Twee weken geleden kwam ik in contact met de redactie van het magazine Zoom.nl. Op de Zoom Experience 2009 in de Jaarbeurs in Utrecht had ik een foto gemaakt van een Japanse krijger. Ze vonden deze foto zo mooi, dat ze hem graag in het nummer van oktober wilde publiceren. Heb je het magazine nog niet gekocht? Hierbij de foto’s.
Uiteraard ben ik erg trots!

Voor Tirade schreef ik een maand lang brieven. Zo begon het met een brief aan een postbode, daarna aan Ton van Riemsdijk die vele honderden brieven aan Gerard Reve schreef maar nooit antwoord kreeg. Aan een fietsenmaker, een brief op de verjaardag van Jan Aelberts, een korte briefwisseling tussen Rosa en Levi, aan de oprichtster van briefopbestelling, Ans van de Van Baerlestraat, aan Z, een kaart aan X, een tweede brief aan Jan Aelberts, een aan de toiletjuffrouw in de Hema, een drankzuchtige man in de straat, een tweede brief aan de zakenvrouw van het jaar 2008, een aan Bernard Madoff, aan de mysterieuze ‘L’, een gerechtsdeurwaarder, bloemenman, de abonnees van de Dieren-weekkrant, aan Dolores, Herman Brusselmans, aan een man die tegen zijn pan schreeuwt, Tiny Haeck, de vrouw van Louis Nanet, aan de mislukte dichter, de familie Heijenberg, de sigaret, Johannes en uiteindelijk aan X.

Nope, geen prijs voor Joël de spermacel en zijn vrienden.  ’ONDERBEWIJSTMIJN‘ heeft geen potten gebroken op ‘Open je eigen boek’, de Nederlandse wedstrijd waar als hoofdprijs je boek werd uitgegeven. Zoals je hierboven kan zien, staan we wel in de catalogus.

Ons boekje ‘Onderbewustmijn’ viel blijkbaar in al zijn soberheid iets te weinig op tussen de flitsende kleurrijke kinder- en prentenboeken over muisjes die huisjes zoeken of vogeltjes die zich graag verstoppen.

De reacties van de andere deelnemers over ‘Onderbewustmijn’ waren alleszins extreem uiteenlopend: ofwel keken de Nederlanders het helemaal uit en werden ze guitig en blij van mijn tekeningen ofwel fronsten ze hun wenkbrauwen tot rimpels toe en flapten ze er iets als ‘minimaal’ of  ‘veel wit, lekker veel plaats om aantekeningen te maken’ of ‘wat leuk, ik maak ook graag zo’n tekeningetjes met een bolletje en handjes enz’. Het blijven vreemde wezens die Nederlanders.

Wat nu gedaan?

We zijn niet van plan om uitgeverijen af te schuimen om naar een publicatie te hengelen, dat is iets te onrealistisch, maar we kunnen wel nog een reeks boekjes bijmaken.

 Je kan er dus altijd eentje bij mij bestellen. Exclusief zal het alleszins zijn: een echte Boeski, met de hand genaaid, in een zeer beperkte oplage, binnen enkele jaren wellicht hemels veel waard en misschien stop ik er nog wel een extraatje bij!

 LATER HIEROVER MEER DETAILS…

>> Boeski

‘Is Jean-Marie hier nog niet?’ vraagt een man me gisteren tijdens mijn signeersessie op de Boekenbeurs.
Ik schud het hoofd. De stoel naast mij is leeg. ‘Er ligt een papiertje op zijn tafel, meneer, hij komt pas signeren om half vier’, zeg ik.
‘Ai, dat is nog lang hé’, zegt de man. ‘En ik heb mijn ronde hier al gedaan. Wat nu?’
‘Ah’, zeg ik. ‘Ik ben misschien niet Jean-Marie, maar wel Sylvie Marie. Misschien kunt u een boekje van mij kopen.’
‘Wat is dat? Gedichten?’ De man bekijkt mijn boekje even vluchtig en concludeert dan: ‘Dat interesseert mij niet. Wat nu gedaan?’
Ik haal mijn schouders op. Had ik armen, ik zou niet ophouden naar je te zwaaien. Ik denk aan het gedicht dat ik voor de finale van Humo’s Gouden Aap schreef en grijns. Gouden Aap of geen Gouden Aap, mijn dichtbundel zal nooit zo makkelijk over de toonbank glijden als de nieuwe van Dedecker.
‘Weet je wat?’ zegt de man dan plots. ‘Ik zal een briefje schrijven voor hem, dan weet hij al waarover ik hem wil spreken.’
‘Dat is een goed idee’, zeg ik.
De man haalt prompt een pen uit, scheurt een stuk papier uit een groot schrift en begint te schrijven, in drukletters. Ik kan iets lezen van: ‘.wens u heden te spreken voor gerichte acties.’
De man is nog maar pas vertrokken of even later passeert een vrouw. ‘Is mijn baas hier nog niet?’ vraagt ze.
‘Uw baas?’ vraag ik.
‘Ja, mijn baas, Jean-Marie Dedecker, ik zit in zijn partij hé.’
‘Ah, die signeert pas om half vier.’
‘Ai, da’s nog lang. Zou hij gaan eten zijn misschien?’
‘Dat weet ik niet, mevrouw’, zeg ik, ‘ik houd zijn agenda niet bij.’
‘Hij zal wel aan het eten zijn’, besluit ze. ‘Zulke mensen moeten ook eten, hé.’
Ik knik bevestigend. ‘Zulke mensen moeten inderdaad ook eten.’
Ik trek mijn stoute schoenen aan en zeg: ‘Anders kunt u het voorlopig met ons doen. Ik schreef een dichtbundeltje hier en de man naast mij is ook sympathiek. Een boek over etiquette schreef hij, interesseert u dat niet?’
‘Ah’, zegt de vrouw terwijl ze een afwimpelend handgebaar maakt. ‘Jullie zijn de jongere generatie hé. Daar heb ik niets meer aan. Ik ben al zevenenzeventig jaar. Bovendien komen jullie ook niet op tv.’
‘Neen, helaas’, zeg ik. ‘We kunnen niet alles willen.’
‘Ja’, zegt de vrouw somber, ‘Er zitten hier veel schrijvers net zoals jullie met hun vingers te draaien.’
‘Het is wat, maar ik zit hier graag hoor’, probeer ik haar op te beuren.
Het lijkt wel een omgekeerde wereld: de onbekende auteur die de bezoeker tracht op te beuren voor het feit dat hij geen geïnteresseerden aan zijn tafel krijgt.
Mijn hele signeeruur lang speel ik de secretaresse van Dedecker. Sorry, mevrouw, meneer is op dit ogenblik niet beschikbaar. Zelf heb ik geen boek verkocht. Mijn uitgever had nochtans een plakkaatje gemaakt om bij mijn dichtbundels te zetten. ‘Sylvie Marie, winnares van Humo’s Gouden Aap’, stond erop. Heel af en toe stonden mensen van op afstand geïnteresseerd te kijken, een enkeling waagde het zelfs in mijn bundel te bladeren. Maar meenemen? ‘Het is slechts 15 euro had ik nog geopperd.’ Glimlachend, maar een tikje geïntimideerd legde de man de bundel terug op de stapel en muisde er vanonder.
Neem me dan toch godverdomme gewoon mee, zou mijn winnende gedicht zeggen.

Deze column verscheen ook op Humo.be

 In curand, pe iubita noastra piata aflata in recesiune, se va lansa un nou produs marca TheRECP. Este vorba despre titlul WhatCar?, biblia cumparatorului de automobile, importat din Marea Britanie. Astfel, va supun atentiei doua rubrici care s-ar putea sa va intereseze…Ele se cheama Reader Reviews si Reader Rescue. In prima, voi, cititorii, ne veti putea povesti despre masinile voastre sub forma unui mic raport de test drive care sa contina informatii referitoare la constatariile pe care le-ati facut de cand aveti autoturismul. Adica, plusuri si minusuri sau precizari legate de costurile de intretinere si exploatare, consumuri, comportament rutier etc. Atasati apoi o poza si o nota data masinii, de la 1 la 5, 5 being the best si emailatile la radu.borcea@recp.ro sau la borcearaducu@hotmail.com. Pentru a va face o idee, mai jos am atasat un scan…

A doua rubrica, Reader Rescue, va va ajuta in alegerea viitoarei dumneavoastra masini, in sensul in care ne spuneti cam ce va doriti de la o masina si ce bani aveti alocati pentru aceasta investitie, iar noi vom veni cu trei alternative pe care poate le veti si putea testa. Procedeul este simplu, mail la radu.borcea@recp.ro sau la borcearaducu@hotmail.com .

Sa auzim numai de bine si de masini frumoase.

Twee literaire tijdschriften lagen er vandaag in de bus, elk met een bijdrage van mij erin:

1) Passionate magazine

Het nummer focust op Nieuwe Vlaamse literatuur met ‘n groot interview met Saskia De Coster, een bijdrage van Dirk Leyman en besprekingen van de boeken van onder anderen de Vrijdag-auteurs Hilde Keteleer en wijlen Dirk Verbruggen. Heel interessant. Op p. 14 kunt u drie gedichten van me lezen.

2) Literair tijdschrift Plebs

In dit tijdschrift dat een eerbetoon is aan vijf jaar Plebs maak ik deel uit van de schrijversestaffette die Plebs op poten zette. Lies Van Gasse schreef als eerste een gedicht, daarop antwoordde ik, daarop antwoordden Johanna Geels en Henk Van Straten, daarop antwoordde Mischa Andriessen, daarop antwoordde Vicky Francken waarop Philip Hoorne afrondde.

In de afstudeergids van Tag09 (Instituut CMI van de Hogeschool Rotterdam) verscheen tevens de reis aan Ghana en Benin van Manon van der Sar! (klik op de afbeelding voor de leesbare grootte)

Een literair weekend, zo kan je het volgende wel noemen. Als je me niet bij de tandarts of op een familiefeest treft, vind je me achtereenvolgens hier:

1) Uitreiking van Humo’s Gouden Aap op De Nachten:

Noem het een nostalgische tribute aan HUMO: Guy Mortier interviewt Ever Meulen. De legendarische hoofdredacteur, grapjas en reclameman versus de huisvormgever en illustrator. 2 oude rotten keuvelen bij een glas whisky. Daarna reikt Mortier de Gouden Aap uit. Ik ben één van de tien finalisten.

2) Voorstelling Print is Dead op De Nachten

De wereld staat op zijn kop. In de vier windstreken woedt er een zelden geziene crisis. Her en der wordt het einde der tijden afgekondigd, het einde van de welvaartsstaat, vaarwel luxe, calme et volupté. Kranten verdwijnen, weekbladen krimpen, de rokken worden weer langer en ook de literatuur komt er, zo lijkt het, bekaaid af. Want wordt er nog wel geschreven? En is zo’n papieren boek niet hopeloos verouderd?

In Print is dead komen jonge schrijvers en schrijfsters aan het woord die de onheilsprofeten de mond snoeren. Het plezier van het schrijven staat voorop. Ja, literatuur heeft nog wat te zeggen. En nee, het boek is nog niet dood. Om dit alles kracht bij te zetten wordt het omslag van Print is dead gezeefdrukt en met de hand van stempels voorzien. Elk exemplaar van deze unieke bloemlezing is uniek.

Print is dead bevat verhalen en gedichten van onder anderen Leen Verheyen, Maarten Inghels, Yannick Dangre, Ivo Allewaert, Jan Aelberts Dirk Elst, Eva Mouton, Floris Schillebeeckx, Reinout Verbeke  en ikzelf.

Op De Nachten wordt de bundel voorgesteld, schrijvers lezen hun werk voor en worden geïnterviewd. Print is Dead wordt uitgegeven bij Meulenhoff/Manteau.

3) Signeersessie en écrivain public op De Boekenbeurs

Tussen 13u en 14u zit ik op de stand van Van Halewyck en Vrijdag te signeren. Iedereen welkom uiteraard om te kijken hoe vlotjes ik met mijn pen kan draaien. :) Daarna trekken Prins en ik naar de stand van Creatief Schrijven om er een tweetal uurtjes écrivain public te spelen. Geef ons vier woorden en wij maken in een kwartiertje tijd een gedicht voor je.

Voorpagina van- en reportage in NRC Weekblad van 12-19 september 2009.

In het Hollands Maandblad van oktober (nummer 743) staat een voorpublicatie uit Levi Andreas: het kortverhaal ‘One Happy Island’. Op de website van Hollands Maandblad is een kleine voorproef van het verhaal te lezen.

Binnenkort verschijnt bij Meulenhoff/Manteau ‘Print is dead’, een bundel met verhalen en gedichten van jonge Vlaamse schrijvers. En geloof het of niet, maar ik sta daar ook in met mijn tijger van een prijsbeest, het kortverhaal ‘Wimpers’.

Het plezier van het schrijven staat voorop. Ja, literatuur heeft nog wat te zeggen. En nee, het boek is nog niet dood. Om dit alles kracht bij te zetten wordt het omslag van Print is dead gezeefdrukt en met de hand van stempels voorzien. Elk exemplaar van deze unieke bloemlezing is uniek.

Het boek wordt voorgesteld op de Nachten op 7 november. Ik kan niet wachten om de andere bijdragen te lezen. Vooral van Eva Mouton, Floris Schillebeeckx, Sylvie Marie en Maarten Inghels verwacht ik instant lekkers. De anderen wil ik gráág ontdekken.

Allé, ge weet wat vragen voor uwe Kerstmis!

>> Boeski

Na mijn afstuderen is mijn afstudeerproject gepubliceerd in Ex Animo 2008. Dit is een uitgave van de Hszuyd, waar iedere afdeling van de Academie Beeldende Kunsten wordt vertegenwoordigd door 1 project. In de uitgave van 2008 vertegenwoordigt mijn project de afdeling Architectonische Vormgeving

Enkele weken geleden zijn foto’s van mij voor de eerste keer gebruikt in een commerciële publicatie.

Het was een groepsfoto die ik had genomen van het immobiliën kantoor waar mijn moeder werkt. Het was bij deze ook de allereerste keer dat ik een groepsfoto maakte. Een paar weken na mijn shoot kwamen mijn foto’s dan ook in een soort reclame boekje van het kantoor.

Dit is de voorpagina, dit is wel geen foto van mij, maar gewoon om jullie een idee te geven hoe het er uit ziet.

Op de tweede pagina staat mijn foto dan mooi te pronken.

En dan op de achterflap nog deze:

Omdat de foto’s niet zo goed zichtbaar zijn krijgen jullie ze nog een keer.

FC Timisoara nu s-a ridicat in plan logistic la inaltimea momentului oferit de calificarea in Europa League, o optiune paguboasa transformand o potentiala sarbatoare fotbalistica a intregii urbe intr-un fiasco in urma caruia ma tem de eventuale repercusiuni si la vizitele unor multiple cuceritoare ale continentului, Anderlecht si Ajax, si ma intreb daca nu cumva inimile de polisti cu sange alb-violet sunt confundate de unii cu niste banale portofele.

Cu totii avem dreptul sa ne refugiem in vise si iluzii, fie ele si desarte. E un deliciu in jocul vietii de a ne desfata cand si cand cu luxul fantasmelor, ceea ce imi imaginam si de un dram speranta si in “Amintiri despre viitor”, o inchipuire publicata in ultima editie dinaintea Craciunului din anul 2000, in pagina a noua, de “puzzle”, a Fotbal Vest din acel 19 decembrie, si care este rememorata la finele acestor randuri…

Pe-atunci, cu Poli in Divizia B, am visat nebuneste cu ochii deschisi la viitorul de peste un deceniu al fotbalului de-aici. A fost un joc al imaginatiei.

Visul s-a intrupat si, dupa ce anul trecut, in 2 octombrie, Poli pierdea fara macar un punct smuls lui Partizan Beograd trenul grupelor Cupei UEFA, iata ca anul 2009 i-a adus in cale Timisoarei detinatoarea la zi a acelui trofeu cazut prada istoriei.

Si absolut remarcabil, FC Timisoara i-a eliminat pe ucrainieni, facandu-si cadou aducerea pe malurile Begai a cremei Beneluxului, Anderlecht cea cu Cupa Cupelor si Cupa UEFA in palmares, plus Ajax cu C1 + C2 + C3 in cabinet. Se anunta a fi un festin al Banatului, un punct culminant rar si pretios dintr-un periplu european mai lung ca niciodata. Un moment demn de savurat cu sampanie…

Dar sansa a fost spulberata, visul a fost destramat cu o nonsalanta nechibzuinta. Cu un “pachet”. Suporterii patimasi pentru alb-violet au fost buni cand au ragusit scandand in diferitele lor luari de pozitie prin oras pentru numele, culorile, palmaresul si spre binele lui Poli, dar n-au mai fost la fel de buni, fiind nu rasplatiti pentru loialitatea lor ci tradati, cand a venit vremea jocurilor de pe “Dan Paltinisanu” din Europa League. Cum adica “pachet” si nu bilete de meci!?! Goliciunea arenei a spus totul intr-un moment, cel al meciului contra acestui obsesiv nume Dinamo, ce se anunta unul de slefuire a onoarei si mandriei incercatului club.

Dar “pachetul”, si normal, n-a fost inghitit iar rezultatul s-a vazut atat in teren cat si in navala prin tribunele goale a fanaticilor oaspetei. Oare isi vor calca pe mandrie, dupa un 0-3 acasa si imediat apoi introduse mai scumpe bilete pentru un singur meci, cei insultati si franati cu acel “pachet”? Lasati-ne sa visam si sa ne vedem visul cu ochii!

Nu fortificati “Dan Paltinisanu” cu “pachete” ci deschideti-i sufletul, sa se umple cu zeci de mii intr-un glas ce-l inaltau pe Tata Mare impotriva Celticului! Plang, sangerand lovit de un “pachet”…

Si-acum, “Amintiri despre viitor”, asa cum era publicat in 19 decembrie 2000, in Fotbal Vest…

AMINTIRI DESPRE VIITOR

O, ce zi mare pentru fotbalul din vestul tarii! Wilhelm, fanul alb-violetilor nascut in zilele Revolutiei, si-a lasat masina electrica “Mercedes” la etajul trei al parcarii stadionului “Dan Paltinisanu”. Forfota se face déjà resimtita… nu mai sunt nici 30 minute pana la meciul echipei sale de-o viata, Poli, cu AS Roma, in faza a doua a grupelor Cupei UEFA.

Ambitia avuta de italianul Claudio Zambon la sosirea sa la Timisoara, in anul 2000, ca polistii sa joace in cupele europene cu giallo-rossi romani, devenise realitate. Cum timp mai avea, a intrat in restaurantul cu specific mexican din luxosul lant de magazine din jurul arenei, visat de Mircea Pascu inca din anii ’90.

Telefonul mobil chiar a zbarnait. Noutati primite prin serviciul de e-mail. In derbyurile Diviziei D Ilfov, Vascoza Bucuresti – Steaua Bucuresti 3-2 si Dinamo Bucuresti – Avantul Chirnogi 1-1. Nu mai sunt bilete la partida din aceeasi seara, din Cupa Europei de sud-est, programata in nocturna pe stadionul UMT, intre alb-negri si Aris Salonic. Ar fi fost ceva sa vada la lucru in aceeasi zi doua dintre echipele timisorene de Liga Nationala. Dar important e ca Poli sa invinga…

A iesit din supermarket, s-a strecurat printre autocarele double-decker aduse de domnul Diminescu de la Karlsruhe, l-a vazut prin placa de plexiglas ce inconjoara zona vestiarelor pe Puiu Preda cautand cu infrigurare ceva pe palierul de la etajul II al minihotelului polist si si-a facut loc printre fani, introducand cartela de abonat in casa de marcat de la intrare.

Pe stadion, cu greu a ajuns la locul sau traditional, 35, randul J, sectorul H. Toata suflarea asteapta cu sufletul la gura fluierul de start. La statia de amplificare, la finele prezentarii echipelor, s-a anuntat rezultatul meciului restanta din Liga Nationala, Politehnica Iasi – CFR Timisoara, feroviarii urmand sa revina seara in oras, cu cursa charter.

Peste 90 de minute, bucuria era desavarsita. Paul Codrea, revenit in tara dupa cei 4 ani petrecuti la Real Madrid, a dejucat pasul la offside al italienilor si a marcat unicul gol, in minutul 77. Suspansul a fost maxim, pentru ca protestele oaspetilor l-au determinat pe centralul olandez sa apeleze la verdictul reluarilor video. Ca o usurare, pe uriasa tabela electronica din Curva Sud, literele galbene mari de-o schioapa pulsau vestea cea buna: GOL VALABIL. Imediat, e inscris si numarul de spectatori prezenti: 59.721.

Ferice de ei dar si detinatorii de telefoane mobile si cei conectati la internet avusesera ocazia sa vizioneze jocul. Che sera, sera! Dupa meci, in uriasul pub rezervat exclusiv suporterilor alb-violeti, se vorbeste intr-una despre marea victorie… Frumos 17 martie 2011 pentru fotbalul din vestul tarii!

• Desi unele personaje sunt reale, evenimentele poarta amprenta fictiunii. La ultima aparitie din acest an, mi-am permis un artificiu despre fotbalul mileniului III.

Deze maand is een artikel verschenen in het najaars magazine van Publiek Domein. De doe tip van de maand is dit keer “Hoe maakt u van netwerken met Linkedin een succes?” En dat heb ik geschreven.

En het is gek, maar op papier je eigen artikel gedrukt zien is fijn! Wil je het artikel zien, klik op meer

Kunnen dichters alleen in hun gedichten wonen? Wie de Nederlandse poëzie overziet constateert dat er juist veel gereisd wordt, zowel naar verre bestemmingen als door de eigen woonplaats.

‘Stad en land’ – onder dit motto stelden Tjitske Jansen en Victor Schiferli de nieuwe Dagkalender van de poëzie samen. Een dwarsdoorsnede van de poëzie die er in Nederland en Vlaanderen is geschreven: zowel gedichten die de afgelopen jaren zijn verschenen als klassiekers. En natuurlijk een vrolijke keuze aan gedichten over steden, dorpen, straten en pleinen, waardoor je aan de hand van een dichter een reis door de verbeelding kan maken. Als ieder jaar is er ook de mogelijkheid aan de befaamde poëziewedstrijd mee te doen.

Het gedicht ‘wens’ uit mijn debuutbundel ‘Zonder’ is één van de 365 gedichten. Heel benieuwd ben ik op welke dag ik precies verschijn. Zij die het weten, mogen het me altijd zeggen!

Nu este un film ci o carte “must have” in biblioteca oricarui cititor cu apetenta spre scenarii apocaliptice ori dornic de lecturi exotice.

Si pana la urma ce este aceasta carte?!? Ca sa-l citez pe autorul ei Richard Horne:

A is for Armageddon, a catalogue of disasters that may culminate in the end of the world as we know it. Have a nice day!

Cautand niste lecturi mai domoale si pasnice am dat intamplator peste un rezumat al cartii cu pricina, rezumat pe care nu ma pot abtine sa vi-l redau si voua:

A IS FOR ARMAGEDDON is a brilliantly funny, thoroughly factual and stunningly illustrated guide to disaster – from the rise of the Four Horsemen of the Apocalypse, animal zoonosis and erupting super volcanoes to animal flatulence, obesity and World War III, from economic collapse and the gulf stream collapse, to genetic modification and the collapse of causality – accompanied by a critical time line for when we might expect to die – now, soon, later, or too late… it’s already started.

A veritable panoply of impending doom, this catalogue of disasters will inform and delight in equal measure. Just don’t read it before bedtime!

Mr. Horne identifica mai multi factori ce ar putea duce la Apocalipsa, sfarsitul Pamantului, anihilarea totala, Ziua Judecatii s.a.m.d. Printre acestia 10 dintre ei sunt, pare-se, cei mai plauzibili sa se petreaca;  si sunt legati de  evolutia tehnica a civilizatiei rasei umane. Voila 10 moduri in care tehnologia ne poate veni de hac:

1. Hackerii – u know “Big boom, badaboooom” (ca sa o citez pe Leloo din Al Cincilea Element), one big nuclear mushroom by mistake! OPS
2. Inteligenta artificiala – “I’ll be back” theory!
3. Virusi artificiali – “luam o tulpina de aici…asa…una de colo… si acum o sa vindecam intreaga umanitate! EVRIKA!…. Ahh, nu ops! am uitat geamul deschis…bye! bye 100 de milioane de respectabili platitori de taxe!” si uite asa avem mai o Porcina, mai o Aviara, mai o Ebola… si sunt GRATIS! P.S. recomandarea medicului: Nu uitati sa va spalati pe maini! si Sa puneti mana la gura!
4. Celule Stem – uite pe asta chiar nu am inteles-o, hmmm tre sa-mi cumpar cartea
5. Revolta masinilor – o continuare logica a teoriei “I’ll be back!”, imbunatatita cu teoria “twice as mean an third as ugly!”. Adica e simplu we have the brains ne mai trebuiesc subordonatii prosti, dar multi si din fier!
6. Internetul – vedeti ca aveam dreptate cu articolul de ieri?!? Sac!
7. Armele nucleare - cu sau fara hackeri bagaciosi tot s-ar putea sa avem ciupercute atomice
8. Clonarea - “Look! Mini ME!!!”
9. Substanta GRI - doar o mica supa din milioane de nano roboti ce vor sa ne manance la pranz!
10. Topirea completa – nu a ghetarilor, ci mai degraba a tot ce conduce, foloseste ori refuleaza electricitate, in urma unei “regurgitari” de plasma solara

Sperand ca v-am trezit interesul, poate vreti sa vizitati si pagina oficiala a acestei carti. Sper sa o gasiti amuzanta, asa cum am gasit-o si eu!

Click pe imagine

P.S. foarte inventiva campania de promovare si un site deosebit avand in vedere ca este vorba despre site-ul unei carti. O puteti comanda de aici

P.S. 2 Cine a zis ca britanicii nu sunt si ei “plecati de acasa”?!?

Woensdag naar de voorstelling geweest van de nieuwe editie van het Groot Verzenboek, een co-editie van Lannoo en Podium. In een prachtige zaal in het Antwerpse Bernardscentrum, bestookte Marc Reynebeau samensteller Jozef Deleu met allerlei grafieken over deze zesde herziene druk. Dat leverde een pittig gesprek op. Vandaag in de Standaard een heel korte samenvatting van dat gesprek. Het Verzenboek wordt er voorgesteld als ‘de aanrader van de week’. Laat ons hopen dat de keuze van Deleu langer dan een week populair is. Immers, op p.107 kan je het gedicht ‘moedermomenten 10′ van mijn hand vinden. En ook Prins staat erin. Op p.251 pronkt hij met ‘meisjes’. Dubbele reden dus om het boek aan te schaffen.

Eergisteren verscheen Snack-o-theek, het pocketboek dat hoort bij de gelijknamige expositie in de binnenstad. Als het boek iets aantoont, dan is het dat Fons Biemans, de beruchte oud-snackbarhouder, geen tentoonstelling verdient.

Ik zei het al eerder. De man is gestoord. In het boek staat een manuscript dat Biemans achterliet in de kelder van zijn voormalige huis, samen met reclamemateriaal, machinetekeningen en een verzameling snacks in weckpotten.

Biemans heeft het meerdere keren over Jessica Aalbers, een knappe vrouw en vriendin van mijn moeder, die hij ooit in dienst had. “Wie haar niet wil verkrachten, is een flikker,” schrijft hij over haar. En verderop in het boekwerk vertelt hij hoe hij haar ongemerkt, tegen haar wil onder narcose bracht.

Ik wil dat Fons Biemans achter slot en grendel verdwijnt! Daarom ben ik de actie ‘Weg Met Fons Biemans’ gestart. Ik zoek nog vijf mensen die willen deelnemen aan de actie. Om een vuist te maken tegen de vrouwenverslinder.

Meer informatie over de actie kan ik nu nog niet prijsgeven, maar als je meedoet, krijg je een exemplaar van het pocketboek. Dan kun je lezen met wat voor maniak je te maken hebt. Laat je naam en e-mailadres achter in de mailbox of in de reactieruimte en ik neem zo snel mogelijk contact met je op.

Vanaf volgende week is het eerste gedicht uit de cyclus ‘Wij, helden’ uit mijn bundel ‘Zonder’ het Poëziepleingedicht van de maand september. Het zal op verschillende locaties in posterformaat in Schiedam te zien zijn. Het beeld dat erbij hoort, heet ‘redding’ en is van Kris Knook.

Meer info op http://poeziepleinschiedam.web-log.nl/

Gisteren twee exemplaren van ‘Ik wil een naam van Chocola’ binnengekregen. Ondertitel is ‘Querido’s poëziespektakel 2′ en daarmee is meteen al gezegd wat de opzet is. Ted van Lieshout heeft in navolging van ‘Kwam dat zien! Kwam dat zien! Querido’s eerste poëziespektakel’ een tweede keer de opdracht van samensteller op zich genomen en niet eerder gepubliceerde kinder- en jeugdpoëzie van maar liefst zeventig dichters verzameld. Ik ben een van die zeventig dichters.

Naast twee gedichten van mij vind je in bloemlezing nog werk van Eva Cox, Elvis Peeters, André Sollie, Hans Hagen, Eva Gerlach, Tonnus Oosterhoff, Rogi Wieg, Tjitske Jansen, Sjoerd Kuyper en vele anderen.

De bundel is erg mooi uitgegeven met op elke bladzijde schitterende illustraties, enkele bladzijden waarin elke deelnemende dichter prijsgeeft wat het ‘recept voor een gedicht is’ en achteraan in de bundel een kort interview en een foto van elke dichter. Geweldig om te lezen!

1. Inghetat, paralizat, abandonat. Oricare din cuvinte este bun pentru a descrie piata de retail

2. Co-finantarea, o buna optiune mai ales in lipsa de lichiditati.

3. Sankt-Petersburg-capitala spre vest asa cum a fost conceputa impresioneaza prin proiecte

4. Eurobuild Tenant&Market Awards

5. Business Mixer la Bucuresti;impresii, foto