Ma intreb uneori cum este sa ai incredere deplina in cel de langa tine. Sa nu iti fie frica de nimic , sa fii sigur ca in orice clipa indiferent ce s-ar intampla cineva te intelege , nu te judeca si te sprijina. Probabil ca multi dintre noi au relatii stabile si frumoase dar cati pot spune cu mana pe inima ca s-au lasat descoperiti in totalitate, ca au abandonat si ultimul scut de protectie in fata partenerului.

Fiecare a auzit de sufletul pereche dat cati l-au intalnit? Cati l-au recunoscut dar nu au stiu sa-l pastreze ? Cum faci diferenta intre persoana potrivita si sufletul pereche? Sunt oameni care te vad si iti spun pe loc “te iubesc ; pe tine te astept de cand ma stiu; tu esti ceea ce imi lipseste si fara tine nu sunt intreg”. Si ce faci atunci? Stai si iti spui ca omul asta nu e intreg la cap , ca asa ceva este imposibil, ca abia te-a vazut si peste toate nici macar nu este genul tau. Si totusi daca are dreptate? Faptul ca tu nu poti vedea ceea ce el a vazut de cum ti-a intalnit ochii , nu inseamna ca el nu poate avea dreptate.

Daca nu dai o sansa toata viata ramai cu intrebarea ” dar daca avea dreptate viata mea nu ar fi fost oare alta?”.  Se spune ca intr-o relatie unul iubeste mai mult si celalat iubeste mai bine. Asta pentru femeia si barbatul sunt  diferiti , de unde se termina unul incepe celalalt. Suprapusi formeaza un intreg perfect. Nu ai gasit persoana perfecta pentru tine intotdeauna vor ramane goluri. Nu exista unul mai bun si unul mai rau , nu exista razboaie de dominatie si suprematie. Exista doar un el si o ea, perfecti unul pentru celalalt. Nu mai incape nici cearta , nici dominatia , nici umilinta , nici bataile, nici nemultumirea  pentru ca exista perfectiune.

De ce ai vrea sa chinui un om care inseamna totul pentru tine, fara de care tu nu mai existi? Cultura orientala spune ca exista relatii karmice , darmice si cosmice. O relatie karmica este o relatie chinuita. Divinitatea te  pedepseste cu o asemenea relatie care aduna numai amar si durere datorita greselilor din vietile anterioare. Trebuie sa vezi ca totul este gresit si sa ai puterea sa parasesti cuplul oricat de greu ar fi. Relatia darmica este o relatie frumoasa in care intalnesti un suflet potrivit iar cea cosmica este perfecta oentru ca ti-ai gasit sufletul pereche.

Si totusi oamenii aduna de-a lungul vietii tot felul de experiente meritate sau nu. Traumele raman si nu se vor vindeca niciodata in totalitate. Fara sa vrei aduci toate astea cu tine in noua relatie. In functie de reactiile partenerului alegi daca si ce ii spui. Unele lucrurie le vei spune cu usurinta dar probabil ca cele mai dureroase si umilitoare  experiente nu le vei povesti niciodata.

Oare de ce daca consideri ca langa tine este sufletul pereche?

Je bent het (geweest), of je hebt er een in je omgeving. De Ander. Degene waar je jaloers op bent, waar je onzeker van wordt, of waar je zelfs een beetje gemeen van wordt, omdat je van diegene wilt winnen..

Zo was ik in mijn relatie met ex L. zonder dat ik het wist De Ander voor meisje F. Want, geheel onwetend, kaapte ik L. voor haar neus weg en moest ze toekijken hoe wij dik 2,5 jaar verkering hebben gehad.

Toen het uitging, wist ze niet hoe snel ze moest toeslaan en werd zij De Ander. Maar ik vond het niet erg. Raar misschien, omdat ze niet bepaald mijn vriendin was, maar niet erg. Ik hoopte gewoon dat ze ex L. gelukkig zou maken.

Stand: 1-0

Toen ik verliefd werd op Y., en hij ook op mij, nam ik de positie in van De Ander. Hij had namelijk al 3 jaar verkering met K. Maar omdat ik alles geoorloofd vond in de liefde, trok ik me daar weinig van aan; K. was immers voor mij De Ander. Ik kon hartstikke jaloers op haar zijn als ik bedacht dat zij 3 jaar herinneringen en ervaringen opgedaan hadden samen. Iets tussen hen, waar ik nooit bij kon komen.

Als ik haar zag daarentegen, voelde ik me verward; aan de ene kant goed, omdat ik Y. had ‘gewonnen’, aan de andere kant verschrikkelijk (en) schuldig, omdat ik wist dat zij ook maar een meisje moest zijn dat verdriet moest hebben om haar verloren vriendje.

Toen maakte Y. het uit.

Misschien lachtte K. me uit toen ze het hoorde, omdat haar Ander nu ook gedumpt was. Misschien waren haar gevoelens net zo verward als de mijne; wist ze ook dat ik maar een meisje moest zijn dat verdriet moest hebben om haar verloren vriendje. Misschien voelde ze niets, zij was immers ook een jaar verder.

Stand: 1-1

En toen was er Esther.

Mijn huidige Ander. Het meisje, waarmee ex Y. het weekend nadat we ons contact hadden verbroken het bed in is gedoken.

Zij zal altijd een stukje van hem hebben dat ik niet heb. Hij koos die avond ervoor om bij haar in bed te liggen, in plaats van voor mij te vechten. Zij wilde hem voor één avond, en kreeg hem voor één avond. Ik wilde hem voor mijn leven, en raakte hem kwijt op die avond.

Al zal hij bij me terugkomen, hij gaf haar dat stukje.

Stand: 0-1

Atunci cand nu ai bani marunti iar baiatul care livreaza pizza iti zice “nu-I nicio problema, imi dati data viitoare” inseamna ca esti fucked up? Ca traiesti precum un parazit, cu pizza si orice alta mancare gatita si transportata de altii? Adevarul este ca, de cand cu despartirea, nu am mai gatit nici macar un ou acasa. Nici nu mi-am luat nimic din bucatarie, le-am lasat toate acolo. Nici nu am vreun chef sa mai intru in supermarket, sa fac cumparaturi, asa cum faceam cu ea. Si mananc intotdeauna singur in restaurant, nu-mi place sa mai stau cu nimeni. Invat sa traiesc din nou singur, invat sa imi placa singuratatea. Imi iubesc ochelarii de soare care imi feresc ochii de privirile celor care trec pe langa mine. Imi iubesc paltonul cu guler mare care ma ascunde de lume. Ma izolez, de tot si toate.
Ciudat pentru ca, dupa multi ani de haiducie, mi-a luat ceva vreme sa ma adaptez la viata in cuplu. A fost destul de greu. Sunt micile amanunte care fac diferenta: capacul de la duschgell, capacul toaletei, hainele pe care le porti, locul in care tii painea, cana de cafea, aspiratorul, unde iti lasi pantofii. Daca esti genul tipicar, greu iti va fi sa treci peste obiceiurile celuilalt. Daca il/o iubesti, vei trece cu usurinta. Cat de simplu mi se pare sa razi de toate prostiile astea si sa spui “iubito, hai sa facem un pact: de cate ori ma prinzi ca las cafeaua pe televizor, de atatea ori o sa fac sex cu tine”. Si o lasam numai acolo! Dar pentru asta trebuie sa ai cu cine comunica, sa ai cu cine vorbi, sa ai cu cine sa imparti bune si rele. Sa fii fericit cu cel de langa tine si daca ati fi morti de foame, pe varful unui munte. Fericiti pentru ca sunteti impreuna. Nu fericiti cu conditia sa…aveti bani, masini, case, concedii, haine, bijuterii, etc. La dracu, cate dintre astea vei lua cu tine in cutie? Stiti voi care cutie.
Sotia mea m-a considerat mereu un barbat slab, care cedeaza usor. Nu am putut s ao fac niciodata sa inteleaga ca am fost slab doar cu ea, doar pentru ea, pentru ca o iubeam si vroiam sa ii fie bine, chiar cu pretul de a-mi fi mie rau. Ma rog, dupa luni intregi de terapie imi dau seama ca nu a fost vina mea dar asta nu face totul sa fie mai usor.
In alta ordine de idei, acum toata lumea incearca sa imi prezinte cate o femeie. Proprietara apartamentului in care locuiesc tocmai a fost pe aici incercand sa ma cupleze cu o nepoata de a ei: “e de la sat, nu e foarte frumoasa, e cam scunda dar lucreaza la politie si are o garsoniera”. Pana acum mi-a mai fost prezentata o tipa careia i-a murit prietenul si una care are doi copii. Deci, inteleg eu, acum ca am fost casatorit, trebuie sa joc in alta divizie, adica sa imi cobor standardele? Adica nu trebuie sa mai am pretentia sa intalnesc o femeie normala, frumoasa, fara prunci pentru ca…si eu sunt second hand?? O, Doamne, atunci am dat de naiba. Mai lipsesc din ecuatie femeile pitice, alea frigide si alea care tocmai au iesit de la dezalcoolizare.
Mai bine singur. Apropo, tocmai a venit pizza.
PS: imi doresc sa cunosc o femeie cu care sa rad cel putin o ora pe zi si cu care sa fac sex pe capota masinii, pe Transfagarasan. Nah, am zis!
Noapte buna!

Per dag ben ik 9 uur dokter. Dat betekent dat er nog 15 uur over zijn om geen dokter te zijn, maar zo voelt het niet. Het voelt juist alsof ik altijd en overal dokter ben en de afgelopen vijf jaar heb ik ontdekt dat het mij makkelijk af gaat. Altijd bezig met andere, mij onbekende mensen, met hun wetenschappelijk te benaderen problemen. Het is heel simpel, want ik regel alles voor ze. De onderzoeken, de diagnose, de behandeling. Ze hoeven zelf niets te doen, zolang ze maar gewoon doen wat ik zeg.

Mijn patiënten zijn voor mij geen mensen meer. ‘Die enkel op 11′. ‘Het trombosebeen op 5′. ‘Die pneumonie op 9′. Ik reduceer mensen tot ledematen waar heel wat mee mis is. Of tot diagnoses, van onschuldige tot heel vervelende diagnoses. Het creëert afstand en ruimte, ruimte die ik nodig heb om mijn vak uit te kunnen oefenen.

Toen zijn moeder de diagnose acute leukemie kreeg, was het alsof de wereld even stil stond. Het was niet ‘die leukemie op 4′, nee, het was zijn moeder met leukemie. En ze ging dood, hoe dan ook. Hoeveel afstand en ruimte ik ook zocht, het was er niet. Toen zijn moeder overleed in mijn bijzijn realiseerde ik mij dat ook. Ze was geen patiënt met een diagnose, een falende behandeling en een niet te vermijden einde, maar de moeder van mijn geliefde. En daarmee werd het allemaal heel persoonlijk.

Desalniettemin ging ik ertegenaan gewapend met mijn gereedschap. Diagnose: rouwverwerking. Behandeling: gesprekstherapie met ondergetekende, familie en vrienden en een consult Psychologie voor een frisse blik van buiten. En nou hoefde hij alleen nog maar precies te doen wat de dokter zei.

Niet dus. Helemaal niet dus. Rouw is geen verstuikte enkel waar een drukverband omheen moet. Het is geen trombosebeen waar je een kous omheen doet. En het is geen pneumonie waar antibiotica voor nodig zijn. Was het maar zo eenvoudig…

De dag dat mijn moeder stierf belde ik naar mijn vriendin, haar telefoon was bezet. Toen ik haar uiteindelijk aan de telefoon had stamelde ze wat en was zenuwachtig. Belde ze met haar minnaar? Ik ben het niet zeker, maar ik ga het proberen achterhalen. Dat zal nog een tijdje duren.

Hoe druk is jouw leven als vrouw,wordt jij ook zo moe van eigenlijk alles perfect te willen hebben daarbij nog de was en strijk te doen,de kinderen te verzorgen,koken en werken etc etc.

Er zijn veel vrouwen die het moe zijn om altijd maar alles te moeten op een dag en willen dat de man een wat meer zijn nek gaat uitsteken in het gezin.Ben je het hier mee eens,heb jij ook zo’n druk leven,laat het weten en schrijf een reactie op dit bericht,alvast bedankt,daarna kun je het verhaal op de Telegraaf (foto) ook nog even nalezen.

Am tot încercat să îmi răspund la întrebarea dacă între o femeie şi un bărbat poate exista o prietenie şi atît.

Eu cred că da, atîta timp cît amîndoi sînt conştienţi că nu va fi mai mult. Sau nu?

De cînd mă ştiu am avut mai mulţi prieteni decît prietene. Amici şi atît, nimic mai mult, cu toate bîrfele şi răutăţile iminente am reuşit să nu trecem graniţa, foarte fin trasată, între prietenie şi … altceva.

Libertatea a găsit cîteva explicaţii în această problemă:

1. Erotismul este laitmotivul relaţiilor dintre cele două sexe

2. Femeile sunt partenerul ideal al bărbaţilor

3. Bărbaţii nu simt nevoia să-şi pună sufletul pe tavă

4. Toate drumurile duc la … sex

Încă un articol pe aceeaşi temă, dar nici ăsta nu m-a lămurit.

In acest articol vreau sa spun ce inteleg eu printr-o relatie. Ce asteptari am eu de la o relatie. Si cum trebuie sa se comporte -  el -  ‘fat-frumos‘.

Deci o relatie nu e menita ca sa te distruga. Cum era o melodie … “I don’t want us to be the end of me ‘. Nu trebuie sa-ti sacrifici totul pentru persoana iubita inca din a 3a zi de cand sunteti impreuna. Nici macar daca sunteti de ceva ani impreuna. Nu stii niciodata daca el a fost sincer cu adevarat cand ti-a zis ca numai pe tine te iubeste si ca de cand a fost cu tine nu s-a mai uitat dupa alta fata, nu a mai dorit alta fata, nu  a mai sarutat alta fata. O relatie trebuie sa te intregeasca, trebuie sa te faca sa zambesti mereu, trebuie mereu sa aduca ceva nou in viata ta. Nu trebuie sa fie ceva monoton, trebuie sa fie ceva mentinut mereu viu prin valtoarea pasiunii. Intr-o relatie nu trebuie sa se implice doar ea, sau doar el. Nu trebuie ea sa il respecte pe el si el sa isi bata joc de ea sau invers. Trebuie sa existe din punctul meu de vedere 3 lucruri.

1. Incredere- Din punctul meu de vedere fara acest lucru o relatie e seaca. Pur si simplu mereu te gandesti ca persoana iubita face ceva gresit, ca te minte, ca te inseala ca iti ascunde ceva…Si, practic, nu ai timp sa te bucuri de toate chestiile marunte care te fac fericit intr-o relatie : un zambet, o imbratisare, o vorba calda. Increderea trebuie sa existe neaparat in orice relatie. Este adevarat ca mai sunt si relatii in care nu exista. Acele relatii tin un timp, prin sacrificii din partea unuia dintre cei doi, dar usor,usor daca unu nu are incredere in celalat si daca celalalt observa asta se satura la un moment dat si zice: ‘Eu de ce as avea incredere in el daca el nu are?!’ .

2.Intelegere- Intr-o relatie este foarte importanta si intelegerea. Adica uneori chiar nu poti sa te vezi cand vrea el… Nu poti sa arati mereu ca orice fata de pe strada… Nu poti mereu sa ii dai ce vrei tu. Fiecare avem asteptari mari unul de la celalalt. Dar trebuie sa fim mai intelegatori. Asa cum vrem ca noi sa fim intelesi asa si noi, la randul nostru trebuie sa ii intelegem pe ceilalti. Poate au o problema, poate el nu a avut bani sa cumpere un inel din aur cand ati implinit 1 an si ti-a cumparat o floare asta nu inseamna ca nu te iubeste asta inseamna ca s-a gandit la tine, la voi, la aniversarea voastra, dar pur si simplu nu are bani. Asta nu este important intr-o relatie. Cel putin nu la varsta asta. Intr-adevar sunt importanti si banii in viata. Insa nu sunt pe primul plan. Poti sa te casatoresti si fara sa ai niciun ban, dar nu poti sa faci copii fara sa ai bani, fara sa ai cum sa ii oferi copilului un viitor asigurat. Deci, dupa cum spuneam intelegerea este un punct foarte important intr-o relatie si atunci cand ai parte de acest lucru nu stii sa il valorifici indeajuns, dar credeti-ma ca atunci cand nu ai parte de asa ceva ai da orice ca sa te bucuri de el, sa vezi in ochii persoanei iubite ca te intelege.

3. Iubirea -  Da trebuie sa existe iubire intr-o relatie. O relatie perfecta are toate aceste 3 ‘calitati’. Dar nu sunt de acord cu ceea ce zic unii cum ca daca intr-o relatie exista dragoste atunci totul va merge perfect.Nu fratilor! Nu merge nimic! Va zic din proprie experienta. Iubirea este o cununa minunata, o adevarata incantare. Mai bine exista intelegere si incredere intr-o relatie si nu iubire decat sa existe numai iubire. Rezista mai mult relatia si nu te distruge treptat dar sigur!

In concluzie dragii mei indragostiti sau neindragostiti ganditi-va bine inainte sa va implicati prea mult intr-o relatie in care puteti avea prea mult de suferit, si nu puneti sufletul, inima mai presus de minte. Ganditi, chiar daca atunci cand te indragostesti gandesti mai mult cu inima, stapaneste-te! Este adevarat ca in dragoste suferi, dar nu mai mult decat iubesti.Nu esti facut sa suferti mai mult decat esti iubit! Este pacat sa te minti singur…. Mai bine suferi acum decat sa avanseze relatia mai mult si chiar sa fie foarte greu sa va despartiti. Vorbesc din experienta. Este foarte greu de pus capat la o relatie de aproape 2 ani, chiar daca simt uneori cum ma sting putin cate putin…recunosc ca uneori ma simt mai fericita decat niciodata dar cred ca platesc uneori un pret mult prea mare…

Cam atat despre mine…Nu vreau sa intru in detalii *picante*

Pana data viitoare *iubiti-va mult*  )

Ideea de Agentia “Suspinul” a fost rezultatul unei discutii lacrimogene, in Starbucks, acum ceva timp. Eram cu Ale si povesteam despre baieti, despre relatii, relatii ideale si relatii esuate. Si toata discutia asta mi-a indus o stare de bine not, la baza acestei stari fiind ultimele mele experiente reusite, din toate punctele de vedere again not.

Lucrurile stau cam asa. De mai bine de doi ani sunt as single as it can be. Nu stiu daca chestia aia ce o aveam cu tipu ala si care s-a terminat in perioada aia din 2006 se poate numi o relatie. Eu as fi bagat mana in foc ca asta era, la vremea respectiva. El zicea cam acelasi lucru si cumva, parca mai convins ca mine. Insa, gurile rele sustineau altele . In fine, chestia asta(dintre mine si el, ma refer) a incetat intr-un final. Si de atunci sunt singura. Ocazional, pentru ca asa imi e firea, mai dau peste cate un tip de care ma indragostesc iremediabil, spun eu cand mi se intampla, dar niciodata nu se intampla mai mult decat…nimic. Si mai mult, aici intervine o chestie bizara pe care inca nu sunt capabila sa mi-o explic.

De obicei, nu prea ies in fata sa spun ca imi place de tipul X. Desigur, toti prietenii si apropiatii stiu si cine e tipul si ca sunt mega indragostita de el, dar eu ma multumesc sa il vad atunci cand ma intalnesc cu el, sau sa stau sa visez la ce relatie frumoasa si nemaiintalnita am avea. DAR! cum realizez ca de fapt dorinta de a ma reintalni cu respectivul si scenariile pe care mi le fac sunt un semn ca I kind of like the guy si reusesc sa trec de bariera aia pe care o am de fiecare data (aia ca e imposibil sa imi placa de el si nu recunosc nici macar cand sunt singura in varful unui deal, la cel putin 50 de km de prima fiinta) ….bam!

Tipul, ca prin minune dezvolta o pasiune pentru o tipa pe care a vazut-o acum 10 luni intr-un cinematograf si care zbiera saracuta de spaima provocata de ingrozitoarele scene din film, sau isi aminteste de tipa aia cu care se tine de mana la gradinita, incepe sa o caute prin toate retelele sociale, o gaseste si o dragoste mai mare decat a lor nu exista, sau desi nu a dat niciodata semne, se gaseste dintr-o data ca se simte super bine in prezenta ta si ca simte ca in sfarsit poate sa iti marturiseasca ceva ce numai el si cainele lui stiu. Si simti cum ti se scurge sangele in varful degetelor de la picioare de emotia ca o sa iti spuna ca numai la tine se gandeste de cateva saptamani si ca nu isi doreste decat sa fiti impreuna. Si cand deja dai pe dinafara de bucurie si extaz, numai ce auzi “Sunt gay!”. Trebuie sa recunosc ca pe asta ultima nu am patit-o si a fost o dramatizare a ceea ce mi se intalmpla de obicei, ca sa intelegeti despre ce vorbesc.

Preferata mea e cand il aud pe cate unu ca spune ca nu e capabil sa iubeasca si ca el nu poate sa aiba o relatie serioasa pentru ca ii este  pur si simplu imposibil sa se ataseze de cineva. Si toate astea pentru ca atunci cand avea 11-12 ani a avut relatii de 3 ani, in care oricum s-au pupat prima data cu o luna inainte sa se desparta. Dar tipa, dupa ce s-a sarutat cu el, s-a mai tinut de mana si cu un alt tip, asa ca l-a inselat si nu acum nu mai poate sa aiba incredere. Pe astia care spun povestea asta ii ador. Atat de mult incat imi vine sa ma apuc sa imi numar firele de par din cap, doar ca sa mi le smulg mai apoi.

Si pe fondul tuturor lucrurilor pe care le-am scris mai sus putin am ajuns la urmatoarea concluzie. Daca eu plac un tip, pe vremea cand eu am sa constientizez asta are sa isi dea la randul lui seama ca deja e indragostit de cineva, sau urmeaza sa se indragosteasca in urmatoarele…24 de ore. Asa ca mi-a trecut prin minte sa deschis o agentie care sa functioneze dupa doua reguli simple:

Situatia A: exista o tipa, sa ii spunem Cristina care se desparte de prietenul ei si ar vrea sa stie care ii sunt sansele sa se impace cu el. Tot ce trebuie sa fac eu e sa ma intalnesc de cateva ori cu el, astfel incat sa am timp sa incep sa il simpatizez, iar el se va impaca cu ea. Daca eu nu o sa il plac, ei nu au sa se impace.

Situatia B: Aceiasi Cristina, de data asta e singura si isi doreste un prieten. Daca eu ma intalnesc cu un tip care habar nu are ca aceasta Cristina exista, iar mie urmeaza sa imi placa de individul in cauza, el are sa o gaseasca intr-un mod miraculos pe Cristinauta  pe undeva. Si vor fii impreuna like for ever. Asta evident daca eu o sa imi doresc sa fie ceva cu el.

Of course ca povestea asta cu agentia e pur fictionala si nu intentionez sa o pun in practica. Cel putin pot sa te asigur ca singurul loc in care o sa gasesti numele asta o sa fie pe blogul asta si nu pe vreo strada, intr-o cladire dichisita.

1 decembrie

Am ajuns si eu ca Corbu’, sa folosesc oamenii?
Vreau o relatie de durata, vreau tot ce n-am putut sa am si ce eram cat pe ce sa am cu Iulia. Eventual cu Andreea. Nu pot sa uit cum am dansat cu Iulia pe American Pie la ziua mea. N-o sa moara niciodata amintirea asta in mine. Dar vreau acea relatie. O merit. Si Andreea la fel. Dar poate ca semanam prea mult. Nu stiu. Mi-a zis Andreea ca a fost bine ca a chiulit si ca a vorbit cu mine: la ea in clasa a iesit scandal la franceza si toti o sa aiba media scazuta la purtare, in afara de aia care au chiulit… stiam ca-s omul evenimentelor, dar nici asa… Oricum, ideea e ca tipa si-a bagat ghiarele pe mijlocul meu. Cand am luat-o spre Hasdeu impreuna cu Iulia, era SUPER-catranita si a trebuit sa-i zic vreo doua glume s-o invelesc.
N-am inteles-o pe Iulia la timp, si sunt un tampit. Mesajul era ca s-a terminat totul intre noi. Bineinteles, cum se terminase prima data nu era cuser. Life goes on. Of course I don’t know what to do, what am I other than a fucked-up (not even that), miserable teenager who can’t say I’m sorry or I don’t know because he does not know who to tell it to. Nu stiu cat si ce ma mai atrage la Iulia, sau daca mai exista ceva. Stiu ca a vorbit cu prietenii ei despre mine (i control all the sources…), dar ca nu are curajul sa faca ceva. Eu am obosit – cu fiecare zi tin la ea din ce in ce mai putin. Sa vedem ce se intampla (intotdeauna modul tampit de a incheia o inscriere intr-un jurnal, pentru ca data viitoare cand te uiti te pufneste rasul: nu se va intampla nimic nou).

Hij vroeg mij hem tijd en ruimte te geven. Omdat ik ook wel zag dat hij behoorlijk met zichzelf in de knoop zit en dat het op het moment moeilijk is om richting te geven aan het verdriet om zijn overleden moeder, vond ik dat prima.

Nu ben ik bijna een week van tijd en ruimte geven verder en het valt me steeds zwaarder. Steeds vaker hoor ik de stem in mijn hoofd die zegt, en ik dan? Ik heb ook verdriet. Om hem beter te begrijpen, heb ik een paar boeken over rouw gekocht. Eentje is Rouw op je dak van Jos Brink. Over het geven van tijd en ruimte, schrijft hij het volgende:

‘Als mijn poes zich niet lekker voelt, zoekt ze een geheime plek op om haar onbehagen weg te slapen. Ik houd haar heel goed in de gaten, dat spreekt vanzelf. Maar ik laat haar in principe met rust, de rust die het beestje zelf zoekt. Dan ga ik dus niet tien andere poezen in huis halen. Zo gaat dat met mensen ook, ongeveer. Jij hebt tijd nodig om je grote onrust enigszins te dempen. Jij hebt ruimte nodig als de muren op je afkomen. Je móet niets, je mag alleen maar. Op de manier die jij bepaalt.’

Toen zijn moeder de diagnose kreeg en later toen ze overleden was, zeiden mensen tegen mij dat ik er voor hem moest zijn. Ik raakte daarvan in paniek want ik had geen idee wat dat inhield. Er bestaan ook geen boeken die je vertellen hoe het moet omdat het voor iedereen anders is. En dat is nu juist waar het om gaat. Hij heeft de regie, hij bepaalt de manier.

En dat dat voor mij niet altijd makkelijk is, daar kom ik nu achter.

Wat knap van je. Dat is wat de mensen zeiden toen ik bij mijn vriend bleef na een relatie van twee maanden en de dodelijke diagnose leukemie bij zijn moeder gesteld werd. Wat knap van je, zeiden ze ook toen ik zes maanden later naast hem stond op de begrafenis. Wat knap van je, zeiden ze vandaag op het vrijgezellenfeest waar ik was ondanks dat mijn vriend het een week geleden totaal onverwacht heeft uit gemaakt.

Ik vind het ook best knap van mezelf, maar ik heb geen idee wat ik daarvoor moet kopen. Geen troost voor de tranen die blijven komen. Om het verlies van mijn geliefde, om het verlies van mijn beste vriend, en om de ellende van het afgelopen jaar.

Asystolie is de term voor een hartstilstand zonder enige elektrische activiteit waarbij reanimatie noodzakelijk is voor overleving. Op dit moment staat mijn hart ook stil. Dit blog vertelt het verhaal van het afgelopen jaar. Dit blog is mijn reanimatie.

Am ales sa vorbesc despre acest subiect pentru ca prezinta o importanta destul de mare in viata mea. Cum e atunci cand esti dezamagit? Sunt sigura ca toti ati trecut prin asta si nu e o faza prea placuta. De obicei, te dezamagesc prieteni, cunostinte, familia. Si toate sunt dureroase. Eu sunt mai vulnerabila, poate vulnerabil nu e chiar cel mai potrivit adjectiv. Defapt, ma implic prea tare in orice relatie de orice tip.Mi s-a intamplat de foarte multe ori si mereu mi-am zis ca data viitoare va fi mai bine. Dar n-a fost.

Am avut parte de dezamagiri de tot felul, dar am reusit sa trec peste. Asta e chiar o chestie care o urasc cel mai tare. Dintr-o simpla cunostiinta, se ajunge la o prietenie si ceva se intampla si totul se strica. Stiti cum e. Va dezamageste persoana respectiva cu ceva la care nu v-ati fi asteptat. Si e dureros.

Urasc sa trec prin situatii de genul.

De dag dat mijn glimlach verdween.

Ik had het al een tijdje een vermoeden, maar je hoopt steeds dat je het verkeerd hebt.
Ik had gemerkt dat mijn vriendin steeds meer en meer achter de pc zat, teksten in te tikken, en een
dromerige blik op haar gezicht had terwijl ze berichten zat te lezen. Dit was op de pc van haar werk die uiterst beveiligd is met allerlei wachtwoorden die ik niet ken, ik kon dus nooit in de geschiedenis zitten zoeken waar ze precies met bezig was. Het viel me nadien ook op dat, telkens ik eens langs haar passeerden, het scherm wegklikte. Dit was midden 2008.

We waren eind 2008 op zoek naar een huis om te kopen, dus ik dacht dat ze niet aan het chatten was met een minnaar maar wel met een of andere vriendin misschien, wij maken ook zelden ruzie. Uiteindelijk vonden we, na heel wat huizen bezocht te hebben, een huis dat we mooi vonden en we gingen dit dan ook kopen. Enkele dagen voor we het contract gingen teken (begin 2009) kon ik haar er op betrappen dat ze op facebook bezig was. Ik vroeg haar om mij te laten zien wat ze aan het schrijven en aan het lezen was, maar dit weigerde ze. Het was mij toen heel duidelijk dat dit niet onschuldig was, ze heeft dan toegegeven dat het met een collega van haar werk was. Mijn wereld verging, maar ik hoopte dat het toch nog niet verschrikkelijk ging zijn en dat er ook geen sex aan te pas kwam, dat het enkel via de pc ging zijn. Uiteraard was dit heel stom van mij om dit te hopen.

We kochten het huis.

 

Ja, we hebben het huis gekocht en het helemaal in orde gebracht om er te wonen. We waren goed bezig, dacht ik. Na enkele maanden in het huis gewoond te hebben ontdekte ik echt bewijzen, zwart op wit waar ik niet meer omheen kon. ze bedroog me echt, en het was niet onschuldig. Ik was van plan het huis te verlaten, weg te gaan, maar deed het uiteindelijk niet en confronteerde haar met het feit dat ik wist dat ze mij bedroog. Haar reactie was zeer koel, het enige wat ze zei was iets in de zin van “hoe kan ik je er nu van overtuigen dat het niet serieus is”.

De dagen, weken en maanden nadien die er nu op volgen beleef ik zeer ongelukkig en depressief. Elke dag is een last om verder te moeten leven. Ze doet alsof er niets aan de hand is en er ook nooit iets is geweest. Als ik haar daarover aanspreek dan zegt ze dat ze dikwijls in haar eigen leventje leeft. We maken geen ruzie, en ja, ze kan ook nog lief zijn tegen mij.

Ik heb dit nog aan niemand verteld, niemand weet dit. Ik kan aan niemand eens mijn verdriet kwijt, mijn hart luchten, vandaar dat ik deze blog opstart. Misschien maakt dit het gemakkelijker om te leven met het ongelukkig zijn.

Als vaders doen wat moeders graag willen

Veel stellen, getrouwd of samenwonend, komen na het krijgen van kinderen in een heel andere fase van hun relatie. Die leuke, spontane vrouw is veranderd in een gestreste moeder en die knappe, zorgeloze man is nu een drukbezette en afwezige vader. Kortom, het is een moeilijke periode, waarin men worstelt met alledaagse dingen als de verdeling van de taken in huis, de opvoeding van de kinderen, romantiek en seks. Hoe houd je het nog een beetje leuk samen? Hoe zorg je dat je elkaar nog net zo aantrekkelijk vindt als voordat de kinderen er waren?

De auteurs van ‘Als vaders doen wat moeders willen’ spraken met honderden vaders en moeders en maken in dit boek de problemen bespreekbaar. Met behulp van grappige voorbeelden, citaten en veel ervaringen worden ze in kaart gebracht en vervolgens worden op een luchtige manier oplossingen aangedragen. Waarom gebeuren bepaalde dingen? Waarom reageren mannen en vrouwen zo verschillend op moeilijke situaties? En waarom houdt iedereen tegenover de buitenwereld toch altijd de schijn op?

“Ik wilde gewoon dat hij als een vriendin was, om lekker mee te kletsen. Maar dat is hij natuurlijk niet. En dan word ik boos op hem omdat hij dat niet is. Vraagt hij: “waarom ben je 90% van de tijd die we samen doorbrengen aan het telefoneren?”, dan zeg ik: “omdat jij toch niet met me praat!”

“Er komen nog maar weinig vrienden bij ons thuis. Want dan moet het huis eerst helemaal spic en span zijn. Dat wil ze zo. Ze creëert een soort droombeeld. Zolang het er aan de buitenkant maar voorbeeldig uitziet, maakt het haar niet uit hoe het er bij ons echt aan toegaat. Ze wil niet dat er onvolmaaktheden te zien zijn.”

De oplossing blijkt vaak eenvoudiger dan je denkt – en met een beetje vrolijkheid en een positieve kijk op je relatie kan het weer helemaal goed komen.

Als vaders doen wat moeders graag willen
Auteurs: Trisha Ashworth & Amy Nobile
Uitgeverij Becht
ISBN: 9789023012665, prijs € 15,00.
Direct bestellen bij Bol.com