Nie osiągasz zamierzonego celu. Popełniasz błąd. Coś nie jest tak, jak to planowałeś lub jak tego chciełeś.

Kiedy ostatnio Ci sie to zdarzyło ?

I ważniejsze – co z tym zrobiłeś ?

Można się załamać, w zależności od stopnia ważności – załamujemy się mniej lub bardziej. Robi tak większość, ludzie potrafią nieskończenie rozpamiętywać to co im się w życiu nie udało. Nie jest to może złe, do momentu, kiedy  czas przestać i iść dalej. Ten czas jest przeważnie już zaraz po tym, gdy poniesiesz porażkę.  To jest Tój wybór, co z tym zrobisz.

To co ja robię, to wyciągam wnioski. Tak, wydaje się to oczywiste, jednak takie nie jest. Żyjesz a w Twoim zyciu w kółko powtarzają sie te same sytuacje, tworzą się te same problemy. Mówisz sobie “taki już jestem, nic na to nie poradzę”. Albo jeszcze lepiej “taki już jest ten świat”.  Tylko co z tego wynika ? Takie podejście to tylko odsuwanie problemu, oddawanie odpowiedzialności za siebie w życie innych ludzi.

Czy chcesz, żeby to inni decydowali jak potoczy się Twoja Historia ?

Żyć, wyciągać wnioski z niepowodzeń i iść naprzód. To nazywa się – nauką.

Są 2 sposoby nauki:

1- uczysz się na swoich błędach

2- uczysz się na sukcesach innych

Właśnie dlatego, żeby sie czegoś nauczyć, żeby robić coś dobrze, najpierw musisz to zrobić źle.

Żeby zostać mistrzem, najpierw musisz być uczniem

Bać się przegranej to inaczej bać się życia. Dopóki będziesz się bał przegrać, będziesz bał się ruszyć naprzód.

Do odważnych świat należy – tak kiedyś usłyszałem. I to prawda! Zacznij żyć naprawdę. Jeśli chcesz coś zrobić, zrób to. Jeśli chesz, ale boisz się, zrób to tym bardziej!

Wiesz, jaki jest najlpeszy sposób na pozbycie się strachu ?

Zrób to czego się boisz!  Proste.

A teraz, zauważ, jak ważne w życiu jest to, żeby przegrać. Zauważ, jak ludzie sukcesu doszli do tego sukcesu. Miesiące, lata wytężonej pracy, poświęcenie, praca nad sobą i ogromna liczba… porażek. To od Ciebie zależy, czym dla będzie “przegrać”.

W tej chwili przegrać to dla mnie tak jak zwyciężyć. Dzięki porażce jestem lepszy, dzięki zwycięstwu “mam” lepiej.

I w taki sposób życie może zamienić się w pasmo zwycięstw. Już dziś.

Ciekaw jestem dlaczego w Polsce piłka nożna jest tak popularna ? Nasi piłkarze nie odnoszą sukcesów na murawie, a na dodatek kompromitują się, swą beznadziejną grą. Przecież w innych dyscyplinach zajmujemy czołowe miejsca, a mimo wszystko piłka nożna bije rekordy popularności.

I bądź tu mądry, kiedy w naszym reprezentacyjnym składzie nie grają najlepsi piłkarze. Przez grę jaką ostatnio prezentują nam Nasi piłkarze, można nabawić się wstydu. Z mundialem raczej na pewno się pożegnamy, jeśli Leo nie pozbiera drużyny w garść i nie wykreśli kilku zawodników, którym po prostu grać się na murawie w narodowych barwach nie chce.

Na takie mecze szkoda prądu, jaki musi pobrać telewizor, aby wytransmitować mecz. Nasze polskie gwiazdy futbolu, nie są tego warte.

Najpierw żenada w spotkaniu z RPA, potem mecz rozegrany z Irakiem. Uważam, że za te spotkania Nasi piłkarze nie powinni otrzymać wynagrodzenia, bo najlepszą motywacją były by pieniądze, ale tylko za wygrany mecz. Najlepsi piłkarze świata też mają swoje słabości, ale Nasi piłkarze te słabości mają z meczu na mecz, a w spotkaniach towarzyski są już na prawdę słabi, żeby nie powiedzieć, że beznadziejni.

Dobrze, że prasa po nich chociaż ostro pojechała. Może dzięki temu kolejne zagraniczne kluby, poważnie rozważą zakup takiego zawodnika.

Potworny regiment (Monstrous Regiment) – humorystyczna powieść fantasy Terry Pratchetta, wydana w 2003 r. Jest to trzydziesta pierwsza część długiego cyklu Świat Dysku, będąca przy tym ósmą częścią podcyklu o Straży Miejskiej.

Recenzje książek i nie tylko – całość wpisu znajdziesz na moim nowym blogu, zobacz: Potworny regiment.

…albo się uda albo nie.” Tym razem to z prawej.
______________________________________________________
Przybyła niespodziewanie. Choć można było się jej spodziewać.
Przybyła samotnie, choć przywlekli ją ludzie.
Przybyła … no w każdym razie przybyła.

Porażka.

Innymi słowy przegrana, pogrom*… Ale inne słowa są właściwie niepotrzebne. Dziś przegrałam. W meczu. W karnych.** Każda przegrana boli. Każda inaczej. I podobno każda jest tak naprawdę potrzeba. Podobno, bo w sytuacji swojej własnej porażki mówię tak sobie, tylko po to aby się pocieszyć. Mówię też, że gdyby była to przegrana w meczu, a nie w karnych byłoby zupełnie inaczej. Oczywiście kłamię. Byłoby tak samo, tylko wtedy mówiłabym sobie, że ileś tam razy lepsza byłaby porażka w karnych, bo nie świadczyłaby ona o niższości mojej drużyny, lecz jedynie o naszym pechu.
Tylko po co tyle gadać? – zapyta dociekliwy, przebiegły, aktywny i w ogóle wspaniały Czytelnik. Po czym ten sam (dociekliwy, przebiegły, aktywny i w ogóle wspaniały) Czytelnik zaproponuje żeby się Autor uczył na błędach i walczył zamiast biadolić i wymyślać głupstwa. I zapewne będzie miał rację.
Tak więc: KONIEC.

_____________________________________________________
* Mało tych innych słów, ale co poradzić, jak więcej nie znam… xD
** A tym że w szkolnych rozgrywkach Staszyca to już sie szanowana Autorka nie pochwali? Czyżby nie brzmiało godnie? … [przyp. komentarza mojej chorej części mózgu]

Ilu z Was wywiesza flagę 11 listopada?