Terminal 3 of Dubai International Airport or, as I like to call it, “the happiest place on Earth”.
Leaving Dubai behind, after 3 years of hard work, for a well deserved vacation carries a great feeling of endless opportunities. There’s George Harrison plying the sitar in “Love You To”, there’s the promise of vast lush forests, hindu temples and abandoned forts. I honestly can’t wait to land in India.

INDIA. Jodhpur. Mom and children. ⓒ Julie Mayfeng

Il ventilatore è rimasto acceso tutta la notte. Velocità 2.
La luce entra a stento tra le fessure della finestra.

E’ l’alba del quarto giorno.
MANDAWA è già attiva.
Lo sento dalla stanza.

Chiara invece sta ancora dormendo.

Raccolgo la bottiglia d’acqua dal pavimento. Tolgo il chiavistello e spalanco la porta in legno.

Lasciamo il paese tra cani randagi…non prima di aver fatto visita ad una scuola elementare.

Imbocchiamo la National Highway verso BIKANER.
La sosta lungo la strada è a FATEHPUR, nel distretto di SIKAR.
Una cittadina ordinaria e trasandata fondata a metà del ‘400 come capitale dei nawab musulmani.

Passiamo una buona ora in compagnia del folle custode di un’haveli.
Non Nadine Le Prince. Ma una delle tante.
Lui mastica noci di betel. Noi sediamo all’ombra.

E’ orgoglioso di questo edificio e non trascura nulla.
Ma il suo inglese è davvero poco comprensibile.

Si unisce a noi un funzionario di polizia annoiato dalla giornata.
Le brocche d’acqua profumano di gelsomino.

Arriviamo a BIKANER nel primo pomeriggio.
E’ una polverosa città del deserto con oltre 500.000 abitanti.
Accanto al Junagarh Fort si estende la città vecchia, circondata da una cinta muraria, stradine anguste/buie/irregolari, fogne a cielo aperto, mucchi di rifiuti, haveli in arenaria rossa e templi gianisti impreziositi da magnifici affreschi.

La sistemazione economica migliore della città.
Così recita la Lonely Planet in merito al nostro hotel.

Abbandonati gli zaini decidiamo di spostarci di 30 km e raggiungere il Karni Mata Temple a DESHNOK.
Qui i pellegrini adorano migliaia di topi sacri, i kaba.
Entriamo a piedi nudi come tradizione vuole che sia.
Se è di buon auspicio individuare l’unico topo bianco, allora è stata una giornata fortunata.

Seguito di INDIA/Day 03.

Lasciamo DELHI.
Ci saluta una scimmia dal bordo della strada.

Lasciamo DELHI ed il suo inconfondibile odore.
Una mescolanza di smog e umidità.
Un’odore simile a quello della carta bruciata o delle pannocchie arrostite.

La strada oggi sarà lunga.
300 km ci dividono da MANDAWA.

Oltrepassiamo lo stato di HARYANA.
Entriamo in RAJASTHAN.
Lo facciamo attraverso la regione dello SHEKHAWATI.

Un panorama semi-arido di campi coltivati
disseminato di haveli completamente nascoste popolate nel XVIII secolo da ricchi mercanti MARWARI.
Qui si univa l’antica rotta carovaniera proveniente dalle coste del GUAJARAT nella celebre via della seta.

Sostiamo a JHUNJHUNU.
Le vie sono vuote e polverose.
Oggi è domenica.
E’ bello camminare qui. Ma non siamo ancora arrivati a destinazione. Ripartiamo.

Compriamo della frutta lungo la strada.
Non sappiamo cosa sia. Ma è l’unica che vendono.
La mangiamo con il sale.

Facciamo pipì tra piante di marijuana.
Gli autobus sfrecciano. I cammelli al traino un pò meno.

A MANDAWA ci arriviamo nel tardo pomeriggio.
Passeggiamo tra le vie. Passeggiamo tra vacche e bambini.

Al tramonto l’aria soffia bollente sul tetto dell’albergo.
Dall’autoparlante un ragazzino intona il canto di una funzione.

Mentre nella nostra stanza saranno i gechi a tenerci compagnia.

Seguito di INDIA/Day 02.

“India is modernizing rapidly, sometimes too fast. You have giant malls, but grandmothers afraid to use the escalators. There are villages in the middle of nowhere, with ornate temples soaring into the hot sky. Still, old Rajasthan endures, evoking rulers with giant mustaches, harems of beautiful women in the finest colored silks and some of the most spectacular palaces ever built.” - NYT

(My mom grew up in Pilani, Rajasthan -  my father attended and taught school there – and I love the state, too. I’ve got a thing for the desert….)

*And speaking of the NYT, which we weren’t really, take a look at this article. Interesting.

Update: It occurs to me that ultrabrown would find the above NYT excerpt to be a bit of exoticization….

The truth is, I had a reason to travel north. Humana People to People is an international NGO engaged in holistic community development. One of their offices is located in Virat Nagar, and staff travel to villages in the region in order to share resources, skill development, and organizational structures. There is healthcare training and mobilization, a solar lighting entrepreneurship program, a “green action” program planting jatropha fences to make biodiesel, and there are 11 schools for around 300 girls who would otherwise have none. Halim Ina is a photographer who has been making portraits of these girls for several years and has begun using this art to raise funds that go directly back to the foundation. I wanted to observe his process, and I wanted to learn about the way that Humana works on a local scale.

I literally laughed, wept, and danced for joy during my three days there. Oh, there are so many pictures I want to show you. I came to see the work -

I began meeting the people -

we shared a few hours and a few chai everywhere we went.

And then we started having fun.

Well, that’s right. Rajasthan India.

A bit of mixed feelings about this one, I guess. I first heard of Rajasthan shortly after landing in Dubai, about 3 years ago, and it was introduced to me as the place of origin for the best handcrafted goods in the subcontinent. I further discovered it was the land of kings, palaces, forts and temples. On the other hand, it was India. And that brings up mixed feelings. I’ve always imagined India to be the country with the size of a continent with both the best and worst of everything in this world.

Well, three years have gone by, I am trading Dubai for Oman and I still haven’t gone to India. Inadmissible. So, next stop, Rajasthan. We have set out a trail that will take us all over the province and hopefully touch the main landmarks. Our trail is quite similar to this one I’ve found on La Belle Vie.

Rajasthan Trail

The trail is schedule to last for 13 days and, depending on internet connections, maybe we’ll be able to provide you with a few updates as we travel from fort to temple to palace to mausoleum.

Anneciğim, kızacaksın biliyorum ama burada yerlere çıplak ayakla basıyorum. Evde halı yok, insanlar şıp şıp yalınayak dolaşıyor. Ayakkabılar tâ bahçe kapısında çıkıyor ve avluda da ayakkabısız dolaşılıyor. Terlik yok. Zaten terlik de dışarıda giyiliyor. Şantoş her sabah evi de avluyu da siliyor ama avlu işte, açık havada hemen toz oluyor. Olabildiğince çorapla gezdim ama bir günde iki çorap kirletince çorapları çıkardım.

Ram’ların evinde herkes çok titiz. Sanki Hindistan’ın kurtarılmış bölgesi bu ev. Şantoş’un titizliğini görünce Burcu da gevşedi, yemekleri hapur hupur yiyor. Bizden önce iki İngiliz gelmiş ama çok pis kıyafetlerle dolaştıklarından Ram ve ailesi rahatsız olmuş ve gitmelerini rica etmişler. Bunu öğrenince panik yaptık. Sinüslerim azdığından birkaç gün banyo yapmayı düşünmüyordum ama bize de pis demesinler diye kendimi feda edip “Banyo yapabilir miyim?” dedim.

Ah, bir kova soğuk suyla banyo yaptım. Sonra hemen sarınıp kurulandım ama yine de üşümem bir süre geçmedi. Ram ve Şantoş benim titreyen halimi görünce çok üzüldü. “Keşke söyleseydin de suyu ısıtsaydık,” dediler.

Onlar için o kadar normal bir şey ki soğuk su ile yıkanmak, akıllarına bile gelmemiş. Bense şartları zorlamak mı istemedim, eziyet vermek mi istemedim, elimi kovaya sokunca su ılık mı geldi, bir an gaza gelip yıkanıverdim.

Beni elbirliğiyle bahçede güneşe oturtmaya çalıştılar ama hemen kalktım, zira sabah güneşi hiçbir işe yaramıyor. Saç kurutma makinemi çalıştırdım, saçımı kuruttum. Ram ara ara odama geldi, birinde de merakla kafasını eğip sordu: “O sıcak mı üflüyor?” Eline doğru tuttum makineyi, “Oh, oh, iyi,” dedi.

Şimdi Ajmer’e giden otobüsün içindeyiz. Otobüs kalabalık, yerde bir santimetre kalınlığında fıstık kabuğu tabakası var. Hiç sakınmadan yere atıyorlar. Önümde bir adam ıslak fanilasını camdan çıkarıp rüzgâra tutuyor, ara ara camın hemen önündeki demire seriyor. Ama otobüs 1947 model, ve üretildiğinden beri hiç yıkanmadığı için kaportaya çarpan çamaşır içeri girerken kahverengi oluyor. Sol yanımda oturan kadın sağ elinin tüm parmaklarını kullanarak muz yiyor. Muz bitince elini üzerine siler diye umuyorum ama o önündeki koltuğa sıvıyor.

Ajmer’in 70 kilometre güneyindeki bir kasaba Kekri. Kekri’ye bizi davet eden CS üyesi Ram. Ram, geleneksel tarzda yetiştirilmiş ve hâlâ geleneklerine bağlı olan, bununla birlikte modern eğitim görmüş ve dünyayı çok merak eden bir yapısı olan, 46 yaşında bir adam. Belki de bu yüzden bize hayatını anlatırken bir yandan bıyık altından gülüyor, bir yandan da devam ediyor. “Dört yaşında nişanlandım,” diyor mesela, “16 yaşında evlendim.” Ailesinin bulduğu bir eş ile, düğün gününe kadar onu görmeden evlenmiş. 19 ve 21 yaşlarında iki oğlu var, “Onlara da sen mi bulacaksın eşlerini?” diye soruyorum, yine kıkır gülerek, “Evet,” diyor.

Bir tanıdıklarının düğün fotolarını gösteriyor bize.  Gelin 5, Damat 9 yaşında. Fotoğrafların bir bölümünden sonra gelin uykuya dalıyor. Etrafta teyzeler yengeler dayılar eğleniyor. Çocuklar bakıyor. Tabii gurur duyulan bir pratik değil gördüğüm kadarıyla. Ama gelenek öyle güçlü bir girdap ki ondan kurtulmak kolay olmuyor.

Kast sistemi hakkında uzun uzun bilgi veriyor bize Ram. Yapbozda parçalar yerlerine oturmaya başlıyor bizde. Bu bilgiler için yeni bir bölüm açacağım.

Akşam sebze yemeği pişiriyor bize Şantoş (Ram’ın eşi). Az pişmiş baharatlı sebzeler. Tam sevdiğim gibi. Onun yanında mayasız hamurdan hemen açıverdiği ekmek.

“Her öğünde ekmek pişirir Şantoş,” diyor Ram. Çok şaşırıyoruz.

“Üç öğünde de mi?”

“Hayır, iki.”

Eveeeeettt. Bu cevabı aldığımızda Burcu’yla birbirimizin yüzüne bakmamaya çalışıyoruz, zira kafamızdan geçeni karşımızda da görmek iyi olmayacak. Köy yerinde başka bir yerde yemek olanağı da olmayınca ister istemez düşünüyoruz: “Nasıl idare edilir iki öğünle?”

Bayıldığım iki şey oldu evdeki yemek pratiğinde. İlki her öğün tazecik yemekler ve tazecik ekmekler yeniyor, ikincisi tabaklara azar azar konuyor, insanlar isterse sonra tekrar alıyor ve zerre israf edilmiyor.

Burcu ve ben iki elimizin baş ve işaret parmaklarını kullanıyoruz yemek yerken –malum, çatal kaşık yok. Onlar ise sol ellerini asla değdirmiyorlar ve bizi hafif iğrenme mimikleri ile izliyorlar. İyi de bana da bir elimin beş parmağını birden yemeğin içine sokmak iğrenç geliyor. Eh, bir şekilde idare ediyoruz artık. Biraz onlar tiksiniyor, biraz biz.

Yemeklerin iki öğün olması ise bizi ilk anda korkuttuğu kadar acı vermedi. İlk öğün sabah 9-10 gibi, ikincisi de akşam hava kararmadan yeniyor. İkisinin de ya başında ya sonunda dua zamanı var. Ram pek takmıyor gibi ama Şantoş her dua zamanı evin hemen yanındaki tapınağa gidiyor.

Çok tatlılar, ikisi de çok iyiler. Bir de babaanne var evde, minyon, zayıf bir kadın. Verandanın köşelerinde, bir orada bir burada yatıyor tüm gün.

Ram, annesinin yanında eşine seslenemiyor, eşinin adını telaffuz edemiyor. Ayıpmış, yapılmazmış. Şantoş tüm gün ev işiyle uğraşıyor. Çok güzel yemek yapıyor ve bulaşıkları bahçelerindeki toprakla yıkıyor.

When I go traveling, I say yes to things I usually say no to. Think meals with strangers, uncertain water, cover charges, transport in autorickshaws, and puddles of ghee on my rotis.

Past 10 days : adventure. Now : predictable stomach ache. Here are a few misty sights from the route.

Red Fort, Delhi

Also at the Red Fort, the Diwan-i-Khas

Taj Teaser

Agra Fort, also red

Agra's Nobility

Relaxing around the estate

Hawa Mahal, the back, Jaipur

Jain Temple, close by Virat Nagar, Rajasthan

And finally, the architecture I actually traveled all that way to see

Next two days : marathon story of Delhi, Agra, Jaipur, and Virat Nagar before I go to Tamil Nadu on Monday.

Genelde yazilari bir gun gecikmeli koyabiliyordum sayfama. Ama gectigimiz uc gun internet baglantimin olmamasi ve bilgisayarimin neredeyse mevta olmasi sebebiyle yazilari aksattim. Hadi yazilar neyse de –fark edildigi uzere — fotograf isini tumden aksattim.

Bu sebeple iki hususta kusuruma bakmayin…

• Istedigim kadar cok fotograf koyamiyorum ne yazik ki…
• Hizli yazdigim, bir daha okumaya bile pek nadir firsat buldugumdan yazilar dusuk cumleler, imla hatalariyla dolu olabilir. Yazarim diyor, iki kelimeyi bir araya getiremiyor demeyin.

Hep birlikte idare edelim artik.

Hindistanda dolaşırken beni en çok endişelendiren erkeklerdi. Okuduklarıma göre sokakta sarkıntılar çok olacak, bir türlü rahat yürüyemeyecektik. Bol kıyafetler giymeli, hatta çoğu zaman pencabi ile takılmalıydık. Bir pencabi edindim, ama işin açıkçası çok rahat olması dışında koruyuculuğunu hissetmedim. Zira, o bahsedilen erkeklerden yok etrafta. “Aman göz teması kurmayın,” “Aman dikkat edin,” “Aman cevap vermeyin,” “Aman gülümsemeyin,” diye uyardıkları erkekler hakikaten çok ılımlı çıktı. Ya biz nispeten uygun giyindiğimiz için çok bulaşan olmadı, ya da zaten Türkiye’den, bizzat Türk erkeklerinin arasından kopup geldiğimiz için burada hayatımızı rahatça sürdürecek kadar idmanlıydık. Sonuçta, Hayır efendim, Hint erkeklerinin namını gereksiz yere, abartarak yaymışlar.

İnsanlar çok rahatlar. Bir otobüste gidiyoruz şimdi, üst katta yataklar var, alt kat oturmalık. Üst kar dediğim yatakta bir şilte var. Artık kirden kahverengi olmuş, toprakla özleşmiş. Oraya çıkan arkadaşlara dikkat ediyorum, biri çamurlu ayakları ile tırmanıyor, bir diğeri ayakkabısıyla. Öylece uzanıyor, başlarını bir elleriyle destekliyor, koridordan gelip geçeni izlemeye koyuluyorlar. Alttaki koltuklar ise geniş. Bağdaş kurarak oturuyorum gayet rahat. Muavin gelip de “Lütfen ayakkabınızı çıkarmayın hanımefendi,” demiyor. Oh, ne rahat. Ayakkabımı çıkarıyor, çantamın üzerine uzatıp koltuğumda yayılıyorum. Sonra da burnumu fooort diye siliyorum. Kimsenin umurunda değil. Hatta kibar bile sayılırım bu hareketlerimle. Böyle fiziksel kısıtları olmadığı için iyi hissediyorum. Alışmak çok kolay – da Türkiye’ye dönüş sıkıntı olacak

Otobüs ilerledikçe doluyor. Koridorlara insanlar oturuyor. Biri tam yanımızda, bana bakıyor. Ajmer’e 2-3 saat uzaklıkta bir köye gidiyoruz. Kekri. Couchsurfing’den çok tatlı profili olan bir adam davet etti bizi. Şehirlerin karmaşasından da uzaklaşırız diye umduk, heyecanlıyız.

McDonald’s’a övgü;

Akaba, Ürdün : Kliması ve dondurması ile bizi 45 derece sıcakta gezinmekten kurtardı. Tüm öğleden sonrayı McD Donald’s’da geçirmek zorunda kalmıştık.

Paris, Fransa: Çabuk ve ucuz yemek bulmamı sağladı. Çin lokantalarını keşfedene kadar patates ile karnımı doyurdum.

Jodhpur, Hindistan : Sokaklarda geziniyoruz durmadan ama öyle cici bir lokanta bulamıyoruz bir türlü.  Geniş Hint mutfağı esintili menüsünü kuruttuk.

 One can see the glimpse of  ancient wisdom and touch of Indian culture in many monuments, palaces, art  and craft of different states of India. To discover the beauty of Indian culture, visit India !!

You’re really found of India, Rajasthan and argentic, don’t you? The Guru exhibition makes you travel with a portraits gallery (guru, Sâdhu, prince and princess) from the first part of the twentieth century. Opening on 20 November @ Brutal’s: 13 rue de la Forge Royale, 75011 Paris - from 18h30

Related posts: 

Paris: “Koyasan”, the photo exhibition of Yoshimitsu Nagasaka 

Photoquai, Paris: Second Biennial Exhibition of World Images

Young Gallery, Brussels: Exhibition of Nick Brandt, “A Shadow Falls”  

Hello Friends here we come up with another write up on “Commodity Corner Series”.

Here we would touch upon the importance of Maize crop in Indian commodity market and its relevance in the context of Indian Scenario

CORN………. “The Un-discovered Legend”

Maize, also known as corn, is a cereal which is an important crop after rice and wheat.

The domestication of maize has been dated back as far back as 12,000 years ago. Today, maize is widely cultivated throughout the world, in a greater size with top producing countries like United States, China, Brazil, France, Indonesia, India and South Africa.

Indian Scenario:

Andhra Pradesh is now the largest producer contributing around 21% of annual maize production.

India ’s area harvested of maize and yield have risen by mainly on account of rising production of single cross hybrids seeds, its demand and increasing acceptability among farmers.

In India, its cultivation extends from the hot arid plains of Rajasthan and Gujarat to the wet hills of Assam and Bengal.

There are three distinct seasons for the cultivation of maize:

the main season is kharif;

next is Rabi in Peninsular India and Bihar and

in spring in northern India.

Normally, higher yields have been recorded in the rabi and spring crops.

Over 85 per cent of the maize acreage is sown under rain-fed conditions during the monsoon when over 80 per cent of the annual rainfall is received.

However, this year due to the erratic monsoon production has been affected, as a result of which maize prices have been in uptrend since the withdrawal of monsoon from the country.

During 2008-9, Indian exported 3 million tonnes of maize and 12,000 tonnes of maize seed worth of Rs 2,400 crore and Rs 2,000 crore respectively.

Stay Tuned for more on this.

In next blog we would touch upon the issues like Potential source of demand for Maize crop, Industrial Demand and PVO (Price-volume-open Interest) of MAize crops.

Note : For More Latest Industry, Stock Market and Economy News and Updates, please click here

Leena was married on 27.1.1997. She chose a man working in Pilips, where she worked for some time.

 I was happy, but my wife was not easily reconciled to the idea. All arrangements were made by the young couple, for their marriage according to Aryasamaj rites. About fifty people, including the parents of both, were invited.

 We left Delhi and came back to our home in the village, as I never liked metropolitan cities(mahanagaram is mahanarakam). Sudhir could not attend the wedding as he was somewhere in Madhya Pradesh, with the Narmada bachao movement. He went, wherever Medhaji went, there is a photo of both together.
Once Leena and her husband Ravi Kumar, came to our house. Ravi liked the village. We took them to my wife’s home at Shoranur and my sisters’ place at Thavanoor and Thirunnvaya.
When they left, we felt a sort of loneliness. But one cannot be isolated in the village, where it is some sort of community life.
Among the various temples we frequented, was the hill shrine of Lord Ram at Thiruvilvamala, near the railway station Lakkidi between Palakad and Ottapalam.
One peculiarity is the fact that Lakshman faces east and Ram faces west, in separate Sreecovil(sanctum) and Hanuman is outside, in a small temple.
The whole area is on top of a mountain range, with tunnels, ponds etc. offering a grand spectacle, a favourite spot for many Malayalam films, with Jayaram as the hero.
Vadamala is the favourite offering for Hanuman.
Pazhayannur Devi temple where cocks are offered as a gift for Devi, like one offers an elephant at Guruvayur temple; something really stange. In the incredible India, one can see a Ganesh temple in Rajasthan, where rats (the vehicle of Ganesh) are offered sweets, dozens of them crowding to get the ladoos, Jain sadhhoos going about stark naked in the streets and snakes living happily, along with namboodiries, sharing the same bed rooms and kitchen, at Pampumekad, where people coming with snake bites are treated.
Until recently, new born babies were sacrificed at the famous Kali temple at Kolkotha.
Chembai village is not far from our village. In honour of the famous singer Vaidynatha aiyer, who belongs to that village, every year there is a musical night, which is invariably attended by the famous Malayalam play back singer Yesudas. They all used to attend this function, except myself.

Attending marriages and funerals was compulsory. My wife likes both, I don’t. My paternal uncle, who was suffering from paralysis and was bedriden for some fifteen years, died and we went there in time, before the body was set on fire.
That was the end of an era, as all the five brothers, my father being the eldest, and a sister about who I have only heard, reached their destination. They say my aunt was very beautful. She was given in marriage to Venmani mana. She went away early, without issues.

If only she were alive !

It is a unique way to explore the arid deserts. The idea of a veritable camel safari is attractive for exciting ventures and nature loversYou will be amidst the most traversed deserts of India. These spots are the kingdoms in the huge ranges of deserts. . Camel Safari in India offers major hotspots including Jaisalmer, Jodhpur and Bikaner in Rajasthan. A tour of camel safari also includes night halts at villages in camps within desert scrub. Camel safari is also performed in the barren deserts of Ladakh in many regions, which is quite surprising for many people. It is a major transportation in deserts of Ladakh and Rajasthan. It is the best way to explore the culture of Rajasthan and Ladakh. Camels are the lifeline of deserts and known as ship of desert. It will let you experience illuminating glances of India’s harshest but prettiest regions!
Destination – Ladakh: Camel safari in Ladakh is enjoyed in the month of July, August and September. You will traverse through rutted mountain terrains on camels. The cold deserts of Ladakh offer beautiful sights of colorful landscapes and remote villages. Spend your nights under the studded sky. Camel safari imparts exciting views of glorious vales, Buddhist Gompas. You can explore pretty settlements such as Nubra and its valley, a fantastic place.
From Leh, you travel to Hunder, and take a camel ride through the sand dunes and picturesque valleys to Diskit. Take a short ride to Tegger village for another fascinating camel ride with the river to Pinchimic. Ladakh is well known for its nonpareil beauty, which can be treasured with two-humped camel ride. Destination – Rajasthan: Camel Safari in Jaisalmer A town of cobbled streets, desert, medieval architecture, Jaisalmer is bounded by golden sand dunes. It is the place where camel ride commands supremely will take you to the Badabagh, worth exploring. Badanagh is the place where tombs of Bhatti Rajput Kings are located. Visit a village called Baisakhi where you will find a temple. Trail to the village of Roopsi on the back of camel. A typical camel safari traverses to the architectural ruins of Lodurva set in the vicinity of Jaisalmer. Take halt at Baisakhi and move your camel ride towards Ramkunds, famous for its Hindu temples.
Bikaner is 333 km north-east of Jaisalmer. It is renowned for its interesting camel safaris, sweets, rugs and savoury snacks. Camel safari starts from Bikaner itself, in which the magnificent view of old Junagarh fort can be sighted. The lovely fort of Leh Palace is second to none! Camel safari will take you to south, where you trails through the villages of Baru, kansar, Naukh and other small towns like, Tadana Mohangarh. Thereafter, ride on camel towards Dungri and then to Jaisalmer.
Mandawa: Mandawa can be reached in just a few hours’ drive from Delhi. The ancient Havelis of Mandawa are decorated with colourful frescos, which is worth exploring. Camel safaris halt at the small villages nearby, mainly in the hamlet of Dhakas. Thar is one of the famous deserts of Rajasthan. Next place for your respite is Khotia. It set within the dunes of Thar and its settlements.
Pushkar: The camel fair at Pushkar is another added attraction if the riders want to witness a camel dance in its entire exquisite aura. You can view Aravalli Range, sandy fields, small dunes, pleasant hills and bewitching Sunrises and sunsets. The sights are exceptionally enticing!
Things to carry: Camel safari is done during winters, so carry woolen clothes, socks, mufflers. Take along plenty of warm sweaters and jackets when you are on a camel safari. Bedding- a warm sleeping bag, extra blanket . Carry a first aid kit as well as any other essentials. You can carry an extra blanket to envelop the wooden saddle Precautions/advice: Keep in mind about the arrangements, accommodation, food and drink etc. Be careful while riding on camel, you may turn dried up. Drink plenty of water – 2, 4 liters per day. Apply cream on your body to prevent from heat. Wear sun glasses, sun hat . Rajasthan is quite un-spoilt region, so do not spoil the places around and deserts.
Do not harm the ecology and the culture of any region in which you do camel safari.

by Business Standard, November 16, 2009.

The Orissa cabinet chaired by the chief minister Naveen Patnaik today put its seal of approval on the new corporate governance manual drafted by the Hyderabad based Administrative Staff College of India (ASCI).

This will apply to 32 statutory corporations, state owned enterprises where 51 percent or more of the share capital is held by the Orissa government and the companies are registered under Companies Act 1956.The new manual seeks to consolidate the position of the PSEs after various reform measures were implemented in the functioning of these enterprises, industry secretary, Saurabh Garg said.

Garg said, the manual envisages to have efficient and effective board of directors in PSEs. The secretary of an administrative department will develop the mandate for a state owned enterprise in consultation with the chief secretary, secretary in the public enterprises (PE) department and representatives from the finance and the planning and co-ordination department every five year…(continue reading)

by far, the daftest of god’s creatures…yet amongst the most photogenic…