amorzinho do papai

PS- http://radiodjk7.blogspot.com/2009/10/psychodelia-by-peri-zorzella-oct-2009.html

Kwadransnotka

Obecny stan nie jest stanem zwyczajnym, czy często występującym. Gwoli formalności: fizycznie czuję się zmęczony. Dzień minął, ja trochę dzisiaj przechodziłem i przeżyłem, to taki zwyczajny, nieco zabiegany dzień. Ale psychicznie… Wybucham. W głowie kotłują się jakieś nieokreślone myśli, kolory, wrażenia, spostrzeżenia, echa rozmów, pragnienia, marzenia, strzępki obrazów, jakieś resztki zapachów. Jestem psychicznie naładowany i mam po prostu ochotę zrobić coś kreatywnego, jakoś trochę się rozładować, bo wiem, że ta zgromadzona energia świetnie nadaje się do przekształcenia w tekst, wystarczy odrobina wysiłku.

Pojawia się jednak problem – ograniczenie czasowe. Jest dość późno, bo wstać trzeba wcześnie i trochę się przespać, więc niedługo wypadałoby znaleźć się w łóżku. Ale potrzeba silniejsza jest od całej reszty okoliczności i poza tym, jako matka wynalazców, natchnęła kolejnego grafomana, stąd też poniższa – Kwadransnotka.

~

Myślę, że prawie każdy zna to uczucie – jakiś utwór, melodia zagnieżdża się w umyśle, wszczepia w każdą napotkaną tam myśl i dręczy i męczy. I nie ma jak się od niej odczepić. To już nie jest “samoprzylepna melodia”, jak te Green Day’a, które łatwo zapamiętać i dobrze się je nuci. To jest rzep, którego nie sposób odczepić. Metafora rzepa jest tu bardzo pożądana, wobec sposobu na taki problem. Należy znaleźć sobie jakąś ofiarę [nieco przesadzam, ale potrzeba mi odrobiny drrramatyzmu], której takie melodie będziemy oddawać, która będzie je od nas odczepiać.
Słucham nowej płyty Muse – The Resistance. I nie jest to album wybitny, nie jest nawet bardzo dobry. Ale jest na nim kilka takich rzepowatych piosenek, których pozbyć się z głowy nie sposób. I tak stałem się obiektem, do którego doczepiano kolejno: “United States Of Eurasia (+ Collateral Damage)“, “Resistance“, “Unnatural Selection” oraz “I Belong To You (+ Mon Coeur S’ouvre A Ta Voix)“. W jaki sposób się pozbywałem tych piosenek? Dzieliłem się nimi. Na początku nieświadomie, wysłałem Zylii pierwszą z nich, będąc nią [piosenką! ewentualne fascynacje Zylią to nie tym razem ;--)] zafascynowany [chwilowo, ale tak, byłem]. Przeszło mi szybko. Potem drugą i natychmiast na jej miejsce wskoczyła inna i zaczęła męczyć. W końcu poleciłem Zylii całą płytę i w ten sposób słucham sobie Beatlesów, a o Muse myślę tylko na potrzeby tej notki. Ulga jest naprawdę spora.

~

Ostatnio falami nachodzą mnie chętki na muzyczno-psychodeliczne wycieczki. Stąd więcej u mnie Beatlesów i starych Floydów. Natrafiłem ostatnio w jakiejś gazecie na wzmiankę o I’m Only Sleeping z płyty Revolver. Autor artykułu pisał, że utwór traktuje o wizjach, jakich doświadczał John Lennon po paleniu marihuany. Ciekawe, że jest to jeden z pierwszych poznanych przeze mnie tekstów z repertuaru The Beatles. Poznałem go jeszcze w podstawówce, na języku angielskim, ze szkolnego podręcznika. Wtedy wszyscy byliśmy przekonani, że tekst mówi o śpiochu, któremu tak dobrze w łóżku. Widać – autor podręcznika także.

Lying there and staring at the ceiling
Waiting for a sleepy feeling

Please don’t spoil my day
I’m miles away
And after all
I’m only sleeping

~

Tutaj znajdował się jeszcze jeden fragment tekstu, który niebezpiecznie rozrósł się w bełkot i sprawił, że Kwadransnotka pisana była dłużej, niż sugerowałaby nazwa. Stąd też zniknął, nigdy nie zobaczy światła dziennego, bo został bezpowrotnie usunięty. A powyższy tekst wystarczy. Choć nie powiem, by pomógł mi znacznie i jakoś rozładował nadmiar energii, ale w jakimś małym stopniu spełnił swoją funkcję.
Pewnie nie włożyłem w niego wspomnianego na początku wysiłku. To może znaczyć, że trzeba popracować nad koncentracją w czasie takich stanów umysłu.
To by był albo masochizm, albo zbrodnia na samym sobie; nie mam mowy.

Zawsze zastanawiało mnie, dlaczego Radiohead nie gra psychodelicznie (no, z małymi wyjątkami, jak np. Weird Fishes od połowy, przy którym zrobiło mi się gorąco w czasie pierwszej odsłuchania In Rainbows), ale odpowiadałem sobie - może po prostu dlatego, że są na to zbyt inteligentni muzycznie. A tu proszę. (Dzięki Rafał.)

Elektroakustyczne, noisowe, psychoaktywne brzmienia. Tak właśnie grają kolibry nekrofile. Dla fanów Obuha kojarzyć się mogą z Noise Maker’s Fifes. Surrealistyczna wyobraźnia, trochę zgrzytliwa i bardzo żywotna. Ścieżka dźwiękowa dla obrazów Maxa Ernsta.

Jeśli ktoś nie zrozumiał powyższego akapitu, tłumaczę – zespół bardzo mi się podoba.

Warto.

Jeden utwór. Czterdziestominutowy. O ile często psychodeliczne odpały mają problem z przedwczesnym wytryskiem, to Magical Unicellular Music radzi sobie dobrze z utrzymaniem napięcia i nastroju przez cały czas trwania utworu.

Hawkwind, Boredoms w rosyjskim wykonaniu. Weterani psychodelicznego rocka z improwizowanego koncertu. Rispekt.

Tutaj.

W zasadzie wystarczyloby jedno słowo:

psychodelicznoambientowonoisowyfreakfolk

Od psychodelicznego wprowadzenia poprzez noisowe nawiedzenie, ambientową atmosferykę po freakfolkowe gitary i spoken wordową spowiedź na końcu.

Jest w tym albumie coś z nastroju filmów Lyncha. W większości instrumentalny album opowiada w kolejnych utworach jedną spójną historię. Cytując oklepane już stwierdzenie – film dla ucha.

Warto.

Nie wiem, co dokładnie, ale bimber wyszedł im niezły. Trochę Boredoms, Residents, sampli, gitar i zabawek. Dużo zabawy. Świetna rzecz.

Można porównać do polskiego Małego Szu, tylko bardziej rozrywkowego.

Warto.

Pierwsze wrażenie po kilku minutach albumu Tete Monde – kojarzy się z Residents czy Golozos. Później jednak autor zyskuje swój własny głos i miksując znalezione dźwięki, zapisy etniczne i efekty elektroniki tworzy jedna spójną całość dającą odczucie całkiem nowego, nieznanego plemienia. Nie znamy jego języka, rytuałów ani zwyczajów.

Słuchacz wchodzi w obcy świat kultury pierwotnej. Etnopsychodelia w świetnym wydaniu.

Tutaj.

- Narkotyki są w dechę! Zróbmy o nich piosenkę!

- Byczo!

- Przednio, powiemy wszystkim, że to o samolocie!

- Klawo! Ale najpierw zarzućmy sobie to…

Tak najprawdopodobniej przedstawia się historia powstania przeboju Eight Miles High (1966) amerykańskiej grupy psychodeliczno folkrockowej The Byrds. Wtedy jeszcze można sobie było na taką proodlotową propagandę pozwolić, bo Hendrix, Joplin i Morrison jeszcze żyli i mieli się dobrze. Dopiero potem muzycy zaczęli padać jak muchy i wszyscy zadali sobie pytanie: “Kurczę, ciekawe od czego oni tak?”

Oficjalna wersja jest taka, że piosenka jest o lataniu samolotem, ale najprawdopodobniej jest w tym tyle prawdy, co w popularnym zwrocie “to jeszcze się zdzwonimy”. Podobnie jak Baśka Wilków, piosenka rekompensuje niemoralne przesłanie zadziwiającą warstwą muzyczną. Słyszymy w niej niesamowite, indyjskie harmonie, tak samo, jak w Baśce słyszymy niesamowite gó… yyy, nieważne.

Warto wspomnieć o niesamowitym wykonaniu 8 Miles High przez amerykański zespół punkowy Hüsker Dü. Rzadko daję się przekonać do punkowatych kowerów, ale to co się w tej wersji dzieje, przekracza granice percepcji. Obowiązkowa pozycja dla fanów wczesnego R.E.M., bo to jedyne porównanie, które przychodzi mi do głowy (Byrdsi to jedna z największych inspiracji R.E.M. – może coś w tym jest?). Kończę, bo muszę wracać do mojego ulubionego zajęcia, czyli puszczania Eight Miles High w wersji Hüsker Dü w kółko.

The Byrds – Eight Miles High:

Dziś wyjątkowo nie proza lecz poezja, pisana wczoraj pod natchnieniem wczorajszej “strefy rock and rolla wolnej od angola” lecącej w Trzecim programie Polskiego radia.

Nicością pędzony,
przez park podążam.
Nie mam innej żony,
w ciemność się pogrążam.
Rower sobie jedzie drogą,
co też ludzie zrobić mogą?

Na Cmentarzu o północy
chodzą cicho koty mocy.
Spotkał pewien Czech Słowaka,
łapać broń! Będzie draka.

Nikt za broń już dziś nie złapie.
Polska nie jest niepodległa,
wkoło sami tylko gapie.
Legła cała, Polska legła.

Płonie Częstochowa, Wawel Płonie!
Krwią splamione są ich dłonie!
Znów powstania, obozy i Sybir…

A rolnik mało orze,
choć znacznie więcej morze.
Limity, podatki, kontrole i urzędnicy,
oj za dużo panie Jędrku tej pszenicy.
Dziesięc tysięcy kary
i jeszcze dwa lata.
Poznasz unijnego bata.
Wkoło same mary.

Nekromanci bez kościotrupów.
Rycerze bez tarczy i miecza.
Czarownicy bez czarów.
Łapownicy w łapę dają.
“Wierzę” powie już nieliczny.
Aferanci, seksafery…
Co się dzieje mnóż przez cztery.

Czarny rządzi Ameryką,
Biały stara się Afryką.
Żółty produkuje bomby i buty,
a żydowski skrzypek kupił karabin za nuty.

Świat od wieków już umiera
nie pomoże chwila szczera.

O wiersz ten ja piszę,
lecz czy ktoś zrozumie?
Czy myśleć ktokolwiek umie?
Czy ów co o dotacje się płaszczył
lub ów co jak wszyscy mówił “tak”
gdy “nie” powiedzieć było trzeba?
A może morderca z wyrokiem, w zawiasach?!
Albo dziennikarz w Złotych Tarasach?

Pojmie rym, intencję i żaluzję?
Przeczyta i zapomni?
Co z nimi zrobią potomni?

Trawa zielona od krwi!
Niebo niebieskie od dymów!
Koniec z Tym, na pochybel sku…

(Karol Aleksander Emic “mała improwizacja” 16.05.2k9)

Ehehem, no tego, drodzy czytelnicy. Minęło juz 200 postów, czas żebyśmy się lepiej poznali, ehehem. Więc oto ja (i moje ukulele):

Wracając jednak do muzyki. Akurat w sam raz dla filmu o meksykańskich zapaśnikach. Al Hotchkiss to blues, surf i psychodelia jednocześnie. Czego tu nie lubić? Chyba tylko mnie na zdjęciu.

Tutaj.

Kojarzycie wilka i zająca? Jasne, że kojarzycie. Teraz wyobraźcie sobie tę bajkę dadaistycznie zmiksowaną – puszczoną od tyłu, z różną prędkością scen poszatkowanych w przypadkowy sposób. Muzyka Dimy Biesłana tak właśnie brzmi.

Warto.

Strona perełka. Mp3 takich osób jak:

Terence McKenna
Robert Anton Wilson
Albert Hoffmann
Houston Smith
Mark Pesce
Marilyn Fergusson
Joseph Campbell

Poznajecie nazwiska? Jeśli tak, to wiecie, że warto posłuchać. Jeśli nie, to wierzcie mi na słowo.

Tutaj.

Po włosku tym razem. Włoskiego nie znam (poza paroma przypadkowymi slowami) i dlatego tytuł jest po niemiecku. Co do samej muzyki. Dwudziestominutowe jamsession w stylu kosmicznopsychodelicznego grania z lat 60-, 70tych. Psychodeliczne efekty nałożone na krautrockowy szkielet z obligatoryjnymi fragmentami z radia. To w żadnym przypadku zarzut. Nie ma w tym wiele nowego, ale miło się slucha. Nie mówiąc juz o tym, że około 8 minuty muzycy zaczynają tworzyć fajne, gęste brzmienia.

Tutaj.

Butthole Surfers.

Prawie tak brzmią Pixies w kowerze In heaven. Co prawda średnio lubię Buttholi, a Pixies jeszcze mniej, to nie mogę odmówić ich muzyce jakości i charyzmy.

Nie umywa się to jednak do oryginalnego utworu napisanego przez Petera Iversa, klasyka undergrundu, promotora i prekursora wielu później znaczących nurtów muzycznych.

In heaven powstalo na potrzeby Eraserhead – pierwszego filmu Davida Lyncha. W tym filmie widać wszystkie obsesje i kierunki, które później rozwijał.

Tym oto pokrętnym sposobem doszlismy do głównego tematu tego wpisu. Muzyki Edwina Morrisa, który wzorując się na soundtrackach Badalamentiego i grając trochę podobnie do Bohren und Der club of gore, nagrywa swoje niebezpiecznosenne gitraowe drony. Warto.

Tutaj.

Pewnie nie ostatni wpis o świętach. Tym razem ostateczny film o świętym Mikołaju.

Santa Claus conquers the Martians

Fabuła jest prosta. Film zaczyna się reportażem z warsztatu Gwiazdora na biegunie oglądanym, jak się okazuje, przez smutne marsjańskie dzieci. Zauważa to ich ojciec, który postanawia porwać świętego na Marsa. Marsjanie to zimne i logiczne sukinsyny i nie rozumieją emocji, ale święty to zmieni. Zerowe aktorstwo, zerowe dekoracje, idiotyczna fabuła. Klasyczne kino klasy Z z lat 50tych. Nie wolno zapomnieć o marsjańskich hełmach zrobionych z przypadkowo sklejonych antenek, rurek i sprzętów kuchennych.

Film rządzi. Jest za darmo, więc rządzi tym bardziej. Musicie go obejrzeć – to jest rozrywka!

Tutaj.

Powód pierwszy

Powód drugi

Powód trzeci

Dobrze, oszukałem was. Wszystkie piosenki zostały nagrane przez Can. Co mogę poradzić. Od tego zaczęło się moje słuchanie krautrocka. dopiero później odkryłem Faust, Guru Guru, Amon Duul, Neu! i resztę zespołów. Hipnotyczne, transowe, wciąż swieże pomimo ponad trzydziestu lat.

Nie tylko zresztą ja jeden lubię krautrock. Mnóstwo grup się na nich wzoruje, Japończycy do tej pory grają w ten sposób. Les rallizes denudes, chociażby.

Ten wpis będzie o brazylijskich spadkobiercach, a dokładniej o Botanicos. Bardziej improwizowane, płynące brzmienie, krautrock zmieszany z free jazzem. Pychota. Nie mam ich płycie nic do zarzucenia. Co najważniejsze, strawne dla każdego.

Warto.

Hedningarna sięgnęła do fińskich szamanistycznych, ludowych źródeł i nagrała je na nowo, mając nawet płytę z remiksami techno.

Wij nagrywa psychodeliczny rock oparty o okolice słowiańszczyzny.

Ole Lukoje gra mieszankę techno, rocka i syberyjskiego szamanizmu.

Kapela ze wsi Warszawa ma swoją wersję transowego, współczesnego, jednak wciąż osadzonego w tradycji, folku.

Do tej listy można dopisać Volgę. Cytując:

Successfully combining experimental electronics with contemporary dance rhythms and original Russian folklore, Volga is a unique project on the Moscow music scene. Pagan psychodelia, shamanism, authentic melodies and lyrics from ancient Russian texts (12th-19th centuries) are mixed with urban aesthetics.

Warto.

Składniki:
atmosferyczne ballady alt country i folk
mniej lub bardziej przypadkowe sample
hałasy i glitche układane w click’n'cutowe beaty

Wymieszaj dokładnie.

Co dziwne, wychodzi bardzo smaczna mieszanka. Różne źródła, ale w całokształcie nie wychodzi tak rozjechanie – jest wyraźna myśl przewodnia w utworach, która trzyma wszystko w ryzach i nadaje im dramaturgii.

Polecam.

…i znowu wyszło na to samo. W ramach uprzyjaźniania bloga dla postronnych myślałem o wrzuceniu tego, ale nie dałem rady przesłuchać nawet pierwszego utworu. Za miłe, za bardzo wygładzone, brzmi jak muzyka do windy albo podkładu dla didżeja w radiu dla czterdziestoletnich biznesmenów. Nudne, po prostu.

Musiałem ratować się Nocą miłości i ich koncertem. Oni mieli wszystko, co lubię. Japoński psychodeliczny rock w stylu Les Rallizes Denudes i Acid Mothers Temple, krautrock, dronowate improwizacje, hałasy i elementy free improv. Intensywne i narastające. Mieszanka stanowiąca miód dla mego ucha.

Wiem, że odstraszyłem tym opisem sporą część możliwych słuchaczy, ale wiecie co? Jeśli czytacie tego bloga, to powinniście przyzwyczaić. Właśnie.

Tutaj.

Retrospektywy to dobra rzecz. Rzadko bywają całkowicie obiektywne i pokazują najczęściej, co autor myśli o swojej muzyce w obecnej chwili jednak mimo wszystko dają pewien obraz rozwoju zespołu/muzyki. Widać to wyraźnie na przykładzie Blanketship.

Zaczynali jako psychodeliczny zespół z lekko transowymi odjazdami w stronę eksperymentu muzycznego. Wciąż mimo to z przyjazną dla ucha melodię i czasami nawet rockowy feeling. Z czasem dojrzeli i ich utwory są bardziej przemyślane, nie oparte już o proste skojarzenia. Zaczęli bawić się trochę plądrofonią, przez co piosenki mają więcej warstw. Nabrali umiejętności. Co tu dużo mówić, są o wiele lepsi. Jeśli miałbym polecać, to właśnie późniejszy okres twórczości.

Z poczatkowego okresu działalności zostało zamiłowanie do okazjonalnych freakoutów i psychodelii. Wciąż nie są najbardzie odjechanym zespołem na tej planecie, ale rozbudowanie brzmienia i treści wyszło na dobre.

Tutaj można ściągnąć przegląd ich twórczości.

Sunken Treasures cz. 1 i 2.