Przeglądając wszelkie cuda na YouTube natknąłem się ostatnio na konflikt… nie, to nie konflikt. Natknąłem się na atak ze strony fundamentalnych chrześcijan w Stanach Zjednoczonych wymierzony przeciw najpopularniejszemu bohaterowi literatury dla młodzieży w ostatniej dekadzie – Harry’emu Potterowi. Sprawa nie była ograniczona do granic USA; sam Watykan wypowiadał się otwarcie na temat serii. Zastanawiałem się nad tym – skąd tak negatywne nastawienie? Wygląda na to, że sedno… ech, niech już będzie – sedno “konfliktu” tkwi w świecie przedstawionym w ksiązce. Najwyraźniej magiczne mikstury, czary i niebezpieczne przygody stanowią zagrożenie dla młodych czytelników. Ale dlaczego?

Pewna zatroskana mama (link na dole wpisu) twierdzi, iż:

[książki o HP] przedstawiają dzieciom czarowników w przyjaznym formacie – to niebezpieczne i zwodzące.

Szczerze nie rozumiem, w jaki sposób byłoby to niebezpieczne. Zwodzące? Nawet jeśli dzieciak przez ułamek sekundy uwierzy, iż jest w stanie rzucić Crucio na swojego kota, to wystarczy, że… spróbuje. Wtedy zrozumie – to tylko fikcja. Czary nie istnieją w prawdziwym świecie. Dlaczego mamy uparcie i bezmyślnie chronić dzieci przed czymś nieistniejącym?

Seria o HP nie bez powodu znajduje się na odpowiednich półkach w księgarniach. Jest fikcyjna. Wymyślona. To wytwór wyobraźni. Dzieci to rozumieją, dorośli też powinni! Zupełnie nie rozumiem co niebezpiecznego miałoby wypływać z historii o Harrym. Przy okazji premiery któregoś z ostatnich filmów Watykan wypowiedział się krytycznie nt. nie do końca jasnego rozgraniczenia między dobrem a złem.

…i?

Dlaczego wszystko ma być rozgraniczone na czarne i białe? Nie lepiej uświadomić dzieciom, że zdarzają się ludzie nie będący tymi, za których się podają? W jaki sposób miałoby to być niebezpieczne dla dorastającego człowieka? Powiedziałbym, że to raczej pomoc w przygotowaniu się do dorosłego życia.

Nie wspominając już w ogóle o tym, że całe przesłanie HP wydaje się mieścić w założeniu, że wiara, miłość i przyjaźń zwyciężą zło. Zaraz, czy w chrześcijaństwie nie ma mniej więcej o to chodzić? Ach, no tak. Nie pojawia się tam postać Boga. Już rozumiem – pieprzyć wartości i uczucia, nie są prawdziwe gdy w pobliżu nie ma zarysowanej wszechobecnej, wszechwiedzącej, wszechmocnej postaci.

Podsumowując, Kościół narzeka na postacie czarowników gdy tymczasem odrzuca miłość bo nie została przedstawiona według ich schematu.

Myślałem też o tym, jaką motywację mógłby mieć Kościół w potępianiu HP. Spojrzałem na całe zagadnienie biorąc pod uwagę pozycję K. w życiu młodych ludzi (a przynajmniej docelową – według nich – pozycję), jego prestiż oraz wpływ w dzisiejszym świecie. Do głowy przyszła mi dość prosta teoria:

Książki i filmy o Harrym Potterze zwabiają miliony młodych ludzi. Zagłębiają się oni w magiczny świat będący pewną odskocznią od szarej, ziemskiej rzeczywistości. Być może według Kościoła jedyny dopuszczalny sposób na oderwanie stóp od ziemi to wiara w Boga, a Potter jest zwyczajną konkurencją. Ciężko byłoby stwierdzić, że Hogwart zastępuje dzieciakom Niebo. Nie chcę aż tak generalizować. Niemniej jednak nie sposób zaprzeczyć, że świat stworzony przez panią Rowling jest atrakcyjny, magiczny i pociągający. Łatwo zrozumieć dlaczego młodzi ludzie mogą okazywać większe zainteresowanie fascynującym, nacechowanym wachlarzem emocji magicznym światem niż utartymi religijnymi rytuałami, które na dodatek kojarzą im się z rodzicami i szkołą, a co za tym idzie – z pewnym uczuciem obowiązku.

Jak wiadomo, im młodszy człowiek, tym większe szanse na skuteczną indoktrynację. Kościołowi zależy na pozyskiwaniu młodych wiernych. Mogę sobie więc wyobrazić, że czynniki rozpraszające ich, dające im alternatywę, nie są mile widziane.

Potężny socjologiczny fenomen odwracający uwagę od <<jedynego słusznego>> światopoglądu? Trzeba go uciszyć!

Choć może nie, “uciszyć” to zdecydowanie złe słowo. Potępiające komentarze narobiłyby tylko więcej hałasu. Może więc “Trzeba oficjalnie się sprzeciwić, żeby rodzice posłuchali nas, uwierzyli nam i odcięli dzieciom dostęp do tej satanistycznej książki!”. Tak; zdaje się, że tak by to brzmiało.

Pozwolę sobie na jeszcze jeden komentarz. Uważam, że jeśli Potter faktycznie odciąga dzieci od nauczania Kościoła, to nie ma w tym absolutnie nic złego. Ba, uważam to za słuszne. I tak należy im się wolność wyboru, niech mają choć trochę szersze horyzonty własnej wyobraźni. Może przynajmniej nie dadzą sobie tak łatwo wcisnąć cudzych poglądów. Może nie będą musiały deklarować rzeczy, o których nie mają pojęcia. Może dorosną i same zdecydują w co wierzyć. A póki co, proponuję zostawić dzieci w spokoju. Dajcie im czytać i rzucać nieistniejące zaklęcia – przynajmniej mają frajdę, którą Kościół tak uparcie stara się odebrać.

Wspomniany link do materiału z YouTube: KLIK

Po naprawdę długiej przerwie, kolejna galeria zdjęć (do poprzednich można dotrzeć np. przy użyciu blogowej wyszukiwarki). Zaprezentowane w tym wpisie zdjęcia (20 sztuk) pochodzą ze strony www.9gag.com.

Mam nadzieję, że się spodoba

Jakiś rok temu na starym blogu ( czyli TU ) pisałem, co myślę o idei ustanowienia 6-go stycznia (czyli katolickiego Święta Trzech Króli) dniem wolnym od pracy. Dzisiaj moje zdanie nie zmieniło się zbytnio. Dalej bowiem uważam to za pokaz czołobitności polityków wobec kleru, który na siłę chce zapędzać ludzi do pustoszejących (a to z powodu kleszej arogancji, pazerności i wszędobylstwa) kościołów; czołobitności, która dodatkowo urwie nam kolejne środki z budżetu, bo przecież pracować się tego dnia nie będzie, ergo – wytwarzać PKB też nie. Dzisiaj jednak jest różnica.
Rok temu PiS sabotował bezstronność światopoglądową państwa oraz budżet rządu PO, dzisiaj robi to sama Platforma. Ta Platforma, która za rok będzie zmagać się z ogromnym deficytem i co do której już dawno straciłem nadzieję, że będzie umiała (i w ogóle chciała) postawić się klerowi.
Jednakże dla zatroskanych o budżet jest coś na osłodę, a leniom na złość. Otóż “w zamian” z Kodeksu Pracy ma zostać wykreślona regulacja nakładająca na pracodawcę obowiązek dawania pracownikom dnia wolnego w zamian za święto przypadające w sobotę. Czyli ze dwa, trzy dni w roku staną się produktywniejsze, a i okazji do brania wolnego i świętowania trzy-, cztero- lub i pięciodniowych “długich weekendów” ubędzie.
I najwyższy czas na to, bo jak dla mnie dawanie dodatkowego wolnego za dzień w praktyce wolny to bezsens. Fakt, niektórym się to BARDZO nie spodoba, ale niektórzy zdają się nie do końca rozumieć, skąd pochodzą ich pensje, tym bardziej w większych firmach, gdzie dniówka przemnożona przez liczbę pracowników potrafi dać całkiem sporą liczbę miesięcznych wypłat, natomiast mniej dni przepracowanych oznaczać może konieczność redukcji załogi, tym bardziej w czasach tzw. kryzysu. A skoro JEDEN dzień ma znaczenie, to tym bardziej te dwa, trzy. Ile bowiem może być sobót w ciągu całego roku, które zostaną świątecznymi? Właśnie tyle.
Cóż, dobre i to. Szkoda jednak tego, że po raz kolejny serwilizm parlamentarzystów wobec kleru triumfuje i uwagi od tego nie odwróci nawet chęć likwidacji kodeksowego absurdu, bo nie o pracę tu chodzi. Chyba że weźmiemy pod uwagę posady sporej części posłów, zwłaszcza tych “inwestujących w Kościół”.

Nietolerancja…Co to tak na prawdę jest?

Nietolerancja jest to brak szacunku dla cudzych praktyk i przekonań. Objawia się niedopuszczeniem do zachowań czy poglądów różniących się od własnych. Leży u podstaw dyskryminacji rasowej i ksenofobii.

Skoro już wszyscy wiemy co to jest, to nie warto zadać sobie pytanie: Czy jestem tolerancyjny / tolerancyjna?
W naszych czasach jest bardzo głośno o tolerancji. Lecz to nie sama tolerancja jest ważna, lecz jej brak! To nietolerancja jest problemem!
Osobiście nie rozumiem przejawów nietolerancji. Owszem, można kogoś nie szanować, nie akceptować, ale nie powinno się tego okazywać! Zwykle nietolerancja jest przyczyną znęcania się psychicznego, a to jest znacznie gorsze od fizycznego znęcania się nad kimś. I zastanówmy się: czy można kogoś gnębić, znęcać się nad kimś tylko za to, że inaczej się ubiera lub ma inne poglądy? Moim zdaniem odpowiedź jest oczywista – nie!

Myślę, że przy temacie nietolerancji warto wrócić do zagadnienia stereotypów. Co prawda wspominałem o tym w pewnym wpisie ( ‘Przyszłość’) ale ten temat jest ważny i warto go poruszać przy każdej okazji. Na prawdę nie wiem jak można oceniać ludzi po samym wyglądzie. To charakter sposób bycia człowieka i jego charakter pokazuje ‘wartość’ (o ile w ogóle można mówić o wartości człowieka) danej osoby. A prawie codziennie spotykam się z sytuacją, gdzie ludzie oceniani są jedynie po wyglądzie lub po towarzystwie. I smutne jest to, że taka sytuacja jest od dawna (bo skąd by się wzięło powiedzenie ‘Nie oceniaj książki po okładce’?). A Nasz kraj był kiedyś taki tolerancyjny…
Owszem, był tolerancyjny, ale pod względem religijnym. A jak jest teraz? Z kraju najbardziej tolerancyjnego przerodziliśmy się w kraj najbardziej nietolerancyjny w stosunku do religii innych niż chrześcijaństwo. W imię wiary często szydzimy z innowierców! Ludzie, zastanówcie się co robicie!

Ciekawe jest jeszcze ludziom nietolerancyjnym daje okazywanie owego braku szacunku. Czują się lepsi od innych? Ważniejsi? To pytanie pozostawię bez odpowiedzi…

Na koniec krótka myśl: Ludzie, którzy są nietolerancyjni sami chcą się ‘wybić’ ponad przeciętność, lecz nie mogą. I ta zazdrość budzi w nich nietolerancję. That’s it.

Niektórzy twierdzą, że zwierzęta potrafią czytać w ludzkich myślach. A czy działa to w drugą stronę? Raphaela Pope, mieszkanka USA, która twierdzi że jest zwierzęcym medium, utrzymuje, że to możliwe. I podaje przepis na czytanie w myślach psa czy kota.

Krok 1. Uwierz w swoje zdolności.

Raphaela Pope twierdzi, że wszyscy urodziliśmy się ze zdolnościami telepatycznymi. Pope wierzy że łączy się mentalnie ze swoim 9-letnim golden retrieverem Peterem. „Po prostu miej otwarty umysł” – mówi Pope.

Krok 2. Myśl o zwierzętach jak o równorzędnych partnerach.

Niektórzy myślą, że zwierzęta to istoty niższej rangi. „Nieprawda – mówi Pope. – Twój kot, kanarek, rybka czy jamnik są mniejsze od ciebie, ale to nie znaczy że ich postrzeganie świata jest gorsze od Twojego.”

Krok 3. Przygotuj się medytując.

Naucz się wyciszać. To pomoże ci oddzielić się od zgiełku i pośpiechu codziennego życia. Poświęć 10-15 minut na medytację zanim zaczniesz „nastrajać się” do swojego pupila.

Krok 4. Dobrze się przyjrzyj.

Usiądź wygodnie tak, aby widzieć swojego pupila od łap do głowy. Spójrz mu w oczy i przygotuj się na odbieranie jego najgłębszych myśli i uczuć. Zwróć uwagę na wyraz jego pyska i język ciała. To początek komunikacji.

Krok 5. Masz wiadomość.

Oto jest – pierwsze pozdrowienie od Twojego zwierzaka. „Gdy jesteśmy naprawdę wyciszeni możemy zobaczyć myśli, uczucia i obrazy pochodzące od zwierząt. Wszyscy jesteśmy do tego zdolni – przypomina Raphaela Pope – W tej chwili odbierasz zwierzęce myśli. Utrzymuj stan wyciszenia i otwartości umysłu.”

Krok 6. Przemów.

Delikatnie zadaj w myślach pytanie. Niech będzie proste. Nie spodziewaj się skomplikowanej odpowiedzi.

Krok 7. Podążaj za odpowiedzią.

Nie pytaj czy to się dzieje naprawdę. Po prostu skup się na odpowiedzi pupila. Nie rozpraszaj się światem zewnętrznym.

Krok 8. Trening czyni mistrza.

Ćwicz czytanie w psich czy kocich myślach. Kiedy już opanujesz tę sztukę, rozmawiaj z pupilem jakby był dzieckiem. Ciągle traktuj to jako zabawę, chociaż możesz uwzględniać zwierzęce sugestie w swoim życiu, np. w decyzjach dotyczących prowadzenia domu.

Krok 9. Czas na przerwę.

Psy i koty myślą i czują przez cały czas. Nie bądź niegrzeczny i powiedz zwierzakowi, że właśnie kończysz rozmowę. Postaraj się za to znaleźć codziennie czas na komunikowanie z pupilem.

Krok 10. Udało się?

Pogadałeś z Mruczkiem albo Reksem? Tak? To wspaniale, ciesz się z możliwości pogadania ze swoim najlepszym przyjacielem. Nie? Nie poddawaj się. Ciągle możesz być kocim albo psim jasnowidzem.

Źródło: cafe animal

To czego dotyczy ten wpis nie jest może jeszcze religią, ale ma potencjał! [Coś jak dawniej scjentologia.]

Jeszcze mały, nieco złośliwy komentarz z mojej strony:

Boże, błogosław ateizm
Ameba28

OBROŃCY PRAW ZWIARZAT ALRMUJA !!!  (iol.co.za)

Podczas święta Gadhimai Mela Nepal spłynie krwią. 24 i 25 listopada poświęconych zostanie 15 tys. bawołów, oraz 300 tys. ptaków, kóz i owiec. Hinduiści co pięć lat oddają tak cześć swojej bogini mocy.

Nie ma co się oszukiwać, nie ma w tym kraju partii moich marzeń, która przede wszystkim byłaby w stanie realizować to, o co mi chodzi. Kiedy ETPCz wypowiedział się przeciwko obowiązkowemu wieszaniu krzyży w szkołach, nagle w Sejmie ludzie rzucili się do bronienia tego “symbolu naszej cywilizacji” i robiono wnioski w obronie krzyży. Których w sumie nikt ani nie każe wieszać (w Italii jest to obowiązek i o to poszło), ani też zdejmować. Jak zwykle posłowie przejęli się tematem i na wyprzódki demonstrowali swoje przywiązanie do wiary katolickiej. Oczywiście nie obyło się bez kwiatków rodem z PiS, gdzie szef klubu Gosiewski objechał paru swoich posłów, bo podpisali się pod wnioskiem w obronie krzyży… autorstwa PO. To i ogólne wrażenie o pracy polskich parlamentarzystów poddaję pod rozwagę tym, którzy twierdzą, że krzyż czyni z nas lepszych ludzi. W Sejmie też bowiem wisi symbol kaźni chrześcijańskiego boga i nie stanowi to bariery dla wiecznych swarów.
Tyle jeśli chodzi o nadzieje na oddzielenie sfery państwowej od religii. Co z hazardem? Podobnie, jest wielkie halo pod publikę (oburzoną wskutek zadymy rozpętanej przez PiS) i na dobrą sprawę nikt nie analizuje głębiej gier omawianych w projektach. Wszystko idzie po bandzie, radykalną wersją, która możliwie dużo ogranicza i generalnie wali po łbach ludzi tak rzeczywiście uzależnionych od hazardu, jak i tych, co sobie sezonowo, raz na tydzień, posiedzą na poker-roomie i odstresują się nieco. Z tym że według społeczeństwa umiarkowani i rozsądni gracze są równie rzadcy jak dziewice z jednorożcami. Jednakże o ile opinia publiczna o wielu sprawach nie ma zbyt wielkiego pojęcia, to od posłów oczekuje się jednak rzetelnego i wnikliwego sprawdzenia tematu, czyż nie? Po to między innymi są.
A teraz, chyba dla zasłony przed krytyką na dwulecie rządu, premier postanawia podrzucić projekt zmiany Konstytucji. Co jest przedmiotem zmian? Redukcja liczby parlamentarzystów i kwestie dotyczące prezydenta. Czyli rezygnacja z prawa weta i wybór głowy państwa przez Zgromadzenie Narodowe. O ile zgodzę się tu, że część z tych propozycji powinna przejść, a część sygnalizuje problem, to jednak nie mogę oprzeć się wrażeniu, iż termin wysunięcia takich pomysłów jest trochę zbyt… dziwny. Na niecały rok przed wyborami Tusk chce oderwać wybór głowy państwa od obywateli? Pomijam już to, że ze względu na wagę potencjalnych zmian powinny one wejść w życie PO wyborach, bo nie o to chodzi. Po prostu dużo ostatnio dzieje się wokół premiera i rządu, a także jego partii, więc cisza, wrzucamy temat zastępczy. W końcu krytycy PO się doczekali, jest takowy pełną gębą. Przecież wiadomo, że (tak jak zwykle) trochę poszumi o zmianach, wypowiedzą się ludzie, posłowie i eksperci, jedni poprą, inni skrytykują, zaś na gadaniu się skończy, bo projekt też pewnie pozostanie w sferze planów.
A może się mylę i projekt będzie? Może to jest realna inicjatywa, która tylko na pierwszy rzut oka wygląda jak ni z gruchy, ni z pietruchy? Z oceną intencji wolałbym się jednak wstrzymać do momentu, w ktorym na sto procent będziemy wiedzieli, czy Tusk kandyduje na prezydenta, czy nie. Sam bowiem premier zwleka z taką decyzją i nie wydaje się już taki chętny na stanowisko głowy państwa. Czyżby wycofywał się po angielsku i szykował pułapkę dla tych, co wystartują w wyborach? Czas pokaże.
PS. Żeby nikt nie wyciągnął głupich wniosków z mojego tekstu – absolutnie jestem za bezpośrednim wyborem prezydenta, a przeciwko dobieraniu sobie głowy państwa przez koalicję rządzącą – bo nie oszukujmy się, tak by to wyglądało. Niemniej ustawa zasadnicza mogłaby się zmienić w paru punktach. Szkoda tylko, że cisza jest o art. 25 ust. 3 i 4.

Kilkuset ultraortodoksyjnych żydów protestowało przed nową fabryką Intela w Jerozolimie, aby sprzeciwić się prowadzeniu tam prac w szabat. To drugi taki protest pod zakładami produkującymi podzespoły komputerowe.

Protestujących rozpędziła policja, która aresztowała kilka osób za zachowanie nacechowane przemocą – podała rzeczniczka jerozolimskiej policji.

Zdaniem protestujących praca w fabryce w sobotę to pogwałcenie i profanacja szabatu, który zaczyna się w piątek wieczorem i kończy w sobotę w nocy. Szabat jest czasem przeznaczonym na wypoczynek i oddawanie się radości. Ultraortodoksi protestowali już w zeszłą sobotę pod zakładami Intela.

W przeszłości podobne protesty przeradzały się w zamieszki na ulicach miast i kończyły długimi negocjacjami, podczas których władze próbowały znaleźć kompromis między żądaniami haredim – ultraortodoksyjnych żydów a świeckim prawem Izraela.

- Fabryka ta będzie działała zgodnie z naszymi potrzebami biznesowymi i prawem, w tym również w soboty – zapowiedział w zeszłą sobotę przedstawiciel Intela Koby Bahar. Działająca w Izraelu gałąź Intela jest jednym z największych w tym kraju eksporterów. Haredim stanowią ponad jedną trzecią populacji żydowskiej w Jerozolimie.

Źródło: gazeta.pl

Jak to dobrze, że w Polsce, w niedzielę, przed hipermarketami, nie ma powtórek w wykonaniu “ortodoksyjnych katolików wyznania rzymskiego” xD

Podobną sytuację opisywał już Stołek tutaj (wtedy też ja mu podesłałem linka ).

Boże, błogosław ateizm
Ameba28

Ministerul Educației din nou aruncă praf în ochi societății civile. În ziua de 18 noiembrie, pagina Mitropoliei Moldovei anunță victorios (!) faptul că executivul a decis, în sfârșit, introducerea educației religioase în școală: „Educaţia Creştin-Ortodoxă”, „Religia” şi „Istoria religiilor”.

Dacă nu ne înșeală memoria, alianța “Suflet pentru Educație” a cerut crearea unui cadrul legal care ar împiedica directorii de școală și administrația publică locală să interzică educația moral spirituală. Lipsa orei de religie în școală nu se datorează lipsei de voința a părinților sau elevilor, ci presiunilor din partea birocraților locali. Ce face ministerul pentru a apăra dreptul copilului la educație spirituală? Lasă totul la discreția conducerii instituțiilor de învățământ sau primarilor localităților, care din diferite motive încearcă să împiedice cultivarea duhovnicească a tineretului.

Ce s-a schimbat de fapt? Ce nou a adus Ministerul Educației ? Nimic. Totul a rămas pe vechi.

Religia trebuie să devină obiect obligatoriu pentru programul școlar și opțional pentru elevi. Faptul că au apărut câteva discipline școlare cu denumiri frumoase și pompoase nu înseamnă deloc rezolvarea problemei, ci doar amăgire . Fără un cadrul legal necesar, educația moral-spirituală nu va rămâne decât un obiect decorativ, o ficțiune, păstrată în actele Ministerului Educației, neîmplimentată în viața reală.

Educația religioasă trebuie să devină un obiect obligatoriu în școală, poziția noastră în această privință nu poate fi schimbată.

Niby sprawa jest prosta, kościół ma władzę zmieniać tajemnice wiary, lecz czy nie powinna ona zostać ograniczona? Moim zdaniem jest ona zbyt duża. Papież, oraz biskupi nie powinni zmieniać rzeczy już ustanowionych, zwłaszcza jeśli są to rzeczy, które według Biblii ustanowił sam Bóg. Pierwszą rzeczą, która mnie ruszyła jest zmiana dekalogu. Pomimo iż jest to fundament wiary i zgodnie ze słowami Starego Testamentu został on zesłany ludziom przez Boga, jego treść została zmieniona. Dokładnie dotyczy ona usunięcia fragmentu mówiącego o tym, że nie można czynić obrazów, ani rzeźb tego, co znajduje się w niebie, a zamiast tego rozszerzono ostatnie przykazanie na dwa pola. A więc pomimo, że Bóg tego nie chciał, to teraz w każdym kościele, oraz poza nim są wystawiane na pokaz wizerunki przedstawiające świętych, oraz nawet próbujące ukazać Boga. Czyż nie jest to waszym zdaniem przesada? Drugą rzeczą zmienioną przez władze kościoła nie są już tylko słowa, a coś, nad czym chyba nawet on nie powinien mieć władzy. Sprawa dotyczy jednego z elementów piekła, otchłani. Niewiele osób o niej wie, lecz trafili tam wszyscy ludzie, którzy umarli przed śmiercią Jezusa. Do niedawna zaś trafiały tam wszystkie nowo narodzone dzieci, które nie zdążyły zostać ochrzczone. Jan Paweł II powiedział zaś, że coś takiego nie powinno istnieć i w swojej encyklice powiadomił o jej zamknięciu. Czy tego typu sprawy wiary nie powinny ulegać takiemu wpływowi kościoła? Według mnie powinny stanowić one stały i nienaruszalny fundament wiary i nie powinno się dopuszczać do sytuacji, w których mogą być one zmienione. Jaki sens miała by wiara, gdyby za jakiś czas nowy papież powiedział, że od teraz piekła nie ma, a przykazana nie obowiązują? Sami to rozważcie i odpowiedzcie sobie, czy coś takiego powinno mieć miejsce.

Pozdrawiam, Fixer

Od miesięcy kilku trwa cicha wojna podjazdowa między prezydentem miasta Stalowa Wola a kurią sandomierską. Rzecz idzie o krzyż ustawiony na jednym z osiedli tego hutniczego miasta. Krzyż został postawiony zgodnie ze starym dobrym wzorcem walki Kościoła z władzami PRL. Najpierw procesja, a potem, bez żadnej zgody, postawienie krzyża i zapewnienie, że tu będzie stał kościół. I być może nie byłoby sprawy, gdyby nie to, że kuria, według Urzędu Miasta, “zapomniała” uzyskać oficjalną zgodę na budowę kościoła, że o przekazaniu terenów miasta pod ów kościół nie wspomnę. W obliczu tych faktów, akcja stawiania krzyża nie tylko przypominała owe walki o kościoły w latach socjalizmu realnego, ale jest również na swój sposób próbą siły i wywarcia nacisku na miasto, aby to w końcu ziemie przekazało. Niestety, tym razem biskup sandomierski trafił ze swoją kosą na kamień w postaci prezydenta Szlęzaka, który znany jest z kontrowersyjnych akcji oraz ze swojej twardej postawy. I prezydent powiedział NIE. Nie dla samowolki, nie dla faktów dokonanych. Miasto ma być partnerem Kościoła, nie jego udzielnym lennem. I od tamtej pory trwają przepychanki prawne i słowne między klerem i prezydentem. A większość mieszkańców i tak ma to gdzieś.

I pewnie zaschłoby to prędzej czy później, znudziło się, lub co najwyżej nie wyszłoby po za województwo podkarpackie, gdyby nie list biskupa sandomierskiego do wiernych, w którym to przyrównał walkę Szlęzaka z wyrokiem TE w sprawie krzyży w szkołach włoskich, jasno mówiąc, kto owego krzyża na ziemiach polskich wrogiem jest najgorszym.

Taki łakomy kąsek nie mógł przejść niezauważony. Swój materiał zrobiła o tym TVP, a jego emisja miała miejsce we wczorajszych Wiadomościach.

Szkoda tylko, że materiał był na tak niskim poziomie, ocierającym się wręcz o nierzetelność. W zajawce ze Stalowej Woli  przytoczona została jedna wypowiedź młodego człowieka (na rzecz krzyża), wypowiedź księdza (nie muszę chyba pisać, za kim był), wycięta z kontekstu wypowiedź mieszkańca osiedla (mówił o zbieraniu podpisów, ale nikt nie wie w jakiej sprawie, zapewne za kościołem, ale tej wiedzy TVP nam poskąpiło) i dosłownie paru sekundowa wypowiedź prezydenta. 3 głosy do jednego. Dodatkowo twórca tego reportażu bezkrytycznie powtórzył fakt, wyczytany z listu biskupiego, że w tym spornym miejscu ma powstać kościół (więc co się Szlęzak rzuca o jakiś tam krzyż). Tylko że, według Urzędu Miasta, takiej zgody kuria nie dostała. Grunty są nieprzekazane, zezwoleń na kościół nie ma. Ale tego dziennikarz już nie sprawdził, lub też nie uznał za stosowne, aby dodać. Ba, Szlęzak na drodze sądowej walczy z samowolką krzyża. W tym kontekście zawarte w liście do wiernych informacje pachną zwykłym przekłamaniem. Powtórzonym bezrefleksyjnie.

Szkoda, że dziennikarz Wiadomości nie pokusił się o głębszą analizę tego tematu, tworząc materiał z góry niemalże rozstrzygający, po czyjej stronie jest racja. Przykre jest, że taki materiał znalazł się w Wiadomościach.

Widzę, że sztuka rzetelnego dziennikarstwa ginie powoli w narodzie.

Czy odczuwasz niedobór bliskości Boga? Czy duże odrzutowce oraz czarni teleewangeliści pobudzają twoją fantazję? Jeżeli tak, to znaleźliśmy dla Ciebie idealny kościół

Dr Shine oraz Dee Dee są misjonarzami kościoła (o trudnej do przetłumaczenia nazwie) “Seed Faith International Church” i lansują się na wybrańców od boskiego wybawienia. W reklamówce telewizyjnej, w której naruszono tyle praw autorskich, że aż miło, Dr Shine wzbija się w przestworza niczym orzeł. Wszystko to, oczywiście, w imię Pana

Właściwie, “wzbija się” nie jest precyzyjnym określeniem, ponieważ podczas lotu Dr Shine ewoluuje w znany wszystkim z amerykańskiego filmu “Top Gun” samolot F-14.

Po obejrzeniu reklamówki dochodzę do wniosku, że jednym z najciekawszych aspektów chrześcijańskiej tradycji jest jej zróżnicowanie w zależności od kultury, w której ta się przyjęła. Chwalmy Pana za tę różnorodność

Buszując w gąszczu różnych blogów po jednej z lian trafiłam na blog pastora Pawła Bartosika http://pbartosik.blogspot.com/  i jego kampanię :

Zajrzyjcie i pomyślcie.

Rynek zaspokoi wszelkie potrzeby jakie znajdzie. Tak więc już niedługo nie trzeba będzie czekać do niedzieli aby uczestniczyć we mszy, można przecież cieszyć się rodzinnym, religijnym “quality time” w zaciszu domowego ogniska płaskiego telewizora

dla zainteresowanych – źródło: http://masswepray.com/

ps. Szczerze nie wiem jak bardzo prawdziwe to jest.

Wszyscy wiedzą, że chrześcijaństwo w Polsce wprowadzono w 966 r.  Prawie nikt nie wie, że  około 1037 r.  zburzono wszystkie kościoły, i kraj powrócił do wiary przodków.  Okres ten trwał około 10 lat, po czym religię chrześcijańską   na powrót, przy użyciu niemieckich mieczy zaprowadził Kazimierz Odnowiciel.  Więcej można przeczytać na ten temat np. na wikipedii.

Jestem świeżo po obejrzeniu programu B. Wildsteina na temat “problemu” krzyży w szkołach, czytaj – strachu redaktora, że jakaś bezduszna instytucja sądowa UE wymusi w Polsce zaprowadzenie realnego rozdziału państwa od Kościoła poprzez usunięcie z sal i urzędów publicznych symboli religijnych, wzmiankowanego krzyża właśnie.

Już po ostatnim programie pana W., w którym to próbował się rozprawić z nowym unijnym Traktatem (wynegocjowanym, tak dla przypomnienia, przez jego sojuszników ideologicznych w osobie prezydenta L. Kaczyńskiego, wspieranego w tym wysiłku przez PiS, opiewający podówczas wielki sukces polskiej dyplomacji), korciło mnie, aby skomentować na elektro-stronnicach tego bloga retorykę i argumentację prowadzącego. Powstrzymałem swe chucie intelektualne, wychodząc z założenia, że po co mi to?

Ponieważ jednak niedawno prowadziłem na Golden Line na temat owych nieszczęsnych krzyży dysputę, nader ożywioną i ognistą, więc będąc na świeżo, połakomiłem się tym razem o kilka przemyśleń.

Aby czytelnik blogiszcza tego mógł znać me stanowisko w tej sprawie, pokrótce je wyłuszczę, ograniczając się jednak, gdyż mnóstwo już śliny (a właściwie trzcionki TNR) na to straciłem.  Osobiście jestem zdania, że krzyży w publicznych urzędach być nie powinno. Pomijając naszą kulturę, zrośniętą niezwykle z katolicyzmem, chciałbym zauważyć, że państwo polskie jest państwem świeckim. Świeckość państwa nie wynika z tego, że ateiści  dobrali się do władzy, ale jest logicznym następstwem idei demokracji. Demokracja jest ustrojem, w którym rządzi większość, ale gdzie zapewnione są ustrojowe gwarancje wyrażania poglądów i walki o swoje dla mniejszości różnej maści. Bez tych gwarancji mielibyśmy zwykłą dyktaturę. Świeckość więc wynika z przekonania, że państwo nie może stać po żadnej ze stron, jest dla każdego obywatela. Stąd rozdział państwa od kościołów wszelkiego typu.

Tyle teorii. Praktyka polska jest niestety odmienna. Funkcjonuje w naszym pięknym kraju Konkordat, którego zapisy budzą liczne wątpliwości konstytucyjne (wciąż liczę, że TK zbierze się na odwagę, i skargę złożoną w tej sprawie rozpatrzy). Trudno mówić o rozdziale, jeżeli niemal każde święto w Polsce, wolne od pracy (a więc o szczególnym charakterze), jest świętem kościelnym. Trudno mówić o rozdziale, jeżeli do szkół wprowadzono religię (katolicką ma się rzecz jasna rozumieć). Oczywiście, można nauczać innej, a jakże. Ale każdy wie, że to fikcja. Trudno w końcu mówić o rozdziale, gdy księża mają przywileje podatkowe, gdy zyski parafii (z tacy itp.) nie są w żaden sposób kontrolowane, gdzie państwo łoży na świątynie, gdzie funkcjonuje Komisja Majątkowa, która w sposób nader szczególny (delikatnie mówiąc) “oddaje” Kościołowi ziemię, a od której nie ma możliwości odwołania. Gdzie wszyscy składamy się na pensje dla katechetów, czy nam się to podoba, czy nie. I na koniec, gdzie hierarchia kościelna bez ogródek stara się wywierać wpływ na parlamentarzystów, w kwestiach takich jak in vitro, nauczanie seksualne itd.

Ta zasada rozdziału jest mocno zachwiana w naszym kraju, zaś krzyże w urzędach i szkołach są tylko wynikiem tej sytuacji, namacalnym symbolem. Nie zmienia to jednak faktu, że krzyż to w pierwszej kolejności symbol religijny, w następnej co najwyżej – wyraziciel kultury łacińskiej. A żaden symbol religijny nie powinien wisieć w instytucjach publicznych świeckiego państwa. Taką właśnie jest szkoła.

Przestrzeń publiczna jest miejscem wyrażania przez wszystkich swoich opinii i poglądów. Tego prawa nikt nie odmówi również katolikom. Ale szkoła nie jest agorą, na której prorocy danych idei mogą głosić swoje prawdy. Jest miejscem, gdzie najmłodszym pokoleniom zapewniana jest edukacja i wychowanie do bycia obywatelami państwa polskiego. Państwa, które konstytucyjnie jest światopoglądowo neutralne. Dlatego krzyż w szkole nie powinien mieć miejsca. Tak samo, jak lekcje religii.

Dzisiejszego pięknego wieczoru piewcą i pierwszą tarczą oraz przedmurzem chrześcijaństwa w wydaniu polskim, stał się Bronisław Wildstein. I po raz kolejny poprowadził program, który wyglądał raczej jak monolog niż debata. Niestety argumentacja pana prowadzącego sprowadziła się ponownie do tego samego. Jakaś tam obca instytucja stara się narzucać nam, Polakom prawowiernym, swoje zdanie i pozbawić nas krzyża (czego tak naprawdę nie robi, ale co tam). Krzyż urósł do kolejnego symbolu walki o niepodległość, którą nieustannie tracimy na rzecz obcych i wrażych sił.

Przykro ogląda się ten program, przykro. Jest on jednak, moim skromnym zdaniem, doskonałym przykładem, w jaki sposób ideologiczna wiara we własne poglądy blokuje możliwość debaty opartej na wymianie poglądów.

Oby jak najmniej tego typu publicystyki.