La capital cubana fue escenario el viernes del segundo concierto al aire libre de un cantante extranjero en menos de un mes. La convocatoria no fue blanca ni apolítica, como la de Juanes y los músicos que le acompañaron el pasado 20 de septiembre en la Plaza de la Revolución.

En esta ocasión el protagonista era Manu Chao y el propósito más bien rojo: rendir homenaje al Che Guevara en el 42º aniversario de su muerte en Bolivia. El autor de Desaparecido ofreció un concierto acústico, a dos guitarras y bongó, y dedicó “a los enemigos del pueblo cubano” la canción que dice “…lo que me hizo tu maldad no tiene nombre / pero ha llegado sin piedad el contragolpe”.

La escalinata de la Universidad de La Habana, con todo, se quedó grande. Acudieron miles de personas, pero bastantes menos de lo que se había esperado teniendo en cuenta que había varios datos a favor: el concierto era gratuito, era viernes noche y la organización había sido oficial, por la asociación de jóvenes creadores Hermanos Saiz, en colaboración con el Ministerio de Cultura y el Instituto Cubano de la Música.

Manu Chao compartió escena con Kelvis Ochoa, uno de los músicos de Habana Abierta que, después de probar suerte en España, ha regresado y ahora triunfa en su país. Actuaron también los trovadores Adrián Berasaín, Fernando Béquer y Tony Ávila.

La idea de rendir tributo musical al Che Guevara curiosamente procede de Fidel Castro. Se le ocurrió al Comandante antes de enfermar, durante la última estancia de Manu Chao en la isla, en marzo de 2006, cuando ofreció un concierto con su grupo Radio Bemba Sound System en el malecón de La Habana, frente a misión diplomática de Estados Unidos. El músico francoespañol se comprometió entonces. Y ahora cumplió su palabra.

“El Che es y seguirá siendo una figura emblemática para la izquierda mundial”, dijo esta semana, cuando le preguntaron porqué quería cantar a la memoria del guerrillero. Mañana lunes, Manu Chao ofrecerá un segundo concierto en la ciudad central de Santa Clara, donde están enterrados los restos del Che Guevara.

Manu Chao en esta ocasión llegó a la isla sin su banda, acompañado sólo de Madjid, a la guitarra, y Miguel, en la percusión menor. Con ellos ofreció un concierto repleto de energía. Repasó sus éxitos, desde las famosas Clandestino y Desaparecido, de sus primeros discos, hasta temas como Calle o Tómbola, incluidos en su último trabajo, Baionarena, un concierto de dos horas y media grabado en vivo en Baiona (Francia), que salió a la venta en septiembre.

No deja de ser curioso que las letras y el mensaje de Manu Chao no tengan tanta pegada en la isla como fuera de ella. El público era en su mayoría muy joven y alternativo, y aún así -o quizás por ello- pocos se sabían las canciones. Entre las primeras filas los más afines bailaron y botaron durante los 45 minutos en los que Manu Chao actuó en solitario. Incluso se subieron al escenario un par de espontáneos con una bandera de la Venezuela bolivariana tratando de besarle. Inmediatamente, un policía de uniforme y con cara de pocos amigos subió al escenario, y el propio artista tuvo que detenerle.

Y mientras un grupo de artistas plásticos pintaban varios cuadros en homenaje al Che, Kelvis Ochoa levantó a los asistentes con su música pegajosa y festiva, también nostálgica, compuesta en gran parte en la época de su exilio madrileño. Otra paradoja más, a tono con el final del concierto, que acabó con ambos en la escalinata al ritmo de Volando voy, volando vengo.

www.elpais.com

Este multifacético músico y cantante hispano-francés se reencontrará con el público cubano con dos presentaciones en La Habana y Santa Clara, dedicadas a Ernesto Che Guevara

La noche del 1ro. de marzo del 2006 en La Habana no ha dejado de permanecer en la memoria de los amantes de la música con alma. Fue la fecha elegida por el cantante y compositor de pasaporte francés, pero de origen universal, Manu Chao (París, 1961), para su concierto en Cuba, junto a la poderosa maquinaria sonora de Radio Bemba Sound System, la banda que armó a principios de siglo para continuar su eterna aventura musical cuyo único límite ha sido la ausencia de límites.

En aquel concierto, en el que ofreció un recorrido por su repertorio lleno de canciones plenas de adrenalina rítmica y declaraciones emancipatorias que dan en el blanco de las causas de los conflictos mundiales, el autor deDesaparecido y Santa Maradona —tema que rinde homenaje al Pibe de Oro— repartió, con entrenamiento de nadador olímpico, su creatividad a manos llenas y sacó a relucir las características escénicas de casi todos los Manu Chao: corrió de un lado a otro del escenario como si estuviera tocado por cables de alta tensión, combinó potentes dosis de punk a lo The Clash con ritmos latinos sin fecha de caducidad, intercambió con decenas de jóvenes del público como si se conocieran de toda la vida; nombró con todas las letras los problemas que se vuelven contra la vida en el planeta; le cantó a ese mundo oscuro, pero sin embargo luminoso, de gente que vive bajo el constante fuego cruzado de la pobreza y la exclusión, y accedió a los reclamos de sus seguidores con quienes llegó a establecer una estrecha conexión emotiva al punto que les prometió volver. Y lo cumplió.

Crecido entre la pasión por el rock, el fútbol y la literatura —su padre es el periodista, escritor de izquierda y amigo de Cuba a tiempo completo, el intelectual de origen gallego Ramón Chao—, esta especie de trovador callejero, punk-rocker y convencido militante del Movimiento Social Mundial, regresó a Cuba ayer invitado por la Asociación Hermanos Saíz, para participar en dos conciertos en La Habana y Santa Clara dedicados al Che Guevara.

Coauspiciado por el Ministerio de Cultura, el Instituto Cubano de la Música y el Consejo Nacional de Artes Plásticas, el programa de Manu Chao en Cuba comprende una presentación en formato acústico junto al trovador Kelvis Ochoa el próximo viernes 9 de octubre a las 9:00 p.m. en la escalinata de la Universidad de La Habana, y el lunes 12 repetirá a la misma hora en la plataforma del estadio Augusto César Sandino en Villa Clara, acompañado del conocido proyecto La Trovuntivitis. En ambas actuaciones se realizarán acciones plásticas alegóricas al Guerrillero Heroico en las que intervendrá el dibujante polaco Jacek Wozniak— ilustrador de su disco Siberie m’etait contée— junto a creadores cubanos. Su agenda incluye también visitas a sitios históricos en Santa Clara relacionados con el Che Guevara.

Manu estuvo en la Isla por primera vez junto a su antigua banda Mano Negra a inicios de la década del noventa a la cabeza de la célebre expedición Cargo Tour 92, ocasión en la que subió al escenario del teatro Karl Marx. Desde que comenzó su carrera en solitario ha publicado varios fonogramas construidos sobre una explosiva mezcla de reggae, ska, texturas electrónicas, hardcore, punk y sonoridades latinas: Clandestino(1998), Próxima estación esperanza (2001), Radio Bemba Sound System (2002) Siberie m’etait contée (2004), La radiolina (2007) y el álbum doble la Baionarena (2009), entre otros.

Los textos libertarios y la efectiva y contundente combinación de los ritmos que conviven en su repertorio reivindican su condición de ciudadano del mundo, su compromiso con aquellos a los que “se les niega el día” y su filosofía singular y misteriosa, esa que lo ha llevado a viajar con la mochila llena de sueños de una punta a otra del planeta, donde lo mismo se le puede encontrar tocando con grupos de hip hop en las calles de Mali, recorriendo los barrios del México profundo, compartiendo con los habitantes de los guetos de Europa, que cantando y brindando su apoyo incondicional a los refugiados saharauis, al sur de Argelia, una de las causas que ha abrazado con más fervor.

El reencuentro con Cuba de este músico de espíritu inquieto y rebelde, que viene de pasar por la tradicional Feria del diario comunista francésL’Humanité, no solo permitirá conocer cómo ha sido su evolución desde que se despidió de su legión de seguidores locales hace tres años: también demostrará que Manu Chao es un hombre que cumple sus promesas.

http://www.granma.cu/espanol/2009/octubre/mier7/promesa-manu-chao.html

manu chao’nun “clandestino” albümünde yer alan güzelim şarkı. mentira, ispanyolca’da “yalan” anlamına geliyor. şarkı sözlerindeyse bize söylenenlerin, verilenlerin, yapılanların kısaca hayata dair herşeyin yalan olduğu vurgulanmış. loopa alıp defalarca arka arkaya dinleyesi gelir insanın.

aynı parça manu chao’nun konser albümü “radio bemba sound system”da da yer alır, parçanın melodileri akarken üstten subcomandante marcos’un konuşmaları duyulur, şarkının adı da “ezln…para tod@s todo” olarak gözükür cd’de.

Przez długi czas w światku muzycznym krążyły plotki odnośnie artysty mającego postawić kropkę nad “i” w ramach festiwalu Wrocław Non Stop. Wymieniano przede wszystkim gwiazdę tegorocznego Open`era czyli Massive Attack. Niestety, skończyło się “tylko” na  “guru alterblobalistów” śpiewającym w tylu językach, że sam papież mógłby mu pozazdrościć.

Osobiście nie spodziewałem się zbyt wiele i nie miałem szczególnie wielkich oczekiwań. Chciałem się miło rozczarować. Ale czuję się rozczarowany nieszczególnie miło. Jasne, Manu Chao skacze i miota się po scenie – to żywy wulkan energii niespożytej – prowokując do zabawy i szaleństw pod sceną. Równie wielkie show robili towarzyszący mu muzycy. Duże brawa za czas trwania, choć wbrew temu co niektórzy piszą, nadmiernie się przy tym egzaltując, nie było to dwie i pół godziny a niemalże dwie i pół godziny, gdzie na „niemalże” pada mocny akcent. Bywałem na dłuższych koncertach choć także i na krótszych. Trwał idealnie. Ale idealny koncert to nie był.

Pomysł zrobienia koncertu na Wyspie Piaskowej nie był zbyt dobry. Rozumiem poniekąd obawy organizatorów, którzy w zeszłym roku przestrzelili z występem The Stooges i w pośpiechu przenosili go ze Stadionu Olimpijskiego do dużo mniejszej Orbity, ale (nie)popularność Iggy`ego Popa ma się nijak do popularności Manu Chao.

Już początek zapowiadał, że nie wszystko zostało do końca przemyślane. Godzina umieszczona na plakatach i bilecie obejmowała występ samego José – Manuela. O koncercie supportu, ciekawego i oryginalnie brzmiącego składu Me, Myself and I, nie wiedziałem ani ja, ani żaden z moich znajomych. Szkoda bo wrocławskie trio jest naprawdę wyjątkowe, a ich popisy wokalne na długo zapadają w pamięć.

Chaos przy wchodzeniu na Wyspę osiągnął apogeum na długo przed 21:30. Tłum kłębiących się, brodzących w błocie, napierających na płot koncertowiczów przeraził stojących po drugiej stronie ochroniarzy. Puściły im nerwy; wulgaryzmy i groźby pojawiły się po obydwu stronach. Bramki, odcedzające i wpuszczające ludzi, nie wyrabiały. Stłoczeni, spoceni i zdenerwowani ludzie napierali coraz bardziej, coraz mocniej się gniotąc. Wyginający i powoli ustępujący płot uratowany został w ostatnim momencie przez ochroniarskie posiłki. I znowu, jak chwilę wcześniej, pojawiły się słowa, które profesjonalnej ochronie nie powinny nawet przez głowę przejść.

Piski i krzyki wzmogły się, gdy ze sceny popłynęły pierwsze dźwięki występu, który zaczął się w miarę punktualnie. Ja rozumiem, że cisza nocna, że czas nagli, że zgoda miasta, ale danie sygnału do rozpoczęcia w momencie, w którym dziki tłum pragnący przedrzeć się przez bramki niemalże zadeptuje kilka mniejszych osób, to nie jest dobry pomysł. Można było wstrzymać artystę, można było zwiększyć przepustowość bramek, można było napisać inną – wcześniejszą – godzinę na biletach i plakatach, można było zmienić lokalizację w momencie, gdy okazało się, że bilety niemalże się wyprzedały. Nie zrobiono nic.

W ramach organizacyjnej wyliczanki należałoby dodać, że stoiska piwno – gastronomiczne także nie były szczególnie mądrze pomyślane. Ich niewielka ilość sprawiła, że odwieczny dylemat „piwo czy piosenka” zamieniał się w problem typu „piwo czy ¼ koncertu”. Długie kolejki posuwały się bardzo powoli i przypominały glizdę na maku biorącą udział w maratonie slow food.

Jak na kulminacyjny i najznamienitszy koncert w ramach festiwalowego święta o nazwie „Wrocław Non Stop” było tych wpadek zbyt wiele. Choć tak naprawdę nie mogły mieć decydującego wpływu na odbiór całego koncertu, to pozostawiały wrażenie braku profesjonalizmu, na który nie można sobie pozwolić. Fuszerka i prowizorka podczas tego typu zabawy przeszkadza w odbiorze i wpływa na całość oceny.

Po przebiciu przez kordon i dotarciu w miarę sensowne miejsce pozostało mi tylko jedno. Zabawa!

Radio Bemba Sound System i Manu Chao od samego początku narzucili ostre tempo. Jeśli zwalniali to tylko po to, aby za chwilę przyspieszyć z jeszcze większą mocą. Punkowa estetyka, która momentami zamieniała się w bujające reggae bądź skoczne ska, dobrze nadawała się do zabawy i skakania pod sceną. Kto poszedł właśnie z takim nastawieniem, na pewno się nie zawiódł. Szalejąca publika była wniebowzięta, a ubrany w koszulkę Brazylii i czapeczkę z czerwonym emblematem José – Manuel dawał wyraz swojej radości na tak entuzjastyczne przyjęcie w Polsce. Jak zaczął, to nie mógł przestać – czterokrotnie (trzykrotnie? Ciężko policzyć.) bisował. Aż chciałoby się napisać, że razem żyli długo i szczęśliwie. Byłaby to jednak nieprawda.

Nawet najlepsze „szybko, szybko, szybko, wolniej” zapętlone nuży po drugiej repecie. To, co było dla mnie męczące na płycie i przez co nie dawałem rady za często słuchać albumowego Manu Chao, wzmogło się na koncercie. Monotonia. Mimo bogactwa dźwięków, jakie momentami wylewały się z głośnika, większość kompozycji zlewała się w ciąg nierozróżnialnych dla mnie utworów. Na jedno kopyto. Nieco schematycznie. Niekoniecznie aranżacyjne ale strukturalne. Innymi słowy, mimo energii i powera, mimo fluidów i szaleństw, momentami się nudziłem. Szczególnie że poza „Don`t sell Your soul to Bush” nie zrozumiałem nic, co mówił bohater wieczoru. A libretta na wejściu nie dawali.

I jeszcze ten opis w wyjątkowo umiejętny sposób „zachęcający” do koncertu; „Okrzyknięto go etnopunkiem i idolem zbuntowanej młodzieży”. Być może w tym jednym zdaniu – kluczu kryje się cała zagadka. Ani za mnie etno, ani punk, ani młodzież, idolem też jeszcze niczyim nie jestem, a na bunt mnie finansowo nie stać. Z tym że wbrew temu, co wykoncypowali sprytni copywriterzy, grupa wiekowa na koncercie nie była wcale tak jednorodnie licealna. Rozstrzał pomiędzy datami urodzenia koncertowiczów, szczególnie w tylnych rejonach, był dość spory. A i arafatek nie było zbyt wiele. Choć może to zasługa dobrej pogody.

„A lato było piękne tego roku”. I pewnie dlatego Manu Chao zgolił sobie włosy pod pachami. Jak, nie przymierzając, Beckham. David Beckham.

Wrocław Non Stop – Manu Chao – 15.07.2008 – Wrocław – Wyspa Piaskowa

Ξεκινάμε με Θεσσαλονίκη και…

…στις 14 Ιουνίου έρχεται ο Gentleman με την Far East Band για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Principal, περισσότερες info εδώ.
Επίσης στις 14 Ιούνη έρχονται και οι Active Member!

…συνεχίζουμε με Αθήνα…

και Rockwave Festival, όπου στις 10 Ιουλίου έρχεται ο Manu Chao μαζί με Radio Bemba Sound System και την Patti Smith στην σκηνή TerraVibe!

Θα είναι όντως ένα απολαυστικό καλοκαίρι από μουσικής πλευράς… Οι στίχοι του Low Bap, ο ρυθμός της Reggae και η ενέργεια της Ska, πιστεύω θα μας μαγέψουν… και να μην ξεχνάμε και το rock/punk rock της Patti Smith (αν και δεν είμαι φαν του είδους)

Τσέκαρε και το unseen’d
για περισσότερα posts…

Nic pewnego, ale jednak chodzą słuchy, że zagra!

WROCŁAW,

15 lipca

lub gdzieś w tych okolicach czasowych,

na Polach Marsowych.

Jeśli to prawda to… SZALEŃSTWO BĘDZIE!!

http://www.last.fm/event/594537

I jeszcze link do oficjalki Manu Chao!
http://www.manuchao.net/news/new-live-dates-nouvelles-dates/index.php

BOMBOWO!!!

Dans les loges de l’après-concert de l’Arena, l’icône altermondialiste reçoit sa tribu et ses «potes», anciens ou tout nouveaux.

«T’inquiète pas, j’arrive!» Manu Chao répond à l’ordre «une bière!» qui émane d’un Perfecto bedonnant, manière d’avatar ultime des Negra Bouch Beat, cette cruelle parodie de l’alternatif français des années 80. Il y a dans ces loges d’après-concert à l’Arena, mardi soir dernier, un tohu-bohu de personnages, une essence de cour des miracles, la fin de la queue de la comète des mouvances alternatives et altermondialistes que compose une tribu d’amis, de potes, de frères et de camarades partisans du sous-commandant Marcos. La figure tutélaire que cette fiesta politique décline en bande-son entre les morceaux du concert et sur le merchandising de l’artiste engagé.

Manu Chao vient de donner plus de deux heures d’un show d’une folle générosité devant 9000 personnes avec ses Radio Bemba Sound System et il embrasse, signe et parle avec tous. S’inquiète aussi de savoir si tout le monde a de quoi apaiser sa soif. La dernière caisse de Cardinal est au bout, il envoie son fidèle tour manager chercher un carton de San Miguel dans le camion du groupe. «Aujourd’hui, à cette heure, je ne refuse rien à personne. Mais je ne prends que des contacts et ne promets rien. Mon problème à moi, c’est que je n’ai pas assez d’une vie pour tout faire.» Il vient de donner son e-mail personnel à deux femmes, look d’institutrices engagées et sérieuses, qui lui demandent un soutien pour une action de leur «assoc’», qui fait évidemment de l’humanitaire en Amérique du Sud.

L’ambassadeur du Nicaragua a eu droit à pareil traitement. Un e-mail de contact. «Je viens de la part du président Daniel Ortega», explique ce quadragénaire à la barbe soignée et au look de circonstance – jeans, baskets et T-shirt élimé – mais surtout foulard des sandinistes et carte d’identité diplomatique qu’il arbore pour forcer le passage dans les loges et faire valoir le sérieux de sa démarche auprès de l’emblème altermondialiste. Pour la grande fête populaire du Nicaragua, le président centre-américain veut Manu Chao. «C’est une bonne occaz’ de donner un concert gratuit au Nicaragua. C’est de toute façon mieux qu’une proposition d’un promoteur privé qui monterait une tournée à 25 dollars l’entrée. Je ne dis pas que je vais le faire, mais c’est un très très bon contact», commentera ensuite Manu Chao tandis que le diplomate traîne dans les parages et s’acclimate rapidement à l’ambiance en dégoupillant les capsules de bière à la main – méthode briquet – avec une dextérité que ne doivent pas lui connaître ses condisciples du Palais des Nations.

«J’ai appris mon métier dans les squats»

Les 20 mètres de couloir qui mènent à la loge sont finalement traversés en vingt-cinq minutes. Dans l’intimité d’une pièce «squatée» par quelque 10 personnes, au va-et-vient incessant, et que de toute évidence Manu Chao ne connaît pas vraiment, la causerie peut commencer. Squat justement, il en est question. Tout à l’heure sur scène, l’association genevoise Intersquat a eu droit à cinq minutes de parole en live. «On est train de flinguer la vie populaire des centres-villes», renchérit Manu Chao. «A Barcelone, comme à Genève. C’est peut-être la seule chose que j’ai vraiment envie de dire. Si je n’avais pas joué dans les squats de Genève il y a vingt ans, je ne serais pas là. Ce sont des lieux de culture et d’apprentissage. J’ai appris mon métier dans les squats de Genève, Paris, Barcelone ou Liège. Avec l’immobilier, on est en train de dessouder tout ça et moi, ça me fait mal.»

«Exact, exact, exact…» approuve un zigoto qui coupe la parole et s’impose en nouvel ami. «Non, je ne rentre pas tout de suite, je suis en grande discussion avec Manu Chao», hurle-t-il dans son mobile. Chacun rigole. Manu Chao est à tout le monde, non? Sinon à quoi sert une icône… «C’est pas à moi de dire ça», tempère Manu Chao. «Je vis au jour le jour. Et j’essaie d’aider du mieux que je peux mais je ne peux pas dire si je sers à quelque chose.»

Plus tard, dans le couloir, un jeune gars a son idée sur la question. Il étouffe littéralement le petit chanteur franco-espagnol, l’enserre dans ses bras, l’embrasse affectueusement et témoigne: «Manu Chao, je l’ai vu à Sziget (ndlr: festival de Budapest où Manu Chao a joué le 10 août 2007) , c’était grand. Merci de nous faire vivre des moments comme ça!» Comme quoi? «Comme ça», montre-t-il en faisant battre sa main sur le cœur.

SOURCES : http://www.24heures.ch

27 październik 2007 – Berlin – Treptower Arena

- Koncert Manu Chao, a raczej jego koncertowej wersji, czyli zespołu Radio Bemba Sound System (za wikipedią: named for the communication system used in the Sierra Maestra by the Castro- and Guevara-led rebels in the Cuban revolution).

Proponuje w trakcie czytania tego posta puścić sobie w tle tę muzyczkę:

Na koncert przyjechała ekipa z Wrocławia z Tomaszem Alfutem, jego kurtką i plecaczkiem na czele (no na plecach raczej). Po piątkowej imprezie u Jędrzeja, w sobotę było dość ciężko, dlatego trzeba się było wzmocnić piwem pitym zupełnie legalnie we wszelkich środkach komunikacji, ulicach, ławkach, skwerkach i parczkach (choćby dlatego warto wyjeżdżać z naszego kochanego kraju – zupełnie inna kultura picia) oraz sporą dawką kebapu (tradycyjnie pisany właśnie przez P). Dotarliśmy pod halę trochę wcześniej w wiadomych celach spożyciowych (rodzice nie załamujcie się… wcale tak dużo ych piw nie było ). Weszliśmy akurat na jakiś support, który szczerze powiedziawszy rozczarował mnie bardzo. Support składał się z typa w laboratoryjnym płaszczu i kolesia za gramofonami. Jakieś regge pomieszane z tureckimi dzwiękami + koleś udający Shaggiego (tego od Bombastic Fantastic). Bieda. Ale potem się zaczęło:

Koncert był niesamowicie energetyczny, jeszcze bardziej niż sama muzyka. Muzycy byli na totalnym luzie, zamieniali się rolami, wszyscy śpiewali… Widać było, że koncert sprawia im przyjemność i że w nim uczestniczą a nie tylko odgrywają swoje role. Publika śpiewała razem z zespołem, wszyscy skakali, ludzie na rękach itd. itp. Koncert trwał prawie 2,5h i chyba najbardziej wymagający ludzie mogli poczuć się usatysfakcjonowani. Choć mi osobiście strasznie brakowało kawałka Machine Gun. No ale nie można mieć wszystkiego. Generalnie koncert WYPAS! Słuchajcie ludzie Manu Chao i bądźcie pozytywni. “It`s gonna be allright.”

W pewnym momencie Manu Chao zaczął pozdrawiać ludzi. Pozdrowił Berlin i … ludzi z Polski. Ciekawe prawda?