Chryste, Panie Jezu! Przeglądając przepastne archiwa ulubionego ostatnio portalu posiadłem nową, całkiem zbyteczną wiedzę. “Taniec z gwiazdami” będzie miał dziesiątą edycję. O, jakże szczęśliwym jestem człowiekiem, mogąc pochwalić się tym, że nie wiem kto wygrał choćby jedną jego odsłonę! Wydaje mi się, że program ten od jakiejś drugiej edycji ma nielada problem. Tytuł zobowiązuje. Ale skąd brać gwiazdy w Polsce? Fachowcy jednak zawsze znajdą sposób. Nowe gwiazdy trzeba oczywiście stale dorabiać. W TVN jest sporo seriali, w których można obsadzić nieskończoną ilość takich samych tekturowych aktoreczek/aktorów, następnie wręczyć im jakąś super-hiper nagrodę, a potem tylko konsekwentnie wmawiać biednym baranom przed odbiornikami (za pomocą programu “Co za tydzień!”), że interesuje ich co te tekturowe postaci jedzą na śniadanie i jakiego papieru toaletowego używają.

Najbardziej jednak śmieszą mnie zaproszone do “Tańca…” gwiazdy zagraniczne. Pewnie są w tęgim szoku, gdy dowiadują się o swojej nagłej popularności. Od razu przypomina mi się rysunek Raczkowskiego, gdzie dwóch panów rozmawia sobie po angielsku, jeden pyta drugiego: “Who are you?”, na co tamten: “I’m a famous writer”. “I don’t know you” zauważa trzeźwo pierwszy, a drugi z dumą: “I’m famous in Poland”. Nie wiem skąd to się bierze, chyba jeszcze z PRL-u. Kiedy tylko gdzieś pojawił się obcokrajowiec z szeroko rozumianego Zachodu, otaczał go wianuszek adoratorów płci obojga, by choć przez chwilę obcować z luksusem, dobrobytem i pieniędzmi. Taki obcokrajowiec mógł sobie przyjechać na polskie Mazury, by tanio sobie wypocząć, a dodatkowo podpompować ego. To się nazywa all inclusive!

Nie zamierzam oglądać 10. edycji programu, gdzie jedni udają, że umieją tańczyć, inni udają, że się na tańcu znają, a ci, którzy się znają udają, że się nie znają i wysoko oceniają tych, którzy udają, że tańczą. Po pierwsze, to wszystko zbyt skomplikowane. Po drugie, patrząc na zaproszone do programu “gwiazdy”,  wydaje mi się bardzo prawdopodobnr, że zostanę zaprosszony do 11. edycji.

4 czerwca 1989 wspomina Marek Raczkowski (źródło: Tygodnik Powszechny nr 23/09)

Z przymrużeniem oka, w kontrze do wielkich obchodów mniejsze, prywatne refleksje.

- To była prowokacja od początku do końca obliczona na wywołanie kontrowersji – powiedział Mirosław Orzechowski. – Haniebna rzecz zasługująca na sprawiedliwą karę. Żaden patałach nie może sobie pozwalać na próby zdobywania popularności profanując polską flagę. Sprawa była przygotowana, bo natrudzono się, by dostarczyć do studia psie odchody.