I’ve added a document on
exploring pathway data to blipdoc. I’ll highlight some of the salient points on this blog at a later date.

The SWI stable release series has now reached 5.8.x (http://www.swi-prolog.org/download/stable). Blipkit installation was previously broken for the 5.8.x series (and the later 5.7.x releases) due to changes in how SWI handles the user and system modules, but this has now been fixed. You should be able to grab the latest from svn and just type


./configure
make
sudo make install


Today, we will learn about how to make lower by convert upper case to lower case using prolog.

1. First, absolutely you have to open your SWI Prolog and create new rules as below :

makelower:-get0(Big),process(Big).
process(13).
case(Big,Small):-Big>64,Big<91,Small is Big+32.
case(Big,Small):-Small is Big+0.
process(Big):-Big=\=13,case(Big,Small),put(Small),makelower.

Notes :

get0(Big) : used to convert input character to ASCII numeric.

case(Small,Big) : used to check whether Big is between 63 – 95 (in ASCII is alphabet A-Z). If yes, it will be convert uppercase to lowercase by adding ASCII numeric of the character with 32 (in ASCII is alphabet a-z).

process(13) is used to include blank character in the process.

2. Secondly, consult it on your SWI Prolog.

After that, you can test the program by write makelower

Finally, the result will be shown as follows:

Vi kan nu glatt meddela att vi öppnat anmälan till Prolog | 2010!

Om man anmäler sig och betalar innan 15 december så får man också 100 kr i rabatt, så passa på!

Klicka här för att komma till anmälan!

I was pointed to Eric Florenzano’s Programming Meme today. I decided to take up the challenge with a language I’ve always wanted to learn: Prolog!

A few hours later, and I got something that works. I can’t say it’s at all elegant, but it’s late and at this point I’m just happy I figured out the language’s I/O. Any pointers on Prolog are welcome.

Without further ado, here’s the meme:

Rules:

1. Implement a program that takes in a user’s name and their age, and prints hello to them once for every year that they have been alive.
2. Post these rules, the source code for your solution, and the following list (with you included) on your blog.
3. Bonus points if you implement it in a language not yet seen on the following list!

The List:

1. [Python] http://www.eflorenzano.com/blog/post/trying-start-programming-meme
2. [Bash] http://aartemenko.com/texts/bash-meme/
3. [C] http://dakrauth.com/media/site/text/hello.c
4. [Java] http://adoleo.com/blog/2008/nov/25/programming-meme/
5. [Python 3] http://mikewatkins.ca/2008/11/25/hello-meme/
6. [Ruby] http://stroky.l.googlepages.com/gem
7. [Ruby] http://im.camronflanders.com/archive/meme/
8. [Lisp] http://justinlilly.com/blog/2008/nov/25/back-on-the-horse/
9. [Lua] http://aartemenko.com/texts/lua-hello-meme/
10. [Functional Python] http://aartemenko.com/texts/python-functional-hello-meme/
11. [Erlang] http://surfacedepth.blogspot.com/2008/11/erics-programming-meme-in-erlang.html
12. [Haskell] http://jasonwalsh.us/meme.html
13. [PHP] http://fitzgeraldsteele.wordpress.com/2008/11/25/memeing-in-php-2/
14. [Javascript] http://www.taylanpince.com/blog/posts/responding-to-a-programming-meme/
15. [Single-File Django] http://www.pocketuniverse.ca/archive/2008/november/27/florenzano-factor/
16. [Prolog] http://digifesto.wordpress.com/2009/11/17/eric-florenzanos-programming-meme-in-prolog/

The Prolog solution:

getout(Name,0,[]).

getout(Name,N,Output) :-
        N > 0,
        N1 is N-1,
        Output = [[N, ') Hello, ', Name, '\n'] | Output1],
        getout(Name,N1,Output1).

doit :-
        write('What is your name? Remember to put a period after it, and put it in quotes if there are spaces.'), nl,
        read(Name),
        write('How old are you?  You\'re going to want to enter a number then a period here.'), nl,
        read(Age),
        getout(Name,Age,W  ),
        reverse(W,X),
        append(X,Z),
        concat_atom(Z, Out),
        write(Out).

Here’s an example of running it with SWI-Prolog:

?- ['meme.pro'].
Warning: /home/sb/meme.pro:2:
	Singleton variables: [Name]
% meme.pro compiled 0.00 sec, 8 bytes
true.

?- doit.
What is your name? Remember to put a period after it, and put it in quotes if there are spaces.
|    'Sebastian Benthall'.
How old are you?  You're going to want to enter a number then a period here.
|    24.
1) Hello, Sebastian Benthall
2) Hello, Sebastian Benthall
3) Hello, Sebastian Benthall
4) Hello, Sebastian Benthall
5) Hello, Sebastian Benthall
6) Hello, Sebastian Benthall
7) Hello, Sebastian Benthall
  Hello, Sebastian Benthall
9) Hello, Sebastian Benthall
10) Hello, Sebastian Benthall
11) Hello, Sebastian Benthall
12) Hello, Sebastian Benthall
13) Hello, Sebastian Benthall
14) Hello, Sebastian Benthall
15) Hello, Sebastian Benthall
16) Hello, Sebastian Benthall
17) Hello, Sebastian Benthall
18) Hello, Sebastian Benthall
19) Hello, Sebastian Benthall
20) Hello, Sebastian Benthall
21) Hello, Sebastian Benthall
22) Hello, Sebastian Benthall
23) Hello, Sebastian Benthall
24) Hello, Sebastian Benthall

The Deadland cave system was one of Lorelei’s favorites. She’d road-tripped to it about a half-dozen times over sophomore and junior years. It wasn’t the closest cavern system to the State Uni, but it was the most interesting to explore. Her first college boyfriend had given her the spelunking bug – the only good and lasting thing that came out of that relationship – but to Lore it had been well worth it in the end. Caving was a grand adventure, and she’d gone farther and deeper into Deadland than any other system.

During this spring break, she and some Caving Club friends had decided to check out a side-spur of Route C, which badly needed naming. The spur branched from the deep cavern called St. Mortimer’s Cathedral. It was going to be a roughly five day trek – one and a half days both in and out, with the middle two days looking into the new stuff, charting new passages, and maybe finding some new chambers. Lorelei already had a small room with some smoothed out flowstones resembling the rounded ‘futuristic’ 1960’s furniture off Route A2 dubbed Lorelei’s Lounge.

The drive out with the expedition group was easy enough. The spring weather was pleasant and finally getting warm.

“The way in always freaks me out,” said Colin, a lanky sandy haired blond sitting next to Lorelei in the back seat. All the green just stops dead right here.”

He was right. Outside the car, just now mixed farms and woodlands of the country roads petered out quite rapidly into the barren, almost badlands, terrain that surrounded the cave system for a dozen or so miles in every direction. The satellite map of the area looked like a bulls-eye of blighted brown and tan surrounded by green.

“That’s why they call it the Deadlands, dude,” said Dave from the driver’s seat, “Nothing’s grown here since before the natives left. That’s why they left, the historians think. Not even modern farming methods can get this place to be productive. It’s just…”

“Dead,” said Theresa. “Yeah, but I think it has a kind of beauty of its own, don’t you?”

“Don’t go all Goth on us before we get underground, ‘Resa,” quipped Chris, “Plenty of time for ‘Beauty in the Gloom’ there.”

“I saved my darkest eye-shadow for St. Mortimer, you know.”

Lorelei grinned. It was going to be a fun trip.

(Continued in Part 1)

Como trabajo de autoestudio en la Universidad nos pidieron hacer unos ejercicios en Prolog… Tranquilo yo tampoco sé que es Prolog, Wikipedia nos puede dar una mano:

“El Prolog (o PROLOG), proveniente del francés PROgrammation en LOGique,1 es un lenguaje de programación lógico e interpretado, bastante conocido en el medio de investigación en Inteligencia Artificial.”

Partiendo de esto, me dí a la tarea de buscar un editor para Linux (ubuntu en mi caso) y encontré SWI-Prolog, un ambiente para programar en este lenguaje, lo instalas en consola con

sudo apt-get install swi-prolog

Una vez instalado, lo ejecutas con swipl. Como podrás ver, la interfaz no es nada amigable (de hecho no tiene interfaz, es todo en consola). Bueno, pues existe J Prolog-Editor, una interfaz gráfica para SWI-Prolog, que puedes descargar de este enlace.

Una vez descargado, lo abres con doble click (debes tener instalado Java) y listo!!

Y Listo!! A Programar en Prolog! Recuerda que puedes agregar un lanzador al menú siguiendo este tutorial.

Up The Irons!!

Fuente: El Codigo K

Saya tidak sengaja membuat blog di layanan wordpress ini, awalnya hanya mencoba. Mungkinkah blog baru ini bisa menjadi salah satu serpihan kisah saya? Entahlah, tapi yang jelas semoga saya bisa memberikan sentuhan lain di blog baru ini, kelak.

Linksammlung Prolog:

1.   http://www.learnprolognow.org/

-> der wohl informativste und anschaulichste Prolog-Guide den ich bis jetzt gefunden habe.

2.   http://www.csupomona.edu/~jrfisher/www/prolog_tutorial/contents.html

-> Tutorial mit sehr vielen guten Beispielen, Algorithmen und Erklärungen.

3.   mehr folgt noch ^^

Als vor wenigen Jahren die neue Grippe ausbrach konnte sich niemand vorstellen, welche Auswirkungen diese Grippe auf die Menschheit und die Tierwelt haben würde. Ich kann mich noch genau erinnern. Es war der 11. Dezember 2011 als der Europäische Kommissar für Gesundheit sagte, Europa wäre “Schweinegrippe” frei. Es gab zu diesem Zeitpunkt keinen einzigen Fall der Schweinegrippe mehr in der Europäischen Union. Dies war einer massiven Impfungskampagne zu verdanken, so der Minister. Ich hatte mich nicht impfen lassen, ich empfand es als Unterstützung des kapitalistischen Systems und der Pharmaindustrie, welche uns als Versuchskaninchen missbrauchte.

Ich kann es noch immer nicht verstehen, warum sich all diese Menschen impfen gelassen haben. Hätten sie doch gewusst, was ihnen wenige Jahre später bevor steht. Ob es die Regierung wusste, was sie den Menschen antut… Darüber kann man nur raten, denn selbst die Regierung war teilweise davon betroffen. Die Regierung glaubte zu diesem Zeitpunkt auch, dass die große Rezession schon überstanden war. Doch Anfang 2012 war die große Rezession noch nicht einmal gekommen und den Menschen ging es  zu diesem Zeitpunkt schon nicht sehr gut. Die Arbeitslosigkeit stieg und stieg. Die Preise für Nahrungsmittel stiegen am Anfang erst leicht, doch als Teile der Agrarwirtschaft zusammenbrachen, begannen die Preise zu steigen. Eine Hyperinflation war die Folge. Menschen gingen auf die Straße und demonstrierten für bessere Lebensbedingungen. Denn die Zahl der unterhalb der Armutsgrenze lebenden Bevölkerung stieg an.

Es war Juni 2012, als es in Berlin, Frankfurt, Hamburg, München, Dresden, Köln und Stuttgart zu massiven Ausschreitungen kam. Ich war nach Berlin, mit meinem letzten Geld gereist um es mit eigenen Augen zu sehen. Die ersten Tage der Demonstrationen verliefen noch ruhig, doch als der Bundestag über eine Reihe an Gesetzen abstimmte und diese Gesetze angenommen wurden, stürmten die Demonstranten zum Reichstag vor. Die Polizisten, welche sich vor dem Reichstag stellen, hielten die Demonstranten so gut wie möglich auf. Aber auch diese, man konnte es ihnen ansehen, waren sehr sauer auf die 5. Steuererhöhung in nur sechs Monaten. Wie konnte die Regierung eigentlich denken, das Volk lässt sich alles gefallen. Sie hätten 2010 nicht so große Ausgaben machen sollen… hätten sie doch auf unsere Rufe gehört. Alle Oppositionsparteien schrien die Regierung nahezu an, doch das Echo welches kam, war brutal. Es wurden Milliarden an nicht vorhandenen Steuergeldern ausgegeben.

Under dagen har vi arrangörer gått igenom våra gamla programpunktsidéer och spånat på vad vi skulle vilja se på programmet under Prolog | 2010. Som vanligt siktar vi på en god blandning från olika lajvstilar, smaker och genrer.

Några nya ämnen som vi saknat tidigare är till exempel queer, orch, steampunk och vampyr.

Har du några idéer på roliga programpunkter eller tips på personer som skulle kunna arrangera något bra? Hör av dig till oss på prolog@lajvkonvent.se

Aku hanyalah gadis kesepian yang haus cinta

Kutunggu sosokmu hai pengendara kuda sakti

Bukalah tabir kegelapan yang selama ini mengurungku

Bawalah gadis ini ke dunia penuh cinta

Yang didalamnya hanya ada suka dan cita

Dan selamanya aku akan bahagia

Prolog

Tiga orang anak sedang berlarian di teras mesjid yang tegelnya berwarna putih. Didalam, di atas karpet berwarna hijau, sekitar empat puluh orang sedang duduk. Wajah mereka penuh tanda tanya dan sangat khawatir. Lelaki berusia di akhir lima puluh-an tersebut berkali-kali melihat arlojinya. Wajahnya yang keriput terlihat semakin tua karena keningnya dikerutkan dan wajahnya dilipat. Masih ada sisa-sisa kegagahan masa muda dari lelaki tersebut apalagi saat itu ia mengenakan baju koko berwarna putih yang dibalut jas hitam. Selain mengenakan celana panjang berwarna hitam, ia juga melilitkan sarung berwarna biru kotak-kotak di pinggangnya.

“maaf ya pak…”, ucapnya merasa bersalah kepada lelaki yang duduk disebelahnya. Ini sudah keempat kalinya dalam jangka waktu dua puluh menit ia meminta maaf kepada penghulu yang juga adalah temannya.

Penghulu itu bernama Mansyur, wajah dan badannya bulat membuat ia terlihat lucu dan segar dan orang-orang menjadi suka melihatnya. Apalagi kalau ia tertawa dan bercanda, seseorang akan memproduksi milk shake dibuatnya.

Mansyur tersenyum, lalu menepuk bahu sahabat yang dikenalnya sejak masa kanak-kanak.

“nggak apa apa Zay! Gua kan hari ini cuman mau nikahin anak loe aja!”. Lalu ia tersenyum kepada seorang wanita yang duduk di seberangnya.

Wanita itu berusia lebih dari setengah abad, tetapi bukan hal tersebut yang diperhatikan oleh Mansyur, ia memperhatikan keringat dingin terus menerus mengucur di dahinya padahal pagi tersebut sangat sejuk. Tidak dapat disalahkan, menurutnya, pastinya wanita tersebut merasa sangat khawatir dan beribu perasaan negatif lainnya sedang bertengger di hatinya. Anak lelakinya, yang seharusnya dinikahkan dengan anak sahabatnya belum juga terlihat batang hidungnya padahal acara sudah molor hampir setengah jam. Ibu mana yang tidak khawatir?.

 Di luar sana, terdapat gedung untuk resepsi pernikahan pada siang harinya. Gedung yang cukup besar, sehingga bisa menampung sekitar seribu orang di dalamnya. Dekorasi pernikahan dengan warna utama merah dan emas membuat gedung tersebut nampak lebih mewah lagi. Buffet yang nantinya akan diisi dengan aneka masakan dan makanan telah dideretkan di sepanjang gedung yang bentuknya melebar di sayap kiri dan sayap kanan tersebut.

Di belakang gedung, terdapat sebuah ruangan kecil berukuran 2X3 meter. Dindingnya ditempel kaca-kaca besar yang dilengkapi juga dengan meja rias. Seorang wanita sedang termenung memperhatikan wajahnya yang penuh dengan riasan di cermin. Kulitnya yang kuning kecoklatan tampak terlihat lebih putih. Bibirnya yang sensual diolesi lipstik berwarna merah yang eksotis, dan matanya yang sayu terlihat lebih tajam. Wanita itu tampak cantik dengan dibalut kebaya putih dan kain batik berwarna coklat tua yang dipayet disana-sini. Ia tampil dengan riasan dan busana yang sangat sempurna di wajah dan tubuh yang sempurna, tetapi dengan mimik yang tidak sempurna. Murung, mimik yang tidak seharusnya dilihat dari seorang calon pengantin. Ia melirik jam di dinding, sudah hampir satu jam pria yang meminangnya beberapa bulan lampau terlambat. Ia ingin menangis namun tidak ingin merusak riasan yang sudah sejak subuh di tempel di mukanya.

Wanita itu terhenyak saat mendengar ringtone yang berasal dari handphone-nya. Dengan ragu ia meraih benda elektronik berwarna merah tersebut. Sebuah pesan pendek telah dikirimkan dari seseorang yang dijuluki ’kakaquw’. Sambil menarik nafas, wanita itu membacanya.

“maaf, aku tidak bisa datang“ Hening terdengar di ruangan yang sedang gaduh tersebut, telepon genggam yang dipegangnya kini telah jatuh ke lantai. Nasib yang sama malangnya dengan pemiliknya.

Vi önskar återigen välkomna alla intresserade att diskutera med arrangörer och deltagare på våra förträffar!

Bilden ni ser kommer ifrån lajvpicknicken på Medeltidsveckan i Visby där årets första förträff för Prolog | 2010 hölls. Tack alla ni som deltog då och bollade idéer med oss eller bara diskuterade om konventet i allmänhet.

Vi kommer nu hålla tre olika Prologfika i Stockholm, Göteborg och Västerås.

Hur vill du att Prolog ska vara? Kom på en fika och diskutera med oss!

Facebook-event Förträff Göteborg 12/11
Talang Café & Restaurang 16:00 – 18:00
Meeths Salonger 18:30 – 20:00

Facebook-event Förträff Västerås 16/11
Culturen 18:30 – 20:00

Facebook-event Förträff Stockholm 19/11
Café Mineur 18:30 – 20:00

Andra bloggar om lajv, konvent, lajvkonvent, Prolog, Prolog 2010, levande rollspel, spel, spelkonvent, medeltidsveckan, Göteborg, Västerås, Stockholm, förträff

Se “zvoneste” ca marii creatori de arta isi desavarseau operele in paroxismul inspiratiei si talentului sub influenta..nu! NU A GENIULIU! a drogului! sau poate a crizei interioare dezlantuite in etape..de dexare dezechilibru psiho-motor (m-am exprimat destul de complex pentru a substitui simplul cuvant :”nebun”?!???)

adica faceam un Prolog

de ce se scriau jurnale? de ce se scriu inca..in bloguri de genul astuia? ;ipsa de creativitate definitivata, lipsa unui psiholog?nevoia de expunere a EU-lui?

si m agandesc sa scriu despre framantari patetic de generale sau sa ma abtin in virtutea adevarului ca e neinteresant pentru altii ce simt, ce simte cineva strain, ce simtim toti..decat daca facem subiectul unui studiu in masa….

dar ce inseamna “mi-e dor”? e real? il generam noi augumentant o nevoie de a simti….dintr-un sentiment genetic patologic…sau e un sentiment autonom..ori poate inert? ne putem gandi…ca il cream noi si tot noi il putem anihila rational? atunci “a simti” e creatiai propriei dorinte de a trai nist esentimente si doar ca le eliberam, dezvoltam si apoi exteriorizam….dar ele exista cu adevarat sau le cream…sau poate nici macar nu e important…

ah poftim domnule! cand altii cresc si boteaza progenituri l avarst amea..eu imi pun intrebari de adolescenta.aceleasi…ramase insa fara raspuns vreodata pentru ca raspunsul tot noi il cream! ei…oartea buna vine cu “sufletul tanar” adica..am sufletul tanar daca am asemenea nedumeriri cand tara arde sub criza economica, politica si in curand sociala..uite babele se..piaptana de Sentimente!

dar e acelasi simplu rudmentar imbold de a scrijeli copacii cu inimioare:)) doar ca acum postam pe net si eventual facem networking…ne generam trafic…adica audienta…si uite-asa o dam in marketing:D

Ahhh trebuie sa va impartasesc o experienta!e unul din acele monente rare in viata cand simplitatea ne face fericiti!

UN OM!!!!

Acum 3 zile la magazin un batranel…sprijinindu-se tremurat intr-un baston de lemn, desprins din alt decor decat cel de mahala urbana moderna de Bucuresti, Bvd Decebal….cu 2 Ron in mana, incerca sa intrebe unde gaseste bomboane!!! ei bine, elementul asta uman, atat de distins de tot, era ignorat inexistent! mi-am facut curaj si m-am aporpiat de el ca de un zeu intrupat si il intreb ce fel de bomboane….imi raspunde incet si usor zambind atat de cald…Bomboane

si il iau de brat, ne ducem la standul de dulciuri, gasesc bomboane si aleg..mai moi ,zic eu, ca e batran..aleg jeleuri…aleg si bomboanele care se topesc cu gust de fructe,,,cu totii le spargeam in dinti cand eram copii nerabdatori sa se topeasca….

si mi-am facut curaj, poate ii e pofta de suc dupa ce mananca dulce..aleg un suc neacidulat si  brusc ma simt coplesita de atata caldura, de afectiune, de sentimentul ca sunt OM si ca SIMT!!! l-am intrbat cati ani are! 99 ani!!!! ireal!!! imi venea sa ma inchin in fata unui zeu uman, coplesita de emotie si admiratie! 99 ani! perfect lucid! cate amintiri, cate trairi, cate schimbari si cate vieti a trait intr-o viata acest batranel.

nascut pe 8 MAI:) cand va face 100 ani!!!!

a plecat multumindu-mi ca nu am vrut sa accept banii…atata demnitate! cum sa nu fii coplesit de emotie in fata unui OM demn de a fi OM!

am iesit si am facut un gest mai generos…era pe banca savurand dulciurile

si regret ca nu stiu unde sta…regret ca nu pot sa fiu OM ajutand un OM si m-am  multumit cu un moment de sentimente!

gasiti-l pe OMUL de 99 ANI care sta pe Bvd Decebal!! as putea face o campanie!

da, am vrut sa va povestesc pentru in acea zi, atunci, am fost CU ADEVARAT FERICITA!!! ca am avut ocazia sa intalnesc un OM!

Damit habe ich mich im dritten Quartal 2009 beschäftigt:

• Ich habe das Buch Subject to Change gelesen. Meine Eindrücke habe ich bereits im Blog beschrieben: Es geht darum, wie heute Produkte und Services entwickelt werden müssen. Das ganze passt wenig überraschend mit agilen Ansätzen wie Scrum ganz wunderbar zusammen.
• Dann habe ich mich ziemlich intensiv mit Prolog beschäftigt und einige Beiträge in diesem Blog darüber veröffentlicht. Das war allemal horizonterweiternd – Prolog ist eben doch sehr anders als andere Programmiersprachen. Ich finde es nach wie vor Schade, dass Prolog heute ziemlich tot zu sein scheint und die Sprache nicht ernsthaft weiterentwickelt wird. Relektionen über Prolog.
• In Prolog habe ich ann auch gleich ein kleines BDD-Framework gebaut und damit mein BDD-Verständnis verbessert.
• Joseph Pelrine ist dafür verantwortlich, dass ich noch etwas über Teamdynamik gelernt habe: Hochproduktive Teams kochen.
• Von einem Kunden habe ich mich belehren lassen, was die mögliche Produktivität verteilter Teams anbelangt.
• Ein ganz kleines bisschen Perl habe ich gelernt. Und zumindest für kleine Skripte kann ich nicht erkennen, was an Perl schlecht sein soll.
• In einem Projekt habe ich Selenium RC eingesetzt und den designierten Nachfolger Google Web-Driver.
• Ich habe meine Rails-Kenntnisse deutlich vertieft. Dazu habe ich das Buch Rapid Web Development mit Ruby on Rails gelesen. Das ist nicht mehr ganz aktuell, aber ich hatte es ohnehin noch im Bücherregal stehen und für einen Überblick war es OK. Anschließend habe ich begonnen, eine echte (kleine) Anwendung in Rails zu programmieren und bin davon ganz angetan. Nur mit der Installtion unter Ubuntu hatte ich anfänglich einige Probleme.
• Im Rails-Zusammenhang habe ich mich auch mit RSpec, Cucumber und Webrat beschäftigt. Auch das sieht für mich alles sehr schön und elegant aus. Das Oberflächentesten mit Webrat ist z.B. sehr schön einfach und schnell.
• Bei einem Kunden habe ich mich etwas mit TestNG beschäftigt. Naja. Für TDD kann ich gegenüber JUnit keine Vorteile erkennen.
• Ich habe mit dem Buch SOA in Praxis ein weiteres Buch aus dem Regal geholt, dass dort schon eine Weile stand. Mein Review dazu habe ich im Blog beschrieben. Das Buch war durchaus lohnenswert, auch wenn ich kein SOA-Fan bin.
• Bei einem Kunden durfte ich erleben, wie Kanban in der Praxis eingesetzt wurde – zumindest anfänglich auch mit interessanten Schwierigkeiten.
• Neben CSM-Kursen biete ich inzwischen auch CSPO-Kurse an. Bei der Vorbereitung des CSPO-Kurses habe ich viele Dinge über Product-Owner-Arbeit reflektiert und neu gelernt.
• Und zum Beweis, dass ich noch nicht vollkommen Plem-Plem bin, habe ich auch etwas im Bereich außerhalb der IT gemacht. Ich habe beim Windsurfen Racejibe und Sinkerwende gelernt. OK, Racejibe geht bisher nur rechtsrum, aber das wird noch. Ich hoffe, auf einen milden und windreichen Jahresausklang.
• Und dann habe ich mir von meinem kleinen Bruder zeigen lassen, wie Brustschwimmen und Kraulen richtig funktioniert. Und siehe da: Das einzige, was ich bisher richtig gemacht habe, dass ich eine Badehose anhatte. Immerhin erklärt es, warum ich so ein schlechter Schwimmer bin. Jetzt muss ich die richtige Technik “nur” noch üben.

Damit habe ich von dem, was ich mir für das dritte Quartal vorgenommen habe, fast alles geschafft. Nur Scala habe ich mir nicht angesehen. Ich fand es dann doch spannender einfach Rails zu programmieren und aus demselben Grund werde ich wahrscheinlich auch im vierten Quartal nicht dazu kommen, mir Scala anzusehen.

Hi,

Terima kasih telah mengunjungi blog kami sementara website dan majalah kami yang super-duper keren sedang dipersiapkan.

Kalian bisa mengikuti siapa kami, visi dan misi kami, bagaimana kami mereview sebuah game dan membahas trend game di Indonesia melalui blog ini. Sekaligus memperkenalkan who’s holding the gamepad actually.

Geronimo!!

Salam,

Gamepad’s Chieftain (kepala suku maksudnye)

We’ll discuss how to write down possible combinations of  2 elements of a set using the Prologue.

For an example:

Child              = (Budi, Hadi, Dodi)
Animal            = (Dog, Cat, Bird)

Now then, we combine them so that they become,

Child x Animal = {(Budi,Dog) (Budi,Cat) (Dodi,Dog)…}

Well, here is the steps to make it using Prologue:

1. Type the members of the set into a text editor and save it as a text file (*.pl).

2. Open the Prologue, select File > Consult. Select the data that you want to compile, so that the file then is compiled by the program. The result will appear as,

3. Type: ? – child(X),animal(Y).

Enter afterward.

4. Type: ;

At the end of the sentence and the other combinations would appear (repeatedly), until “no” appear.

That’s all.

Click here : tugasprolog

Prolog bygger på att många av er fantastiska deltagare arrangerar egna programpunkter. Nu har vi äntligen blivit färdiga med riktlinjerna för arrangemang på konventet.

Vi har tagit många synpunkterna från Prolog | 2009 i åtanke när vi skrev dessa och vi ser varmt fram emot att få in massor grymma programpunkter till 2010!

Har du lust att arrangera något på Prolog? Läs mer här:
Jag vill arrangera en programpunkt!

Andra bloggar om lajv, konvent, lajvkonvent, Prolog, Prolog 2010, levande rollspel, rollspel, spel, spelkonvent

Ia terlahir sambil menangis.Dan semua orang pun tersenyum

Ia kembali sambil tersenyum.Dan semua orang pun menangis

Dedicated to my lovely Abah : I miss you Pa…I really really missed you in every moments we have

Estive brincando com sistemas especialistas e comecei a fazer esse aqui que descobre qual animal você está pensando. Eu fiz ele no arity prolog, portanto poderá não abrir em outros programas de prolog. Ainda faltam muitos animais mas esse aí é só pra ter uma idéia de como funciona. Aqui embaixo vai o código que ainda está em construção, pretendo mudar o tema do projeto, esse ai e so um teste.

Não esqueçam de comentar, é muito importante, postem suas dúvidas ou sugestões.

resposta(R,X):-
respondido(R,X),!.
resposta(R,X):-
pergunta(X,P),
write(P),
read(R),
asserta(respondido(R,X)).

retractall:-retract(respondido(_,_)), fail.
retractall.

responde_nao([]).
responde_nao([C|R]):-
resposta(Resposta,C),
Resposta = n,
responde_nao(R).

responde_sim([]).
responde_sim([C|R]):-
resposta(Resposta,C),
Resposta = s,
responde_sim(R).

animal(pacu,[2],[1,3,4,5,6,7,8]).
animal(piranha,[2,4],[1,3,5,6,7,8]).
animal(cachorro,[1,6],[2,3,4,5,7,8]).
animal(morcego,[1,5,6],[2,3,4,7,8]).
animal(cavalo,[1,6,7],[2,3,4,5,8]).
animal(baleia,[1,4],[2,3,5,6,7,8]).
animal(pinquim,[3,4,8],[1,2,5,6,7]).

pergunta(1,’E Mamifero? ‘).
pergunta(2,’E Peixe? ‘).
pergunta(3,’E Ave? ‘).
pergunta(4,’E Carnivoro? ‘).
pergunta(5,’Voa ? ‘).
pergunta(6,’Tem Pelos? ‘).
pergunta(7,’Tem Crina? ‘).
pergunta(8,’Tem Pena? ‘).

solucao(X):-
write(‘–Pense em um animal–’),nl,
retractall,
animal(X,S,N),
responde_sim(S),
responde_nao(N).

“Magst du noch reinkommen?”, riss sie ihn aus seinen Gedanken. “Nein, danke. Ich muss noch einiges für morgen vorbereiten.” Birgit nickte und nahm seine Antwort so hin. Er ahnte, dass sie genau wusste, dass es nichts weiter, als eine lahme Ausrede war. “Schade.. Laurin würde sich sicher freuen, wenn wir noch ein wenig zusammen wären.” “Vielleicht beim nächsten Mal.”, redete Markus sich raus und schritt in Richtung Auto. Umso schneller fuhr er vom Hof.

Der nächste Morgen fühlte sich genauso an, wie jeder Morgen seit drei Wochen. Er funktionierte. Er duschte, trank einen Kaffee und las seine Zeitungen. In der Explosiv-Redaktion angekommen, beschloss er  sich sofort in die Arbeit zu stürzen. Er ließ sich schnell von seinem Chefredakteur auf den neuesten Stand der Themen für den heutigen Sendeablauf bringen. “Insgesamt werden es 5 Themen sein Markus, wie immer. Stell dich aber auf 6 Moderationstexte ein. Wir müssen noch sehen ob sich das Thema des neuen Parkverbotes in Köln oder doch noch ein Promithema durchsetzt. Magrit und Carla sind schon mit einem Kamerateam unterwegs.” Alles klar…” Er nickte freundlich, nahm ihm die Unterlagen ab und ließ sich an seinem Schreibtisch nieder.

Völlig in die Unterlagen vertieft bemerkte er seine Kollegin Mareike nicht, die sich ihm gegenüber positioniert hatte. “Hey Markus… wie war das Wochenende?, sprudelte sie fröhlich.

“Kommst du in zwei Tagen wieder Papa?” Laurin, Markus kleiner Sohn sah  ihn mit großen Augen an und griff nach seinem Rucksack unter dem Autositz. “Natürlich komme ich wieder mein Kleiner. Ich hole dich am Donnerstag ab, wie besprochen und wenn du mich vorher sehen willst, kannst du mich gerne anrufen.” Er sah das Glitzern in seinen Augen. Strahlend schnallte er sich nun ab und riss stürmisch die Autotür auf. “Laurin.. stopp dein Rucksack!” Zu spät. Er war längst an der Haustür angekommen, wo seine Mutter ihn liebevoll in Empfang nahm. Sie knuddelte ihn, als hätte sie ihn statt eines Wochenendes einen Monat lang  nicht mehr gesehen. Aber er konnte sie gut verstehen. Es zeigte einfach nur, dass sie ihn auch so unendlich lieb hatte, wie er. Etwas zögernd stieg er aus dem Auto. Langsam fast schleichend näherte er sich  der Haustür. “Hi Markus.” Sie lächelte ihn noch genauso warmherzig an, wie früher. “Hi, brachte er leise heraus und hielt ihr den Rucksack entgegen. “Den hat er eben vergessen, presste er noch schnell hinterher und wollte sich direkt wieder umdrehen.

Es war verrückt. Er liebte diese Frau, er  hatte mehr als 7 Jahre mit ihr verbracht und nun hielt er es keine fünf Minuten mehr neben ihr aus. Im Gegenteil jeder Moment, jeder Blick alles fühlte sich an, wie ein riesen großer Stich. Er wusste, dass sie nichts dafür konnte, dass sich ihre Gefühle veränderten und er wusste es auch zu schätzen, dass sie trotz der schwierigen Situation immer noch versuchte wie eine Freundin zu ihm zu stehen aber er konnte ihre Nähe einfach noch nicht ertragen. Es war wahrscheinlich einfach noch zu früh.

Rzecz o komplikacjach.

Poniedziałek, godzina szósta zero cośtam, mieszkanie w Kielcach. Czwórka osób po kilku godzinach snu dokonuje procesu dopakowywania toreb. Panuje atmosfera zamieszania, lekkiego chaosu wpisanego w rytuał ostatnich chwil przed wyjazdem. Już za kilka minut wszyscy są gotowi do wyjścia, torby wypchane po brzegi pobrzękują wesoło szkłem, aluminium i resztą rzeczy, które się niejako przy okazji zmieściły. Syzyfowo-tytaniczny taniec z torbami do dworca PKS (Prędzej K**** Samochodem), obadanie z którego stanowiska odjeżdżają autobusy na Kudowę (poprzedzone zakupieniem gazet “na drogę”, których i tak nie przeczytałem) i już można z dobrze ukrywanym niepokojem czekać “co podjedzie”, czy wycieszkowe cudo autokarowej techniki z wygodnymi siedzeniami, czy może typowy PKS ze szparami między drzwiami szerokości dorosłego człowieka… I jest! Dobry, długi środek transportu, wygodny i w ogóle. Torby zapakowane, bilety (i miałem rację 30% zniżki buhahah;) kupione, miejsca (na tyle) zajęte, tyłeczki rozpłaszczone na siedzeniach. Jedziemy. Nie będę tu opisywał szczegółowo miast, przez które przejeżdzaliśmy (raz, że nie pamiętam; dwa, że wszystkie były jednakowo szare i nieciekawe; trzy, że były bardziej interesujące rzeczy do roboty), dość wspomnieć, że dwukrotnie byśmy wracali do Kielc na piechotę (za krótki postój, za długi czas spędzony w WC). Podróż zajęły rozmowy, śmichy-chichy, jedzenie, picie, zabawa Iphonem, zmienianie pozycji siedzenia z jednej na drugą, żeby nie nabawić się odleżyn. Trochę z niepokojem spoglądaliśmy na zegarek, bo autobus z każdym mijanym kilometrem łapał coraz większe opóźnienie, a busy do i z Nachodu mieliśmy “na styk”. I niewiele brakło, byśmy przegapili Kudowę. Miasto to jak każde inne, mogę się mylić, ale tablicy o wjeździe do niego nie uświadczyłem. Szczęściem udałem się do kierowcy autokaru zapytać, gdzie mamy wysiąść i wtedy to zaczepił mnie miły jegomość siedzący za mrukowatym Panem Za Kierownicą i oznajmił, że jego przystankiem docelowym jest ten sam, co nasz. Więcej, zadeklarował, że pomoże nam również po czeskiej stronie granicy… Trochę to wywołało naszą konfuzyję, zaczęliśmy podejrzewać, że to złodziej, gwałciciel itp. (jak to Polacy, po co mielibyśmy się cieszyć na okoliczność pomocy być może ratującą nasz wyjazd), ale suma summarum okazał się on sympatycznym, otwartym i bezinteresownym człowiekiem. Z jego pomocą złapalismy TAXI do Nachodu (po drodze dowiedziawszy się, że Czesi mają jakieśtam ichnie święto narodowe i wszystko, co ma 4 koła kursuje jak w niedzielę – super) i stamtąd autobus bezpośredni do Pragi. I w tym momencie zacznę się nie po raz pierwszy rozpływć w zachwytach nad stanem czeskiej komunikacji sensu stricto. To, co podjechało na dworzec autobusowy w Nachodzie przypominało wycieczkowy autokar kursujący na trasie Warszawa – Rzym, tzn. mam na myśli bardzo nowoczesny pojazd z klimatyzacją, wygodnymi siedziskami, cichy i w ogóle kierowcy pewnie muszą dopłacać, żeby takim czymś jeździć. Ja tam bym z chęcią dopłacił. I teraz spójrzmy: Nachod – przygraniczna mieścina jakich pewnie wiele, czas podróży – zaledwie 2.5h, a puścili na taką trasę jeden z lepszych środków transportu, jakimi miałem przyjemność jechać. I do tego kierowca sprawiał wrażenie profesjonalisty (zdaje się, że koszula i krawat to ich uniformy). I gdy przypomnę sobie, czym kiedyś musiałem jechać na trasie Kielce – Warszawa (busik PKS), ogarnia mnie pusty śmiech. Czeska komunikacja stoi na najwyższym poziomie i miałem się o tym przekonać jeszcze nieraz. Z miłym, przygodnie poznanym Panem, który nas w pewnym sensie uratował, pożegnaliśmy się w ok. 1/3 drogi do Pragi (wcześniej złożywszy studenckie wyrazy wdzięczności w postaci piw) i wesoło kontynuowaliśmy naszą podróż w przeświadczeniu, że teraz już będzie z górki. Gdybym nazywał się Stephen King i pisał horrory, skończyłbym ten wpis słowami: “Nie wiedzieli, że najgorsze dopiero przed nimi” i resztę dopisał, dajmy na to, jutro. Nie uprzedzajmy jednak faktów i napiszmy, że dotarliśmy do Czarnego Mostu i dzieliły nas minuty od centrum stolicy. Bez problemów wysiedliśmy na dworcu Florenc, skąd można się spokojnie dostać w każdy punkt miasta (węzeł metro/tramwaj/autobus). Trochę pokluczyliśmy (w Polsce nie przyszło nam do pustych główek zaopatrzyć się w mapę, co odpokutowaliśmy słono), na orientacyjnej mapie miasta staraliśmy się znaleźć ulicę Vladimirovą (hostel), ale jedyne, czego dokonaliśmy, to odnalezienie w przybliżeniu położenia dzielnicy, gdzie owa ulica może się znajdować. Źle. Godzina ok. 22, obce miasto i mnóstwo Czechów, z których tylko kilku cokolwiek łapie po angielsku (sądzę, że mają ten sam kompleks, co Polacy, tzn. znają język angielski nawet na podstawowym poziomie, ale wstydzą się go używać). W końcu jednak uzyskaliśmy ogólne informacje, jaką nitką metra się udać, zapakowaliśmy się do wagonu (wcześniej zakupiwszy złe bilety i nieskasowawszy ich;) i ruszyliśmy, gorączkowo licząc przystanki. I tu zachwytów część druga: komunikacja miejska. Praga jest tak zorganizowana, że w najdalszy zakątek dojedziemy metrem (3linie przeplatające się), a gdzie metro nie może tam tramwaj pośle. Przystanki są ze sobą zespolone, wszedzie wiszą czytelne mapy (dzięki Bogu!), a o przesiadkach jesteśmy na bieżąco informowani (domyśliliśmy się, że “prestup” to przesiadka yeah). Co cztery, pięć minut coś podjeżdża na przystanek, więc o długim czekaniu nie może być nawet mowy. Po kilku minutach dotarliśmy na ulicę Budjejovicką, gdzie… Nikt nie słyszał o Vladimirovej! Super. Trochę się zdenerwowałem i zadzwoniłem do hostelu, gdzie uprzejma, miła pani niewinnym głosikiem oznajmiła mi, że w zarezerwowanym 2 tygodnie wcześniej hostelu brak miejsc (potrójne sic!!!) i musimy się udać metrem na Hlavni Nadrażi i stamtąd tramwajem nr 9 do Arbesovo Namesti, gdzie już czeka na nas przytulny pokój w hotelu Cortina. Bardzo śmieszne. Teraz jestem kozak i potrafię zapisać nazwy tych wszystkich ulic, ale wyobraźcie sobie moje zakłopotanie i (nie bójmy się tego słowa) panikę, gdzy kobieta wymawiała je z prędkością światła. Hlavni Nadrażi brzmiało jak Glawni Nadarzy, a Arbesovo Namesti jak Arsowo Nasti. Mojej wściekłości nie próbujcie sobie wyobrażać. Swoją drogą musiałem wyglądać przekomicznie stojąc na przystanku tramwajowym, wpatrując się w komunikacyjną mapę miasta, jeżdżąc po niej co i rusz palcem i po raz setny prosząc babkę o przeliterowanie… Ale nic to, upakowaliśmy się znów w ten cudowny wynalazek, jakim jest metro, potem w tramwaj i minutę przed 23 byliśmy w hotelu (nie nie, nie trafiliśmy tam od razu, pomogła nam pani z baru). Żeby było zabawniej okazało się, że kurs euro się zmienił drastycznie i musimy dopłacić 800 koron. W imię świętego spokoju zęby zostały zaciśniętę, forsa zapłacona i udaliśmy się w pokoju do pokoju, który okazał się schludnym, przestronnym, ciepłym pomieszczeniem z kuchnią obok. Łazienka jest, telewizor też. Może wreszcie uśmiechnęło się do nas szczęście?

O tym dowiecie się już niedługo z kolejnego wpisu:)

Estou fazendo atualmente na faculdade a matéria de inteligência artificial, e estamos vendo sistemas especialistas. Eu fiquei empolgado demais com esse assunto, apesar de já ter ouvido falar sobre esse assunto e ter visto alguns sistemas assim, não sabia ao certo como funcionava, como é o processo etcc. Então, vi o quanto que é interessante esse assunto, então resolvi pesquisar mais. São programas constituídos por uma série de regras (as vezes também heurísticas) que analisam informações (normalmente fornecidas pelo usuário do sistema) sobre uma classe específica de problema (ou domínio de problema). O professor deu muitos exemplos de sistemas especialistas, e nos deu a idéia de montar um, por isso estive pesquisando isso mais a fundo.
Para quem não sabe o que é um sistema especialista, no wikipedia explica bem

Estou desenvolvendo um sistema especialista em Prolog como trabalho da faculdade que irá concorrer à mostra de software, e logo logo disponibilizarei aqui para verem.

Para quem deseja aprofundar mais nessa área abaixo segue uma bibliografia rica sobre o assunto:
[ARA88]- ARARIBÓIA, G. “Inteligência Artificial – Um Curso Prárico” – Editora LTC, 1988.

[BAR81]- BARR, A. e Feigenbaum, E. A. “The Handbook of Artificial Intelligence ” – 1981.

[CHA85]- CHARNIAK, E. e McDermontt, D. “Introduction to Artificial Intelligence” – Editora Addison-Wesley, 1985.

[FEI81]- FEIGENBAUM, Edward A. e Barr, Avron. “The Handbook of Intelligence” – Vol I: 1981.

[HAR88]- HARMON, P. e King, D. “Sistemas Especialistas – A Inteligência Artificial Chega ao Mercado” – Editora Campos, 1988.

[KEL87] – KELLER, R. “Expert Systems Technology – Development & Application” 1987.

[KVI88] – KVITCA, A. M. “Resolucion de Problemas cón Inteligencia Artificial” – III Escola Brasileiro-Argentina de Informática, Curitiba/PR, 1988.

[LEV88] – LEVINE, Robert I. “Inteligência Artificial e Sistemas Especialistas” – Editora McGRAW-HILL, 1988.

[MYE86] – MYERS, W. “Introduction to Expert Systems” – IEEE Expert 1986.

[NIL71]- NILSSON, N. J. “Problem Solving Methods in Artificial Intelligence” – Editora McGRAW HILL, 1971.

[NIL78]- NILSSON, N. J. “Principles of Artificial Intelligence” – Editora Tioga Publishing Company, 1978.

[OLI94]- OLIVEIRA, K. M. “Qualidade de Sistemas Especialistas” – SBES, Curitiba, 1994.

[RIB] – RIBEIRO, Horácio da C. S. “Introdução aos Sistemas Especialistas” – Editora LTC.

[RIC88] – RICH, Elaine. “Inteligência Artificial” – Editora McGRAW HILL, 1988.

[RIC91] – RICH, Elaine e Knight, Kevin. “Inteligência artificial” – 2a.Edição: 1993 – Editora: McGRAW HILL, 1991.

[SCH87] – SCHWABE, D. e CARVALHO, R. Lins de. “Engenharia do Conhecimento e Sistemas Especialistas” – Págs. 5.2/5.6 – II EBAI: 1987.

[SIL97] – SILVEIRA, L. N. “Anais” – Pelotas/RS, 1997.

[WAT86] – WATERMAN, D. “A Guide to Expert Systems” – Editora Addison-Wesley, 1986.

[WIN88]- WINSTON, P. H. “Inteligência Artificial” – Editora LTC, 1988.