<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>reflexiones-en-voz-alta &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/reflexiones-en-voz-alta/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "reflexiones-en-voz-alta"</description>
	<pubDate>Sun, 06 Dec 2009 03:29:37 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[NO QUIERO SER UNA MUJER DE BANDERA, SOLO QUIERO SER EV@]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/29/no-quiero-ser-una-mujer-de-bandera-solo-quiero-ser-ev/</link>
<pubDate>Sun, 29 Nov 2009 19:44:30 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/29/no-quiero-ser-una-mujer-de-bandera-solo-quiero-ser-ev/</guid>
<description><![CDATA[Por más que me empeño, nunca podré entender a los hombres y a sus miedos, este fin de semana ha sido]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">Por más que me empeño, nunca podré entender a los hombres y a sus miedos, este fin de semana ha sido muy intenso, me lo he pasado muy bien, he salido, he ido al cine, a cenar, a bailar, me he reido, han sido un par de noches muy agradables con un amigo. Solo es eso un amigo, pero por lo visto mis amigos masculinos los puedo contar con los dedos de una mano y me sobran 3 dedos aún, Manolo mi gran amigo de toda la vida que nunca me ha mirado el culo o al menos no le interesa y mi querido Juan Calleja que no me lo mira tampoco, porque si me ven con los ojos de la amistad, bueno me equivoco también Fran que me ha tomado por una almohada suave y acogedora pero que no le pone&#8230;.</p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"> </p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr">El caso es que me han hecho una declaración preciosa por telefono, mi amigo con el que he compartido tan buenos ratos en este fin de semana, esta mañana ha salido corriendo y asustado&#8230; y explicandome por telefono lo que no es capaz de decirme en persona. Que no puede ser mi amigo, que le gusto demasiado, que soy una mujer que lo tiene todo para el, atractiva, simpatica, dice que estoy buena (eso me lo ha soltado asi de sopetón), que se bailar, que hablo de cualquier tema, que cuando esta a mi lado tiene que hacer verdaderos esfuerzos para no besarme y cuando se marcha a casa se da de cabeza contra la pared por no haber sido capaz de arriesgarse, ya que no quiere llevarse un bofetón mio, ni perderme como amiga&#8230; el caso es que le doy tantisimo miedo que ha optado por no quedar conmigo, por salir huyendo, por miedo al NO&#8230; se ha llamado cobarde así mismo por no intentarlo, así que tengo la sensación de que el refrán se cumple «la suerte de la guapa la fea la desea»&#8230; hago que los hombres se asusten y salgan huyendo de mi, sin apenas hacer nada más que ser yo misma y eso que llevo un colgante de azabache que me protege contra el mal de ojo.</p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"> </p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr">Porque son tan cobardes los hombres? porque se asustan tan facilmente, si detras de lo que llaman algunos una mujer de bandera (así me definio Felix esta tarde) hay una persona sencilla y normal, porque no me considero ni una mujer de bandera, ni tampoco mejor que nadie, porque no me miran como me veo yo? simplemente Ev@.</p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"> </p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr">Mi amigo, no me ha dado la oportunidad de conocerle para saber si le permitiria siquiera besarme, se ha asustado y ha salido corriendo. Pero al menos ha sido sincero conmigo y me lo ha dicho aunque sea por telefono&#8230; ahora igual me da por fijarme en las mujeres, tal vez estas no sean tan cobardes (lo dudo soy demasiado hetero) visto lo visto. Lo cierto es que ya no espero que me llame hasta que no se le pase la cagueta que le ha entrado, y eso que no me he insinuado, he sido natural, he sido yo misma y me he comportado con correpción.</p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"> </p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr">No lo entiendo, no se puede ser atractiva, inteligente, alta, simpatica, segura de si misma &#8230; una mujer que según ellos tiene tantas cualidades juntas que debería gustarles&#8230; los asusta. Sí se molestasen en conocerme sabrían que no solo tengo virtudes sino defectos bastante molestos, que no soy perfecta, que tengo mala leche como yo sola, que soy cabezota de eso mucho, resumiendo también puedo ser imperfecta como la que más.</p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"> </p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr">Me parece a mí&#8230; que ya no quiero más amigos, solo aquellos que ya se quienes son y como están ahi, estoy cansada de ser un repelente para el genero masculino. Y es que consiguen que me desilusione viendo estas huidas tan raritas.</p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"> </p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr">He llegado a la conclusión de que estoy gafada, no quiero ser una mujer de bandera, quiero ser yo misma y no asustar a nadie. Me jode muchisimo que me miren así.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Estoy preparada para vivir mi vida...]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/28/estoy-preparada-para-vivir-mi-vida/</link>
<pubDate>Sat, 28 Nov 2009 12:23:39 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/28/estoy-preparada-para-vivir-mi-vida/</guid>
<description><![CDATA[Me he pasado mucho tiempo imaginando, viendo burros volar cuando solo eran alucinaciones, alguna coz]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">Me he pasado mucho tiempo imaginando, viendo burros volar cuando solo eran alucinaciones, alguna coz me he llevado por imbecil ya que creía ver donde no había nada, he llegado a la conclusión de que este estado me lo ha producido mi propia soledad, ya que algunas veces la soledad es un desierto en el que nos morimos poco a poco de sed, nos produce espejismos que nos hacen ver oasis maravillosos y cuando queremos alcanzarlos desaparecen sin más.</p>
<p style="text-align:justify;">Siempre me gusto tener los pies en la tierra, pero me he dejado llevar en los últimos meses por un espejismo, por algo irreal, y es que el mundo de los sueños puede provocarnos tal ansiedad que se hace insoportable al querer alcanzar un sueño y que ese sueño se aleje cada día más de tí. Hoy sabado, puedo decir que se ha producido una metamorfosis en mi forma de pensar, he dejado de soñar para vivir realidades, para volver a ser yo misma y vivir mi día a día sin más&#8230; hoy soy consciente de que me rodean personas de carne y hueso, a las que puedo tocar e incluso puedo llegar a amar. Hoy he dejado de ser una capulla y soy la mariposa más hermosa de este inmenso campo de amapolas que es la vida.</p>
<p style="text-align:justify;">De que sirve encerrarse en si mismo? de que sirve soñar con algo que no es real? de que sirve enamorarse de un sueño que nunca se cumplira?&#8230; de nada, solo es una tremenda perdida de tiempo, hay que avanzar, no perdernos de la vida aquello que estamos destinados a vivir, porque si nos obceamos en algo o en alguien estamos perdiendo un tiempo precioso para encontrarnos despues con las manos vacias&#8230; Me toca vivir y voy a hacerlo intensamente, porque me lo merezco, siempre he dado mucho de mi a los demás y me he quedado con las migajas de mi misma, ahora me necesito por entero, ahora es el momento de vivir, ahora es el momento de alejar de mi todo aquello que me produzca desasosiego, incentidumbres, dudas, ansiedad&#8230; solo tengo que relajarme y dejarme querer para poder yo empezar a querer e incluso amar.</p>
<p style="text-align:justify;"> Y estoy lista, me he preparado durante mucho tiempo para vivir este momento, este momento es mio y lo pienso disfrutar.</p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/FG9oCgwEFYo&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/FG9oCgwEFYo&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Por la raja de tu falda...]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/27/por-la-raja-de-tu-falda/</link>
<pubDate>Fri, 27 Nov 2009 17:30:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/27/por-la-raja-de-tu-falda/</guid>
<description><![CDATA[Dentro  de un rato salgo de la oficina y tengo planes, iré al cine con un amigo, no con quien yo qui]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">Dentro  de un rato salgo de la oficina y tengo planes, iré al cine con un amigo, no con quien yo quisiera ir (ese esta en su mundo y no se entera ni del nodo)… pero en fin, al menos pasaré un rato agradable viendo una peli.</p>
<p style="text-align:justify;">Me he reído un montón por teléfono hoy con mi amigo Juan, da la sensación de que es la primera cita de mi vida que salgo con un tío, me ha estado previniendo de que mi amigo podría querer algo más y ponerse cariñoso… no se que tengo que todos me ven tan tierna jajaja, el caso es que me he sentido como si fuera su niña de 15 añitos dándome consejos (un poco exagerado pero bueno…) pero es lógico mis amigos nunca me han visto cuando me impongo y paro los pies porque con ellos nunca hizo falta. Demasiado claro tengo lo que quiero que ocurra, así que no ocurrirá nada que yo no quiera.</p>
<p style="text-align:justify;">Y no es por miedo, no tengo miedo a darme un revolcón, o a empezar nada… es que no me apetece, solo me apetece salir, entrar, reírme y vivir… de eso se trata, nada más… lo demás vendrá solo cuando me toque y con quien yo elija. La verdad es que no tenia una cita con un hombre desde Marzo, así en este plan, porque cafés unos cuantos, y cervezas también, ya me iba apeteciendo también que alguien me mirase de una forma diferente, no como una amiga, como una almohada ya que algunos me han visto así, o como esa madre o hermana que les da una palmadita en la espalda… al menos esta noche me sentiré mujer por un rato, que me gusta igual que a todas las mujeres sentirnos halagadas de vez en cuando.</p>
<p style="text-align:justify;">Una empieza a cansarse, de que la miren como una amiga y de vez en cuando me halaga que se den cuenta de que tengo curvas y unos ojos casi negros que saben impresionar aunque los tengo poco ejercitados últimamente, los he sacado poco de paseo entre el genero masculino… y no solo tengo curvas, sino que encierro algo dentro de mi que pocos saben ver, el que sea capaz de verlo me habrá descubierto realmente, pero hasta ahora los hombres han sido ciegos conmigo, no se mañana si las cosas cambiaran.</p>
<p style="text-align:justify;">Y mañana cena y música para variar… un fin de semana que pienso disfrutar. Aunque si “el” me dice ven…lo dejo todo…</p>
<p style="text-align:justify;">Hoy me toca vivir, ser mujer, y como dice la canción a ver si me la canta alguno…la de la raja de tu falda…si esa…me encanta!!!</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/xOWcm6LsJlw&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/xOWcm6LsJlw&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Asi se vive... siempre hoy...]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/27/asi-se-vive-siempre-hoy/</link>
<pubDate>Fri, 27 Nov 2009 16:54:42 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/27/asi-se-vive-siempre-hoy/</guid>
<description><![CDATA[&nbsp; &nbsp;]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/post.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-196" title="POST...." src="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/post.jpg" alt="" width="319" height="211" /></a></p>
<p>&#160;</p>
<p>&#160;</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Herramientas ‹ Letras perfumadas — WordPress]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/24/herramientas-%e2%80%b9-letras-perfumadas-%e2%80%94-wordpress-2/</link>
<pubDate>Tue, 24 Nov 2009 12:05:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/24/herramientas-%e2%80%b9-letras-perfumadas-%e2%80%94-wordpress-2/</guid>
<description><![CDATA[Herramientas ‹ Letras perfumadas — WordPress.]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="https://sarcaes.wordpress.com/wp-admin/tools.php">Herramientas ‹ Letras perfumadas — WordPress</a>.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Enseñar como se ama...]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/22/ensenar-como-se-ama/</link>
<pubDate>Sun, 22 Nov 2009 14:42:19 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/22/ensenar-como-se-ama/</guid>
<description><![CDATA[Enseñar como se ama… 22 Noviembre 2009 de Ev@ | Editar Enseñar como se ama, o talvez … como deseas s]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div>
<h2><a title="Enlace Permanente a Enseñar como se ama…" rel="bookmark" href="http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/22/ensenar-como-se-ama/">Enseñar como se ama…</a></h2>
<p>22 Noviembre 2009 de <a title="Entradas de Ev@" href="http://sarcaes.wordpress.com/author/sarcaes/">Ev@</a> &#124; Editar</p>
</div>
<div>
<div>
<p><strong>Enseñar como se ama, o talvez … como deseas ser amada, es una tarea que nunca termina, que hace al maestro fragil y al alumno fuerte. En cada enseñanza dejas parte de ti misma, en cada enseñanza das un poco de tu alma, el alumno absorve todo como una esponja dejando seco tu propio conocimiento… y tal vez cuando ya sea un maestro te arrincone en un estante de la libreria como aquel viejo libro que le enseño tanto, para escribir el suyo propio como maestro.</strong></p>
<p dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p dir="ltr"><strong>Cada vez que decimos a alguien aquello que nos hace felices, no se porque todo se vuelve en nuestra contra… damos las suficientes armas para que nos hagan daño, aquello que desee tanto aprendi a callarlo por miedo a mostrarme debil, por miedo a decirlo abiertamente y que lo usen contra mi.</strong></p>
<p dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p dir="ltr"><strong>Es muy dificil amar o enseñar a amar cuando se tiene miedo, me gustaría algunas veces ser una niña inocente, a la que nunca hicierón daño para poder recuperar esa frescura de aquellos que nunca se marchitarón llorando.</strong></p>
<p dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p dir="ltr"><strong>Con el alma pura yo te miro,</strong></p>
<p dir="ltr"><strong>con el corazón alegre yo te espero,</strong></p>
<p dir="ltr"><strong>con mi mirada en las nubes yo te sueño</strong>.</p>
<p dir="ltr"> </p>
<p dir="ltr">Quiero un jardín de besos,</p>
<p dir="ltr">con un blanco deslumbrante que me ciegue,</p>
<p dir="ltr">con una ventana a la vida,</p>
<p dir="ltr">que se abra,</p>
<p dir="ltr">con un sueño común,</p>
<p dir="ltr">que me pertenezca…</p>
<p dir="ltr"> </p>
<p dir="ltr"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=0Dlk7dtHJMg">http://www.youtube.com/watch?v=0Dlk7dtHJMg</a></p>
</div>
</div>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Enseñar como se ama, o talvez &#8230; como deseas ser amada, es una tarea que nunca termina, que hace al maestro fragil y al alumno fuerte. En cada enseñanza dejas parte de ti misma, en cada enseñanza das un poco de tu alma, el alumno absorve todo como una esponja dejando seco tu propio conocimiento&#8230; y tal vez cuando ya sea un maestro te arrincone en un estante de la libreria como aquel viejo libro que le enseño tanto, para escribir el suyo propio como maestro.</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Cada vez que decimos a alguien aquello que nos hace felices, no se porque todo se vuelve en nuestra contra&#8230; damos las</strong> <strong>suficientes armas para que nos hagan daño, aquello que desee tanto aprendi a callarlo por miedo a mostrarme debil, por miedo a decirlo abiertamente y que lo usen contra mi.</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Es muy dificil amar o enseñar a amar cuando se tiene miedo, me gustaría algunas veces ser una niña inocente, a la que nunca hicierón daño para poder recuperar esa frescura de aquellos que nunca se marchitarón llorando.</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Con el alma pura yo te miro,</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>con el corazón alegre yo te espero,</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>con mi mirada en las nubes yo te sueño.</strong></p>
<p dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p dir="ltr"><strong>Quiero un jardín de besos,</strong></p>
<p dir="ltr"><strong>con un blanco deslumbrante que me ciegue,</strong></p>
<p dir="ltr"><strong>con una ventana a la vida,</strong></p>
<p dir="ltr"><strong>que se abra,</strong></p>
<p dir="ltr"><strong>con un sueño común,</strong></p>
<p dir="ltr"><strong>que me pertenezca&#8230;</strong></p>
<p dir="ltr"> </p>
<p dir="ltr"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=0Dlk7dtHJMg"></a></p>
<p dir="ltr"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=0Dlk7dtHJMg"></a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Marcando pasos IV]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/21/marcando-pasos-iv/</link>
<pubDate>Sat, 21 Nov 2009 22:03:58 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/21/marcando-pasos-iv/</guid>
<description><![CDATA[  Esta noche se presenta muy tranquila, y me encanta desnudarme en silencio, sin nadie que me mire, ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Esta noche se presenta muy tranquila, y me encanta desnudarme en silencio, sin nadie que me mire, si lo sé&#8230; he salido corriendo de estampida y es que algunas veces me da miedo mostrar tanto de mi misma, al escribir mi historia brevemente de lo que fue parte de mi vida senti que desnudaba una parte muy importante de mi, senti pudor, miedo a ser tan vulnerable&#8230; hay ciertas intimidades que siempre guarde escondidas dentro de mi, cosas que soy incapaz de detallar hablando en persona, porque si lo hago me derrumbo, acabó llorando y no me gusta mostrar debilidad.</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Estas letras se que son solo para mi, voy a estar una temporada escribiendo solo para mi, no se lo que durara pero necesito escribir, escribir a solas sin que haya muchas miradas pendientes de mis letras&#8230; tú que si puedes leer, lo entiendes verdad? entiendes que si permito que leas es tan solo porque creo que a traves de mis letras y de las tuyas podemos ayudarnos&#8230; pero sin miradas ajenas, que me hagan sentir pudor&#8230; aunque creo que no me lee nadie&#8230; pero esta soledad que hay en este blog me acompaña calmando mi espiritu, dejandolo volar libre y expresandose sin temor a pesames y palmaditas en la espalda&#8230; nunca pude soportar dar pena, ni tampoco que me vieran debil. No soy orgullosa pero se puede confundir con orgullo cuando tan solo es pudor y miedo a ser vulnerable.</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Soy humana demasiado humana, sencilla demasiado sencilla, doy una imagen fuerte y segura de mi misma tan solo por creermelo yo misma, me autoconvenzo todos los dias de lo fantastica y segura que soy para poder salir a la calle&#8230; y siempre me dio resultado, pero dentro de mi hay muchas cosas rotas que no cuento a nadie, muchos silencios, muchos miedos, muchas lagrimas que aún no han salido porque me empeño en ahogarlas dentro.</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Los amigos me escriben, algunos me llaman, otros que creia que no me conocian de nada me echan de menos e incluso me dedican post que me parten el alma en mil pedazos&#8230; y todavía no entiendo el porque mis letras llegan tanto a tanta gente, me he pasado los dos primeros dias que cada vez que se me ocurria leer acababa llorando, porque siento y mucho, no lo entiendo de verdad&#8230; si yo tan solo lo que hice fue soñar en voz alta, compartir una pequeña parte de mi en mis poemas, no soy escritora, ni soy poeta, ni soy nada, la parte que he compartido es tan pequeña que me asombra a mi misma ver como atrae a la gente, si compartiera todo me entregaría del todo y no puedo hacerlo, por eso me escondo aqui, lejos de las miradas porque me da mucho miedo desnudarme, yo solo sé mostrar sentimientos y son los que salen de muy dentro de mi&#8230;</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Mi problema es que no se dosificarme correctamente, cuando me lanzo al vacio soy como ese libro abierto que no esconde nada entre sus páginas, clara muy clara, previsible muy previsible, sin fondos&#8230; y eso me hace debil, me han hecho demasiado daño para mostrar tanto en una pantalla, hay cosas que aún me cuesta digerir y de ahí mi pudor. Se que muchos sienten un enorme cariño por mi y es totalmente reciproco pero necesito calmarme y con lo que estoy haciendo intento recuperar la calma.</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Alguna veces siento que amo demasiado, que no tengo termino medio, siempre me ha pasado que aunque estoy abierta a muchas cosas sigo sintiendo miedo, ahora tan solo busco el momento de dejar de pensar y tirarme al vacio cuando sea el momento adecuado, no antes, y con la persona adecuada&#8230; para no tener que sufrir un daño innecesario.</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Mis valores son muy altos y muy sencillos a la vez, solo pido cariño y sinceridad, porque yo soy muy clara para todo, es lo menos que puedo pedir porque la claridad para mi es como el aire para respirar&#8230; ni siquiera me atrevó a pedir amor, porque no se si lo encontrare como yo necesito que sea, que no es otro que el verdadero para poder dar todo de mi y entregarme por entero. Solo sé que esa persona que esta en mi destino si sabe encontrarme y llega con la frente limpia y sincera, esa persona será realmente feliz a mi lado porque yo solo querre hacerla feliz.</strong></p>
<p dir="ltr"> </p>
<p dir="ltr">　</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Marcando pasos III]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/21/marcando-pasos-iii/</link>
<pubDate>Sat, 21 Nov 2009 12:17:45 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/21/marcando-pasos-iii/</guid>
<description><![CDATA[Y se empeñan en darme tarea&#8230; mis hijos, me llama el pequeño para que prepare comida que viene ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><strong>Y se empeñan en darme tarea&#8230; mis hijos, me llama el pequeño para que prepare comida que viene a comer asi de improviso&#8230; si se me esta olvidando lo que es cocinar!!! sin embargo echa de menos mis comidas, que tendrán los hijos que siempre añoran el puchero de su madre aunque su pareja o su mujer lo haga estupendamente, porque mi nuera cocina con mucho amor y muy bien, pero los hijos son la ostia, no conozco un hombre aún que no suplique un plato casero preparado por su madre, aunque si he de ser sincera a mi me encantan los platos de la mía y soy mujer&#8230;</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Algunas veces pienso que es como volver al hogar y recordar esos olores de la niñez en los guisos de nuestras madres, creo que va a ser eso, nostalgia del ayer de la vida familiar, volver a los comienzos a través de los sabores y los olores, volver al cariño materno a sentir el calor que recordamos con tanto amor.</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Llevó todo el año que mis paredes me aprisionan, sintiendo que se produce en mi una metamorfosis&#8230; hasta el cuerpo me esta cambiando, creo que a mejor, porque como no tengo que hacer comidas a diario estoy volviendo a recuperar mis curvas de antaño, bien pronunciadas como siempre pero ahora se ven muy bien&#8230; me apaño con una ensalada, algún pescado y poco más, antes tenía que cocinar para un regimiento porque aunque solo eran dos comían por 6&#8230; y claro una todo el día en la cocina picaba, no solo eso, mi expareja un tio comodón que no era capaz de salir a la calle haz cena para que el señor este comodo y no te quites la bata de estar por casa &#8230;total para que?&#8230;</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Mi uñas han vuelto a crecer más fuertes que nunca, mi pelo sigue estando precioso rizado y natural creo que yo rompo el topico ese que tenemos las mujeres de «quien tiene el pelo rizado lo quiere liso»&#8230; yo lo tengo rizado y me gusta, aunque entre los rizos se adivine ya alguna canita&#8230; total creo que estoy volviendo poco a poco a la edad del pavo, esa edad que nos hace ser rebeldes y hacer locuras&#8230;pero esta vez con la experiencia de toda una vida, más madura y con ilusiones mucho más sentadas&#8230;</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Aunque las paredes me aprisionen las voy rompiendo poco a poco, mañana me han invitado a comer un amigo que hacia años que no veia y me hace mucha ilusión, casi parece que vuelvo a la vida aunque se que despues de tanto tiempo habra cambiado y mucho, como yo, no somos ya dos niños&#8230; pero anoche en su voz reconoci al muchacho que fue ayer tenía tanta ilusión de verme&#8230; yo solo le daré un enorme abrazo porque me lo pide el cuerpo con eso me basta para volver a reencontrarme con él&#8230;</strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;" dir="ltr"><strong>Y sigo marcando pasos&#8230;.</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Marcando pasos V (El temor)]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/20/el-temor/</link>
<pubDate>Fri, 20 Nov 2009 14:07:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/20/el-temor/</guid>
<description><![CDATA[Mi principal temor es el fracaso a amar o a no ser amada, porque se lo que se siente cuando se ama y]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><strong>Mi principal temor es el fracaso a amar o a no ser amada, porque se lo que se siente cuando se ama y no se es correspondido, lo que se siente cuando te retiran la cara cuando das un beso que se escapa del alma, porque se lo desagradecidas que son algunas personas que no saben amar. Tengo miedo mucho miedo, a enamorarme de nuevo y que me hagan daño, porque llevo ya unas cuantas piedras que me pesan en el alma y no deseo añadir una más… ese es mi temor, porque aunque soy fuerte yo me miró y no me veo tan fuerte algunas veces, me siento vulnerable y siento que la próxima vez me dolerá mucho más… porque el dolor cada vez es más intenso, la punzada llega mucho más adentro según va pasando el tiempo por nosotros.</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong><a href="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/temor.jpg"><strong><img class="aligncenter size-medium wp-image-118" title="temor" src="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/temor.jpg?w=300" alt="" width="300" height="236" /></strong></a></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Quise muchas veces ser una piedra y no sentir, pero no lo he conseguido, porque las piedras no lloran, y yo si se llorar.</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Es algo que no me puedo quitar mi temor al fracaso, a caer en un enorme pozo de donde ya no pueda salir, sin embargo lucho con todas mis fuerzas para quitarme esta prenda que se agarra en mi cuello como una bufanda incomoda que me pica en la garganta, no me sienta bien el temor hace que me ponga pálida y mi tez esta mejor morena…</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Yo nunca fui cobarde, pero ahora empiezo a sentir miedo, a conocer el temor de volver a pisar la misma piedra…estoy asustada, muy asustada…pero quiero vivir y mi impulso hacia la vida es tan fuerte que me hace arriesgarme aunque para ello no tenga que pensar… sigo buscando a esa persona en la que pueda sentir un abrazo sincero sin el temor a que se aleje de mi o me aleje de el… que me ame y sienta que soy correspondida, unos le llaman el amor verdadero, para mi sería la paz que busca mi alma.</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Con el alma Vacía...]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/20/con-el-alma-vacia/</link>
<pubDate>Fri, 20 Nov 2009 10:58:11 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/20/con-el-alma-vacia/</guid>
<description><![CDATA[  Necesitaba estar sola, sin ver ni escuchar a nadie, sin que nadie me perturbe, sola con mis propio]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><strong><a href="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/aprende-a-sonreir.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-113" title="aprende a sonreir" src="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/aprende-a-sonreir.jpg" alt="" width="500" height="262" /></a></strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Necesitaba estar sola, sin ver ni escuchar a nadie, sin que nadie me perturbe, sola con mis propios pensamientos, con mis errores, con mis penas y triunfos, pero sola… aislada del mundo exterior.</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Hoy me siento un bote cerrado al vacío, hoy quiero y necesito ser un objeto inanimado que no siente ni padece. Hoy me cuesta pensar, me cuesta recordar, me cuesta seguir adelante con los sueños, hoy no deseaba despertar quería seguir durmiendo hasta el fin de los tiempos pero sin sueños…</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Me mire al espejo y pude ver, lo que otros ven en mi, una mujer sola frente a sí misma, que al permanecer en conserva al vacío tantos años aun esta medio decente, pero con el alma rota aunque se empeñe a pintarse la sonrisa una y otra vez.</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Hoy me siento vieja, no me veo bonita, y siento que he perdido muchos años de mi vida luchando por una utopia, por algo bonito que no es real, estoy cansada de luchar… y cada día que pasa noto como el corazón se va inundando de esa inmensa tristeza que trato de ocultar al mundo, necesito escupir en silencio todo lo que mata mi alma, no puedo abrirme con la habitual sonrisa pintada a un mundo que esta empeñado en hundirme una y otra vez…</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Hoy me hablaste, una conversación fría y estupida, sin ninguna emoción, como el que dice hola a un extraño, no te preocupes tampoco he sentido nada, ya no puedo sentir nada por ti, pero duele pensar que tantos años con una persona…dándole, compartiendo, alguien a quien abriste tu corazón se quede en nada, porque tú eres nada y me duele sentir tanto frío dentro mi, no eres tu quien me duele.</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Apenas me queda una pequeña y débil llama dentro del alma, que lucha por ser grande y fuerte, la hoguera de antaño ya no existe porque tus hielos han apagado mi alma… y a esta pequeña llama le cuesta salir adelante porque la soledad me inunda de frío, el recuerdo me trae imágenes que no quiero recordar, la desilusión rompe en mil pedazos la ilusión que un día sentí…</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Me acaba de llamar un amigo, tal vez esta noche me tome una copa a tu salud… entre el hielo de mi vaso y el hielo de tu alma hay poca diferencia, y tal vez el whisky me haga entrar en calor para poder sonreír con mi sonrisa pintada,  sacandote de mi alma para poder entrar en calor.</p>
<p></strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Tal vez esta noche me atreva y lo haga, tal vez esta noche me libre de estupidos prejuicios hacia mi misma y pueda sentir otros brazos en mi cuerpo no el recuerdo de los tuyos, tal vez esta noche sea otra mujer…quitándome tu olor de mi piel con otra piel nueva, aunque mañana siga estando sola…. pero sin ser tus caricias las últimas en mi recuerdo, tal vez me atreva a ser otra y no aquella que fui&#8230; TAL VEZ EL AMOR DE UNA SOLA NOCHE llamé a mi puerta y me atreva a abrir&#8230;</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong><span style="text-decoration:underline;"> AMOR DE UNA NOCHE</span></strong></p>
<p><span style="font-family:Times New Roman;"><strong>Y esa noche no esperaba nada,<a href="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/amordeunanoche.jpg"><img class="alignright size-thumbnail wp-image-116" title="AMORDEUNANOCHE" src="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/amordeunanoche.jpg?w=150" alt="" width="150" height="125" /></a></strong></span></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><span style="font-family:Times New Roman;"><strong>tan solo bailaba,</strong></span><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">y en mi nuca sentí tu mirada,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">una mirada intensa que me desnudaba,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">una mirada tierna que me amaba,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">y me volví,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">viendo el reflejo de mi imagen en tus ojos,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">como una noche oscura con brillo de estrellas,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">y no había luna,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">tú eras la luna&#8230;</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">Y te acercaste a mí,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">y sentí que mis pies se pegaban al suelo,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">y miedo en mi pecho que me decía&#8230;</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">Nena sal corriendo!!!</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">pero no me moví,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">me quede parada ahí,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">viendo como te acercabas a mí&#8230;</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">Me sonreíste,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">y empezaste a hablarme,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">pero no te escuchaba,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">estaba hipnotizada,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">mis ojos clavados en los tuyos,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">y ya te amaba,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">ya te deseaba, </span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">Cállate!! pensaba,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">no digas nada!!!</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">que importa mi nombre,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">que importa nada,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">bésame,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">y amanece conmigo mañana.</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">Y nos despertó el alba,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">abrazados entre almohadas,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">una breve sonrisa,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">una breve mirada,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">y saliste por mi puerta,</span></strong></p>
<p><strong> <span style="font-family:Times New Roman;">con ese café y el sol de la mañana.</span></strong></p>
<p><strong> </strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Marcando el paso II]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/16/marcando-el-paso-ii/</link>
<pubDate>Mon, 16 Nov 2009 19:36:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/16/marcando-el-paso-ii/</guid>
<description><![CDATA[Dicen que del cerdo hasta los andares!!! y en mi casa somos todos pata negra hasta la peque que este]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><strong><a href="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/primerospasos.png"><img class="alignright size-thumbnail wp-image-86" title="PRIMEROSPASOS" src="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/primerospasos.png?w=150" alt="" width="150" height="139" /></a>Dicen que del cerdo hasta los andares!!! y en mi casa somos todos pata negra hasta la peque que este fin de semana me tenia arriñonada porque daba pasos pero sin soltarse y solo quería suelo… hoy ha dado sus primeros pasitos suelta con 9 meses, igualita que su abuela que yo con 9 meses empecé a andar y todavía no me he cansado… (Con toda la emoción me he llamado cerda pero es una forma de reírme de mi misma)</strong><strong></strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>El caso es que observando a un bebe nos podemos dar cuenta de lo que es la vida desde sus comienzos, todos empezamos torpemente a andar y a luchar por levantarnos una y otra vez, mi niña no sabe donde se mete porque si mañana se cae y se hace daño igual coge miedo y entorpece su aprendizaje, eso no solo les pasa a los bebes sino también a los mayores, pero todos tanto los bebes como los mayores tenemos que seguir en pie para poder jugar con la pelota de la vida, aprendiendo que por mucho que nos sollemos las rodillas estas siempre sanarán y podremos seguir adelante, que en el camino hay piedras pero no debemos prestarles demasiada atención si queremos ver hacia donde nos lleva ese camino.</strong><strong></strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>No dejamos de ser niños nunca y si un niño puede levantarse hasta que aprende por si solo a andar, los mayores tenemos que observar las ganas de vivir que tiene ese pequeño, no ser menos y demostrar que aunque nuestras caídas son más fuertes siempre debemos levantarnos con una sonrisa y animo de seguir adelante.</strong><strong></strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Marcando pasos I]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/16/marcando-pasos-i/</link>
<pubDate>Mon, 16 Nov 2009 16:07:25 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/16/marcando-pasos-i/</guid>
<description><![CDATA[Hoy voy marcando pasos y haciéndome mil preguntas, hablando conmigo misma sobre el porque de algunas]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><strong><a href="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/naranja0qx.jpg"><img class="alignright size-medium wp-image-88" title="naranja0qx" src="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/naranja0qx.jpg?w=300" alt="" width="254" height="226" /></a>Hoy voy marcando pasos y haciéndome mil preguntas, hablando conmigo misma sobre el porque de algunas cosas que ocurren… alguien me dijo que querer subir a las estrellas es maravilloso pero que la ostia puede ser impresionante, pero también se que quien no arriesga no gana nada, tan solo quedarse ciego por no poder contemplar la luz de una estrella para sumirse en la más absoluta oscuridad que se encuentra en el alma. Yo aunque me estrelle contra el suelo sigo subiendo sin miedo a las caídas, no tengo miedo a caerme y volverme a levantar de nuevo, ya se ha convertido en una costumbre y creo que estoy ágil y en forma. Llegamos a una edad que ya no se busca la media naranja, pero encontrar una media mandarina no esta nada mal, nos arriesgamos a que esta mandarina en lugar de ser dulce sea acida o peor aun que sea amarga… pero lo importante es arriesgarse, moverse, no ver como otros disfrutan de esa mandarina y nosotros no somos capaces de comer un solo gajo… cuando la mandarina puede ser enterita para nosotros. Las personas somos mandarinas preciosas pero imperfectas, cuando están maduras pueden ser de lo más dulces, cabreadas amargamos y cuando estamos a la defensiva somos acidas… todo esto me recuerda a un texto que me escribió un amigo que decía lo siguiente: </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Y llegaron los romanos a tierras valencianas, vieron los frutos del naranjo, uno de ellos decidió morderlo tirándolo inmediatamente al suelo ya que al comerlo con cáscara le amargaba, después vio como un lugareño tranquilamente se comía una naranja y acercándose le dijo:</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> - Como puedes comer eso con lo amargo que es? </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>- Se ha molestado usted en pelarla, pruebe… pruebe!!! </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Y el romano descubrió que la naranja era un fruto dulce y agradable… </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Las personas somos como las naranjas tenemos que molestarnos en conocernos pelándonos poco a poco y descubriendo nuestro interior, por el camino podemos encontrar de todo, pero lo importante es llegar a ese apetitoso fruto dulce que todos llevamos dentro. Pues lo mismo pasa con las mandarinas… las personas tenemos corteza como ellas y tenemos que quitarnos esa corteza para que se vea lo dulces que somos en realidad. Ninguno de nosotros somos perfectos, ni tan buenos como parecemos, tenemos nuestro genio, nuestra personalidad, nuestros estupendos defectos… nadie nos ha asegurado nunca que la vida sea un camino de rosas…esos caminos no existen, sin embargo podemos endulzarlos si dejamos que lleguen a nosotros quitándonos la corteza y quien sabe hasta nuestros defectos pueden gustar… dependiendo de los ojos de quien nos mire sobre todo si son con el cariño y la ternura adecuados.</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Y pensando en las estrellas, las naranjas y las mandarinas&#8230; yo seguire marcando mis pasos hacia donde quieren llegar.</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Mi primera reflexión en este blog...]]></title>
<link>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/15/mi-primera-reflexion-en-este-blog/</link>
<pubDate>Sun, 15 Nov 2009 11:45:33 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ev@</dc:creator>
<guid>http://sarcaes.wordpress.com/2009/11/15/mi-primera-reflexion-en-este-blog/</guid>
<description><![CDATA[Mi primera reflexión en este blog tiene mucho que ver con la vida, con mi vida&#8230; nunca me ha gu]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><strong><a href="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/arbol-lunar-laspina.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-94" title="arbol-lunar-laspina" src="http://sarcaes.wordpress.com/files/2009/11/arbol-lunar-laspina.jpg?w=300" alt="" width="452" height="298" /></a>Mi primera reflexión en este blog tiene mucho que ver con la vida, con mi vida&#8230; nunca me ha gustado lo facil y lo que no perdura, las pocas personas que hay en mi vida son arboles que han echado fuertes raices, arboles que me gusta regar para verlos fuertes y frondosos, normalmente las personas que hay en mi vida no me eligen a mí, soy yo quien las elige porque he visto el corazón de esos arboles y por muchos anillos que tenga su corteza he podido llegar a verlo con absoluta claridad sin temor a equivocarme, hace muchos años que se acabo para mi el fijarme solo en las flores, porque estas tienen una belleza efimera que acaba marchita en poco tiempo aunque luego eso se quede en el recuerdo&#8230; </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Me rodeo de hermosos arboles, robles, castaños, cipreses, magnolios, almendros etc&#8230; y disfruto de su floración cuando están sanos cobijandome debajo de sus ramas, al igual que recojo esos sabrosos frutos llenos de aroma que alimentan el corazón de mi propio arbol. </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Cuando un arbol amigo cae, soy constante en regar sus raices en echarle abono y en hacer que vuelva a sonreir al sol y a la vida, para que sus ramas vuelvan a ser frondosas y sanas&#8230; a pesar de que ese arbol alguna vez me de una patadita para apartarme&#8230; pero tengo vocación de jardinera y no le hago caso hasta que lo veo frondoso, sino el corazón de mi propio arbol acabaría secandose y no puedo permitirmelo. </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Hoy necesito, que me dejes cobijarme bajo la sombra de tu hermoso arbol.</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[HAKA, LA DANZA DE LA GUERRA]]></title>
<link>http://enconstanteduda.wordpress.com/2009/11/11/haka-la-danza-de-la-guerra/</link>
<pubDate>Wed, 11 Nov 2009 19:15:16 +0000</pubDate>
<dc:creator>enconstanteduda</dc:creator>
<guid>http://enconstanteduda.wordpress.com/2009/11/11/haka-la-danza-de-la-guerra/</guid>
<description><![CDATA[La primera vez que la vi me impactó un montón. Todavía no he tenido la suerte de verla en directo pe]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone size-medium wp-image-1278" title="haka" src="http://enconstanteduda.wordpress.com/files/2009/11/haka.jpg?w=400" alt="haka" width="400" height="288" /></p>
<p>La primera vez que la vi me impactó un montón.<br />
Todavía no he tenido la suerte de verla en directo pero algún dia lo haré realidad.<br />
Es la <strong><a href="http://www.youtube.com/watch?v=D8hzfrTPo6E&#38;feature=player_embedded" target="_blank">haka</a></strong>, una danza ritual maorí, el grito de guerra de la población autóctona de Nueva Zelanda, y un honroso homenaje del rugby neozelandés a su pasado aborigen&#8230;</p>
<p>Los gloriosos <strong>All Blacks</strong>, el mejor equipo de rugby del mundo y ganador montones de veces del <em>Torneo de las 3 Naciones, </em>la NBA del rugby mundial, bailan al inicio de cada partido esa coreografía llamada &#8220;Ka Mate&#8221; que, como arenga, <a href="http://www.youtube.com/watch?v=tdMCAV6Yd0Y&#38;feature=related" target="_blank">incita</a> con movimientos corporales agresivos y gestos faciales fieros a &#8220;luchar&#8221; contra el rival&#8230; Una mezcla de energía y fuerza bruta bailada y cantada que les carga las pilas y amansa al contrincante&#8230; ¡y cuánto!</p>
<p>Un querido compañero de trabajo y vieja gloria del rugby de la Santboiana me explicó que hay dos versiones, la ya citada y una nueva que tuvieron que readaptar porque hacían el gesto de cortar el cuello al acabar, algo no muy deportivo&#8230;</p>
<p>Una coreografía hermosa, salvaje y absolutamente convincente&#8230; Quizás si nos pusiéramos unos muchos delante de más de una institución a <em>hacer la haka</em>, puede que los políticos se vieran obligados a pensárselo más de una vez antes de provocar nuevos casos <em>Santa Coloma</em>&#8230; ¿no creéis?</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Es nuestro momento.]]></title>
<link>http://ignaciogarriga.wordpress.com/2009/11/05/el-momento/</link>
<pubDate>Thu, 05 Nov 2009 22:41:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>ignaciogarriga</dc:creator>
<guid>http://ignaciogarriga.wordpress.com/2009/11/05/el-momento/</guid>
<description><![CDATA[No hace mucho escribía lo siguiente: &#8220;Existe un escepticismo generalizado de los ciudadanos re]]></description>
<content:encoded><![CDATA[No hace mucho escribía lo siguiente: &#8220;Existe un escepticismo generalizado de los ciudadanos re]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La Democracia en peligro]]></title>
<link>http://ignaciogarriga.wordpress.com/2009/10/29/la-democracia-en-peligro/</link>
<pubDate>Thu, 29 Oct 2009 22:22:57 +0000</pubDate>
<dc:creator>ignaciogarriga</dc:creator>
<guid>http://ignaciogarriga.wordpress.com/2009/10/29/la-democracia-en-peligro/</guid>
<description><![CDATA[Existe un escepticismo generalizado de los ciudadanos respecto al mundo político que puede empezar a]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Existe un escepticismo generalizado de los ciudadanos respecto al mundo político que puede empezar a]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[PRACTICAR L'OFF... ELLS TAMBÉ?]]></title>
<link>http://enconstanteduda.wordpress.com/2009/10/29/practicar-loff-ells-tambe/</link>
<pubDate>Thu, 29 Oct 2009 19:50:00 +0000</pubDate>
<dc:creator>enconstanteduda</dc:creator>
<guid>http://enconstanteduda.wordpress.com/2009/10/29/practicar-loff-ells-tambe/</guid>
<description><![CDATA[Em va sorprendre veure una cosa així en el tren que agafo cada dia. Em va sorprendre veure una decla]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone size-medium wp-image-1273" title="petroli és guerra" src="http://enconstanteduda.wordpress.com/files/2009/10/petroli-es-guerra1.jpg?w=225" alt="petroli és guerra" width="225" height="300" /></p>
<p>Em va sorprendre veure una cosa així en el tren que agafo cada dia.<br />
Em va sorprendre veure una declaració tan contundent en un transport públic.</p>
<p>Des de fa uns dies els FGC promouen una campanya publicitària compromesa i interessant: els vinils enormes que cobreixen els vagons dels trens declaren&#8230;. <strong>Petroli és Guerra.</strong></p>
<p>A l&#8217;interior del tren hi ha plafons publicitaris amb el cartell que veieu adalt. <br />
Aquest diu així:    <br />
<em>A 35 dels 49 principals països productors de petroli es violen els drets humans. La major part d&#8217;ells estan en guerra. Nigèria, Irak, Iran, Txad, Algèria, Angola, Georgia i molts d&#8217;altres han estat devastats pel control dels seus jaciments. Cada barril estalviat compta per acabar amb les guerres. També depèn de tu: agafa la bici, el transport públic, comparteix el cotxe, tria el tren davant l&#8217;avió i estalvia desplaçaments innecessaris.</em><br />
 <br />
Del 2 al 6 novembre es realitzarà a Barcelona la darrera sessió preparatòria de la Conferència de les Nacions Unides sobre Canvi Climàtic a Copenhaguen (COP 15). I avui, 29 d&#8217;octubre, es presentava la campanya <strong>Practica l’off: menys consum energètic, més drets humans</strong>, l’objectiu de la qual és donar a conèixer als ciutadans que podem reduir la pressió que s’exerceix sobre els recursos naturals amb les nostres opcions diàries com a consumidors  pel que fa a la mobilitat.</p>
<p>La campanya ha estat organitzada per Enginyeria sense Fronteres, Centre d’Estudis Africans, Entrepobles i Medicusmundi Catalunya amb el suport de l&#8217;Ajuntament de Barcelona i la Generalitat de Catalunya.</p>
<p>Hi ha alguna cosa que no em quadra.<br />
Oportunitat per a les ong&#8217;s convocants? Oportunisme per a les institucions?<br />
Evidentment cal moure&#8217;s quan hi ha esdeveniments d&#8217;aquest tipus, qualsevol repercussió mediàtica és bona si la causa és per a millorar el planeta però&#8230; serà que no me&#8217;ls crec? És a dir, totes aquestes organitzacions i <a href="http://elclimanoestaenvenda.wordpress.com/2009/10/22/31-doctubre-manifestacio-el-clima-no-esta-en-venda-bcn/" target="_blank">moltíssimes d&#8217;altres </a>estan convençuts que si canviem els nostres hàbits i consumim menys, podríem &#8221;provocar&#8221; un canvi d&#8217;estratègia energètica&#8230; Els nostres governs també? Les grans potències ni parlar-ne de tocar un dels negocis més rendibles que tenen, la venda d&#8217;armes, i del nostre, què en dieu? No us sona a contradicció donar suport a campanyes com aquestes i en canvi incentivar la venda de cotxes, l&#8217;arribada de grans creuers a ciutat o fer aeroports cada cop més grans i concedir llicències a aeroports privats cada cop més petits?</p>
<p>Jo no entenc res.<br />
Continuo pensant que el món està loco, loco, loco!!!</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[SOY UNA ANTI-FACEBOOK]]></title>
<link>http://enconstanteduda.wordpress.com/2009/10/09/soy-una-anti-facebook/</link>
<pubDate>Fri, 09 Oct 2009 19:05:57 +0000</pubDate>
<dc:creator>enconstanteduda</dc:creator>
<guid>http://enconstanteduda.wordpress.com/2009/10/09/soy-una-anti-facebook/</guid>
<description><![CDATA[Venga, ¿alguien más se anima? Hay iconos de nuestra sociedad que son intocables, y hoy hablar en con]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone size-full wp-image-1130" title="antifacebook" src="http://enconstanteduda.wordpress.com/files/2009/10/antifacebook.jpg" alt="antifacebook" width="400" height="300" /></p>
<p>Venga, ¿alguien más se anima?<br />
Hay iconos de nuestra sociedad que son intocables, y hoy hablar en contra de parte de esta gran red social tan democrática parece que es un crimen&#8230; Pues sí, soy una anti-facebook. ¿Por qué? Porque considero que las tic del s.XXI son una herramienta estupenda, pero que todavía carecen de valores éticos que las regulen&#8230;. ¿Éticos? ¿Ésta está loca? Pues me parece que no, estoy hablando de algo tan sencillo como poner límites&#8230;</p>
<p>Vayamos al caso Facebook. Cuando apareció todo el mundo comentaba emocionado que era una red social estupenda para esta gran web 2.0, un lugar ideal para compartir y hacer contactos, relacionarte con tus amigos y encontrar a personas a las que quizás les perdiste la pista hace muchos años, además de otros usos que no comentaré&#8230; ??¿¿ Pero vayamos por partes: soy una gran fan de las nuevas tecnologías, me apasionan, creo que son un instrumento enorme e infinito, un gran avance tecnológico, un enorme ahorro económico y energético, facilita las relaciones personales y laborales (véanse redes profesionales, etc&#8230;). Pero, a mi parecer, Facebook no es exactamente eso.</p>
<p>Hace un tiempo hice un experimento con unos amigos con los que quería montar un e-negocio y Facebook parecía una plataforma estupenda para crear una red de seguidores&#8230; Y lo es, al menos en los negocios pero a nivel personal&#8230; ¿a qué precio? Amigos en Facebook: dícese de aquellos a los que permites entrar en tu atmósfera particular y visionar tu muro en donde cuelgas la información de tu vida que te apetece, invitas, pones fotos, etc, etc, etc. Pero, ¿son amigos? (si la mayor parte de las veces son amigos, de amigos, de amigos que resulta al final que NO son tus amigos,  pero ese afán &#8220;humano&#8221; por llegar el primero a todas partes hace que tu yo más competitivo aflore y se deje engañar, y no tenga en cuenta la calidad sino la cantidad&#8230;) Más amigos tengo en Facebook, más <em>cool</em> soy&#8230; ¡qué angustia!  ¿Y tus fotos, tu información vital? (que no digo nada, pero no comparto esa manera de hacer pública la vida de uno&#8230; Si al menos entendiera el objetivo&#8230;).</p>
<p>Y si cuelgas tu vida para compartirla, ¿ya vigilas? Quiero decir, hay mucha gente que cuelga fotos y añade etiquetas&#8230; ¿Has pedido permiso a todos los que están en ella para que desenmascares sus identidades? ¿Y si hay algunos de ellos que preferirían no querer ser encontrados? ¿Dónde están los límites de la privacidad, un derecho constitucional básico, así como los derechos de autor? Pero ¿qué dice ésta también sobre derechos de autor? Pues sí, Facebook se reserva los derechos de toda la información que cuelgues en tu espacio, eso lo sabemos desde hace un tiempo, algunos desde ya hace mucho&#8230; Así que esos señores, por ejemplo, podrían estar haciendo un negocio redondo con las empresas dedicadas al <em>crowdsourcing</em> porque tienen una base de datos enorme sobre tus gustos y los gustos de millones de personas, y esa información se vende a precio de oro a las empresas para que fabriquen sus productos lo más adecuados a tí&#8230;. y ganen millones. También puede que almacenen tus fotos en otra gran base de datos, o que estuvieran vendiendo tus fotos a empresas que cobran por ofrecer imágenes a todas las publicaciones del mundo&#8230; Eiii, para, me dirá alguno, no me parece que todavía se haya hecho nada de esto&#8230; Y yo te respondería&#8230; ¿Estás seguro?</p>
<p>Hace unas semanas en el <em>CiberPais</em> salió un artículo interesantísimo sobre internet y la realidad virtual, cómo un consorcio de universidades, entre ellas la Universitat de Barcelona, la Rovira i Virgili o la Universidad de La Laguna, aplicando la realidad virtual, habían inventado distintos softwares para uso terapéutico y curar fobias (como miedo a las arañas) o transtornos psicológicos (como la bulimia) o traumas como el miedo a volar (en simuladores de vuelo), una evidencia más de que nuestro cerebro, inteligentísimo, tiene el defecto de no discernir entre realidad y ficción y creerse lo que &#8220;siente&#8221;&#8230;</p>
<p>Y así que no puedo evitar preguntarme&#8230; ¿Serán reales o virtuales nuestros amigos de la red?</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["Si vis pacem, para bellum"]]></title>
<link>http://ignaciogarriga.wordpress.com/2009/09/28/si-vis-pacem-para-bellum/</link>
<pubDate>Mon, 28 Sep 2009 21:04:50 +0000</pubDate>
<dc:creator>ignaciogarriga</dc:creator>
<guid>http://ignaciogarriga.wordpress.com/2009/09/28/si-vis-pacem-para-bellum/</guid>
<description><![CDATA[Si quieres paz, prepárate para la guerra. Estamos en tiempos difíciles. A nivel económico, político ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Si quieres paz, prepárate para la guerra. Estamos en tiempos difíciles. A nivel económico, político ]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
