specjalistów od reklamy i public relations. Prywatne opinie noszą zatem znamiona opinii prawdziwej.

Właśnie dlatego, a także dla ochrony prywatności użytkowników, serwisy te korzystają często z systemu referencji, który można traktować jako oznaczanie rzeczy, treści, ale też i ludzi. Na tej zasadzie działają serwisy towarzyskie pomagające wyszukać znajomych ze szkoły (Classmates, Nasza Klasa) czy też zbudować sieć powiązań towarzyskich (FaceBook) lub biznesowych (LinkedIn). Chodzi tu przede wszystkim o tagowanie ludzi, oznaczanie ich wiarygodności według zasady znajomości, często także w szerokim znaczeniu „teorii” sześciu stopni separacji (Six Degrees of Separation), spopularyzowanej niegdyś przez Lonely Planet. Według tej koncepcji cała ludzkość jest sobie bliska, wszyscy ludzie pośrednio się znają. Wszyscy ludzie mają swoich znajomych lub są znajomymi ich znajomych, czy też znajomymi znajomych ich znajomych etc. System rekomendacji wykorzystywany w omawianych serwisach opiera się na podobnym podejściu do związków pomiędzy internautami lub przynajmniej na ewentualności takich powiązań.

Opinie współobywateli czy współużytkowników (tzw. peer reviews) stają się tym samym podstawą komunikacji w Web 2.0. Ułatwiają nawiązanie kontaktu z dawnymi znajomymi czy umożliwiają kontakty naukowe lub biznesowe. Jest to nowy rodzaj społecznego poręczenia wzmagający zaufanie w elektronicznym środowisku. Podobne systemy rekomendacji wykorzystywane są także w pismach internetowych czy e-handlu różnego typu (m.in. Allegro, Hostel World). W tym wypadku może chodzić o system poręczenia handlowego dla konkretnej osoby (aukcje internetowe) czy dla konkretnego dostawcy danej usługi (usługi turystyczne). Szczególnym przypadkiem funkcjonowania tych zasad są wspólnoty podróżnych i gospodarzy skupionych wokół serwisów takich jak CouchSurfing, Hospitality Club, Servas, Stay4Free, Place2Stay, Global Freeloaders, BeWelcome etc. To wspólnoty, które system elektronicznego poręczenia przenoszą także do rzeczywistości pozasieciowej, oferując sobie wzajemnie gościnę i towarzystwo. Rekomendacje od podróżnych lub gospodarzy stanowią istotny element profilu każdego członka takiej wspólnoty, i tym samym przyczyniają się do ich sukcesów podróżniczych oraz towarzyskich.

Wszystkie omawiane tu serwisy można uznać w istocie za pokłosie sukcesu Google PageRank, systemu pozycjonowania serwisów internetowych nie według treści zawartości, lecz w zależności od ilości odsyłaczy do tej strony z innych serwisów (czyli za zasadzie ilości cytowań). A zatem nie według czynników obiektywnych, a według czynników subiektywnych. Im ciekawszy serwis zdaniem internautów, tym wyższa pozycja w rankingu wyszukiwań. Co niezwykle ważne, serwisy społecznościowe oparte na systemie rekomendacji przyczyniają się nie tylko do wzmocnienia więzi interpersonalnych w komunikacji internetowej (a zatem zdehumanizowanej w tym sensie, że zapośredniczonej medialnie), ale też mają głębsze konsekwencje dla całokształtu naszej kultury.

Serwisy i projekty oparte o social bookmarking rozwijają bowiem także nowy typ myślenia o wiedzy i autorytecie. Każdy internauta staje się opiniotwórczym źródłem, gdy indeksuje i opisuje swoje ulubione strony w Del.icio.us, własne zdjęcia we Flickerze czy filmy w YouTube. Równorzędny aktor komunikacji – inny internauta – przejmuje rolę fachowego źródła wiedzy: uprawnia go do tego jego doświadczenie. Jest to przede wszystkim doświadczenie w wyszukiwaniu, co potwierdza tezę Johna Battelle o fundamentalnym znaczeniu procesów wyszukiwania dla dzisiejszej kultury (Battelle 2006, 11-17). Umiejętność ta daje dostęp do wiedzy innych użytkowników sieci, jest zatem podstawowa dla współczesnej kultury. Istotna jest tu chęć współtworzenia wspólnej mentalnej przestrzeni (“konektywnej inteligencji” wedle terminologii Derricka de Kerckhove) i ułatwienia innym użytkownikom poruszania się w Sieci. Można widzieć w tym również chęć dialogicznego oznaczania tego, co pomijają nawet najlepsze wyszukiwarki, które przecież indeksują treści, ale nie są w stanie ich zinterpretować. Z drugiej strony jest to po prostu nowy system szerokiej społecznej wymiany dobra podstawowego dla współczesnej cywilizacji – informacji.

Wynika to z podzielanej powszechnie przez internautów świadomości wspólnej własności informacji i prawa do niej. Z całą pewnością przyczyniły się doń takie projekty jak Wikipedia, ale także Internet Archive, które zajmuje się gromadzeniem różnego rodzaju tekstów kultury, ich digitalizacją i odpowiednim przechowywaniem. Tworzy je wprawdzie organizacja o charakterze non profit, funkcjonująca na zasadach biblioteki i współpracująca z różnymi instytucjami naukowymi, a nie otwarta wspólnota internautów, każdy jednak może przyczynić się do powiększenia zasobów Archiwum poprzez dodanie swojej strony internetowej do indeksu Wayback Machine. Poza tym, warto wspomnieć o Internet Archive w omawianym kontekście, przyczynia się ono bowiem w sposób niezwykle istotny do redefinicji pojęcia dziedzictwa kulturowego i wiedzy w społeczeństwie sieciowym. Wśród celów Internet Archive, interesujące wydają się zwłaszcza następujące: „ochrona naszego prawa do wiedzy”, „ćwiczenie naszego prawa do pamiętania”, „śledzenie drogi zmian naszego języka”, „ukazywanie drogi ewolucji Sieci”, „odkrywanie, co Sieć mówi o nas samych” czy też swego rodzaju archeologia Internetu (Internet Archive 2007).

Internet Archive pracuje nad uratowaniem Internetu – nowego medium o dużym historycznym znaczeniu – oraz innych cyfrowych materiałów przed zniknięciem w przeszłości. […] Pracujemy nad zachowaniem zapisu dla przyszłych pokoleń. (Internet Archive 2007)

Internet Archive jest prawdziwie multimedialnym zbiorem tekstów kultury. Ratuje od zapomnienia nagrania dźwiękowe czy filmowe, które wcześniej dostępne były jedynie wąskiej grupie specjalistów w pilnie strzeżonych archiwach radiowych czy telewizyjnych. Nawiązuje też do tradycji Biblioteki Aleksandryjskiej, gromadząc i digitalizując zbiory biblioteczne. Nie jest to pierwszy tego typu projekt ― wśród podobnych pierwszeństwo należy się zdecydowanie The Project Gutenberg, inicjatywie Michaela Harta z roku 1971 (idea wspólnotowego tworzenia elektronicznej biblioteki, początkowo poprzez przepisywanie, a później poprzez skanowanie literatury pięknej – dzieł, które przeszły do domeny publicznej, tj. pozbawione są praw autorskich. Celem projektu Harta jest udostępnienie dziedzictwa kulturowego ludzkości w formie wolnych książek elektronicznych (eBooków). Chodzi tu nie tylko o wolność w sensie darmowego dostępu, ale też o wolność twórczego wykorzystania treści (The Project Gutenberg 2007). W przewiwieństwie do inicjatyw tego typu, Internet Archive zachowuje nie tylko same treści tekstów, ale i wczesne wydania książek wraz z układem graficznym i typografią o walorach artystycznych, a także dokumenty i artykuły naukowe z różnych dyscyplin.

Internet Archive urzeczywistnia także ideę „wehikułu czasu”, umożliwiając spojrzenie w przeszłość samego Internetu, dzięki mechanizmowi Wayback Machine. Jest to system gromadzenia danych i ich indeksowania, pozwalający na zapisywanie serwisów internetowych i ocalenie ich przed zupełnym zniknięciem z cyberprzestrzni. Za sprawą Wayback Machine można dziś obejrzeć archiwalne wersje serwisów internetowych począwszy od 1996 roku. Dzięki nieustannemu rozwojowi mocy serwerów system od lat przesiewa informacje i indeksuje zawartość Internetu wciąż na nowo. Tym samym umożliwia prześledzenie rozwoju estetyki serwisów internetowych oraz samej technologii związanej z siecią, językami kodowania, programami czy ewolucją interfejsów. Wayback Machine zwraca uwagę na efemeryczność kultury elektronicznej, na jej wysoką wartość dla dziedzictwa kulturowego przyszłości oraz na wagę wolnego dostępu do kultury dla rozwoju społeczeństwa informacyjnego w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Świadomość ulotności wiedzy oraz chęć zachowania śladów współczesnej kultury sprawiły, że Archiwum stale poszerza swoje zbiory, stając się największym muzeum ludzkiej wiedzy i walcząc o wolność informacji, co Brewster Kahle ― dyrektor Internet Archive ― uznaje za podstawowy cel projektu (Terdiman, Kahle 2007).

Postulat uwolnienia informacji istotny jest też dla społecznego dziennikarstwa i serwisów budowanych na podstawie treści tworzonych przez użytkowników (user-based content), stanowiących rdzeń zjawisk zwanych Web 2.0. Wolność kultury jest naczelnym celem wielu społeczności, w tym ruchu Creative Commons wspieranego przez Lawrence’a Lessiga. Społeczność ta proponuje uwolnienie tekstów kultury, czyli przesunięcie ich do domeny publicznej lub udostępnienie na licencjach typu Creative Commons (CC), aby stanowiły materiał twórczy dla kolejnych pokoleń autorów. Chodzi tu o poszerzenie dostępu do dzieł za zgodą samych autorów. Takie uwolnienie kultury ma na celu przeciwdziałanie homogenizacji treści, która następuje w wyniku fuzji korporacji na rynku medialnym (Lessig 2005, 194).

Wolne kultury są kulturami, które pozostawiają wiele treści otwartych, tak, by inni mogli tworzyć na ich podstawie. W kulturach zniewolonych lub opartych na przyzwoleniu, swobodnych pozostaje o wiele mniej treści. Nasza kultura była kiedyś wolna, obecnie jest nią w coraz mniejszym stopniu. (Lessig 2005, 55)

W takim ograniczeniu Lessig upatruje przede wszystkim ograniczenia innowacyjności i twórczości. W jego rozumieniu prawa autorskie w tradycyjnej formie podtrzymują status quo wygodny dla nielicznych, a krępujący swobodny rozwój kultury i akumulację wiedzy oraz wartości twórczych. Wolność oznacza zatem otwarcie sztuki i nauki na dyskusję społeczną: reinterpretację, re-kreację i miksowanie. Otwartość informacji kulturowej pozwala współczesnym artystom-bricoleurom tworzyć nowe dzieła, wyzwala ruch myśli i przepływ inspiracji. Licencje typu Creative Commons akcentują wartość przepracowywania pewnych konceptów przez ludzkość (Lessig 2005), a zatem wartość diachronicznego i synchronicznego dialogu społecznego.

Transformacje, jakim ulega wiedza w dobie Web 2.0 oraz znaczenie tego terminu są wielorakie. Przede wszystkim wiedza staje się przedmiotem dyskusji, namysłu wspólnotowego i społecznej troski. Negocjacja znaczeń, dialog czy polilog w formie głosowania, sporu – ale też wymiany opinii czy systemu rekomendacji – to podstawowe ramy znaczenia tego terminu określone przez praktyki społeczne obecne w sieci. O ile wcześniej wiedzę można było w pewnym sensie uznać za negocjację znaczeń, była to przede wszystkim metafora badawcza. W każdym razie negocjacja odnosiła się do wąskiego grona naukowców i zawodowych myślicieli. Współczesne sieciowe wspólnoty wcielają ten ideał dosłownie – poprzez dyskusje, spory i głosowania nad definicjami, terminami czy opisami. Jednocześnie otwierają one dyskusję na tematy naukowe, pozwalając kształtować wiedzę także amatorom (w tradycyjnym sensie pojęcia). Oznacza to istotną zmianę także w dyskursie naukowym, który coraz częściej (przynajmniej w niektórych dziedzinach) musi uwzględniać dyskurs popularno-naukowy, kształowany przez społeczności sieciowe.

Niezwykle istotnym elementem nowego porządku wiedzy jest autorytet społeczny, zakorzeniony we wspólnotowym zaufaniu i hojności internautów, ideałach otwartości informacji i demokracji w dostępie do niej. Równie ważne dla tych wspólnot ideologie to kontrola społeczna nad państwem i mediami (dziennikarstwo społeczne, user-based content) oraz chęć współdziałania dla wspólnego dobra społeczeństwa (praca non profit, współtworzenie wiedzy, social tagging). W tym kontekście folksonomia, systemy opinii, rekomendacji i uznania na zasadach afiliacji stają się podstawową ramą wyznaczającą porządek w omawianych społecznościach. Opinie współużytkowników danego serwisu funkcjonują zatem jako wiedza pewna, natomiast zwątpienie w dotychczasowe autorytety może wydawać się zastanawiające. Tym samym przyszłość serwisów komercyjnych opartych na tzw. peer reviews – choćby w turystyce czy handlu wydaje się obiecująca. Może to mieć związek ze znużeniem komercjalizacją komunikacji interpersonalnej oraz masowej i z dewaluacją znaczenia reklamy. Transformacji ulega jednocześnie myślenie o więzach międzyludzkich i próba (udana) dodatkowej humanizacji komunikacji medialnej.

Metamorfozie podlega nie tylko sam porządek wiedzy i znaczenie autorytetu, ale też całokształt wiedzy o świecie. Wiedza ludzka staje się jednocześnie bardziej wiki, a zatem jest budowana społecznie w sposób świadomy i odpowiedzialny. Nie oznacza to paradoksalnie zaprzeczenia klasycznym ideałom studiowania i zdobywania wiedzy oraz jej tworzenia. Z całą jednak pewnością są to dziś zjawiska bardziej egalitarne, niż w epoce przed Internetem czy w dobie Web 1.0.

Bibliografia:

Battelle John (2006): Szukaj. Jak Google i konkurencja wywołali biznesową i kulturową rewolucję. Przeł. M. Baranowski. Warszawa: PWN.

Berger Peter L., Luckmann Thomas (1966): The Social Construction of Reality: A Treatise its the Sociology of Knowledge. Garden City, New York: Anchor Books.

Bush Vannevar (1945): As We May Think. „The Atlantic Monthly”, July; URL: <http://www.ps.uni-sb.de/%7Educhier/pub/vbush/vbush.shtml>.

Grossman Lev (2006): Time’s Person of the Year: You, „Time”, 13 December, URL: <http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,1570810,00.html>.

Internet Archive (2007): About IA, URL: <http://www.archive.org/about/about.php>.

Kahle Brewster, Terdiman Daniel (2007): Fighting to protect copyright ‘orphans’. Brewster Kahle interviewed by Daniel Terdiman. CNET News.com. January 31, URL: <http://news.com.com/Fighting+to+protect+copyright+orphans/2008-1025_3-6154860.html>.

Lessig Lawrence (2005): Wolna kultura. Przekład zbiorowy. Warszawa: Wydawnictwa Profesjonalne i Akademickie.

Maj Anna (2007a): Konstruktywizm społeczny jako ideologia społeczeństwa sieciowego, [w:] Oblicza komunikacji 2: Ideologie w słowach, gestach i obrazach. Red. I. Kamińska‑Szmaj, T. Piekot, M. Zaśko‑Zielińska. Seria: Język a komunikacja [w druku].

Maj Anna (2007b): Media w podróży, Katowice: Wydawnictwo Naukowe ExMachina [w druku].

Manovich Lev (2006): Język nowych mediów. Przeł. P. Cypryański. Warszawa: Wydawnictwa Profesjonalne i Akademickie.

The Project Gutenberg: No Cost of Freedom? URL: <http://www.gutenberg.org/w/index.php?title=Gutenberg:No_Cost_or_Freedom%3F&amp.html>.

Weinberger David (2005): When Things Aren’t What They Are, [In:] Hybrid – Living in Paradox. Ars Electronica 2005. Red. Ch. Schöpf, G. Stocker, Linz: Hatje Cantz.

WikiMap Linz, URL: <http://wikimap.hotspotlinz.at>.

Wikipedia (2007a): Nasza odpowiedź na krytykę, URL: <http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Nasza_odpowied%C5%BA_na_krytyk%C4%99>.

Wikipedia (2007b): Deklaracja Bociańskiego, URL: <http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Deklaracja_Bocianskiego>.

Wikipedia (2007c): Deklaracja Przykuty, URL: <http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Deklaracja_Przykuty>.

Wikitravel (2007): Goals and Non-Goals, URL: <http://wikitravel.org/en/Wikitravel:Goals_and_non-goals>.

O FBReader é um leitor de eBooks multiplataforma disponível para Windows, Linux, Maemo (Nokia 770/N800/N810), Sharp Zaurus, Archos, Pepperpad, Motorola A1200, Android (FBReaderJ) e MacOS X.

O FBReader permite a leitura de vários formatos de eBooks, entre eles: ePub, fb2, Plucker, Mobipocket e outros. E agora, em sua versão beta mais recente, disponível apenas para os sistemas Linux (com pacotes para o Debian e o Ubuntu), a leitura de arquivos no formato eReader (.pdb). É um ótimo aplicativo para aqueles que desejam ler livros em netbooks com tela de 7″ ou no Nokia N800.

E, para baixar eBooks, pode-se procurar no Project Gutenberg e Manybooks.net, além dos outros sites citados nos posts anteriores.

Sites:

• FBReader
• Project Gutenberg
• Manybooks.net

Our group project is looking really very exciting, as after further discussion we now have a far clearer business statement: a guide to free and very cheap books in the UK.  Finding them, reviewing them, getting rid of the print ones once you’ve read them so that others can enjoy them.

We also want to include links to related resources that we don’t necessarily cover, such as libraries and local events, bookswaps and sites where you can review things and which will recommend your next read on the strength of what you’ve enjoyed so far.  We’ll also include book-related networking sites in this, such as librarything.com and readernaut.com

The main part of the site will be about finding the free stuff.  Here are some of the ideas we came up with:

• Your local library (well, of course) – such as a rough guide to finding out about it and using it, especially for those who may never have been in before or went once but found it too daunting
• Other libraries you’re entitled to use and reasons you may be interested in them
• Schemes such as Bookstart – http://www.bookstart.co.uk/
• E-books, such as Project Gutenberg and Google Books

I hope we can include the following:

• Self-published material such as zines and comics, for example http://www.zinebook.com/ and http://www.unshelved.com/
• Interesting newspaper columnists and blogs to follow - as this is so subjective, we’ll need to see what each of us likes and see how this could fit into the site

I definitely think we should have another page suggesting other places to go where not everything is free, but where there may be both free and cheap items available.  Once people have become hooked on books (as they surely will!) they may feel able to spend a little bit of money, so it would be good to give them that option.  We can ask around to find out what people consider to be cheap.  Places like:

• Book shops – high street and online – which we know personally are good for second-hand, remainders and other sales
• Second hand, independent and radical book shops, for example those which stock cheap and possibly free publications (such as zines)
• Perhaps a brief introduction to book shops on the Charing Cross Road and other well-known shops or markets
• Local and country-wide events, e.g. book sales, book fairs

As i said before in a previous entry, i really want to include independent retailers.  I hope to include zines and comics for a similar reason.  These are made by people rather than organisations, usually sold at cost-price, are sometimes completely free (like mine) or can be found online.  I haven’t consulted the others properly about this yet so need to see what they think.  Do these count as books?

This plan is brilliant because it could quickly become a really nice community web-site, aimed at people who think books (and even reading at all) isn’t something available to them, because they don’t have the money, don’t know where to start looking, or like reading and/or know a little about it all but would like to read more.

We came up with a few attempts at catchy, self-explanatory names but so far we’ve been unsuccessful.  (My suggestion of Bookdog was vetoed – sad.)

Since the group last talked about it, i’ve come up with a few: bumblebooks, which is brilliant but taken (although maybe a variation can be found), booktrooper (in the vein of readernaut), bookcrash (in the sense of price crash - but it sounds horribly tacky to me, somehow) and my favourite so far: Books For The People!  If the others like this, our logo could be a fist in the air… holding a book, ha ha.

As for project management, we’ve signed up to Ning to see what it does.  Before we meet up again on Wednesday morning (before the other module’s class) i’m going to mess around with Googledocs, then e-mail the others to get them to join in.

Next we must of course draw up our list of priorities!

Then: who will do what, how will we communicate… and that all important name.

I’ve never read Moby Dick. Nor have I ever read the electronic version of a full-length novel in its entirety – as a PDF, with a Kindle, an eBook reader – in any way. But I just moved into a house under construction and must leave everything packed in boxes and I’m traveling a lot and I got an iPhone, with an eBook reader called Stanza, and a wealth of open source texts at my disposal from Project Gutenberg. So I downloaded Moby Dick, as I figure I can carry it in my pocket while all of my other books are packed away.

VS

So my question is: am I asking for trouble? Is it possible to consume epics on a 3.5″ screen?

Because I’m far too lazy to keep thinking up puns that involve the word “plug,” I’m sticking with one title from here on out.

New bloggers on the roll include Bob Belvedere, who I introduced in this post. He describes himself as follows:

I like to describe myself as an 18th Century conservative.  I am not an ideologue and, therefore, do not subscribe to any ‘ist’ or ’ism’.  I want to be left alone.  I believe the Federal Government should not be allowed to take any actions not permitted by The Constitution.  State and local governments should, likewise, be bound by their constitutions and charters.  Life is absurd.  Any man who does not have at least one vice should not be trusted.  The 17th Amendment should be repealed [and possibly the 19th].  Thomas Jefferson was a blackguard.

Mr. Belvedere’s blog skillfully blends the high and the low, as evidenced by his strict adherence to Rule 5. I dig it.

Another good site, Fishersville Mike, linked me up last Sunday. The blog consists of pithy observations on politics – the best kind.

I’ve also added Sean MacCloud (who I’ve seen commenting on my site and at The Spearhead), Luv(sic) (same), Darwinian Conservatism by Larry Arnhart (linked at Chuck’s place), Joe Bageant (forgot where, but I’ve been meaning to read his book Deer Hunting with Jesus for some time – Fred Reed has a good review), Everyday Thoughts on Life (linked at Novaseeker’s), Instapundit (which I’ve started reading again), and The Sartorialist (again, forgot where). I’m generally free and generous when it comes to linkage, so if you’re a blogger who reads and enjoys In Mala Fide, let me know and I’ll add you to my almighty blogroll (and less mighty reader).

Moving on, Cless Alvein introduces a mathematical way to calculate male attractiveness:

Men can improve their situation dramatically by increasing their sociosexual confidence. It’s difficult to do this, because PUA gimmicks only offer a marginal benefit, but it can certainly be done by improving one’s social skills, learning to tolerate rejection, and developing confidence through experience in all areas of life. A man’s sociosexual confidence also tends to improve over the course of his life. For this reason, although a man’s physical appearance peaks in his late 20s, as it does for women, his overall attractiveness to women is likely to peak in his mid-40s, with his gains in sociosexual confidence sufficient to offset his (mild) physical decline. A man who improves his “game” from a lagging 4 to an average-plus 6, with no changes to his physical appearance, increases his “batting average” by 237 percent. His dry and single spells, if he maintains the same standards, will be three times shorter.

Very cool stuff.

Knack, a Venusian Arts coach, guest-posts at Roissy in DC on gameless PUA instructors teaching useless skills:

That’s one of the things that pisses me off about all these people coming out about “natural game”. 95% of “naturals” are just good looking dudes that girls want to fuck. They have always been good looking and women have been approaching them for sex and dating. Because they have always been approached they have been positively reinforced for sexual aggression (even though they rarely actually start out sexually aggressive). These men can’t teach you anything. Because they never learned anything. It was handed to them. You see, like girls, very good looking men rarely have had to develop an actual personality (the key to pickup).

Also see Assanova’s response.

Whiskey writes on how e-books are changing the media world:

Already e-books are offering fast, and cheaper alternatives to printed books. Project Gutenberg has free, public domain HTML, audio/mp3, and “Plucker” e-books of classics such as Jules Verne’s “Twenty Thousand Leagues Under the Sea” and Mark Twain’s “Roughing It.” Plucker which is software available for both Palm Pilots and Pocket PCs, and runs on Linux, Macintosh OS X, and Windows, can read e-books prepared in that format. [Currently the Plucker site is unavailable, Sourceforge.com has various project files available. I have personally tried this with a Palm Tungsten, while offering limited readability, the software and content are free. Iphone owners have the option of using free application “Stanza” to read public domain books.

Another nail in Old Media’s coffin.

Bhanu Prasad posts on how culture affects sporting prowess:

A Culture that encourages competition and risk taking

In addition to sporting institutions, a nation needs to have a strong competitive culture. Competition ensures quality, and quality ensures the steady supply of champions.

There are few eastern cultures that actively discourage risk taking in favour of family and relationships. Such cultures are a death knell to sports. As sporting involves an unlimited success or a spectacular failure, and hence fraught with risk. The classic example is my own culture. Here men prefer stability to glory, wrapping nappies to war etc., No wonder we do not have a single explorer/conqueror on the lines of Zheng He or Belisarius.

He makes a number of compelling points.

Al Fin reports that the rate of evolution has exploded in the past 5,000 years:

One of the greatest intellectual curses of modern day humans is “groupthink”, which includes “political correctness” and excessive deference to authority. Mass incompetence provides groupthink with its power over populations. Mass incompetence is fed by poor childraising, perverse educational practises, a self-destructive popular culture, and the mass indoctrination into the groupthink cult by media and higher academia.

I look forward to the smashing of egalitarian shibboleths in the years to come.

anoukange tells the story of her life in descriptive prose:

If you were my man I would stand before you as an offer.  I would work to know you and dream your dreams with you.  I would vacuum in lace, I would time release my secrets and my desires to extend the ride of intrigue, I would be elegant on your arm and never question you in public, I would whisper dirty deeds into your ear and leave your thoughts to wander, I would keep my wrists skinny through out the years so that you may always pin them down with one hand only, I would give you the pillow you preferred, I will keep my skin firm, my muscles toned, my mind flexible, I would go deep, I would go down, I would cook your favorite foods, I would water your roots and iron your shirts, I would carry myself with class, I would fill your cupboard with Jack, I would kiss you with my hands on your face, I would sneak my foot up your leg under the table at dinner, I would steal glimpses of you in movie theaters and memorize your profile, I would keep my hair long and lush so you could pull it, I would absorb your stress and melt it, I would desire your brain, your ways and your pauses, I would trim your hair with precision, I would never stand in the way of your spirit, I would listen to your stories, I would digest you in inches, I would allow you your space and freedom, I would love you, hold you, fuck you, know you, believe in you, travel with you, stay in with you, drink with you, sleep beside you and live beside you.

Beautiful.

Alex Birch explains what differentiates CORRUPT from other anti-modern groups:

Our positive psychology sets us apart from the rest, because if you think like we do, you can achieve so much more good in life. Think about the whiners who always complain about how violent society is, how corrupt our leaders are, how NWO is controlling us, and how unfair life is. What do they really get done? Not much. Then think about the people who are aware of the problems around them, but believe they at least can change their daily environment. Who do you want to be? What do you want to be–bitter and angry or positive and successful?

The world is fucked. Now get over it and enjoy your life.

Φ reports on divorce statistics:

Taken at face value, the survey shows that either the common belief that women only initiate divorce for really good reasons is far from the reality, or the standard of what constitutes a “really good reason” has changed dramatically over the last 50 years. Conservative commentators have almost certainly fallen victim to the first delusion; however, the latter explanation appears to account for the behavior among women in the broader society.

Talk about confirming everything that the MRAs have been saying for years.

FeministX inveighs against the gay male influence and insistence on excessive thinness in the fashion industry (NSFW image):

But I don’t buy this anymore. These excuses are repeated so often that people don’t stop to think about the baseless nature of these claims. If designers want clothes on hangers, why don’t they just put them on hangers and mechanically lift them onto the runway? And why exactly are the clothes supposed to be on human hangers? In the 80s, fashion models were attractive to normal people and the concept of fashion didn’t collapse because of this. The idea is supposed to be that the clothing becomes fashionable, which means that some real women will wear them. And why do men with no interest in female bodies insist on making careers out of designing/presenting/marketing etc clothing for the female body?

It always amuses me when feminists rant about how starvation chic in the fashion industry is a product of the Evil White Heterosexual Patriarchy, when in fact it’s the fags who are making those girls stay thin.

Aoefe argues a controversial point – women are naturally submissive:

I believe the desire for a woman to be submissive to her man is innate, plus I believe women are wired to be submissive to proper authority in general.    Submissive, as I see it, is described as agreement, respect, duty, or deference.  I don’t personally view it as meek, passive or tameness.   I believe submissiveness is a feminine trait and I believe women have lost touch with this inborn need.

Alias Clio has also prepped a interesting response on her blog.

Chuck asks whether single men or married men are better at sex:

Having relations with a variety of women allows a man to know how to respond to the various sexual tastes of women. Some prefer the long game, some the short. Having the dexterity to handle both facets allows a man to quickly adapt to the given situation. Being with the same woman only lets the man adapt to the facet that the woman prefers. Being with a variety of women lets a man learn different techniques for pleasing women in general. If something doesn’t seem to push the buttons, a man can respond by digging deep into his bag of tricks. He adds to his tool-belt – if you will.

The answer will hopefully not shock anyone.

Gunslingergregi posts a picture of himself with his girl and this note:

Fuck thats hot shit god dang.

Go look at that picture, now. Gunslingergregi is a model of alphatude. He just oozes badass from every pore. Congrats to him and his woman.

Trumwill tells us why it’s not easy being a tall woman:

One of the things that some of the taller guys didn’t get is that it’s different when a tall guy is joshed around with because of his height and when a taller girl is. Tall guys, unless they’re freakishly tall, do not generally have reason to be self-conscious about their height. None of the bullies I ever had made fun of me because I was tall. Maybe it’s because my width was a more obvious point of criticism, but I also think because there’s no percentage in going after a guy because he’s tall. Notably, some people made fun of Clint for being short. But he wasn’t short. He was just standing next to me a lot. For girls, though, it’s different. Being tall is considered unfeminine by some. Some guys do discriminate against them. They are likely to have an even more difficult time finding clothes that fit than a tall guy is and the clothes they purchase matter more. So even lighthearted ribbing on a woman’s height that would be perfectly acceptable on a guy can be more problematic with a woman.

As an aside, the Justin that Trumwill mentions as claiming women prefer men fatter then they are is the same Justin who denounces game as “soul killing poison” (despite not knowing what it is), the same Justin who claims “feminism is a weak force,” and the same Justin who thinks picking up strippers is easy. Just saying.

Kamal S. posts on ways of dealing with penis injuries:

Injuries involving extreme bends – by whatever embarrassing means through which they occur – are best iced down immediately. Medical care should be sought at once. It is possible to, well, break the thing in such a way that it’s shape is permanently affected.

Yeah yeah, I know some of you are laughing, but this is important information.

MarkyMark masterfully tears apart a blog posting by a feminist harpy who presumes that all men are potential rapists:

The reason why guys fail to respect what women say is because what women say is bullshit. For example, they say that they want good, decent guys, yet they take up with the worst jerks imaginable. If your actions are going to constantly go against what you say, then you cannot expect guys to take your words seriously. It’s cause & effect, not that women have a grasp of something so hopelessly obvious.

A great takedown of a terrible piece.

Rake goes out with some seduction community guys and comes to a terrible realization:

It’s becoming more and more clear to me that this sort of an outing is simply an exercise in the blind leading the blind. None of these guys really have any clue what they’re doing. They don’t know what they want to open with, how to transition, how to build attraction, establish comfort, etc. I don’t think any of them really understand how to escalate. I believe I mentioned in a previous post that there are just a handful of guys connected to the Seattle Lair that have any real game.

Yep, that’s the seduction community to a tee.

Talleyrand educates readers on the ways of sociopathy:

Antisocial really is a nonsense term that psychologists use.  It is a catch-all for people that behave the way society does not want them to.  There are hundreds of ways (perhaps thousands) of getting this diagnosis, and it is entirely circular.

Not to mention that women find sociopaths sexy.

Coldequation reminds us that the Axis leadership was completely and totally nuts:

Hitler’s decision to declare war on the US was even worse. He had already bitten off more than he could chew by fighting a two-front war which, as had already become apparent, would be a long slog rather than the quick Blitzkrieg knockout he had expected. What do you do in that situation? Declare war on the country with the largest economy in the world with little tactical benefit when you have no way to even strike at them, of course (there was a minor benefit in that the U-Boats could then engage in unrestricted warfare against American ships that were supplying the Allies, but that didn’t amount to much).

This is a good opportunity to pull out Gary Brecher’s classic column “Why I Hate WWII,” in which he makes a similar point.

Marquis posits an experiment you can run that will both improve your game and allow you to experience what’s like to be a chick:

In going to a gay bar as a male who is good looking or even simply not ugly, you will immediately notice something: eye contact. Guys will invariably stare you down like a piece of meat. These are not the furtive glances by females, particularly hot ones at that, but rather the looks of those who want you to know that they are viewing/checking out your goods. You will also probably have at least a couple guys offer to buy your drinks. Of those offering, the more overbearing, direct, and “won’t take no for an answer” types will be older men and/or less attractive/or drunk. It is so obvious, yet strange to see this in action. All the basic principles of being a woman are in effect, but to experience it firsthand is truly eye opening/perspective changing.

When you think about it, a lot of what comprises game is using women’s own tactics against them.

For those of you who are unfamiliar with Jack Donovan, The Spearhead’s newest contributor, Chip Smith interviewed him over at The Hoover Hog:

Can you be more specific — about these “highly questionable assumptions?”

The pursuit of knowledge isn’t the primary goal of any “study” program grounded in feminism. There is an obvious political agenda there. That’s the only reason why these programs even exist. While superficial debate occurs over doctrine and details, if you don’t buy into the primary goal and service the central idea, you are not “with the program.” It’s like arguing with someone who studies theology. God is the ultimate justification for every path of study, for every argument. The theologian’s claim to authority comes from God. If you pull God out of the equation, the whole thing falls apart.

If you don’t agree that creating a gender-neutral society is possible or desirable, then “feminist scholars” and “gender studies scholars” wield no real intellectual authority. If you aren’t prepared to accept on faith alone that sex is just a skin-deep costume, or that human societies have some sort of moral imperative to collectively wish-away or blind themselves to any meaningful differences between the sexes and do away with all gender roles, these people’s criticisms can be evaluated more realistically. They are priestesses and priests, propagandists, political operatives, interested parties. I’d no sooner expect objectivity from Karl Rove or a Jehovah’s witness knocking on my door. I’m familiar with their racket and I don’t find their arguments to be especially convincing based on my own first hand observation of human behavior.

A great read that’s gotten me more interested in Jack’s work. (And Chip, thanks for adding me to your blogroll.)

J dismantles the popular “cold climate adaptation” argument for white racial supremacy:

Polar people, like the Lapps, Nenet, etc. live several hundred kilometers to the North, in much harsher climates, and they are always tested as having one sigma lower IQ than Northern Europeans. Cold climate increases head size but not IQ. There is no correlation between latitude and IQ.

Pithy and accurate.

Robert Stacy McCain has two final postings on his brain-damaged cousin. From The American Spectator:

Meghan McCain would be well advised to stop exercising her First Amendment rights and instead invoke her Fifth Amendment right to remain silent, as determined under Miranda v. Arizona. Everything she says can and will be used against her in the court of public opinion.

If it seems like I’ve been linking Stacy a lot lately, it’s because he’s just that good.

Assanova offers advice on how to avoid seduction scamsters:

And when you’re looking at testimonials, don’t trust testimonials for the company, look for testimonials about that individual instructor. If no one is mentioning that instructor’s name in the seduction community, then you can bet that he is either a rookie instructor, or he just sucks and isn’t worth a mention. An instructor for a company can be amazing, and get a great testimonial, but that doesn’t mean that the other instructors are also amazing. Don’t make the mistake of reading a testimonial and assuming that it applies to every instructor within that company.

I’d estimate that most so-called “seduction gurus” are con artists. There’s little you can get from them that you can’t get online for free.

Slumlord has two great posts in which he evaluates game from an Aristotelean and Thomistic perspective, respectively. From the second post:

Now a Christian man is supposed to possess Charity. In the Aristotlean sense, Charity is directed toward the perfection of things. Charity seeks to “un-private” the thing to which it is directed. Now Charity in a man is not only directed to things outside himself but to himself as well. Therefore a Charitable man will seek the ridding of his imperfections.. Hence it would imply that activities directed towards finding a mate are a good, since the remedy of a privation is a good.

It also follows that the “goodness” of a remedy is in proportion to the degree in which it is restorative of the privation. Now as traditional dating advice has pretty much been a dismal failure when it comes to finding a mate, whilst Game has been enourmously successfull, the Christian interpretation of Game is that it is a moral good.

Yes, you read that right – God wants you to have game.

Dylan Sauders identifies the types of women who go to nightclubs:

I met an intelligent, attractive, emotionally healthy college graduate with a propensity for long term loving relationships. To be fair, she doesn’t usually go out, but I’ve found that most people you meet in clubs don’t usually go out – they just happened to that night for a special occasion like a roommates birthday.

There is no such thing as a “club girl.” There is no such thing as a “bar girl.” Those are just false distinctions thrown up by lameasses who can’t cut it in those places.

Agnostic writes on the best way to discipline girls who are acting up:

I paced slowly over to her, set my hand down on her shoulder, and said, “Don’t… Do that… Anymore…” I didn’t have a scowl on my face, nor a coddling or reassuring expression. Just that look like, you’re being annoying and need to knock it off. She stopped horsing around at that point, and when she was about to leave the area 10 minutes later, she tugged at my jeans from the floor and reached up to shake my hand and say i’m sorryyyyy with an honest worried look in her eyes. I took her hand but merely half-smiled and waved her off as though she were overreacting and being weird, which must have fucked with her mind a little more.

Always remember to never take shit from a girl.

emach dissects a blog post in which feminists talk about how to go about dating:

At one point in the history of your genetic lineage, your ancestor was the result of a man exercising his right to be with a woman bceause he’s bigger and stronger.  You exist because a man’s right to have a woman trumps a woman’s right to turn him down.  Men invented rape laws because we are better people than feminists who, if the shoe were on the other foot, would not enact the same laws.  I know this for certain because feminists wrote divorce laws and the no-fault divorce is the closest thing to male-victim rape in this country and the feminists actively sought it and successfully made it legal.

Much comedy ensues.

Finally, here’s something I grabbed from Eolake Stobblehouse’s joint. It explains itself.

Although we don’t yet know who our fifth person will be, if we get one, after our meeting yesterday morning it looks like we’re going with the places-to-find-books idea.  We’re meeting again tomorrow with lists of ideas what kinds of places to include, which we can then categorise accordingly.

Based on our brief discussion, i’ve come up with only a few but there’s still time.

Firstly, physical book shops you buy books from:

• Ordinary book shops (Borders, Waterstones, Blackwells, places that are good for second-hand and remainders e.g. Waterstones on Gower Street, Borders on the Charing Cross Road)
• Online book shops (Amazon, publishers, bookshops’ websites)
• Second-hand book shops (Skoob, loads on Charing Cross Road, various other favourites)
• Book fairs (London’s south bank, several in Chichester where Linda lives)
• Radical book shops (Housman’s, Freedom, News From Nowhere, 56a)

I’m really keen to include second-hand and radical book shops, because these don’t appear to be all that widely mentioned.  Amazon marketplace and other well-known retailers get plenty of press already.  These other places not only are very good at providing a lot of resources you might not get elsewhere, especially more obscure items, but they also need the support.  Just as all my favourite little independent record shops shut down as i was growing up, so do these book shops because people no longer buy from them, only noticing and complaining when they no longer have the option but doing nothing about it.

An area we’ll go into that i intend to research so i can show it to the others and know what i’m talking about:

• e-books and e-readers
• free e-books such as Project Gutenberg

Then i thought we might want to include other places you wouldn’t necessarily at first think of:

• Pubs and cafes
• Book exchanges (e.g the charity one at my local station)
• bookcrossing.com and similar
• charity shops (obvious to some but not to others)

We did talk yesterday about including more stuff, like this:

• post your own reviews
• existing book review web-sites
• recommendations based on what you liked/own
• book sales at libraries
• library schemes like Bookstart

When we meet again tomorrow i’ll mention librarything.com to them because we may be able to make use of this (as in, we can point people towards it, instead of trying to include everything on our own site).

Finally i wonder if we should mention journals and e-journals too or if that would just end up getting out of hand.

“What’s your homework this week?”

“I’ve got to write a blog.”

Isn’t that what you do instead of working when you think no-one’s looking?

Setting up my blog

After our first IWM14 tutorial last Friday i had a look at the suggested blogging sites, tumblr, blogger, wordpress, as well as some of the old ones i still lurk around (like an old punk that’ll never die but just stands at the back - with a cup of tea).

Blogger didn’t have the username i wanted so that was out straight away.  Honestly, who else is daft or twee enough to want a name like Mina Candy?  I was quite keen to try tumblr because it gave me twenty-four colourfully illustrated reasons which nearly convinced me, until i actually signed up and found it confusing to use and full of adverts on the first page.

I’d heard good things about wordpress, such as: it looks nice, doesn’t shove Miracle Diet Pill adverts at you and there are a few sites on there i like - for example this one: http://comicsandzines.wordpress.com/

I was probably more keen on this site than the others before i’d started looking at them.  In the end it was the promise of a ’blogroll’ that tipped the balance for me.  I’ve no idea what that does yet but i can hardly wait to find out, i’m sure.

Anyway i’d rather try something new than go back to a site which with i’m already semi-familiar, such as livejournal, so it’s not that much of a surprise to be here.

So what’s new?

Over the weekend since Friday’s class i’ve been looking up several things that were mentioned.  Sadly i’ve found no mention of what the Queen said in her first e-mail in 1976 from a British army base, but among other things i’ve been reading all about Project Gutenberg.  This was something we were all very interested in at the library i was working in, until leaving in order to come to university.

I was also curious to find out that (according to one website anyway) Chris Lamprecht wasn’t actually convicted of any computer-related crimes but was imprisoned because of money laundering and banned from the internet because of his hacking reputation only.  What i wondered was how could that be enforced really?  Is someone going to follow him around making sure he never asks Google how to make a vegan cheesecake?

Group Project

I’m very excited about our Group Project.  Last year’s group came up with the idea of making a web-site about food markets in the south east.  I forgot to ask at the time what their site was about really – was it about where these markets were, what they were like, reviews and so on?  Since then i’ve not been in touch with the others in the group as it’s been the weekend and i thought perhaps they’d appreciate a bit of a rest!  But so far i have come up with the following ideas:

• Music venues – this could range from the seedy back rooms of pubs that my band plays to ’proper’ concert halls to the nice tinkly cafes that people like.  This would be a good one because we all like different music and places.  Then again not everyone likes music or even going out, strange though that may seem to those of us who do.
• Places you find books (got to think of a snappier way of putting this) – again this could be anything from libraries to small-press fairs to cafes to radical book shops to museums and archives.  This may be better and generally more enjoyable for all because i’m pretty sure everyone here likes books.
• Growing your own food, making your own clothes, building your own house even - i love radical DIY and making a web-site would be amazing for me but i’m not sure i could convince anyone else
• An illustrated history to anarchism – not necessarily anarchism; this was just the first thing that popped into my head because it interests me and it begins with ‘a’.  It could be something we’re all interested in and/or a subject we know little to nothing about.
• A guide to other existing web-sites, although they’d need to be on a similar theme.  It might not work as it could easily end up too broad or even too narrow.  If they’re all bookseller web-sites there might not be enough to compare; if it’s all about usability or another specific aspect, it might be pretty boring in the end.  This is actually a better idea than i’m making it sound but now i’ve typed it out in words i’m not so sure.

We’ll need obvious things like a plan, an introduction, some written detail on whatever subject it is we decide on in the end, maybe outings, certainly photos and so on, but i’m not yet sure what the end product would involve.  That’s something we’ll need to discuss of course so i’m going to e-mail the others this afternoon after i’ve had another bright orange cup of tea.

I found this poem recently and discovered it is included in an online file with Project Gutenberg.  This is taken from a book titled “Poems With Power to Strengthen the Soul”.  It is a great anthology (and it’s free!) full of empowering thoughts by many authors including P.P. Bliss, Horatius Bonar, John Bunyan, William Cowper, Robert Herrick, Adoniram Judson, Martin Luther, John Milton, Hannah More, John Newton, Christina Rossetti, Harriett B. Stowe, Charles Wesley, Ernest R. Wilberforce, and many more.    Go here to flip through it.

RESTING IN GOD

My new MacBook Pro came with a free iPod Touch with the academic discount. (Well, what amounts to the value of an 8GB model anyway–I had to fork out the difference to upgrade to 32GB.) The much touted unibody indeed looks sleek: the edges seem precariously razor-sharp, I get goosebumps when I run my fingers over them; the microphone and LED lights that indicate battery life are mere pinhole perforations, they’re almost invisible; the ON/OFF switch fits snug and flat in its hole, it looks like it was drawn there with a draftsman’s pencil. It looks as clean and keen as IM Pei’s National Gallery (East Wing) at Washington, DC.

Source: Ezra Stoller, The Architect’s Newspaper

This attention to design, perhaps more than its OS X operating system, is the main reason I lean towards Mac. I loved my old 12” Powerbook G4, and did not understand why Apple dropped the size, when, for a time, only 15” and 17” were offered. I did not want to lug a tray around, and almost considered getting the black MacBook. It was a good thing I hung on–the 13” MacBook Pro is exactly what I wanted: sleek, silver, and slim. For a short time, this body type and size was offered as a MacBook. Why Apple did that again boggled me; it only confused/diluted the Pro (Powerbook) brand, and would only alienate customers who bought it before it was upgraded to Pro.

Knock on wood that I don’t dent this unibody. I’m sure Apple would ask a pound of flesh for its repair. This is the problem I have with Apple: when you buy their products, you sign away your soul to the Corporation. They are fiercely proprietary and exclusive, exerting control over the product even after your purchase. I spent $400 to replace the optical drive on my G4 that can only be repaired with original parts in an Apple-certified shop. Customer service wanted me to spend “a bit more” to buy instead a new computer. (This was the time they phased out the 12” model.) No thanks. I didn’t like being bullied into buying. When I wanted to buy the iSight for the G4, they just so happen to have discontinued it to pave way for newer models with built-in camera. Customer service dismissed my complaint by saying that Apple “can’t keep on supporting older models”. My G4 was barely 2-years old at the time. There were no third-party Firewire cameras around, and the prices on used iSight cameras soared at eBay. Appealing to Apple is like talking to a brick wall, the Corporation is as veiled and draconian as a politburo, as self-contained and monolithic as the products they sell.

Take their recent row with Google, for instance, over the Google Voice app. Apple rejected the app because

[it] duplicated the core dialing functionality of the iPhone… [by appearing] to alter the iPhone’s distinctive user experience by replacing the iPhone’s core mobile telephone functionality and Apple user interface with its own user interface for telephone calls, text messaging and voicemail. (The Apple Blog, 21 Sep 2009 and Apple Answers the FCC’s Questions).

What harm is it to me as a consumer to replace the native iPhone interface for a potentially improved one, or revert back if I don’t like the Google Voice product after all? Apple does not seem to have the same problem if I run Microsoft Windows on the Mac; in fact, OS X 10.5 comes bundled with Boot Camp precisely to do this.

It is clear that Apple wants to corner the smartphone market by making their product a self-contained, self-sufficient “experience”–something as ubiquitous as Philip K. Dick’s Ubik, a metonym that stands for everything that can fulfill one’s desires, from consumer products to religious salvation. Why else would they collude with a singular service provider (AT&T, formerly Cingular) and not let different companies compete for the business? This, to me, makes them suspect, and I continue to resist getting an iPhone, buying from iTunes, and enrolling in Genius, precisely because of this. I do not want my “experience” to be governed by a single Corporation.

Friends, this is clean-up time and we’re discounting all our silent, electric Ubiks by this much money. Yes, we’re throwing away the bluebook. And remember: every Ubik on our lot has been used only as directed. (from Ubik, Ch. 1, 1969)

When I synced my spanking new iPod Touch with iTunes for the first time, the first thing it did was to tell me that the operating system needed an upgrade, and that Apple was selling it for $10. What?!? This damn thing just arrived in the mail–the wrappings are still strewn about. Customer service told me that the new OS 3 had not yet been released when my stock shipped from their warehouse (somewhere in China, from the tracking info). I hope the smart people at Apple realize how ridiculous this stock statement sounds to their customers. How in the world could I have known what version of the operating system is installed in the stocks at their warehouse? Well, according to customer service, I need not upgrade to the newer operating system, the old one would do just as well. As a customer, this only left a bad taste in the mouth. It was as if I was sold something OBSOLETE, when I was buying brand new. Apple, however, would not budge; they know they can nickle-and-dime cult members.

I was not aware of the Kindle hoo-ha until I read this piece by Nicholson Baker from the New Yorker: A New Page, Can the Kindle really improve on the book? I was dissuaded before I even considered buying one, and felt sorry for the unfortunate owners. What disturbs me most about this product is that it would put me (i.e. my reading experience) under the mercy of Amazon forever. The text format is not open and non-standard; it can’t even read pdf files–only those that one could buy from Amazon. This in itself raises a red(-white-and-blue) flag of… monopoly! No thanks. I’ve already learned my lesson in dealing with Apple. Second, because only the Kindle device can read this text format, Amazon would have absolute Stalinist control of one’s use and right to the text. This is fine for consumers of chicklit or techno-thrillers who toss the paperbacks after reading. As a true bibliophile, I love the embodiment of books on my shelf (not least because they look sumptuous together), and resist the idea of warehousing them in some virtual space to be accessed by an anemic device. But see, even those who bought the lifeless versions of their magazines and newspapers on Kindle were up in arms when they were swindled access to their purchases on the upgraded devices.

I recently discovered two apps for the iPod Touch that allows me to read books: Classics (free until recently) and Eucalyptus ($10). The latter gives you access to more than 20,000 public domain books in Project Gutenberg–that’s more books than I need for all the flights I will ever take in my lifetime. I don’t have to give Amazon a buck for Moby Dick–it’s free. I can virtually flip the pages too (Classics adds a warm rustling sound); they don’t eerily appear and disappear on me. I tested the reading experience with these apps for what Jeff Bezos’ calls the “flow state”–the ability to get lost in the text that Kindle aims to reproduce. To begin with, such turn of phrase sound like gimmicky self-help mantra than some real idea. (Hear Bezos get excited about it in Charlie Rose. Doesn’t his affected chuckle make him seem sketchy?)

The first ebooks I read were, appropriately enough, Lewis Carroll’s Alice in Wonderland and Through the Looking-Glass, the volumes being slender enough just to test “the flow”. (The metaphor of the looking-glass for the iPod’s touch-screen did not escape me either. How affected!) It was not hard to get lost in the text, owing more perhaps to Carroll’s engaging stories than the whiz-bang of the interface. What I found remarkable was that I can carry books with me in this small thing that fits in my pocket. I can thus take it to lunch, to the bus on the way to the grocery store, to the toilet break, without the extra burden of lugging a hefty tome and looking like an affected bookworm. I can even steal a few pages while waiting for the lab instrument to finish scanning a sample. What’s more–and this is what trumps Kindle–I can listen to the audiobook along with the text. This is particularly helpful with Joyce’s Ulysses, which I am reading at the moment. The rousing performance of Jim Norton makes the work come alive, and adds, not only to the meaning of the text, but to the enjoyment of the reading experience, especially to one who is unfamiliar with the twists and turns of Joyce’s Irish. Ulysses ceases to be the opaque, intimidating, “literary” text it has been made out to be.

In the war for control of the world’s Knowledge (e.g. between Amazon and Google), it is inspiriting to encounter the Eucalyptus reader. It works on the common ASCII text format–it does not claim exclusivity–but presents itself only, truly, as an e-text reader. It is truly in the spirit of the inventor of the movable type, in the way it disseminates and democratizes the text. Amazon, on the other hand, wants to enslave you to their device. (What has Bezos got in his pocketses?) I will stay away from the Kindle like it’s some baleful Elvish ring.

I presented a seminar for freelance game writers at GenCon on the 18th of September. I was on vacation, but because it was related to library resources and research, my supervisors are letting me stash a shortened version, and a link list, here. 

If you’d prefer to listen to it, I recorded a rehersal and have posted it as a podcast in three parts .My equipment didn’t give me as clear a recording as I’d like of the actual event. The  parts are stored at Archive.org. The first two parts cover serendipity (19:02 length) and formal research (15:01). The third part considers using humans in the research process and electronic notetaking tools (10:51).

When I link to library resources below, I’ll sometimes use GCCC Library pages as an example. They are all marked with a distinctive logo. Library services in Queensland are delivered on a local government basis, and different local governments select different resources as most suitable for their residents. If you aren’t a Gold Coaster, check with your locals, and see what they have on offer.  Many of the other links (lacking the logo) are just from the free web and are accessible to all.

Premise

The basic idea of the seminar was this: your role as an author is to find, not make, good ideas and prepackage them in ways that are really useful to your readers. When you write each idea becomes a paragraph. This means that you need a string of good ideas to make a page, and a torrent of good ideas to make an article or chapter. You can structure your life so that a trickle of ideas is continually flowing past you. This causes structured coincidences, called “serendipities”. When you have enough of these banged together, you have the skeleton of an article or chapter. You then flesh this out by research, which is where you go hunting for good ideas to steal.

Tools of serendipity

You need to keep a flow of data running through your recreational time, because when this flow inward stops, you run out of ideas, and this is what causes writer’s block. Writers block is a a failure, months before the block happens, to read, or see, or hear, or do, enough interesting stuff. Notice that this means that if you spend all of your time writing, you will, eventually, have writer’s block.

How to keep the river flowing:

• Read fiction. Use tools like Novelist to help you find books that suit the genre you are going to write within, using its “describe a plot” function. Look for factors that make the book appealing, rather than period detail.
• Read non-fiction. Read material that has little to do with your strengths, in terms of setting, because you are looking for ideas that bang together in unusual ways.
• Fill your downtime with audiobooks. OverDrive and LbriVox are fantastic for this. Commute, tidy the house, and exercise with audiobooks.
• Add some randomness to the process. A great way of doing this is with RSS of new titles from Project Gutenberg, or checking the HTML equivalent on a regular basis. Similarly, the text section of Archive.org. Similiarly, RSS from LibriVox. Find something outside the general experience of your readership, and bring it to them. 

Research

• Use Google Books,  Amazon.com (or, better Amazon.co.uk for material about historical European settings) and Libraries Australia in tandem to plan a research strategy. Google Books provides keyword searchability, Amazon provides star ratings and reviews, Libraries Australia provides a method of free access.
• Use the books that worked to find other books that will work. Bibliographies matter.
• Use Project Gutenberg and Archive.org to get free, electronic keyword-searchable books.
• Electronic sources are better than paper, because they are keyword searchable. Find our what your local library offers over the web. If it does not rock, check out your biggest neighbouring city and see if they have reciprocal borrowing rights which let you use their electronic resources.

The web metaphor works for the physical structure of the internet, but information on the web is organised more like a galaxy (to steal a metaphor from The Spire Project).  Google uses this clustering in PageRank, but you should be aware that when as a writer go hunting on the web, you are likely to be seeking not a datum, but a cluster, and you should design your searches appropriately.

Use humans

The internet is not just a tool for finding electronic texts, or ordering analog texts, it is, vitally, also for find people who know the stuff you want to know.  

• Ask for help at your local library. You can do that from home via chat with Ask a Librarian, or by email.
• If the answers they give you are too general, ask at Project Wombat. It’s a mailing list for reference librarians and fellow travellers, that specialises in difficult questions.
• Use the other authors who write for your game as collaborators (or groups that specialise in self-published work, like Storygames.)
• Link up with members of community groups as they suit your topic.  Look particularly at one-on-one services, like Brisbane’s Living Library. It allows you to book an appointment to quiz a person with the insights you need for your game, one on one, for half an hour. 

Keeping what you have found

Once you have found good material, the most frustrating feeling you can have comes from reading back over your notes and discover they aren’t sufficent to locate the resource again. Web tools for avoiding this include

• Delicious: This site allows you to keep a list of  favorite links on a web page, so they are accessible wherever you have an internet connection. It also allows you to tag your links, which allows you to annotate them. You can also bundle links, for example by project or by theme. Links can be public or private.
• Google Maps: Since my writing is based on a setting derived from the real-world, I find Google Maps a useful tool. It allows you to place pushpins into maps, and each can have a lengthy annotation attached.  Pushpins can be color-coded, so that the ones you want an illustrator to include can be made distinct from those to be ignored. Maps can be public or private, and even private maps can be sent to others for collaboration.
• Evernote. I’ve just begun experimenting with this tool, but it seems to show promise as a method of capturing large sections of text, to maintain context.

So Rembrandt I couldn’t beat (or rather I am still at it). But how about Emily Dickinson? Imagine me right now with a devilish grin.

Emily wrote
DEAD
There’s something quieter than sleep
Within this inner room!
It wears a sprig upon its breast,
And will not tell its name.

Some touch it and some kiss it,
Some chafe its idle hand;
It has a simple gravity
I do not understand!

While simple-hearted neighbors
Chat of the ‘early dead,’
We, prone to periphrasis,
Remark that birds have fled!

I write
NOT DEAD
The life I live I love a lot
The death that seeks I like it not

Death looks for me in wain
Death looks for me in pain

I seek it not for pleasure
I seek it not for play

I feel angst, I feel displeasure
I feel cool, I tryn’t to say

What I adore the most
What I abhor, I lost

In beauty, I see no help
In friendship, I have to yelp

Save me now, save me forever
Save me here or save me never

The scythe comes down
It hits my head

My face is frown
I am now dead?

I hear in distance screams
I reach and touch

The robe that killed me much
The silhouette that seems

To vanish now and it is gone
Am I the one or am I none?

I awake, I’m tough, I’m alive
I fake a laugh, I dive

Into the sunny day
and go and go so far away

Comparison
Gloominess — point for Emily Dickinson
Silliness — point for me
Brilliance — point for Emily Dickinson
Length — point for me
Popularity — point for Emily Dickinson

That’s 3 to 2 for Emily Dickinson
Kidding aside – Emily Dickinson… her poems are magnificent. I’m saying this after I’ve only read a couple of them. Why don’t you read and download her work of art over at Project Gutenberg?

O Mobipocket não é somente um leitor de livros, mas também um site que vende livros para o seu leitor, o Mobipocket Reader, que está disponível para vários sistemas, entre eles, Palm OS, Windows Mobile, Symbian OS, Blackberry, Windows e outros eBook readers.

Além do leitor, existe também uma ferramenta chamada Mobipocket Creator, que permite a criação de eBooks para o Mobipocket Reader usando arquivos .doc, .pdf, .txt e .html. Esta ferramenta também permite criar pequenas bases de dados que podem ser utilizadas pelo leitor, como, por exemplo, um dicionário. Seus livros podem ter a extensão .mobi, .prc ou .pdb.

Livros gratuitos podem ser obtidos no próprio site do Mobipocket, no Project Gutenberg (no site eles explicam que o formato para o Mobipocket ainda é experimental, e está disponível somente para alguns dos livros) e no Manybooks.net. Além destes sites, existem dois outros, nacionais, que disponibilizam alguns eBooks gratuitamente: eBooksbrasil e eBookCult.

Sites:

• Mobipocket
• Project Gutenberg
• Manybooks.net
• eBooksbrasil
• eBookCult

George Gordon, Lord Byron (1788-1824) is the leper of English Romantic literature. His life was short and tumultuous, defined by his eccentric, scandalous behavior. While his peers Percy Shelley, William Wordsworth, and Samuel Taylor Coleridge are still read widely today, Byron’s work has been forgotten outside of the echo chamber that is university humanities departments. And yet, Byron is in many ways greater than all of his contemporaries, as the persona he projected through his poems and personalities has shaped Western culture in profound ways. Byron was the greatest seducer of his time, and his life and work provides invaluable insights for students of game.

David Goldman, when he was still writing as “Spengler,” published the following in his review of Franz Rosenzweig’s The Star of Redemption:

“Learn Greek, dear reader, and throw my translation into the fire!” wrote the first German translator of Homer’s Iliad, Count von Stolberg, words that Franz Rosenzweig placed as a superscript to the preface for his own translation of the medieval Hebrew poet, Judah Halevi.

Read Franz Rosenzweig, I should like to say, and hit the delete key, for the 100-and-a-score essays I have published in this space were an attempt to put fragments of his thinking before the English-speaking public.

I could argue that if people still read and understood Byron, you could stick myself and everyone else in the Roissysphere in the toilet and yank the chain, because there’s little you can learn from us that you can’t get from a sustained study of the “mad, bad, and dangerous to know” poet. Byron is unique among verse-makers in that his verses are actually enjoyable to read. After suffering through the likes of Milton, Pope, and Wordsworth, English literature got a poet whose writings flowed like good wine down the gullet. Even if you’re not a fan of poetry, Lord Byron makes for a worthwhile Sunday afternoon. As Thomas M. Disch wrote in his introduction to the Selected Poetry of Lord Byron:

…in which Byron found, for perhaps the first time in all poetry, the cadences of his own voice. Not the voice of The Poet, in its bardic or lyric vein, but the voice of the funny, flirty, snobbish, bawdy, brawling celebrity, rock superstar, and aristocrat that was George Gordon, aka Lord Byron.

Of course, it may simply be a mask, a persona, but the illusion that one is meeting a real person who has been transformed into ottawa rima is still compelling two centuries later, and once your ear is tuned to that voice the entire oeuvre begins to resonate.

For that reason Byron may be the most living of all the Dead White Males who wrote poetry. Keats will shiver your soul to a deeper depth, and Wordsworth elevate it to a higher attitude, but if you simply want to spend the night with your best friend, Byron’s the man.

Lord Byron is a great poet because his lines lack the bathos and pretention of other poets of the time. In particular, Byron told the unvarnished truth about women and what they wanted. His life experiences as a dissolute rake smashed to pieces every single pretty lie about women’s sexual desire that the English held so dear. See this article by Katha Pollitt in Slate (hat tip: Arts & Letters Daily), which gets it mostly right:

It is easy to see Byron as a cad, a narcissist and, at bottom, a misogynist. But that would be unfair. Byron’s great insight, in an era where women were expected to be placid and insipid (not that they were!), was to see that women were much like men: They wanted sex and went after it eagerly, if secretly. Don Juan, his great satiric novel in verse, is a virtual catalog of passionate women who are anything but bashful, even if still virginal, and who are presented without condemnation, as human beings doing what human beings do. He understood, too, how limited was women’s scope for action. “Man’s love is of man’s life a thing apart,” writes Juan’s first love, the married Donna Julia, from the convent to which she is confined when their affair is discovered. ” ‘Tis woman’s whole existence.”

Byron’s electrifying effect on women readers was inspired not just by his handsomeness, his woundedness, and the exciting hope of reforming him, which was poor Annabella’s undoing. It was also due to his frankness, that sense his poetry gave that he understood his reader’s secret rebellious thoughts and longings for experience, pleasure, a life beyond tea tables. It wasn’t only the Greeks who found in him a champion of freedom.

The reason the Lake Poets hated Byron’s guts is the same reason why losers hate on guys with game (hat tip: Roissy): his existence was a refutation of everything about women that they believed. To see this, let’s look at a Byron poem I posted last month:

To Woman

Woman! experience might have told me
That all must love thee, who behold thee:
Surely experience might have taught
Thy firmest promises are nought;
But, plac’d in all thy charms before me,
All I forget, but to adore thee.
Oh memory! thou choicest blessing,
When join’d with hope, when still possessing;
But how much curst by every lover
When hope is fled, and passion’s over.
Woman, that fair and fond deceiver,
How prompt are striplings to believe her!
How throbs the pulse, when first we view
The eye that rolls in glossy blue,
Or sparkles black, or mildly throws
A beam from under hazel brows!
How quick we credit every oath,
And hear her plight the willing troth!
Fondly we hope ’twill last for ay,
When, lo! she changes in a day.
This record will for ever stand,
“Woman, thy vows are trac’d in sand.”

Sound familiar? To summarize: “Women are amoral and flaky. When they fall out of love with you, beware. Don’t trust them implicitly or put them on a pedestal.” Keep in mind that this poem was written in 1806. Byron knew the truth about the less-fair sex long before a community had to be formed in order to spell it out. To contrast, here’s a poem written by the Conor Friedersdorf of British letters, Samuel Taylor Coleridge:

Love

All thoughts, all passions, all delights,
Whatever stirs this mortal frame,
All are but ministers of Love,
And feed his sacred flame.

Oft in my waking dreams do I
Live o’er again that happy hour,
When midway on the mount I lay,
Beside the ruined tower.

The moonshine, stealing o’er the scene
Had blended with the lights of eve;
And she was there, my hope, my joy,
My own dear Genevieve!

She leant against the arméd man,
The statue of the arméd knight;
She stood and listened to my lay,
Amid the lingering light.

Few sorrows hath she of her own,
My hope! my joy! my Genevieve!
She loves me best, whene’er I sing
The songs that make her grieve.

I played a soft and doleful air,
I sang an old and moving story—
An old rude song, that suited well
That ruin wild and hoary.

She listened with a flitting blush,
With downcast eyes and modest grace;
For well she knew, I could not choose
But gaze upon her face.

I told her of the Knight that wore
Upon his shield a burning brand;
And that for ten long years he wooed
The Lady of the Land.

I told her how he pined: and ah!
The deep, the low, the pleading tone
With which I sang another’s love,
Interpreted my own.

She listened with a flitting blush,
With downcast eyes, and modest grace;
And she forgave me, that I gazed
Too fondly on her face!

But when I told the cruel scorn
That crazed that bold and lovely Knight,
And that he crossed the mountain-woods,
Nor rested day nor night;

That sometimes from the savage den,
And sometimes from the darksome shade,
And sometimes starting up at once
In green and sunny glade,—

There came and looked him in the face
An angel beautiful and bright;
And that he knew it was a Fiend,
This miserable Knight!

And that unknowing what he did,
He leaped amid a murderous band,
And saved from outrage worse than death
The Lady of the Land!

And how she wept, and clasped his knees;
And how she tended him in vain—
And ever strove to expiate
The scorn that crazed his brain;—

And that she nursed him in a cave;
And how his madness went away,
When on the yellow forest-leaves
A dying man he lay;—

His dying words—but when I reached
That tenderest strain of all the ditty,
My faultering voice and pausing harp
Disturbed her soul with pity!

All impulses of soul and sense
Had thrilled my guileless Genevieve;
The music and the doleful tale,
The rich and balmy eve;

And hopes, and fears that kindle hope,
An undistinguishable throng,
And gentle wishes long subdued,
Subdued and cherished long!

She wept with pity and delight,
She blushed with love, and virgin-shame;
And like the murmur of a dream,
I heard her breathe my name.

Her bosom heaved—she stepped aside,
As conscious of my look she stepped—
Then suddenly, with timorous eye
She fled to me and wept.

She half enclosed me with her arms,
She pressed me with a meek embrace;
And bending back her head, looked up,
And gazed upon my face.

‘Twas partly love, and partly fear,
And partly ’twas a bashful art,
That I might rather feel, than see,
The swelling of her heart.

I calmed her fears, and she was calm,
And told her love with virgin pride;
And so I won my Genevieve,
My bright and beauteous Bride.

If you started nodding off during that wretched bit of bathetic brain-vomit, let me get you back up to speed. Coleridge not only worships women, he puts them up on a pedestal so damn high it stretches into space. He clearly believes in the supposed ability of women to civilize men. Not only that, Coleridge’s gestalt of romance is a stereotypically beta one. Instead of seizing the moment and taking what he wants, the nameless protagonist of “Love” cowardly beats around the bush in hopes that Genevieve will see the light and realize that he loves her (hint, guys: that approach doesn’t work). If Byron was the original badboy, Coleridge was the original nice guy.

As the original badboy, Byron invented the concept of the “Byronic hero,” the traits of which are as follows:

• high level of intelligence and perception
• cunning and able to adapt
• sophisticated and educated
• self-critical and introspective
• mysterious, magnetic and charismatic
• struggling with integrity
• power of seduction and sexual attraction
• social and sexual dominance
• emotional conflicts, bipolar tendencies, or moodiness
• a distaste for social institutions and norms
• being an exile, an outcast, or an outlaw
• “dark” attributes not normally associated with a hero
• disrespect of rank and privilege
• a troubled past
• cynicism
• arrogance
• self-destructive behavior

Again, ringing any bells? Women love it when men behave badly, and Byron lived that life to the extreme. This is a guy who had an affair with his half-sister that purportedly resulted in a child, was divorced by another lady because he sodomized her, made love to over two hundred women during just his time in Venice (source: The Norton Anthology of English Literature, Eighth Edition), and who died after going off to fight in the Greek War of Independence. You don’t have to start a revolution or bugger boys in order to get with women, but if you want to have more than your hand to entertain you, you better have a bit of an edge.

For another look at Byron, here’s another poem that I posted earlier, in which he gives advice to a lovelorn compadre:

Reply to some Verses of J.M.B. Pigot, Esq., on the Cruelty of his Mistress

1.

Why, Pigot, complain
Of this damsel’s disdain,
Why thus in despair do you fret?
For months you may try,
Yet, believe me, a sigh
Will never obtain a coquette.

2.

Would you teach her to love?
For a time seem to rove;
At first she may frown in a pet;
But leave her awhile,
She shortly will smile,
And then you may kiss your coquette.

3.

For such are the airs
Of these fanciful fairs,
They think all our homage a debt:
Yet a partial neglect
Soon takes an effect,
And humbles the proudest coquette.

4.

Dissemble your pain,
And lengthen your chain,
And seem her hauteur to regret;
If again you shall sigh,
She no more will deny,
That yours is the rosy coquette.

5.

If still, from false pride,
Your pangs she deride,
This whimsical virgin forget;
Some other admire,
Who will melt with your fire,
And laugh at the little coquette.

6.

For me, I adore
Some twenty or more,
And love them most dearly; but yet,
Though my heart they enthral,
I’d abandon them all,
Did they act like your blooming coquette.

7.

No longer repine,
Adopt this design,
And break through her slight-woven net!
Away with despair,
No longer forbear
To fly from the captious coquette.

8.

Then quit her, my friend!
Your bosom defend,
Ere quite with her snares you’re beset:
Lest your deep-wounded heart,
When incens’d by the smart,
Should lead you to curse the coquette.

Anyone with any comprehension as to how game works will recognize these lines as being completely truthful. If you want to win over a woman, act disinterested (For a time seem to rove/At first she may frown in a pet/But leave her awhile/She shortly will smile/And then you may kiss your coquette), get another woman (This whimsical virgin forget/Some other admire/Who will melt with your fire/And laugh at the little coquette), and as Master Dogen pointed out, if your game still doesn’t work, move on (Then quit her, my friend!/Your bosom defend). Lord Byron, the world’s first seduction guru?

Finally, here’s the sequel to that poem, in which Byron gives up on Pigot:

To the Sighing Strephon

1.

YOUR pardon, my friend,
If my rhymes did offend,
Your pardon, a thousand times o’er,
From friendship I strove,
Your pangs to remove,
But I swear I will do so no more.

2.

Since your beautiful maid
Your flame has repaid,
No more I your folly regret;
She’s now most divine,
And I bow at the shrine,
Of this quickly reformed coquette.

3.

Yet still, I must own,
I should never have known,
From your verses, what else she deserv’d,
Your pain seem’d so great,
I pitied your fate,
As your fair was so dev’lish reserv’d.

4.

Since the balm-breathing kiss,
Of this magical Miss,
Can such wonderful transports produce,
Since the “world you forget,”
“When your lips once have met,“
My counsel will get but abuse.

5.

You say, “When I rove,
I know nothing of love,”
‘Tis true, I am given to range,
If I rightly remember,
I’ve lov’d a good number,
But there’s pleasure, at least, in a change.

6.

I will not advance,
By the rules of romance,
To humour a whimsical fair,
Though a smile may delight,
Yet a frown will affright,
Or drive me to dreadful despair.

7.

While my blood is thus warm,
I ne’er shall reform,
To mix in the Platonists’ school;
Of this I am sure,
Was my passion so pure,
Thy mistress would think me a fool.

8.

And if I should shun,
Every woman for one,
Whose image must fill my whole breast;
Whom I must prefer,
And sigh but for her,
What an insult ‘twould be to the rest!

9.

Now, Strephon, good-bye,
I cannot deny,
Your passion appears most absurd;
Such love as you plead,
Is pure love, indeed,
For it only consists in the word.

Any man who’s ever been LJBF’ed knows its a humiliating experience. Being platonic friends with a woman who you desperately want to bang will eat away at your soul. The very ground these relationships are planted in is poisoned. And following the “rules of romance” is a great way to get punked.

The leftist, feminist humanities departments of the Anglosphere are in love with Lord Byron, whitewashing the truthfulness of his anti-egalitarian, anti-feminist sentiments by claiming he wasn’t really into women. The Slate article I discussed earlier displays this delusion in full force:

Unlike Fiona MacCarthy’s terrific Byron: Life and Legend, Byron in Love makes little of Byron’s homosexuality, which was far more extensive than O’Brien chronicles. For MacCarthy, indeed, his frenetic heterosexuality was due at least partly to British sodomy laws, which carried the death penalty; his passions for women were brief, and his behavior to them cruel and capricious, because he really wanted to be with teenage boys.

This is the typical cry of women in regards to players and lotharios: “You don’t like being around us all the time? You’re a FAAAAAAAAAGGGGGGGG!” In their solipsistic squealing, they fail to consider that men aren’t women, and don’t have the same impulses. Neither Byron’s bisexuality nor his purported misogyny diminish his status as a man who loved and was loved by many women, despite what the feminists claim.

This concludes Part 1 of my piece on Lord Byron. Subsequent entries will focus on his life in greater depth and detail. Part 2 will be coming…nah, I’ve learned my lesson. You’ll get Part 2 when I feel like it. (And if anyone’s wondering why this entry is two days late, my muse hates it when I drink heavily.)

For further reading, see Project Gutenberg’s collection of Byron’s writings, and John Dolan’s excellent essay on Byron from 2006.

Because AW is unavailable at the minute due to maintenance, I’ve been looking elsewhere for my fix of writing-related goodness, and back to Project Gutenberg I go… Yet every time – every single time – I look through their library I get ideas. It really isn’t healthy to generate hundreds of possible stories without clearly setting limits to what I have time to write. Recently there have been a few people turning to fairy tales as a writing prompt, and I thought that brushing up on some wouldn’t be too inspirational.

I don’t write for younger audiences, so I don’t normally read children’s stories save for when I am trying to amuse my niece. The lure of writing a simple story has – unfortunately – had a very strange effect, combined with my normal reading material (New Scientist, tech manuals, horror mags, film stuff) to produce an idea which I couldn’t help but sketch notes on. The basic bones of the story is the familiar Puss In Boots, but with some twists and turns.

A while ago I pointed out the advancements in robotics, and the ideas are still bubbling away, so I thought it would be neat to substitute the talking animals for robots. Talking animals are a bit too “fairy tale” for my liking anyways (save for Krazy Kat), and robots are a fine alternative. With this change made the story felt more cyberpunk, so having the MC get advice to move up in society seemed a bit ridiculous. I needed something more hard-edged to give a better flow.

And the answer?

I’ve always liked movers and shakers to be a bit dark, especially in longer fiction, where shadowy activities can play out to their logical conclusion. Lex Luthor (one of the finest comic-book villains) is a perfect example of the Machiavellian meddler, or Nietzschian Übermensch, striding across politics and business as if the law does not apply to him… So that is what my cute little robot is going to be on the inside, manipulating the hero into numerous scrapes which will serve to show the reader the moral of the story.

Which is… Uh… Which is that (in fiction) power must be obtained by any means necessary.

As an Aesop it is maybe stretching my anarchic style a bit farther than normal… Or maybe not. Still, I have the feeling that turning childrens tales into Ayn Rand-esque power struggles is a quick road to eternal damnation. My idea for a rewrite of Cinderella is best left for another time, or I might get shit from Disney-lovin’ folks who don’t want the image of their princess running guns and drugs across the Mexican border for a crime cartel.

I really don’t need another work to add to my list, but this just popped up from nowhere.

This is why I spend so much time on forums – so I don’t get too many new ideas.