போன பதிவு ஏவிஎம் செட்டியார் அளித்த ஒரு பழைய பேட்டி. செட்டியார் பற்றி நானும் ஏதாவது எழுதலாம் என்று பார்த்தேன், எனக்கு தயாரிப்பாளர்களை பற்றி அவ்வளவாக தெரியாது. அதே நேரத்தில் நண்பர் சூர்யா தன் தளத்தில் சாண்டோ சின்னப்பா தேவரை பற்றி ஒரு அருமையான பதிவு போட்டிருப்பதை பார்த்தேன். சரி, தயாரிப்பாளர்களை பற்றி பொதுவாக எழுதலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

தமிழ் தயாரிப்பாளர்களில் எஸ்.எஸ். வாசன், மாடர்ன் தியேட்டர்ஸ் டி.ஆர். சுந்தரம், செட்டியார், தேவர் நான்கு பேரும் பல வருஷம் கொடி கட்டி பறந்தவர்கள்.

ஏவிஎம் இத்தனை வருஷம் கழித்தும் நன்றாக இருப்பது பெரிய விஷயம். செட்டியார் நடுவில் ஒரு பத்து வருஷம் படமே வேண்டாம் என்று இருந்ததாகவும், அவர் இறந்த பிறகுதான் சரவணன் மீண்டும் முரட்டுக் காளை படத்துடன் அடுத்த இன்னிங்க்சை ஆரம்பித்ததாகவும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். எனக்கென்னவோ இருந்தபோதுதான் என்று தோன்றுகிறது. நாற்பதுகளின் பிற்பகுதியிலிருந்து அறுபதுகளின் முற்பாதி வரைக்கும் பல நல்ல படங்கள் வந்தன. சபாபதி, நாம் இருவர், ஓரிரவு, வாழ்க்கை, பராசக்தி, பெண், அந்த நாள், நானும் ஒரு பெண், அன்னை, மேஜர் சந்திரகாந்த் ஆகியவை குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியவை. சரவணன் வந்த பிறகு மசாலா படங்கள்தான் வருகின்றன.

எஸ்.எஸ். வாசன் ஒரு பத்து வருஷம் கொடி கட்டி பறந்தார். மங்கம்மா சபதம், சந்திரலேகா, அபூர்வ சகோதரர்கள், அவ்வையார் எல்லாம் பெரும் வெற்றி. நாற்பதுகளிலேயே கோடீஸ்வரர் ஆகிவிட்டார். அவருக்கு அப்புறம் படம் எடுப்பதில் இண்டரஸ்ட் போய்விட்டது என்று நினைக்கிறேன். இரும்புத் திரை, மோட்டார் சுந்தரம் பிள்ளை, ஒளி விளக்கு மாதிரி படங்கள் வந்தாலும், ஜெமினி ஃபில்ம்ஸ் அறுபதுகளிலேயே அமுங்கிவிட்டது.

டி.ஆர். சுந்தரம் பெரிய ஆள். பாரதிதாசன், எம்ஜிஆர், கலைஞர், பட்டுக்கோட்டை, கண்ணதாசன் எல்லாரும் அவரிடத்தில் வேலை செய்திருக்கிறார்கள். மந்திரி குமாரி, திரும்பிப் பார், அலி பாபாவும் நாற்பது திருடர்களும் மாதிரி படங்களை எடுத்திருக்கிறார். ஆனால் அறுபதுகளில் வல்லவன் சீரிஸ் – வல்லவனுக்கு வல்லவன், இரு வல்லவர்கள், வல்லவன் ஒருவன் மாதிரி – படங்கள் மட்டுமே எடுத்தது ஏன் என்று தெரியவில்லை.

இவர்கள் எல்லாம் கொடி கட்டி பறந்தாலும், நான் சிறுவனாக இருந்த காலத்தில் எங்கள் வட்டத்தில் name recognition இருந்த ஒரே தயாரிப்பாளர் தேவர்தான். தேவரின் மிருகப் படங்கள் எங்கள் வட்டத்தில் பெரிய ஹிட். புலியையும், சிங்கத்தையும், யானையையும் நாங்கள் வேட்டைக்காரன் மாதிரி ஏதாவது படத்தில் பார்த்தால்தான் உண்டு. (உயிர் காலேஜ் எல்லாம் போனதில்லை.)

தேவர் படங்கள் எதுவும் நினைவு வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய காவியங்கள் இல்லை. அவருடைய ஆடியன்சுக்கு மன அளவில் ஒரு எட்டு வயதுதான் இருக்கும். எம்ஜிஆர், முருகன், மிருகங்கள் இவற்றை வைத்தே காலத்தை ஓட்டியவர். ஆனால் ஒரு நாளும் படம் பார்ப்பார்களை ஏமாற்றியதில்லை. அவர் கடை சமாசாரம் எப்படி இருக்கும் என்பது தெள்ளத்தெளிவாக இருந்தது. அது பிடிக்காதவர்கள் போக வேண்டாம்!

எம்ஜிஆரை வைத்து அதிக படங்கள் எடுத்தவர் அவர்தான் என்று நினைக்கிறேன். எதுவும் எம்ஜிஆரின் சிறந்த படங்கள் லிஸ்டில் கூட வராது. வேட்டைக்காரன், நல்ல நேரம், தேர் திருவிழா, முகராசி இந்த மாதிரி படங்கள் நினைவு வருகின்றன. வேட்டைக்காரன், நல்ல நேரம் இரண்டும் பிரமாதமாக ஓடியன. இந்த நாலு படமும் தண்டம், இப்போது வேறு எதுவும் நினைவு வரவில்லை. எம்ஜிஆருக்கும் அவருக்கும் நல்ல நட்பு இருந்தது. இருவரும் ஒருவரால் ஒருவர் வளர்ந்தவர்கள். எம்ஜிஆர் குண்டடி பட்டு ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தபோது, அவரால் இனி பேச முடியுமா, அவருக்கு இனி மேல் சினிமா வாழ்க்கை இருக்கிறதா என்று எல்லாரும் சந்தேகப்பட்டார்களாம். இவர் எம்ஜிஆரை பார்க்கப் போனாராம். போனவர் அடுத்த படம் நடிக்க வேண்டும் என்று ஒரு லட்ச ரூபாய் அட்வான்ஸ் கொடுத்துவிட்டு வந்தாராம்!

அவருக்கென்று ஒரு ஆஸ்தான டீம் இருந்தது. கே.வி. மகாதேவன், எம்.ஏ. திருமுகம், தூயவன், ஆரூர் தாஸ், நாகேஷ், மேஜர், அசோகன் இல்லாமல் அவர் சாதாரணமாக படம் எடுப்பதில்லை.

ஆங்கிலமும் தெரியாமல், ஹிந்தியும் தெரியாமல், ஹிந்தியில் ஹாத்தி மேரா சாத்தி என்ற வெற்றிப் படத்தை கொடுத்தார்.

அவருடைய படங்களில் தெய்வம் நினைவு வைத்துக்கொள்ள வேண்டியது. படம் நன்றாக இருக்கும் என்று இல்லை, தண்டம்தான். ஆனால் கோவில்களின் அந்த கால நிலையை ஒரு டாக்குமெண்டரி போல நன்றாக எடுத்திருப்பார்.

இவர்களைத் தவிரவும் பல தயாரிப்பாளர்கள் குறிப்பிட வேண்டியவர்கள். சிவாஜி, எம்ஜிஆர் புகழிலே கொஞ்சம் மங்கி தெரியும் பந்துலு, ஜூபிடர் சோமு, பக்ஷிராஜா ஃபில்ம்ஸ் ஸ்ரீராமுலு நாயுடு, தமிழில் பல வெற்றி படங்கள் எடுத்தாலும் தெலுங்கு கம்பெனியான விஜயா பிக்சர்ஸ் நாகி ரெட்டி, எம்ஜிஆர், சிவாஜி, கலைஞர், பி.எஸ். வீரப்பா, முரசொலி மாறன், ஸ்ரீதர், ஜி.என். வேலுமணி, ஏ.பி. நாகராஜன், பாலச்சந்தர் படங்களை தயாரித்த கலாகேந்த்ரா, பாலாஜி, பிற்காலத்தில் ஜீவி, ஆர்.பி. சௌத்ரி, கமல், கோவைத் தம்பி, பிரகாஷ் ராஜ், என்று சொல்லி கொண்டே போகலாம். ஆனால் இவர்களில் பலருக்கும் வேறு முக்கியமான முகங்கள் இருந்தன – எம்ஜிஆரை தயாரிப்பாளர் என்றா நினைவு வைத்துக் கொள்கிறோம்? அப்படி இல்லாதவர்கள் பலரும் நிலைத்து நிற்கவில்லை.

இன்றைக்கு இவர்களுக்கு சமமாக சொல்லக் கூடிய கோலிவுட் பாதுஷாக்கள் இருக்கிறார்களா? உங்கள் கருத்துகளை சொல்லுங்களேன்!

தேவரை பற்றி சாரதா இன்னும் விவரங்கள் தருகிறார்.

மேலும் சில படங்கள்: தாய்க்குப் பின் தாரம், தாய் சொல்லைத் தட்டாதே, தாயைக் காத்த தனயன், குடும்பத் தலைவன், தர்மம் தலை காக்கும், நீதிக்குப் பின் பாசம், தொழிலாளி, கன்னித் தாய், தனிப் பிறவி, தாய்க்குத் தலைமகன், விவசாயி, காதல் வாகனம் ப்ளஸ் நீங்கள் சொன்ன படங்கள் நாலு. இவற்றில் சில மட்டும் 100 நாட்கள் என்ற எல்லைக்கோட்டைத் தொட்டன. பெரும்பாலானவை 50-ஐக்கூட கடக்கவில்லை. அவர் தன் வாழ்நாளில் தமிழில் கண்ட ஒரே வெள்ளிவிழாப்படம் ஆட்டுக்கார அலமேலு மட்டும்தான். சில படங்கள் பெயரை மட்டும் மாற்றி விட்டுப் பார்த்தால் ஒரே மாதிரி இருக்கும். திருக்குறள் மாதிரி இரண்டு வரிக் கதைகளைத்தான் படமாக எடுப்பார். தேவர் படத்தின் கதையை ஒரு பஸ் டிக்கட்டின் பின்பக்கம் எழுதிவிடலாம் என்று கோலிவுட்டில் ஒரு வாசகம் உண்டு.

ஜெய்சங்கரை வைத்து கெட்டிக்காரன், நேர்வழி போன்ற குப்பைப் படங்களையும், அக்கா தங்கை, பெண் தெய்வம், மாணவன் போன்ற நல்ல படங்களையும் எடுத்தவர். ரவிச்சந்திரனை வைத்து மகராசி என்ற படத்தையும் எடுத்தார். சிவகுமாரை கதாநாயனாக வைத்து ஆட்டுக்கார அலமேலு, வெள்ளிக்கிழமை விரதம், (பழைய) ஸ்ரீகாந்தை நாயகனாகவும் பிரமீளாவை நாயகியாகவும் போட்டு கோமாதா என் குல மாதா ஆகிய வெற்றிப்படங்களை எடுத்தார். இடையிடையே எ.வி.எம்.ராஜனை வைத்து துணைவன், தெய்வம், திருவருள் என் பக்திப்படங்களின் பக்கமும் தலைநீட்டினார்.

ரஜினியை வைத்து தாய்மீது சத்தியம், அன்னை ஓர் ஆலயம், தாய் வீடு மற்றும் கமலை வைத்து தாயில்லாமல் நானில்லை (எத்தனை தாய்கள்), ராம் லக்ஷ்மண் போன்றவை அவர் மறைவுக்குப்பின் அவரது வாரிசுகளால் தயாரிக்கப்பட்டவை. கடைசியாக ஆனந்த பாபுவை வைத்து தர்மம் என்ற படம் எடுக்கப்போக, படம் அட்டர் ஃப்ளாப். தேறவேயில்லை. தேவர் பிலிம்ஸ் அத்துடன் நொடித்துப்போனது. இதனிடையே வாரிசுகளுக்குள் பாகப்பிரிவினை தலைதூக்க தேவர் பிலிம்ஸ் மற்றும் தண்டாயுதபாணி பிலிம்ஸ் மூடுவிழா கொண்டாடியது.

சின்னப்பா தேவர் யாரையும் எளிதில் நம்பி விடுவார். யாரும் அவரை சுலபமாக ஏமாற்றிவிடலாம். கே.வி.மகாதேவன் கூட வெறும் நாலு மெட்டுக்களை வைத்துக்கொண்டு அவருக்கு நாற்பது பாட்டுக்கள் போட்டுக்கொடுத்து விடுவார். தேவரின் நல்ல மனதுக்கு அவை பாப்புலராகிவிடும். இசையமைப்பாளர்கள் சங்கர்-கணேஷ் ஜோடியை கண்ணதாசன் தேவருக்கு அறிமுகப்படுத்த, தேவர் அவர்களுக்கு படங்களில் வாய்ப்புக்கொடுத்ததால், படங்களில் டைட்டில்களில் ‘கவிஞர் வழங்கிய தேவரின் சங்கர் கணேஷ்’ என்று போட்டு தங்கள் நன்றியை காணிக்கையாக்கினர்.

எனக்கு தேவர் எடுத்த எம்ஜிஆர் படங்கள் பெரிய ஹிட்கள் என்று நினைவு. என் impression டெண்டு கோட்டையில் இருந்த ரெஸ்பான்சை பார்த்து ஏற்பட்டதாக இருக்கலாம். ஆனால் சாரதா என்னை விட விஷயம் தெரிந்தவர். ஞாபகம் வராத எம்ஜியார் படங்களின் பேரை எடுத்து தந்த சாரதாவுக்கு நன்றி! எனக்கு அசோகன் அண்ணனாக வரும் படம் (தாய்க்கு தலை மகன்), அசோகன் ஒரு மாஸ்க் போட்டுக்கொண்டு வரும் படம் (தர்மம் தலை காக்கும்) என்றுதான் ஞாபகம் வந்து கொண்டிருந்தது. எம்ஜிஆர் ஒரு படத்தில் பறந்து கூட போவார் என்று ஞாபகம். என்ன படமோ தெரியவில்லை.

சாரதா சொல்வது போல பாட்டுகள் – எம்ஜிஆர் படத்தில் கூட – பிரமாதமாக இருக்காது. சூர்யா சொல்வது போல மூன்று மாதத்தில் படம் எடுப்பதால் இருக்கலாம்.

ஞாபகம் வரும் இன்னும் சில படங்கள் – நீல மலை திருடன் (ரஞ்சன்), சொர்க்கம் நரகம், இளஞ்ஜோடிகள், தர்மத்தின் தலைவன். கோமாதா என் குல மாதா ஹிந்தியிலும் காய் அவுர் கௌரி என்று வந்தது.

The much talked about pair of Aanandha Thandavam will be paired together yet again. Apparently, the producer of Aanandha Thandavam, Aascar Films’ Ravichandran was impressed by the on screen chemistry of Siddarth and Rukmani in the film that he has signed then both for his next venture, which will be directed by Jeeva Shankar. Siddarth was seen romancing both Tamanna as well as Rukmani in the film. The film was adaptation of the novel penned by late writer Sujatha.

While Aanandha Thandavam was the launch pad for Siddarth, Rukmani forayed into the filmdom with Bharathiraja’s Bommalattam.

1964லில் சித்ராலயா வெளியிட்ட திரைப்படம்.

இந்த சினிமாவை ஒரு பத்துமுறையாவது நான் பார்த்திருப்பேன். இன்னும் ஒரு பத்து முறை பார்த்தாலும் ஆச்சரியம் இல்லை.

நடிகர்கள் – பாலையா, முத்துராமன், நாகேஷ், ரவிச்சந்திரன் (அறிமுகம்),  வி.எஸ். ராகவன், வீராசாமி

நடிகைகள் – ராஜஸ்ரீ, சச்சு, காஞ்சனா (அறிமுகம்)

கதை வசனம் – ஸ்ரீதர் & கோபு

பாடல்கள் – கவிஞர் கண்ணதாசன் உதவி: பஞ்சு அருணாசலம்

பின்னணி – P.B.ஸ்ரீனிவாஸ், ஜேசுதாஸ், சீர்காழி கோவிந்தராஜன், சுசீலா, L.R.ஈஸ்வரி, ராஜூ

நடனம் – தங்கப்பன் உதவி: M.சுந்தரம் – பின்னாளில் தங்கப்பனிடம் கமல் உதவி நடன இயக்குநராக சில வருடங்கள் பணியாற்றினார்.

இசை – மெல்லிசை மன்னர்கள் விஸ்வனாதன், ராமமூர்த்தி உதவி- கோவர்த்தன், ஹென்றி டேனியல்

அசோசியேட் டைரக்டர் – C.V.ராஜேந்திரன் அசோசியேட் டைரக்டராக – C.V.ராஜேந்திரன் பணியாற்றிய முதல் படம். தனது உறவினராக (தம்பி முறை) இருந்தாலும் பல முறை கேட்டும் அவருக்கு திறமை வந்த பிறகே அசோசியேட் ஆக்கினார்.

உதவி டைரக்டர் – லெனின்

டைரக்‌ஷன் – ஸ்ரீதர்

ஸ்ரீதரின் மாஸ்டர்பீஸ். இரண்டு நண்பர்கள் ஒரு செல்வந்தரை ஏமாற்றி அவர் பெண்களை கைப்பிடிப்பதுதான் கதை. ஒரு வரியில் சொல்லிவிடக்கூடிய இந்த கதையை திரைகதையினால் மூன்று மணி நேர எண்டர்டெய்ன்மண்டாக மற்றுவதில் தான் ஒரு இயக்குனரின் ingenuity தெரிகிறது. இதைத் தான் ஸ்ரீதர் வெளிப்படுத்திஇருக்கிறார்.

இதில் நுணுக்கமான ஒரு டெக்னிக் ஸ்ரீதர் கையாண்டிருக்கிறார். வழக்கமாக ஒரு சோகமான மெய்ன் கதை இருக்குமிடத்தில் ஒரு மாற்றத்திற்க்காக ஒரு காமெடி ட்ராக் இருக்கும். உதாரணத்திற்கு கல்யாணப்பரிசில் மன்னார் & கோ மற்றும் போலி பைரவன். ஆனால் இதில் மெய்ன் கதையே காமெடி தான். காமெடியில் ஒரு காமெடி ட்ராக். சிலர் இதை ஸ்ரீதர் கோட்டை விட்ட விஷயம் என்று கூறலாம். என்னை பொறுத்தவரையில் இரண்டுமே (main and comedy tracks) வெளுத்து வாங்கியது. அதனால் இந்த டெக்னிக் சக்ஸஸ் தான்.

பொள்ளாச்சிக்கு அருகில் அருமையான மலைகள், மற்றும் தண்ணீர் நிறைந்த இயற்க்கை சூழலில் அமைந்துள்ள அரசுக்கு சொந்தமான, பெரும்பாலும் அரசியல்வாதிகளும், junketல் செல்லும் பெரிய சர்க்கார் பதவியில் இருக்கும் ஆஃபீஸர்களும் அனுபவிக்க கட்டபட்ட ஒரு Traveller’s Bungalow (TB) பாலையாவின் வீடாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஓரு சீனில் இரவில் எல்லோரும் டின்னர் சாப்பிடும் காட்சி. ரம்யமான் சூழ்நிலயை படத்தில் பிரதிபலித்திருக்கிறார்கள். அனேகமாக அது சினிமா ஷூட்டிங்கிற்க்கு வந்த அனைவரும் enjoy பண்ணிய ஒரு டின்னராக இருந்திருக்க வேண்டும்.

ரவிச்சந்திரனும், காஞ்சனாவும் அறிமுகமாக இருந்தாலும் நன்றாக திரைகதையுடன் ஒன்றி இருக்கிறார்கள். ரவிச்சந்திரனின் நடனம் கொஞசம் அலட்டலாக இருந்தாலும் அந்த காலத்து தேவ் ஆனந்த், சஷிகபூர் style போன்று இருப்பதால் ரசிகர்களுக்கு பழக்கமாகி இருக்க வேண்டும். அவர் பாலையா மற்றும் முத்துராமனுடன் ஈடு கொடுத்து நடித்திருக்கிறார்.

காஞ்சனா மென்மையான அக்கா ரோலில் வந்து முத்துராமனை காதலித்துவிட்டு செல்கிறார். பசுமையான இயற்ககை காட்சிக்கு இவருடைய ஈஸ்ட்மென் பிங்க் கலர் கலர்ஃபுல் தான்.

ராஜஸ்ரீ தங்கை ரோல். இவர் ரவிசந்திரனுடன் இரண்டு, மூன்று பாடல்கள் பாடிச் செல்கிறார். இவருடைய காதல் கதையை முடிப்பதற்க்கு முத்துராமனை பாலையாவிடம் கதைவிட வைத்து ஸ்ரீதர் கதைவிட்டிருக்கிறார்.

இப்படி இவர்கள் விட்டுக்கொண்டிருக்கும் பொழுது நாகேஷ் தந்தை பாலையாவிடம் சினிமா எடுக்கப் போகிறேன் என்று கதைவிட்டுக்கொண்டிருப்பார். இவருடைய சினிமா கம்பெனி பெயர் “ஓஹோ ப்ரொடக்‌ஷன்ஸ்”. இவருடைய காமெடி அன்று பெரிய அளவில் ஹிட்.  முத்துராமனை பார்ப்பதற்க்காக காத்துக்கொண்டிருக்கும் பாலையாவிற்க்கு கதை சொல்கிறேன் பேர்வழி என்று அவரை பயமுறுத்தும் காட்சி இவர் கொடுத்த ஹிட்.

அவர் சச்சுவை ஹீரோயினாக ஆக்கியதும் போடும் கண்டிஷன்களும் சினிமாவிற்க்கு ஃபாலோ பண்ண வேண்டிய ரூல்ஸை சொல்லும் விதம் மிகவும் அற்புதமாக அமைந்திருக்கும். சினிமாவிற்க்கு ஃபைனான்ஸ் பண்ண யாரும் இல்லததால் ”ஒஹோ ப்ரொடக்‌ஷன்ஸ்” அவருடன் தங்கி விடுகிறது.

பாலையா அப்பாவியாக நடித்து வெளுத்து கட்டியிருக்கிறார். அவருடைய பண ஆசை அவருடைய அறிவை மயக்கிவிடுகிறது. அவர் வா, போ, என்று தன் சின்னமலை எஸ்டேட் மேனேஜர் அசோக்கிற்க்கு  (ரவிச்சந்திரன்) கட்டளையிட்டு கொண்டிருப்பார். ஆனால் செல்வந்தர் சிதம்பரத்தின் (முத்துராமன்) மகன் எனத் தெரிந்ததும் ஆச்சரியத்தில் ”அசோகர் உங்க மகரா?” என்று கேட்பது அருமையான் ஹாஸ்யம். (கல்லூரியில் படிக்கும் போது இந்த ஒரு காட்சி எல்லோரையும் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க வைத்தது.) இப்படி பல காட்சிகள்.

நடிப்பு செல்வந்தர் சிதம்பரமாக வரும் முத்துராமன் அபாரமாக நடித்திருக்கிறார். முத்துராமனின் மிடுக்கான நடிப்பு எதோ உண்மையில் 1960களில் ஒரு பெரிய செல்வந்தர் பேசுவது போல் இருந்தது. டைமிங் அருமையாக synchronize ஆகியிருக்கிறது.

சென்னை காசினோ தியேட்டரில் வெளியிடப்பட்டு முதல் 25 நாட்கள் அனைத்து ஷோவும் ஹவுஸ் புல்லாகி ரிகார்ட் ஏற்படுத்திய படம்.

(இன்னும் ஒரு சிறிய பார்ட் எழுதுவதாக இருக்கிறேன். அது அடுத்த வாரம்.)

Saroja: From Class to Crass...

Riding on the huge success of Chennai 600028 and on huge expectations from the young crowd, Venkat Prabhu has set out on his new flick Saroja. Much has been spoken about the closely knit team and the boundless enthusiasm that they share. That is a good thing for with a good team comes a great working atmosphere. Unfortunately, Saroja seems to be caught between the choices of being so fascinatingly funny as in Chennai 600028 and the “need” to be different from its predecessor.

The plot spans one day in the lives of four laymen visibly heading towards their thirties, Ajay (Shiva), Ganesh (Premji) and the Babu Brothers (Charan and Vaibhav), who have planned to see a cricket match in Hyderabad. They set out on their bizarre vehicle on to the Hyderabad highway carrying along with them booze in hand and songs on lips. All is fresh and fun at this point and one can be hasty to label it the Indian reply to Easy Rider (1969) or more recently Little Miss Sunshine (2006). The group comes to a scene of accident and is forced to go through a different route. Thanks to the chutzpah of the lead, they take a wrong turn and so does the story.

There is also a parallel thread involving troubled businessman Viswanathan (Prakashraj) whose daughter, the nocturnal titular character, gets kidnapped and solicits the help of police officer Ravichandran (Jayaram) to save her. As events go from bad to worse, the four try to save their skin and return home, in the process meeting the hostage Saroja (Vega), at a pirate factory run by the hoodlum Sampath (Sampath). Additionally, there is a sub-plot involving Sampath and his lover Kalyani (Nikita) using which the filmmakers perhaps intended to portray the character’s depth. And that don’t work man! He is nothing but a textbook stereotype and a photocopy of himself from Polladhavan (2008) and Velli Thirai (2008).

After this point the film goes on. And goes on. And goes on. And goes on…And by the time the supposed-to-be all important scene nears, nobody cares. If you repeat a bad joke over and over, it eventually becomes hilarious. And if you repeat a good one over and over, it becomes sickening. Premji’s typically Kodambakkam attitude and surreal visions are amusing to begin with but as the film meanders, his lines are totally out of place and one feels that he should have had a “I’m just the token jackass required for comic relief” T-shirt on. The Dil Chahta Hai-esque magic that the friends shared in the first half hour is completely lost and one craves for those moments again.

I get the idea that a hand held camera enhances the restlessness and the thrill of a scene, but come on. Almost whole of the hour long showdown is presented in the headache inducing format and the clichéd rapid cuts are nothing but nauseating. And the editor’s scissors seem to be jammed at the most important places. On the positives, everything that takes place in daylight seems so close to heart and has the power to charm any audience. Only the end credits offer any consolation for the unwarranted kidnapping of those moments.

It is saddening to see a film that sets out as a fresh concept and ends up in the gutter of the bandwagon. In some ways, I am reminded of Chimbudevan’s decline after his charming debut in Pulikesi (2007). Venkat Prabhu looked consistent with his couple of films before this one and has ended up, fortunately, marginally better than the former. Let’s hope his penchant for depicting effortless ease among friends remains unmitigated and we get to see a real stunner next time around.

Verdict:

1968இல் வந்த படம். ரவிச்சந்திரன், காஞ்சனா, அசோகன், மனோகர், எம்.ஆர்.ஆர். வாசு, அஞ்சலி தேவி, பண்டரிபாய், வி.கே. ராமசாமி, நாகேஷ், டைப்பிஸ்ட் கோபு நடிக்க, எஸ்.எம். சுப்பையா நாயுடு (டைட்டில்களில் எஸ்.எம்.எஸ். என்று மட்டும்தான் போட்டிருந்தது.) இசையில், ஜம்பு இயக்கி இருக்கிறார். ஷம்மி கபூர் நடித்த ப்ரொபஸர், சவுண்ட் ஆப் ம்யூசிக் இரண்டையும் கொஞ்ச கொஞ்சம் கலக்கி எடுத்திருக்கிறார்கள். படத்தைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை, அதனால் ஓடி இருக்காது என்று யூகிக்கிறேன். படத்தை பார்த்த பிறகு இது சர்வ நிச்சயமாகிவிட்டது.

சொத்துக்காக வி.கே. ராமசாமி தம்பி மனோதரின் மனைவியான அஞ்சலி தேவி மீது பழி சுமத்தி அவளை வீட்டை விட்டு துரத்திவிடுகிறார். அஞ்சலி தேவி கஷ்டப்பட்டு தன் மகன் ரவிச்சந்திரனை வளர்க்கிறார். வளர்ந்து பெரியவனாகும் ரவி தாடி ஒட்டிக்கொண்டு தன் அப்பா வீட்டிலேயே காஞ்சனா உட்பட்ட தன் அத்தை மகள்களுக்கு ட்யூஷன் எடுக்கப்போகிறார். காதலை மனோகரும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால் அஞ்சலி தேவிதான் ரவிச்சந்திரனின் அம்மா என்று தெரிந்ததும் கல்யாணம் நின்றுவிடுகிறது. ரவி தன் தாய் உத்தமிதான் என்று நிரூபிப்பதாக சபதம் போட்டு அதை நிறைவேற்றுகிறார்.

கொடுமை # 1: மனோகரின் வசனம் – “உலக சமாதானத்துக்காகத்தான் நான் பட்டாளத்துலே சேர்ந்தேன்” – உலக சமாதானத்துக்கு பட்டாளமா? இவர் என்ன ஐ.நா. ராணுவத்திலயா சேர்ந்தார்?

கொடுமை # 2: டைபிஸ்ட் கோபு ரோட்டோரத்தில் ரவிச்சந்திரனுடன் பேசும் ஒரு வசனம். “உங்கம்மாவை மோகன் எங்கேயோ கடத்தி வச்சிருக்கான். அவனுக்கு தெரியாம அவனை நீ பின்தொடர்ந்து போனா எங்கேன்னு கண்டுபிடிசசிறலாம். அதோ மோகன்!” அது எப்படிய்யா அவ்வளவு சரியான நேரத்திலே மோகன் அங்கே வர்றான்?

கொடுமை # 3: டைபிஸ்ட் கோபுவின் அட்வைஸ்படி மோகனை ரவி அவனுக்கு தெரியாமல் பின்தொடர்கிறார். அடுத்த காட்சி – ஹோட்டலில் மோகன் உட்பட எல்லாருக்கும் முன்னால் ரவிச்சந்திரன் யாரோ ஒருத்தியுடன் “ஹஹா! நரி ஒன்று சிரிக்கிறது” என்று ஒரு பாட்டு பாடுகிறார்.

கொடுமை # 4: எல்லா வில்லன்களையும் பூ என்று ஊதிவிடும் ரவி. படம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்தால் அதற்குப் பின் அஞ்சலி தேவியுடன் 10 நிமிஷம் “தாயை பழித்தவனை தாய் தடுத்தாலும் விடேன், அப்பாவை காப்பற்ற மாட்டேன்” என்று வசனம். இந்த காப்பில் எம்.ஆர்.ஆர். வாசு நுழைந்து இன்னொரு 10 நிமிஷம் சண்டை. என்ன கொடுமை சரவணன் இது?

பாதி கிழிந்த போட்டோவை கண்ணாடியில் பிரதிபலித்து பாதி முகத்தை முழுதாக்கும் ட்ரிக் கொஞ்சம் புத்திசாலித்தனமாக இருந்தது.

“பூவா பூவா சொரியுதுடி”, “செல்ல மாமா ஒண்ணு சொல்லலாமா”, “நரி ஒன்று சிரிக்கிறது” என்ற பாட்டுகள் இருக்கின்றன. எந்த பாட்டும் உருப்படியாக இல்லை.

10க்கு 2 மார்க். F grade.

சில நாட்களுக்கு முன்னால் இந்த ப்ரோகிராமில் பார்த்த படம். சாரதா/ப்ளம் ஆகியோரின் சில கடிதங்களால் நினைவு வந்தது.

1966இல் வந்த படம். ஜெமினி தயாரிப்பு. இயக்குனர் ஆனந்தவிகடன் ஆசிரியரான பாலசுப்ரமணியம் என்று நினைக்கிறேன். டைட்டில்களில் “பாலு” என்று போட்டிருந்தார்கள். அவர் இயக்கிய முதல் படமாம். சிவாஜியைத் தவிர, சௌகார் ஜானகி, மணிமாலா, முத்தையா(விவரத்துக்கு நன்றி, சாரதா), ஜெயலலிதா, காஞ்சனா, சிவகுமார், ரவிச்சந்திரன், நாகேஷ், எஸ். ராமாராவ், மேஜர் சுந்தரராஜன், நாகையா, சச்சு என்று ஒரு நட்சத்திரப் பட்டாளமே நடித்திருக்கிறது. இசை எம்எஸ்வி. நன்றாக ஓடியிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். நிச்சயமாக தெரியவில்லை.

நவராத்திரியில் சிவாஜிக்கு ஒரு டாக்டர் வேஷம் உண்டு. அந்த நடிப்பை இங்கே மீண்டும் உபயோகப்படுத்தி இருக்கிறார். ஒரு சாந்தமான, அன்பான (பெரிய) குடும்பத் தலைவன். 9 குழந்தைகள். கதையின் ஆரம்பத்தில் சௌகார் மீண்டும் கர்ப்பம் வேறு. பெரிய பணக்காரர். பட்டணத்தில் ஃபாக்டரி. ஒரு சிறு நகரத்தில் (காலேஜ் எல்லாம் இருக்கிறது) குடும்பம். வார இறுதியில் மட்டும் வீட்டுக்கு வருவார். அவரது வரவை எதிர்பார்த்திருக்கும் பிள்ளைகள். கொஞ்சம் அசடான அக்கா பையன் தான் வீட்டின் ஆண் பிள்ளை. திருமணமாகி இன்னும் கணவன் வீட்டுக்கு போகாத முதல் பெண் காஞ்சனா. காலேஜில் படிக்கும் இரண்டு பெண்கள், அதில் ஒன்று ஜெ. (ஜெ வேறு எந்தப் படத்திலாவது சிவாஜிக்கு மகளாக நடித்திருக்கிறாரா?) அவர்கள் இருவருக்கும் காதல். ஜெ காதலிப்பது லோகல் காலேஜ் ப்ரின்சிபல் மகன் ரவிச்சந்திரனை. இரண்டாவது பெண் ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் பையனான காலேஜ் ப்ரொஃபஸரை காதலிக்கிறாள். காதலுக்கு பச்சை கொடி காட்டும் குடும்பங்கள். நிச்சயதார்த்தத்தின்போது சிவாஜிக்கு இன்னொரு மனைவியும் குடும்பமும் இருப்பது தெரியவருகிறது. ஊர் பெரிய மனிதனுக்கு இருக்கும் ஒழுக்க குறைவால் ஷாக்காகும் எல்லாரும் நிச்சயதார்த்தத்தை நிறுத்திவிட, சௌகார் கிடைத்தது சான்ஸ் என்று அழ ஆரம்பிக்க, கடைசியில் சிவாஜி சௌகாரின் தங்கை மணிமாலாவைத்தான் சௌகார் இறந்துவிட்டார் என்று நினத்து கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டது தெரிகிறது. இரண்டு குடும்பங்களும் ஒன்று சேர்ந்து, நின்று போன கல்யாணங்கள் நடக்க, சுபம்!

பாட்டுக்கள் சூப்பர். எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாட்டு “மனமே முருகனின் மயில்வாகனம்”தான். பாடியது ராதா ஜெயலக்ஷ்மி. எழுதியது பத்மஸ்ரீ கொத்தமங்கலம் சுப்பு. கொத்தமங்கலம் சுப்பு ஜெமினி பிக்சர்ஸை தூக்கிப் பிடித்த ஒரு தூண். அவர் பத்மஸ்ரீ விருது பெற்றவர் என்பதை இப்போதுதான் தெரிந்துகொண்டேன். 4 வரிகள்தான், எல்லா வரிகளையும் தருகிறேன்.
மனமே முருகனின் மயில் வாகனம் – என்
மாந்தளிர் மேனி குகனாலயம்
குரலே செந்தூரின் கோவில் மணி – அதில்
குகனே ஷண்முகனே என்றொலி கூவு நீ

சில சினிமா பாட்டுக்கள் பொதுவாக புழங்கும் பக்தி பாடல்களை விட என் மனதை தொடுகின்றன. ‘மனம் கனிந்தருள் வேல்முருகா”, “சுந்தரி சௌந்தரி நிரந்தரியே”, “ஸ்ரீரங்க ரங்க நாதனின் பாதம்”, “முருகா முருகா முருகா வருவாய் மயில் மீதினிலே”, “மாசறு பொன்னே வருக”, இந்த பாட்டுகளுக்கும் “கற்பனை என்றாலும் கற்சிலை என்றாலும்”, “கற்பகவல்லி நின் பொற்பதங்கள் துதித்தேன்”, “ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம்” போன்ற பாட்டுகளுக்கும் என் மனதில் வித்தியாசம் தெரியவில்லை. உண்மையை சொல்லப் போனால் “டகுடகு டிகுடிகு டங்கு டிங்குகு” போன்ற வரிகள் வரும் கந்த சஷ்டி கவசத்தை விட இவற்றையே நான் விரும்புகிறேன். (இப்படி எழுதியதற்காக என் அம்மா என்னை மன்னிக்கப் போவதில்லை. ஆனால் அம்மா, காலையில் கந்த சஷ்டி கவசம் சொன்ன பிறகுதான் காப்பி என்று நீ சொன்ன நாட்களையும் நான் மறக்கவில்லை. )

“குபுகுபு நான் எஞ்சின்” ஒரு துள்ளலான பாட்டு. ஏ.எல். ராகவனின் கலக்கலான குரல் நாகேஷுக்கு (ஜெமினிக்கும்) நன்றாக பொருந்துகிறது. எல்.ஆர். ஈஸ்வரி இணைந்து பாடியது. ”எதிரில் வந்தது பொண்ணு” என்றும் ஒரு ஏ.எல். ராகவன் பாட்டு உண்டு.

“காத்திருந்த கண்களே” பி.பி. ஸ்ரீனிவாசும், சுசீலாவும் பாடிய இனிமையான பாட்டு. எழுதியது கண்ணதாசன். ரவிசந்திரனும், ஜெயும் சாத்தனூர் அணைக்கட்டில் பாடுவார்கள். இந்த அணைக்கட்டு இன்னும் அழகாகத்தான் இருக்கிறதா? தெரிந்தவர்கள் எழுதுங்களேன்!

“துள்ளி துள்ளி விளையாட துடிக்குது மனசு” சுசீலா, எல்.ஆர். ஈஸ்வரி, சூலமங்கலம் ராஜலக்ஷ்மி இணைந்து பாடும் ஒரு நல்ல பாட்டு.

இதைத் தவிர “காதல் என்றால் என்ன” என்றும் ஒரு பாட்டு உண்டு.

பல பாடல்களை இங்கே கேட்கலாம்.

சிவகுமார் இப்போதும் இளமையானவர்தான். ஆனால் இதிலே உண்மையிலேயே காலேஜில் படிக்கும் பையன் போல இருந்தார். பார்த்ததும் நானும் என் மனைவியும் சிரித்துவிட்டோம்!

சிவாஜி இதிலே மிகவும் அடக்கி வாசித்திருப்பார். கடைசி காட்சியில் தான் மணிமாலாவை கல்யாணம் செய்து கொண்ட காட்சியிலேதான் கொஞ்சம் நடித்துப் பார்ப்பார். தான் 25 வருஷங்களாக பட்ட நரக வேதனையை விவரிக்கும் வசனத்தில்தான் நான் சிரித்துவிட்டேன். அந்த 25 வருஷங்களில் சௌகாருக்கு ஒன்பதோ பத்தோ குழந்தைகள், மணிமாலாவுக்கு நாலோ ஐந்தோ. ஆனால் இவருக்கு நரக வேதனையாம். இவரது சொர்க்கம் எப்படி இருந்திருக்குமோ?

நாகேஷின் நகைச்சுவை பகுதி துப்பறியும் சாம்புவிலிருந்து inspire ஆனது. சாம்புவைப் போலவே இவரும் ஏதாவது செய்யப் போய் திருடர்கள் அகப்பட்டுக்கொள்வார்கள். சிரிக்கும்படி இருந்தது.

நல்ல குடுமப்ப் படம். அருமையான பாட்டுக்கள். நல்ல நகைச்சுவை. சிவாஜியின் மிருதுவான நடிப்பு. எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

திங்கள் – பணம் படைத்தவன். எம்ஜிஆரின் சுமாரான படங்களில் ஒன்று. ஒல்லியான கே.ஆர். விஜயா, சௌகார் நடித்தது. “கண் போன போக்கிலே”, “பவளக்கொடியிலே முத்துக்கள் பூத்தால்”, “அந்த மாப்பிளே கையை புடிச்சான்”, “எனக்கொரு மகன் பிறப்பான்”, “மாணிக்கத் தொட்டில் அங்கிருக்க” போன்ற பல நல்ல பாட்டுக்கள். படம் ஒன்றும் சுகமில்லை என்று நினைவு.

செவ்வாய் – நாலும் தெரிந்தவன். கேள்விப்பட்டதே இல்லை. சன் டிவிக்கு படங்கள் எங்கிருந்துதான் கிடைக்குமோ தெரியவில்லை. ரவிச்சந்திரன், காஞ்சனா நடித்ததாம். எஸ்.எம். சுப்பையா நாயுடு இசையாம்.

புதன் – பிள்ளையார் சதுர்த்தியினால் இந்த ப்ரோகிராம் கட். விஷால், பிரபு, நதியா நடித்த புத்தம் புதிய திரைப்படமான தாமிரபரணி திரையிடப்படுகிறது.

புதன் வியாழன் – அன்பே ஆருயிரே. எஸ்.ஜே. சூர்யா படம் இல்லை! சிவாஜி, பெரிய சோடா புட்டி கண்ணாடி போட்ட மஞ்சுளா நடித்தது. தோல்வி படம். “மல்லிகை முல்லை பூப்பந்தல்” பாட்டுதான் தெரியும்.

வியாழன் வெள்ளி- மகாதேவி. “மணந்தால் மகாதேவி இல்லையேல் மரண தேவி” பி.எஸ். வீரப்பாவின் பிரபலமான வசனம் கேட்டிருக்கலாம். “கண் மூடும் வேளையிலும் கலை என்ன கலையே”, “குறுக்கு வழியில் வாழ்வு தேடிடும் குருட்டு உலகமடா” என்ற நல்ல பாட்டுக்கள். கண்ணதாசன் கதை வசனம்!

இந்த முறை 4 படங்கள்தான் அறிவிக்கப்பட்டன. (பிள்ளையார் சதுர்த்தியினால் என்று தெரிந்துகொண்டேன்.) திரையிடப்படும் படங்கள் வேறு மோசமாகிகொண்டே போகின்றன. இத்தோடு ப்ரோகிராமை முடிக்கப் போகிறார்களோ என்னவோ தெரியவில்லை. I hope not.

www.chukdoos.com

Cast: Kamalhasan, Asin, Mallika Sherawat, Jayaprada, Napolean, Nagesh, Rekha

Direction: KS Ravikumar

Production: Ravichandran

Music: Himesh Reshammiya

 Review: A must watch movie for the portrayal of the ten roles. The storyline is fastpaced and fascinating. Keeps you to the edge of your seat. Nothing less can be expected of Kamal. Apart from the fact that certain controversial  dialogues could have been avoided & that the publicity has raised the expectations to a critical examination level, this movie is a sure eye-catcher. The story revolves around the chase of a biological weapon both by the hero, the villians and the police.

Four years back, when i walked into Loyola, I wasn’t exactly thrilled. I was waitlisted at AIIMS, messed up my JEE Mains and swore never to get anywhere near the engineers again.The first half of the year was dull. I hadn’t met Sid G and Teebz. I was a pompous ass. Classes were insipid. If you didn’t know, there is absolutely no interaction between the seniors and the juniors at the department, so no ragging and the likes.It was BORING .Second half wasn’t too bad. I got into the core co-ord team for the culturals, did some emcee-ing and that’s when I met some of my seniors. That’s when I first heard of “The Ravi sir.”

S.Ravichandran M.Sc. He turned sixty this year and he’s retiring, atleast as a full-time member of the faculty. Senior most amongst the staff, a whole generation of students have come to love and respect this man. He served as the HOD for a short while, a vice-principal, been on the election committee and has done it all at Loyola. Yet he has always been approachable and amiable. No, I’m not going to do a glittering write up for him. This is about what Ravi sir has meant to me.

The department has always had a lot of bickering among the staff, a high handed condescending attitude and even a step-motherly treatment to the university stream. And Ravi’s handling of the final year undergrad students came under some fire thanks to some annoying pests in the department. So I had no chance in hell to study directly under him, not even at the JAM classes. Two years went by, me and Teebz were hoping Ravi sir comes back with his Electricity and Magnetism lectures. Quite a few eyebrows were raised when we asked for him. And it never happened.

Physica-2006. The first time the autonomous and university streams came together for the inter-dept fest. Dr.Joe gives us a free rein; that means the slaves (read autonomus students) shut up and listen to us . The showcase event, the Levitae quiz lands up with yours truly. Five days before the event, a Kirankumar comes looking for me.
me : “Kiran who ?” (Kiran now happens to be a good friend)
Kiran:”Ravichandran wants to meet you. He is the faculty incharge for the quiz”

Finally, I get a one-on-one meeting with this demi-god I have heard so much about. He turned out to be an absolute stud and I had so much fun working with him. The quiz was okay ( I still rate the one at KFI to be my best) It was one of my ordinary days but it was certainly a Kodak moment when Ravi sir came over and said “well done” Ever since, we have been quick to bug him left, right and center for the most trivial stuff. He went out of his way to help us out with our lab exams and trust me, we were one pain in the ass. I realised one needed to bring along a certain amount of intelligence and preparedness to a Ravichandran lecture, else you were all at sea. Bull headed concentration is the key. When he once remarked ” you guys should have come straight to me earlier”, I was kicking myself. We all remained Ekalavyas. Some lucky buggers from other colleges got to attend his JAM classes..grrr..

Was he a great guy? I don’t know, I have never solved problems with him. But if there was one prof whose approval I cared for, it would be Ravi. I can still remember the day when Dr.NLN from MCC was waxing eloquent about me to Ravi sir and I was literally a proud puppy wagging his tail. So again, is Mr.Ravichandran the best teacher I have known? No, I think that will go to Ganesan sir who taught me my quadratic equations. The friendly prof ? That should be Rajesh and Joe. The sharpest one ? Dr.Ramanand is pretty high up there. I will always remember Ravi sir for his quiet dignity and his immaculate ability to challenge and bring the best out of you. At this level, I guess that is all that matters. Good luck to you sir and you will always be ‘the one’ to beat. I really really hope it is only semi-retirement and he stops wasting time with the dumb M.Sc. students and reaches out to the kids right out of school.

யாரைத்தான் நம்புவதோ?

ஜீ.வி. பிலிம்ஸ் நிறுவனம், புதிய படங்களை எடுப்பதோடு, பழைய கடன்களையும் பைசல் செய்து வருகிறது.

கம்பெனிக்கு வரும் இயக்குனர்களை முழுதாய் நம்பி, “முதல் பிரதி’ அடிப்படையில் படம் தயாரித்து வருகிறார்கள்.

“கைவந்த கலை’ படத்துக்கு பாண்டியராஜன் கொடுத்த பட்ஜெட்டைவிட பத்து லட்சம் அதிகம் செலவானதாம்!

அடுத்து ஜீவாவின் (சமீபத்தில் மறைந்த இயக்குனர்) உதவியாளர் சங்கர் கே. என்பவர் ஐம்பது லட்சம் செலவில், “திருடி’ என்ற படத்தை எடுப்பதாகக் கூறி ஒரு கோடி வரை செலவை இழுத்துவிட்டாராம்.

ஜீ.வி. பிலிம்சுக்கு, இப்போது “உற்சாகம்’ என்ற படத்தை இயக்கிவரும் ரவிச்சந்திரன் (ஏற்கெனவே, கண்ணெதிரே தோன்றினாள், சந்தித்த வேளை, மஜ்னு படங்களை இயக்கியவர்) அனுபவம் உள்ள டைரக்டர் என்பதால் அவர் கேட்ட பட்ஜெட்டை கொடுத்து உதவினர் தயாரிப்பாளர்கள். ஆனால், ரவிச்சந்திரன் கொடுத்த பட்ஜெட்டைவிட மூன்று மடங்கு அதிகமாக செலவழித்து படத்தை உருவாக்கி இருக்கிறாராம்.

பழைய இயக்குனரும் கொடுத்த பட்ஜெட்டைக் காப்பாற்றவில்லை. புதிய இயக்குனரும் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றவில்லை. யாரைத்தான் நம்புவதோ என்று நேர்மையாக புலம்புகிறது தயாரிப்பு தரப்பு.

காதலனுடன் சென்ற எம்.எல்.ஏ. மகள் உயர் நீதிமன்றத்தில் ஆஜர்

சென்னை, ஜன.20: காதலனுடன் சென்ற எம்.எல்.ஏ. மகள், சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் போலீஸôரால் வெள்ளிக்கிழமை ஆஜர்படுத்தப்பட்டார்.

18 வயது நிரம்பாத அப்பெண்ணை அவரது பெற்றோருடன் செல்ல நீதிபதிகள் அனுமதித்தனர்.

சேலம்-1 தொகுதி அதிமுக எம்.எல்.ஏ. ரவிச்சந்திரனின் மகள் ஆர். கலைவாணி, சேலத்தில் உள்ள மகளிர் கல்லூரியில் பி.எஸ்சி. படித்துவருகிறார்.

கடந்த 25-11-2006 அன்று அவர் காணாமல் போய்விட்டார். அவரைக் கண்டுபிடித்து நீதிமன்றத்தில் ஆஜர்படுத்தக் கோரி சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் ஹேபியஸ் கார்பஸ் மனு தாக்கல் செய்தார் ரவிச்சந்திரன்.

இதையடுத்து கலைவாணியைத் தேடி கண்டுபிடிக்குமாறு சேலம் போலீஸôருக்கு உயர் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. கலைவாணியும் அவரது காதலன் சிவகுமாரும் ஹைதராபாதில் தங்கியிருந்தது தெரியவந்தது. அவர்களை அங்கிருந்து அழைத்து வந்த போலீஸôர், சேலம் நீதிமன்றத்தில் ஆஜர்படுத்தினர். பெண்ணைக் கடத்தியதாக சிவகுமார் மீது வழக்குப் பதிவு செய்த போலீஸôர் அவரை சிறையில் அடைத்தனர்.

கலைவாணி சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் வெள்ளிக்கிழமை ஆஜர்படுத்தப்பட்டார். அவரது பெற்றோரும் நீதிமன்றத்துக்கு வந்தனர். எம்.எல்.ஏ. ரவிச்சந்திரன் சார்பாக வழக்கறிஞர் பி.எச். மனோஜ்பாண்டியன் ஆஜரானார். கலைவாணிக்கு 18 வயது ஆகவில்லை. எனவே அவரது பெற்றோருடன் அவரை அனுப்ப வேண்டும் என்றார் வழக்கறிஞர்.

கலைவாணியைக் கடத்திச் சென்றதாக சிவகுமார் மீது வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டு அவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளார் என்று அரசு வழக்கறிஞர் பாபு முத்து மீரான் கூறினார்.

நீதிபதிகள் பி.கே.மிஸ்ரா, கே. மோகன்ராம் ஆகியோர் கலைவாணியிடம் விசாரணை நடத்தினர். சிவகுமார் என்னைக் கடத்தவில்லை என்றும், என் விருப்பத்தின்பேரில்தான் அவருடன் சென்றேன் என்றும் கலைவாணி கூறினார். பெற்றோருடன் செல்ல விரும்புவதாகவும் அவர் கூறினார். அவரது கருத்தைப் பதிவு செய்த நீதிபதிகள், அவர் பெற்றோருடன் செல்ல அனுமதி அளித்தனர். வழக்கை இத்துடன் முடிப்பதாகக் கூறினர்.