Rozstanie Irenki i Zbysia – akt II

Będąc  z Łodzi zawsze dumna byłam z Muzeum, a odkąd przeniosło się do nowego budynku z radością mogę powiedzieć, że mamy w końcu w Łodzi miejsce na międzynarodowym poziomie!

O muzeum jako takim pisać nie będę, bo wszycy o nim zapewne słyszeli, jako że jest placówką wyjątkową na skalę europejską i dlatego, że można o nim przecztać tutaj. Chciałam natomiast napisać o programie edukacyjnym  Muzeum, który od jakiegoś czasu jest wzbogacony. Teraz placówka jest nie tylko lokalowo przygotowana do tego typu przedsięwzięć, ale również pracownikom wyraźnie nie brakuje pomysłów.

Re: Akcja jest projektem, w którym zostało zadane pytanie kto jest artystą lub czym jest sztuka. Muzeum pozwoliło zamienić się rolami, widz stał się twórcą, może artystą??? Re: Akcja to dwumiesięczny cylk warsztatów i przedsięwzięć w sali wystaw czasowych umożliwiajacych widzom tworzenie samorozwijającej się ekspozycji. Pracownicy dziłau edukacji moderują proces i dostarczają zestaw ‘Małego kuratora’, którym pozwoli przygotować prezentację pracy. Na bierząco jest też wydawana gazeta akcji pokazujaca co się dzieje  (na marginesie, świetna oprawa graficzna, której tak często brakuje w interesujacych projektach, patrz. samo logo). Gdzieś jest w to również zaangażona Grupa Pewnych Osób, na którą też chciałam zwrócić uwagę – interesujace przedsięwzięcie promujące dobre rzeczy w Łodzi i dla Łodzi. Zawsze tego typu projekty społecznościowe zwracają moją uwagę. Zamiast siedzieć i marudzić, można promować przedsięwzięcia, w które się wierzy! To tak a propos ‘Polskiej smuty’ opisanej w jednym z poprzednich postów.

Jako całość Re: Akcja wywarła na mnie spore wrażenie. Zdecydowanie na poziomie, z którego należy być dumnym. Odświerzajacy powiew pomysłowości.

Łączenie światowej klasy instutucji muzealnych z dzialaniami dla społecznosci czy działaniami edukacyjnymi, nie jest oczywiście czymś nowym i mamy również w Polsce wiele genialnych przedsięwzięć z przeszłości, przede wszystkim działalność Labolatorium Edukacji Twórczej. Tego typu projekty służą zmianie pozycji galerii sztuki w odbiorze społecznym. Z nudnej przestrzeni z niezrozumiałą dla szerokiego grona odbiorów sztuką, staje się swego rodzaju centrum społecznym. Jednocześnie w sytuacji kiedy w szkole jest coraz mniej możliwości wprowadzenia dzieci i mlodzież w rozumienie sztuki i języka wizaulnego wypełnia pustkę edukacyjna nadzieją, że przyszłe pokolenia nie będą jednak analfabetami w tym zakresie.

Arteterapia również poszukuje swoich związków z muzeami. W maju w Londynie odbędzie się konferencja organizowana przez Brytyjskie Stowarzyszenie Arteterapeutów (BAAT) we współpracy ze słynną galeria TATE, o czym można przeczytac tutaj. Czasami wydaje mi się, że arteterapia cierpi z powodu’ zbyt małej ilości arte w terapii’… tego typu przedsięwzięcia są urokliwe, edukacyjne, wzbogacające… Oby bylo ich jak najwięcej.

No czy to logo laczace kropki jak w zabawie dla dzieci nie jest wspaniale?

Jak zawsze niezawodny Techcrunch (a raczej Crunchgear) uświadomił mi, że poprzedni wpis trąci nieco archeologią. Otóż nie tylko badania schodzą pod strzechy. Istnieją również ustrojstwa rejestrujące aktywność komórkową (w sensie: telefoniczną) i synchronizujące ją z galwanicznymi reakcjami skóry,  dzięki czemu komputer “wie” w jakim to jesteśmy aktualnie nastroju i co się do tego mogło przyczynić… .

Bardzo ciekawe ustrojstwo – mysz mierząca galwaniczne reakcje skóry. Muszę kiedyś w końcu usiąść i uporządkować swoją wiedzę o badaniach użyteczności (??? jak się tłumaczy “usability”?) i innych parametrów aplikacji komputerowych – jeszcze chwila, jeszcze momencik i internet stanie się głównym kanałem sprzedaży dóbr “ponadpodstawowych”.

Swoją drogą – do niedawna drogie metody badawcze trafiać zaczynają “pod strzechy”.  Z jednej strony świetnie – potanieją badania. A z drugiej – czy ja aby na pewno chcę, żeby domorośli badacze brali się za badania reakcji psychofizycznych człowieka?

jak wkurzyć ludzi w kościele? Wystarczy zagrać na organach motyw z Supermana. Ludzie z jajami tylko potrafią to zrobić:

http://www.5min.com/Video/How-to-Liven-Up-a-Crowd-At-Church-41668517

Pan dr Wielomski skarży się w swoim kolejnym już tekście (http://adamwielomski.salon24.pl/91660,index.html) na “wrzucanie” go do wora z narodowym zaprzaństwem zmieszanym z brzęczącymi rublami, nie unikając jednocześnie innej generalizacji poprzez okreslenie wszystkich, którzy nie podziwiają jego rad geopolitycznych do grona “domorosłych dyplomatów”, co ma być synonimem słów “niekompetentny” bądź “niefachowy”.

Pozwolę sobie jednak zwrócić uwagę, że o ile kształcony w domu lekarz mógłby być zagrożeniem dla swoich pacjentów, o tyle wyrosły w domu dyplomata niekoniecznie musi kojarzyć się źle, bo dyplomację prowadzi się wszak w interesie domu swojego wobec domów obcych.

I muszę w tym miejscu dr Wielomskiego zapewnić, że zaliczam go również do grona “dyplomatów domorosłych” nie zarzucając służby domom obcym, a jedynie błędne (bo ahistoryczne) analizy prowadzące do równie błędnych wniosków.

Pan Doktor postuluje oparcie się w polityce zagranicznej na związku z Rosją, co – jego zdaniem – miałoby mieć zbawienny skutek w postaci spokojnego czerpania z rosyjskich zasobów surowcowych, bez zagrożenia wasalizacją w polityce wewnętrznej, przy jednoczesnej zapłacie ceny za ten sojusz, jaką miałaby być rezygnacja z prowadzenia własnej polityki zagranicznej.

Tu dwie wątpliwości. Po pierwsze, czy posiadanie i prowadzenie własnej polityki zagranicznej nie jest czasami jednym z koniecznych warunków niepodległości? I czy, a contrario, jej nieposiadanie nie jest z kolei jeną z cech “wasalizacji”?

W innym akapicie piszę Pan Wielomski o tym, że nasza niepodległość i tak jest pozorna, bo od lat nie realizujemy jakiejś tam polityki własnej, ale obcą. Berlina i Waszyngtonu wskazuje, sugerując, że “sojusz” ze współczesną Rosją nie byłby rezygnacją z niepodległosci, ale zmianą suwerena na bardziej przyjaznego srodowisku. Takie “ludzkie panisko”, w zamian za “bezdusznego biurokratę” czy “krwawego burżuja – kapitalistę”.

Zgadzam się z p.Wielomskim w jednym: rzeczywiście w ciągu ostatnich dziewiętnastu już lat “niepodległości”, licząc umownie od nieprzekonującej czerwcowej daty, mało było tej “niepodległości” realnej i to niezależnie od politycznych koterii, które mieniły się być reprezentantem ludu.

A było tak dlatego, że jakkolwiek po latach komunizmu ludu w Polsce było w dostatku, a nawet w nadmiarze, panów (i pań) zabrakło. Pan (lub pani) to ktoś, kto tworzy klasę przywódczą w interesie wspomnianego już ludu, ale i własnym, bo wie, że w przypadku obcoplemiennego suwerena zostanie zdegradowany społecznie, o ile nie rozstrzelany i zasypany w dole z wapnem.

A dlaczegóż zabrakło w Polsce Pań i Panów? Ano dlatego, że historia, która Paniom i Panom Polakom spędzała sen z powiek wydarzyła się już wcześniej pochłaniając ich wraz z ich lękami na zawsze.

Natura nie znosi próżni, więc w braku klas przywódczych własnych, polskim ludem dowodzić zaczęli najemnicy Pań i Panów obcych. A że Polska jest krajem położonym i ślicznie i strategicznie, stąd chętnych nie brakowało, a i aspirantów na najemników zdawało się być w nadmiarze.

Wołanie Pana Wielomskiego o sojusz z Rosją jest głośne, ale wcale nie oryginalne, jakby się mogło wydawać. Jeszcze w początkach lat dziewięćdziesiątych bowiem nie było wiadomo, czy Rosja Sowiecka chyli, czy nie chyli się ku upadkowi, i czy wychodzenie z Układu Warszawskiego, wpisywanie się do NATO i UE sens ma, czy też go nie ma.

Zwolennicy pozostania w sojuszu z Rosją podnosili różne argumenty, by z wychodzeniem z jednego, a wchodzeniem do drugiego się nie spieszyć. Argumenty przybierały postać “NATO-bis”, “partnerstwa prywatno-kagiebowskiego” w pozostałościach po sowieckich bazach wojskowych, badź grożby odrodzenia się słynnego polskiego, ludowego szowinizmu i antysemityzmu w sytuacji braku silnej, obcej ręki stawiającej tamę.

Kandydaci na zarządców majatkiem upadłościowym po PRL-u mieli jednakże problem, bo jakby się do drzwi rosyjskich nie dobijali, nie znajdowali zrozumienia u naszych braci Słowian, co więcej: Rosja ówczesna zdawała się mieć nas głeboko i w poważaniu uznając, że ma istotniejsze problemy do rozwiąznia. Bo i miała.

Ale wygląda na to, że je rozwiązała w postaci odzyskania aparatu polityczno-administracyjego dla fachowców z sowieckich służb specjalnych.

Nadszedł więc czas, by przychylniej przyglądnąć się postulatom “przyjaciół” i sierot po imperium, pozostawianych od Paryża, przez Rzym i Berlin, po Warszawę.

Jeśli więc pan Wielomski o sojusz z Rosją woła, to wcale nie woła na puszczy, choć, zakładam, błednie przypuszcza, że jest odosobniony w swoim wołaniu.

Błąd p.Wielomskiego bierze się z faktu, że reprezentuje polski nurt romantyczno-monarchistyczny bez odpowiedniego (proszę wybaczyć) doświadczenia w panowaniu (bo i skąd?). I dlatego pogląd p.Wielomskiego grzeszy (jeszcze raz pokornie proszę o wybaczenie) “panawielomskicentryzmem”.

“Rosja” myśli pan Wielomski i widzi Aleksandra wraz z Mikołajem. “Rosja” myślę i widzę taczanki, walonki, bimber i słoninę. “Polska” mysli pan Wielomski i widzi Batorych wraz Sobieskimi (Wielopolskich w najgorszym razie). “Polsza” myslą Rosjanie i widzą kandydatów na Bierutów nieprzebrane mrowie. Proszę się uprzejmie przyjrzeć “fizjognomiom”* władców królestw Abchazji i Osetii Południowej

Każdy ma swoje mityczne królestwa, do których się przyzwyczaił. I historyczne idee polityczne, które lubi. Można się zastanawiać, czy sojusz z Katarzyną byłby lepszy niż rozbiory. Nie ma wątpliwości, że myślenie o sojuszu z Rosją Sowiecką było bezsensowne, a chocby i z tego powodu, że władcy Rosji Sowieckiej nigdy nie widzieli nas w roli sojusznika.

Pisze Pan Wielomski o tym, że od czasów sowieckich minęła epoka. Może i minęła. Ale od carskich jeszcze większa. I jeśli z urzędnikami carskimi można by jeszcze podjąć dyskusję o sojuszu, w zamian za nasze wewnetrzne “fide, rege et lege”, i mając nadzieję, że nieponasyłają znowu Nowosilcowów, o tyle z obeną ekipą na Kremlu chyba się nie uda.

Bo wiara w co? Korona czy uszanka? I jakie prawo?

Pozdrawiam

*Copyrights: Stanisław Ignacy Witkiewicz

P.S.

Co wart sojusz z USA – przypatrujmy się Gruzji.

Ile warta przyjaźń z Rosją – popatrzmy na Serbię

komentarze (15)