O tira-teima entre o paraense de coração Lyoto Machida vs o curitibano de nascimento Maurício Shogun Rua foi confirmado pelos dois atletas.

Lyoto anunciou ontem via twitter os planos de encarar Shogun mais uma vez. O campeão meio-pesado do UFC está se recuperando de uma cirurgia na mão e só retornará aos treinos em janeiro.

Do twitter do Lyoto:

– @ruycohen @diegotunisi: está certo a luta contra Shogun para o dia 1o. de Maio sim!
6:12 AM Nov 23rd from web

Portanto, uma das lutas mais polêmicas do MMA moderno terá um novo capítulo. No primeiro duelo entre eles, Lyoto venceu, mas não convenceu.

A vitória por pontos depois de uma luta igual durante 5 rounds foi ofuscada pelas sonoras vaias de fãs descontentes com o resultado.

Parte dos críticos também achou injusta a vitória de Lyoto. Dana White, presidente do UFC, prometeu a revanche para Shogun horas depois da derrota dele.

Palavras de Shogun a propósito da revanche:

- To muito feliz com a confirmação da revanche. Já vou começar a me preparar e vamos que vamos.

- O UFC já confirmou com o meu empresário que eu luto contra o Lyoto de novo. Só falta agora assinar o contrato. Mas tá feito o acordo verbal.

- Não pensei ainda se seguirei a mesma estratégia da luta anterior ou se vou mudar de plano. Ainda vou sentar com a minha equipe para resolver isso.

- Essa revanche é muito desejada porque é uma disputa de cinturão, é pelo título mundial. Esse é meu maior interesse.

- Com certeza to preocupado primeiramente em concretizar meu sonho, que é o de ganhar o cinturão. Vingar a derrota para o Lyoto está em segundo plano, em primeiro plano está o cinturão.

- Com certeza fiquei engasgado pela derrota contra o Lyoto. Mas ele não tem culpa. Quem tem culpa são os juízes que foram as únicas três pessoas do mundo que viram que ele ganhou.

A revanche entre os brasileiros Lyoto e Shogun acontece em Maio de 2010. Foto: Sherdog.com

Detentor do cinturão dos meios pesados desda vitória contra Rashad Evans na edição 98 do UFC em Maio de 2009. Lyoto ” The Dragon”  Machida fez a primeira defesa do cinturão dos meios pesados contra Mauríco “Shogun” Rua, o combate entre os brasileiros aconteceu no UFC 104.

Em um combate que mesclou  estudo, respeito ora agressividade, os lutadores mostram suas qualidades. Shogun que pode ser considerado um dos melhores Strikers da atualidade, conseguir ferir e anular o jogo de de seu oponente. Lyoto por sua vez usou bem o contra ataque.

Após 25 minutos de combate os arbritos deram a vitória ao Carateca Lyoto por (3×2) esse resultado provocou certo descontamento na torcida e em muitos astros, até o presidente da organização Dana White disse que a vitória era de Maurício. Agora o que nos resta é aguardar o próximo combate e definir para quem torcer.

Fonte: Mundo das Lutas

Wir möchten uns hier ganz offiziell bei den über 200 BesucherInnen des kultref Uni Kinos bedanken. Wir freuen uns über die vielen positiven Rückmeldungen und werden die Arbeit natürlich fortsetzen!

Vielen Dank und bis zum nächsten Mal!

mit kultigen Grüßen

Prenez un grand saladier durable : versez y 250 grammes de développement du troc et de la vente d’occasion, ajoutez un peu de tendance smart shoppers et un demi-litre de re-use/recyclage, mélangez avec deux cuillers de nouvelles solidarités et de communauté, émiettez une pincée de mode de vie locale, un soupçon de vintage, laissez cuire pendant 1 heure…

Voici la recette du gâteau célébrant les 60 ans d’Emmaüs, une association dont le rôle n’a jamais cessé de se renforcer. Aujourd’hui, elle colle aux dernières tendances de consommation post-crise.

C’est l’opération eBay Live IRL (in real life) qui m’y a fait penser. Si la boutique virtuelle eBay s’amuse à créer des structures de vente physique éphéméres, pourquoi le champion du débarras et des fripes ne lancerait pas une version électronique?

L’article publié dans Le Monde Magazine de la semaine passée dressait un portrait élogieux du nouveau responsable de la structure parisienne : un jeune polytechnicien animé par la passion et le goût de la réinsertion. Actuellement cantonné (à Paris tout du moins) à un entrepôt dans le 14e arrondissement, Emmaüs devrait se développer et ouvrir des antennes locales dans d’autres arrondissements.

Nul doute que ces initiatives devraient rencontrer un succès qui conjugue plusieurs facteurs : le désir de vie locale, de reconnexion avec son quartier, de sociabilité, de récupération, de solidarité, de réinsertion, d’authenticité, de vraie vie… Une occasion en or de redonner du sens à sa consommation.

Qu’ils parlent aux hipsters, aux personnes dans le besoin ou aux bobos, les membres de la communauté des pèlerins d’Emmaüs n’en finiront jamais de nous surprendre et de nous aider à garder les pieds sur terre.

Certains regrettent l’existence de ces associations, y voyant le reflet de la déliquescence du lien social et l’échec d’une vision de la République. Je crois au contraire que ces structures sont indispensables et indissociables des sociétés développés. Si l’on s’en tient au système de la consommation selon Barthes, c’est grâce aux pauvres que les riches se sentent riches.

Il était temps de leur rendre hommage. Ils tiennent leur revanche sur la bourgeoisie.

Joyeux anniversaire.

Für alle Kulturinteressierten bietet sich eine neue Chance:

Am 11.11. um 20 Uhr findet im Hörsaal 15.13 das erste kultref_kino statt! Gezeigt wird der Film “Revanche” von Götz Spielmann, der unter anderem für den Auslandoskar nominiert wurde und auf der Diagonale den Preis als bester österreichischer Kinospielfilm 2008 gewonnen hat.
Der Eintritt ist natürlich frei, ebenso das Popkorn!

Danach bietet sich noch die Gelegenheit, den Abend gemütlich ausklingen zu lassen. Wir freuen uns auf euer Kommen!

Clichês à parte, é óbvio que um filme com Diane Keaton e Jack Nicholson renderia várias indicações.

A primeira delas, é claro, só poderia sair da boca do Harry:

I have never lied to you. I have always told you…. some version of the truth.

Escolher a Melhor Revanche foi, contudo, difícil. A peça de teatro da Erica Barry é fantástica…

…mas vamos combinar que ela também deu um golpe de mestre quando arrumou o Keanu Reeves como namorado?  

PS1: Quem escreveu e dirigiu esse filme foi a Nancy Meyers, responsável pelos seguintes blockbusters:

- O Amor Não Tira Férias - já indicado por Melhor Frase.

- Do que As Mulheres Gostam – Melhor Dança.

- Operação Cupido – embora não contemplado nesse humilde blog, é um filminho bonitinho, bem Disney. Melhor: revelou Lindsey Lohan, uma fofa e casta (opa, será que eu vou entrar em apuros, como o Zé Simão, pelo emprego dessa palavra?) ruivinha.

PS2: O próximo filme da Nancy? It’s Complicated, com Meryl (I don’t wanna talk) Streep, Steve Martin e Alec Baldwin.

Preparem-se!

Quando se acha que não tem mais como contar sobre o tema 2ª Grande Guerra, eis que Tarantino vem com algo diferente. Faz um mix de filmes com temas do Velho Oeste, de Baseball, de Gângsters… e o resultado são os ‘Bastardos Inglórios‘. Great!

O filme nos é apresentado em capítulos. E quem nos conta essa história é Samuel L. Jackson. Narrando em off.

Logo no primeiro, ficamos conhecendo aquele que virá a ser a pedra no meio do caminho desses bastardos e dos demais. É o Coronel Hans Landa (Christoph Waltz). Um personagem que quase rouba todas as cenas. Quase, porque tem domínio de cena sabendo dividir bem com o outro ator. Vida longa a sua carreira cinéfila! Eu não o conhecia. Tarantino faz dele um vilão para ficar na história do Cinema.

Nesse mesmo capítulo também conhecemos uma jovem judia, que vê toda a sua família ser executada por ordens de Landa. E consegue fugir. Ela é Shosanna Dreyfus (Mélanie Laurent). Mais tarde, já com outra identidade – Emmanuelle Mimieux -, terá um importante papel na luta em matar os nazis. E justamente por ter um Cinema…

Esqueçam o politicamente correto para curtir esse filme. Há cenas que mesmo sanguinárias… fica irresistível não rir. Fica difícil não torcer por esse grupo de homens liderados pelo Tenente Aldo Raine (Brad Pitt). Juntos, ele e seus homens formarão uma Tropa muito especial: Os Bastardos. Ou, algo como os Sacanas Sem Lei. Porque trabalharão na clandestinidade. Para essa missão, um fator era essencial: de serem judeus. Pois a missão era matar os alemães nazistas sem dó, nem piedade. E fariam isso em solo francês.

Aldo, por descender de apaches, vai mais longe nessas execuções. Exige de seu grupo, o escalpo de todo nazi que matarem. Cada um já terá como tributo 100 escalpos. Assim, eles partem. Espalhando seus modus operandi entre os nazis. E para aquele que deixam sair vivo, justamente para espalhar o que fazem, deixam algo de lembrança…

Ao ficarem sabendo que um oficial alemão fora preso por matar treze oficiais da Gestapo, vão resgatá-lo. Ele é o Sargento Hugo Stiglitz (Til Schweiger). Ficando mais um nesse inusitado grupo. Se o Sargento Stiglitz gosta de degolar… O Sgt. Donny Donowitz “O Urso Judeu” (Eli Roth) – usa um bastão de baseball como arma para trucidar os nazis.

Paralelo a isso, da Inglaterra, partiria a Operação Kino. À frente dela, estaria o Tenente Archie Hicox (Michael Fassbender). Winston Churchill (Rod Taylor) está presente nessa convocação. O objetivo dessa missão seria explodir um cinema onde estaria toda a cúpula do III Reich. Seria a pré estréia do filme do Goebbels (Sylvester Groth): ‘Orgulho da Nação’. Sobre um feito do jovem Fredrick Zoller (Daniel Brühl).

Zoller ao se encantar por Emmanuelle, tenta convencer Goebbels a transferir a sessão para o cinema dela. Dando a ela a chance de eliminar a todos de uma vez: colocando fogo em seu próprio cinema. Sendo o seu cinema bem menor, facilitaria aos planos da Operação Kino. Acontece que ela não sabia que teria essa ajuda em seu plano. Essas coincidências do destino… Ou seriam viradas do destino!? Enfim, parecia que viria a calhar. Mas…

Hicox, a princípio, teria a colaboração direta da agente dupla Bridget von Hammersmark (Diane Kruger), e também da equipe de Aldo. Ela é uma notória atriz alemã. Ciente da avant première, foi quem passou a idéia para a Operação Kino.

Bridget e Emmanuelle também vestem a camisa dos Bastardos: de querer exterminar com os maiorais nazistas. E são ótimas as suas atuações. Destaque para as cenas que ficam cara a cara com o Coronel Landa. Bem, ainda acho que Tarantino deve a nós, mais filmes com mulheres como mostrou nesse. Elas foram brilhantes!

Assim, com o supra sumo de matar toda a nata da ‘raça pura’, incluindo o Hitler… Tarantino consegue nos manter atentos até o final. Filmaço! De querer rever esse longo e sensacional filme! A trilha sonora é espetacular! Uma palinha:

Valeu Tarantino! Que venha logo o próximo!

Por: Valéria Miguez (LELLA).

Bastardos Inglórios (Inglourious Basterds). 2009. EUA. Direção e Roteiro: Quentin Tarantino. +Cast. Gênero: Drama, Guerra. Duração: 153 minutos.

Après deux mois de siège,52 ans avant notre ère, Vercingetorix capitule à Alésia le 27 septembre. Les Gaulois sont vaincus et la Gaule est intégrée à l’ empire romain.

Selon Pierre Lance (« Alésia, un choc de civilisations »), « la défaite d’Alésia est une allégorie qui restitue l’image de toutes les défaites gauloises, tant militaires qu’idéologiques, jusqu’à 1940 inclusivement, mais qui, plus encore, symbolise toutes les défaites du Celte de toujours devant une « civilisation de l’artifice » et une « religion du système » qui, depuis plus de vingt siècles, trahissent toute espèce de nature et de réalité.

C’est la défaite de l’individualiste devant le collectivisme, du régionaliste devant le centralisme, du panthéiste devant le monothéisme, du spiritualiste devant le matérialisme, de l’Occidental devant l’orientalisme, du villageois devant la mégapole, du citoyen devant la bureaucratie, du créateur devant le technocrate, de l’artisan devant le robotisme, de la maison individuelle devant le grand ensemble … Que sais-je encore ! Bref, c’est la défaite de l’homme libre devant toutes les formes de tyrannie : politique, économique, spirituelle. En un mot c’est la défaite de l’Esprit.

C’est dire que cette défaite est celle de tous les hommes. Et c’est pourquoi elle exige la revanche sans laquelle on pourrait désespérer de l’avenir de l’humanité. (…)

Aujourd’hui, nous voyons s’élaborer de grands blocs humains dont certains dirigeants rêvent manifestement d’imposer leur loi à toute la planète, soit au nom d’idéologies ou de religions totalitaires, soit pour le seul goût du pouvoir, ou bien encore mus par un mélange de tout cela. Les hommes libres doivent donc, plus que jamais, se préparer à défendre, envers et contre tous, le droit sacré des individus et des peuples à disposer d’eux-mêmes, et, dans toute l’Histoire, aucun peuple ne sut mieux en affirmer les principes et en jeter les bases que nos ancêtres les Gaulois. »

—————————————————————————————-

Was 1979 that good? These two tracks mention it so it must have been pretty banging. I can just imagine my parents being in their early 20’s and wearing cool disco clothes…

Pase Rock – So Fucking Disco

Revanche – 1979 It’s Dancing Time (Kotey Edit)

REVANCHE DA MULHERADA!!

Depois de tantos e-mails machistas pela net… eis a revanche das mulheres:

CORAÇÃO DE MULHER É IGUAL CIRCO:
Sempre tem lugar para mais um palhaço…

O QUE SE DEVE DAR A UM HOMEM QUE PENSA QUE TEM TUDO?
Uma mulher para ensiná-lo como funciona!

POR QUE AS ARANHAS VIÚVAS-NEGRAS MATAM O MACHO DEPOIS DA CÓPULA?
Para acabar com o ronco antes que ele comece

POR QUE OS HOMENS QUEREM CASAR COM VIRGENS ?
Porque eles não suportam críticas! (ótima)

COMO SE CHAMA UM HOMEM INTERESSANTE NO BRASIL?
Turista.

POR QUE DEUS CRIOU O HOMEM ?
Porque vibradores não cortam grama. (ótima)

POR QUE MUITAS MULHERES FINGEM O ORGASMO ?
Porque muitos homens fingem as preliminares.

POR QUE APENAS 10% DOS HOMENS VÃO PARA O CÉU?
Porque se todos fossem, seria o inferno!

QUAL A DIFERENÇA ENTRE HOMENS E PORCOS ?
Porcos não viram homens quando bebem.

POR QUE OS HOMENS NA CAMA SÃO COMO COMIDA DE MICROONDAS?
30 segundos e já está pronto! o pior é que mais trinta segundos já esfriam novamente…

QUAL O NOME DA DOENÇA QUE PARALISA AS MULHERES DA CINTURA PRA BAIXO?
Casamento

O QUE ACONTECEU À MULHER QUE CONSEGUIU ENTENDER OS HOMENS?
Ela morreu de tanto rir e não teve tempo de contar a ninguém.

POR QUE É QUE OS HOMENS TÊM A CONSCIÊNCIA LIMPA?
Porque nunca a usam… (perfeito)

POR QUE DEUS CRIOU PRIMEIRO O HOMEM, E DEPOIS A MULHER?
Porque as experiências são feitas primeiro com animais e depois com humanos!!! (essa é a melhor revanche)

POR QUE OS HOMENS GOSTAM DE MULHERES INTELIGENTES?
Porque os opostos se atraem! (hahaha)

QUAL O LIVRO MAIS FINO DO MUNDO ?
Tudo o que os homens sabem sobre as mulheres

QUAL A DIFERENÇA ENTRE OS HOMENS E AS FRUTAS?
Um dia, as frutas amadurecem… (essa é ótima!!!!!! kkkkkkkkkkkkkkkkk….)

POR QUE AS PILHAS SÃO MELHORES QUE OS HOMENS?
Porque elas têm pelo menos um lado positivo..

QUAL A SEMELHANÇA ENTRE O HOMEM E O CARACOL ?
Ambos se arrastam, tem chifres, e acreditam que a casa é deles!!! (hahaha)

POR QUE UM HOMEM NÃO PODE TER UM BOM CARÁTER E SER INTELIGENTE AO
MESMO TEMPO?
Porque assim seria mulher !!!

O QUE DEUS DISSE DEPOIS DE CRIAR O HOMEM ?
Creio que posso aperfeiçoá-lo…

POR QUE SÃO NECESSÁRIOS MILHÕES DE ESPERMATOZÓIDES PARA FERTILIZAR UM ÚNICO ÓVULO ?
Porque os espermatozóides são masculinos e se negam a perguntar o caminho!!! (hahaha é isso aí)

QUANDO É QUE UM HOMEM PERDE 90% DE SUA INTELIGÊNCIA?
Quando fica viúvo! (rsrsrsrsrrsrsrrsrrsrs)

(ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΑΠΟ 10/09/2009)

Μετά τα άτυχα τελευταία αποτελέσματα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, οι Έλληνες διανομείς ταινιών αποφάσισαν, αυτή την εβδομάδα, να κατεβάσουν τη δική τους ενδεκάδα, όχι στα γήπεδα όμως αλλά στους κινηματογράφους!

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της “Έβδομης Τέχνης”, η σύνθεση της ομάδας έχει ως εξής:

-Τερματοφύλακας ο Ρίκι απ’ τη Γαλλία, ένα ιπτάμενο μωρό, αν καταφέρουν να του βγάλουν δελτίο, γιατί οι κανονισμοί δεν είναι σαφείς στο αν επιτρέπονται ποδοσφαιριστές με… φτερά!

-Στην άμυνα δυο έμπειροι ποδοσφαιριστές, ο 78χρονος πρώην πωλητής μπαλονιών Καρλ Φρέντρικσεν, που όμως απουσιάζει στη Νότια Αμερική με το ιπτάμενο σπίτι του κι ένας βετεράνος συνδικαλιστής των Wobblies , ακόμα μεγαλύτερος σε ηλικία, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Μαζί τους η γριά μάγισσα Γκάνους, που κινδυνεύει συνεχώς με αποβολή επειδή μοιράζει όλη την ώρα κατάρες σε αντιπάλους και διαιτητές, και ο νταβατζής Αλεξ απ’ την Αυστρία, αρκεί προηγουμένως να τελειώσει με τη ληστεία μιας τράπεζας που ετοιμάζει.

-Στο κέντρο του γηπέδου ο ταξιτζής Κάλεντ απ’ το Αφγανιστάν, που σέρνει κι ένα μωρό μαζί του-το βρήκε παρατημένο μέσα στο ταξί-, ένας ζιγκολό απ’ το Λος Άντζελες, αν του αφήσουν δυνάμεις οι πελάτισσές του και ο σταρ της ομάδας, ο ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου αυτοπροσώπως, αν και τελευταία αντιμετωπίζει κάποια προβληματάκια με τον αντικαπνιστικό νόμο του Αβραμόπουλου…

-Στην επίθεση ένας νεαρός οπαδός των αγώνων αυτοκινήτων, που όμως φοβάται μην τού ρθει κάνα αυτοκίνητο στο κεφάλι, ένας Βραζιλιάνος-φυσικά- απ’ τη φυλή Γκουαράνι του Αμαζονίου και μια έκπληξη: Μια πάνινη κούκλα με το νούμερο 9, μεγάλο ταλέντο!

Αναπληρωματικοί δεν υπάρχουν, ας ελπίσουμε τις επόμενες εβδομάδες να έχουμε πλήρη δεκαεξάδα…

-Όσο για τον προπονητή υπάρχει πρόβλημα… Λόγω της ρήξης των Ελλήνων σκηνοθετών με το ΥΠΠΟ, στο οποίο υπάγεται και ο αθλητισμός, κανένας προπονητής δεν δέχτηκε να αναλάβει, για λόγους αλληλεγγύης… Είναι και ο Σαμαράς- ο Υπουργός Πολιτισμού, όχι ο ποδοσφαιριστής- απασχολημένος με τις εκλογές… Σύμφωνα όμως με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες έχουν ξεκινήσει επαφές με τον Κεν Λόουτς, μάνατζερ του Ερίκ Καντονά και ο Γάλλος βετεράνος αναμένεται να έρθει σε λίγες εβδομάδες…

Στα σοβαρά τώρα, την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε εννέα πρεμιέρες, αυτήν ένδεκα, συνολικά δηλαδή είκοσι νέες ταινίες σε μισό μήνα… Μα δεν θέλουν να βλέπει ο κόσμος τις ταινίες τους;

Οι νέες ταινίες της εβδομάδας συνοπτικά:

•9 Μια κουρελιασμένη πάνινη κούκλα, μαζί με 8 άλλα παρόμοια όντα, αντιμετωπίζει σ’ έναν κατεστραμμένο κόσμο μια τεράστια καταστροφική μηχανή.
Animation του Σέιν Άκερ, υπό την υψηλή επίβλεψη του Τιμ Μπάρτον, που απευθύνεται περισσότερο σε μεγάλα παιδιά και ενήλικες.
•ΒΛΕΠΩ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΣΟΥ 4 -3D Μια παρέα εικοσάρηδων προσπαθεί να ξεγελάσει τον θάνατο, που επιμένει να διεκδικεί τις ζωές τους ξανά και ξανά…
Η τελευταία ταινία της σειράς «Final Destination», για τους φαν των θρίλερ αυτού του είδους…
•Η ΓΗ ΤΩΝ ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ Στην περιοχή Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ της Βραζιλίας οι ιθαγενείς Γκουαράνι κατασκηνώνουν στις φυτείες και διεκδικούν πίσω τη γη τους από τους λευκούς γαιοκτήμονες.
Μια όμορφη και συγκινητική ταινία, με οικολογικά μηνύματα, από τον Ιταλοχιλιανό σκηνοθέτη Μάρκο Μπέκις.
•ΖΙΓΚΟΛΟ Ένας γυναικοκατακτητής, εγκατεστημένος στην πολυτελή βίλα μιας γοητευτικής και πετυχημένης δικηγόρου, γνωρίζει μία όμορφη και έξυπνη γκαρσόνα, που όμως έχει δεσμό με έναν επιχειρηματία αλλά και με έναν κληρονόμο.

Ο Άστον Κάτσερ προσπαθεί να πείσει ότι είναι κάτι παραπάνω από άντρας της Ντέμι Μουρ…
•ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ Μια τραπεζική υπάλληλος θα πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό της για να απαλλαγεί από την κατάρα μιας ηλικιωμένης γυναίκας.

Ο Σαμ Ράιμι επιστρέφει στο είδος των ταινιών που τον καθιέρωσαν, η έμπνευση όμως δεν φαίνεται να τον ακολουθεί….
•ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ Ένας ταξιτζής βρίσκει στο πίσω κάθισμα του ταξί του ένα εγκαταλειμμένο από τη μητέρα του μωρό. Ύστερα από πολλές, χωρίς αποτέλεσμα προσπάθειες να βρει τη μητέρα, ο ταξιτζής αρχίζει να σκέφτεται να υιοθετήσει το μωρό.
Μια ενδιαφέρουσα σάτιρα του Αφγανού Μπάρμακ Ακράμ.
•ΨΗΛΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ Ένας ηλικιωμένος κι ένα παιδί ταξιδεύουν μ’ ένα ιπτάμενο σπίτι, κρεμασμένο από χιλιάδες μπαλόνια, προς τα άγρια τοπία της Νότιας Αμερικής.
Το πρώτο 3D animation της Pixar, ταινία έναρξης του τελευταίου Φεστιβάλ των Καννών.
•REVANCHE Ο μαστρωπός Αλέξ και η πόρνη Ταμάρα ληστεύουν μια τράπεζα σ’ ένα μικρό χωριό στην εξοχή, με στόχο να μπορέσουν ν’ αλλάξουν ζωή.

Μια ταινία για την αγάπη, τη θλίψη, τον πόνο, την εκδίκηση, την επιθυμία, τη μοναξιά, τη στοργή και τον οίκτο στη σύγχρονη Δύση από τον Αυστριακό σκηνοθέτη Γκετς Σπίλμαν.
•RICKY: ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΕΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ Η Κέιτι και ο Πάκο αποκτούν ένα ασυνήθιστο μωρό, τον Ρίκι, πού βγάζει φτερά στην πλάτη του και αρχίζει να… πετάει!

Μια περίεργη -και αμφιλεγόμενη- ταινία του Φρανσουά Οζόν (Η πισίνα, 8 γυναίκες) .
•Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΥΠΝΟΣ-ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου προσλαμβάνεται για να διαλευκάνει την υπόθεση εκβιασμού της άτακτης κόρης ενός στρατηγού.
Το νουάρ αριστούργημα του Χάουαρντ Χοκς, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ, με το θρυλικό ζευγάρι Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ-Λορίν Μπακόλ, σε επανέκδοση.
•THE WOBBLIES-Α’ ΠΡΟΒΟΛΗ Μέλη των “Wobblies”, του πρώτου ταξικού συνδικάτου στις ΗΠΑ, που συγκέντρωσε στους κόλπους του τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια της εργατικής τάξης, αφηγούνται, στα βαθιά τους γεράματα, τις συγκλονιστικές τους εμπειρίες…
Το ντοκιμαντέρ, του 1979, των Στιούαρτ Μπερντ και Ντέμπορα Σάφερ σε Α’ προβολή στην Ελλάδα.

Καλή κινηματογραφική εβδομάδα!

]]> http://evdomos.wordpress.com/2009/09/10/revanche/ Thu, 10 Sep 2009 15:30:25 +0000 7ος http://evdomos.wordpress.com/2009/09/10/revanche/

REVANCHE

ΑΥΣΤΡΙΑ-2008-121′

Σκηνοθεσία: Götz Spielmann

Ηθοποιοί: Johannes Krisch, Irina Potapenko, Michael-Joachim Heiss, Andreas Lust, Hanno Poschl, Ursula Strauss

Μια σκηνή στη φύση. Όψιμο καλοκαίρι. Μια μικρή λίμνη στο δάσος. Κανένας άνθρωπος.
Όχι πολύ μακριά, υπάρχει ένα νεόχτιστο σπίτι, όπου κατοικεί ένα ζευγάρι: ο Ρόμπερτ και η Σουζάν. Ζουν μια συνηθισμένη ζωή, όπως πολλοί άλλοι άνθρωποι.
Την ίδια στιγμή στη Βιέννη: νυχτερινή ζωή, ο κόσμος της πορνείας.
Οι περισσότεροι κάνουν δουλειές, που μόλις και μετά βίας τους επιτρέπουν να τα βγάλουν πέρα., όπως ο Άλεξ και η Ταμάρα, οι οποίοι θέλουν να ξεφύγουν απ’ αυτή την κατάσταση, αλλά πρώτα χρειάζονται λεφτά.
Ο Άλεξ καταστρώνει ένα σχέδιο για να ληστέψει μια τράπεζα, που βρίσκεται σ’ ένα μικρό χωριό στην εξοχή… εκεί, όπου οι ζωές όλων αυτών των ανθρώπων θα αλλάξου, πολύ πιο δραστικά απ’ ότι οι ίδιοι θα μπορούσαν να φανταστούν!
Ύστερα, θα έρθει το φθινόπωρο, όπως κάθε χρονιά.

SITE :http://www.revanche.at/

TO TRAILER ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Διακρίσεις

Υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας 2009
Βραβείο FIPRESCI Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, Φεστιβάλ Παλμ Σπρινγκς 2009
Βραβείο Label Europa Cinemas, Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας, Φεστιβάλ Βερολίνου 2008
Μεγάλο Βραβείο (Diagonale), Αυστρία 2008
Ειδική μνεία, Φεστιβάλ Όλντενμπουργκ 2008

Σχόλια από τον Γκετς Σπίλμαν

Το θέμα της ταινίας

Είναι για την εκδίκηση; Είναι για τη συμφιλίωση; Την αναζήτηση της ταυτότητας; Όλες αυτές είναι απλές προτάσεις, που στην πραγματικότητα δεν σημαίνουν κάτι. Δεν είναι αυτός ο τρόπος που δουλεύω. Το «Revanche» είναι μια ιστορία κι όχι μια θεωρία ενισχυμένη από εικόνες. Οι ταινίες μου προσπαθούν να διεισδύσουν στα θεμέλια της ζωής, όχι με το να επικεντρώνονται στο κοινωνικό πλέγμα, αλλά στα υπαρξιακά ερωτήματα. Αυτό είναι το πάθος μου, αυτό πυροδοτεί την περιέργειά μου και μου δίνει ώθηση: να εντοπίζω την ουσία της ζωής, το βαθύ της νόημα. Πέρα και πίσω από τις οδυνηρές καταστάσεις που διαδραματίζονται στις ταινίες μου, υπάρχει μια θεμελιώδης σπίθα αισιοδοξίας – η πεποίθηση ότι η ζωή δεν είναι ένα λάθος.

Συναισθήματα

Το «Revanche» είναι ένα συναισθηματικό έργο, όπως οι υπόλοιπες ταινίες μου. Οι χαρακτήρες βρίσκονται σε μια διαρκή κατάσταση αναζήτησης, εμπνέονται από υποσυνείδητα συναισθήματα αγάπης, θλίψης, εκδίκησης, επιθυμίας, μοναξιάς, στοργής και οίκτου. Μου αρέσουν οι συναισθηματικές ταινίες, αλλά μισώ τις κακόγουστες και δακρύβρεχτες ταινίες, γιατί είναι χειριστικές και απομακρύνουν το θεατή απ’ την πραγματικότητα. Τα συναισθήματα δεν είναι το αντίθετο της διαυγούς σκέψης.

Τα κόκκινα φανάρια-πορνεία

Πίσω απ’ τις σκηνές στην περιοχή με τα κόκκινα φανάρια, τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το κέρδος, πώς θα μαζευτούν μικροποσά από δω κι από κει ή πώς μπορούν να βγουν «χοντρά» λεφτά. Τα υπόλοιπα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Αυτή είναι η ουσία της κοινωνίας μας, της κοινωνίας που δημιουργήσαμε και στην οποία ζούμε. Κι αυτό είναι το βασικό πρόβλημα. Η περιοχή με τα κόκκινα φανάρια είναι απλά η συμπυκνωμένη εκδοχή του πολιτισμού μας. Πόρνες πουλούν τα σώματά τους και πολλοί «επιτυχημένοι» άνθρωποι πουλούν τις συνειδήσεις τους. Έχουν κερδίσει το σεβασμό της κοινωνίας, ενώ στην πραγματικότητα είναι οι μεγαλύτερες πόρνες, γιατί δρουν περισσότερο από απληστία παρά από ανάγκη. Αντί να κακομεταχειρίζονται τον εαυτό τους, κακομεταχειρίζονται άλλους, το περιβάλλον και τον κόσμο.

Η φύση στο «Revanche»

Αυτή είναι η πρώτη μου ταινία, εδώ και πολύ καιρό, που η φύση παίζει ρόλο-κλειδί. Τα δάση, η απόμερη λίμνη, αλλά και το φως και ο καιρός, όλα αυτά είναι σημαντικά στοιχεία της ταινίας. Το «Revanche» ξεκινάει με ορμή, με μια δυνατή πλοκή και σταδιακά ρέει μέσα σε ένα είδος σιωπής, μιας ισχυρής σιωπής, ελπίζω. Στο μυαλό μου, η φύση αντιπροσωπεύει τη σιωπή πίσω από τις διενέξεις. Όχι σαν ένα ειδυλλιακό καταφύγιο, αλλά σαν μια δύναμη, μια ενέργεια με τη δική της τρομερή ευφυΐα.

Η μοναξιά των χαρακτήρων

Η μοναξιά είναι πιθανώς ένα αναπόσπαστο κομμάτι της μοντέρνας ζωής, εντούτοις τη θεωρώ μια ψευδαίσθηση. Πάντα διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από τον υπόλοιπο κόσμο και έτσι εξαπατόμαστε. Ο διαχωρισμός είναι απλά μια εφεύρεση της φαντασίας μας, γιατί με διάφορους τρόπους βρισκόμαστε σε συνεχή και άμεση αλληλεπίδραση με ένα μεγαλύτερο σύνολο. Η μοναξιά είναι ίδιον της περιορισμένης μας συνειδητοποίησης κι όχι της ίδιας της ζωής. Ο γέρος άντρας φαίνεται να είναι ο πιο μοναχικός χαρακτήρας, αλλά νομίζω ότι νιώθει λιγότερη μοναξιά απ’ τους υπόλοιπους. Έχει μια ξεκάθαρη ταυτότητα, διατηρεί την πίστη του και δε φοβάται το θάνατο.

Μοιραία περιστατικά – Συμπτώσεις

Δεν πιστεύω στις συμπτώσεις. Η σύμπτωση είναι κάτι που η νοημοσύνη μας δεν μπορεί να καταλάβει. Βλέπουμε μόνο κομμάτια του όλου και ποτέ ολόκληρη την εικόνα. Αυτή είναι η πρόκληση στην αφήγηση: να πάρεις τη «σύμπτωση» που θέτει την ιστορία σε κίνηση και να την ενσωματώσεις και συμπυκνώσεις στο σενάριο με τέτοιο τρόπο, που να αναδυθεί σε ένα βαθύτερο πλαίσιο στο τέλος. Η μυθολογία είναι μια ανεξάντλητη πηγή για το συγκεκριμένο θέμα.

Η φόρμα της ταινίας

Η δουλειά με τον καμεραμάν Μάρτιν Γκσλαχτ ήταν διαισθητική, ακριβής, χωρίς πολλές συζητήσεις κι αναλύσεις. Πριν ξεκινήσουμε, δεν αναλύουμε πολύ τις σκηνές και τα διάφορα τεχνικά θέματα, αντίθετα μιλάμε για την ιστορία, τα κρυμμένα νοήματα, τη φορμαλιστική σύλληψη της ταινίας, το ρυθμό, το στιλ. Σκεφτόμαστε αυτά τα στοιχεία στην κάθε τους λεπτομέρεια και όταν φιλμάρουμε, μπορούμε να δουλέψουμε διαισθητικά και με ακρίβεια. Θέλω να γυρίζω ταινίες που δεν χειρίζονται τον θεατή με τα εφέ τους. Το στιλ, η φόρμα των ταινιών μου, που είναι κάτι πάνω στο οποίο δουλεύω συνεχώς, στοχεύει στη σαφήνεια και στην απλότητα. Αυτό ίσως δεν ακούγεται πολύ θεαματικό, αλλά είναι δύσκολο να γίνει και πιστεύω ότι κρύβει μεγάλη δύναμη. Πιστεύω ότι η φόρμα της ταινίας βρίσκεται στην ατομικότητα και η ατομικότητα είναι πηγή της αληθινής ομορφιάς.

Δουλεύοντας με τους ηθοποιούς

Πιστεύω ότι οι ηθοποιοί είναι άψογοι όταν συνδυάζουν τη ζωντάνια με την ακρίβεια. Προσπαθώ να καθοδηγώ τους ηθοποιούς μου προς αυτή την κατεύθυνση. Μεταξύ τους διαφέρουν όλοι, ο καθένας τους έχει τη δική του προσέγγιση. Γι’ αυτό το λόγο, δεν έχω μια συγκεκριμένη μέθοδο, αλλά διαφορετικές.

Προετοιμασίες

Η Ιρίνα Ποταπένκο πέρασε μερικά βράδια ινκόγνιτο σε ένα μπορντέλο, ήπιε σαμπάνια με τους πελάτες, χόρεψε πάνω σε στύλο, ήρθε σε επαφή με τη δουλειά. Ο Αντρέας Λουστ πέρασε σχεδόν μια βδομάδα στο αστυνομικό τμήμα του Γκφελ, έκανε αλκοτέστ, εξασκήθηκε στο σημάδι και έμαθε πολλά για τους αστυνομικούς και τον τρόπο ζωής τους. Ο Γιοχάνες Κρις πέρασε αρκετά βράδια οδηγώντας στην πόλη μαζί μ’ έναν οδηγό μπορντέλου. Οι ηθοποιοί ενσωμάτωσαν αυτή τη γνώση στην ιστορία, με αποτέλεσμα να υποδύονται πιο φυσικά και πιο αυθεντικά το ρόλο τους.

Το «ευτυχισμένο τέλος» της ταινίας

Η ταινία μου δεν έχει ευτυχισμένο τέλος. Για ποιο λόγο άλλωστε; Παρά τα φοβερά πράγματα που συμβαίνουν τον κόσμο, παρά τα προβλήματα και τις διενέξεις, πιστεύω ότι η ζωή είναι ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι. Γι’ αυτό ενδιαφέρομαι μόνο για την τέχνη που είναι «επικυρωμένη» απ’ τη ζωή. Η ζωή δίνει δύναμη στην τέχνη.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Δοσμένο με διεισδυτικότητα το υποψήφιο αυτό για το ξενόγλωσσο Οσκαρ αυστριακό δράμα γύρω από την αγάπη, τη θλίψη και την εκδίκηση.

Ενας ακόμη σκηνοθέτης-σεναριογράφος, ο Γκετς Σπίλμαν, προστίθεται στους Μίκαελ Χάνεκε και Ούλριχ Σάιντλ, τους δύο άλλους σύγχρονους Αυστριακούς σκηνοθέτες που μέχρι τώρα γνωρίσαμε έξω από τη χώρα τους. Πρόκειται για μια ταινία γύρω από τα συναισθήματα, τον έρωτα, τη θλίψη, την εκδίκηση, με έντονα τα στοιχεία της αρχαίας τραγωδίας – ο Σπίλμαν είναι ήδη γνωστός στη χώρα του για τη θεατρική δουλειά του.

Ο Αλέξ, τσιράκι ενός νταβατζή στη Βιέννη, διοργανώνει μια ληστεία, συνοδευόμενος από την Ταμάρα, μια Ουκρανή πόρνη με την οποία είναι ερωτευμένος, με στόχο να μπορέσουν ν’ αλλάξουν ζωή. Η ληστεία πετυχαίνει, στην προσπάθειά τους όμως να διαφύγουν η Ταμάρα σκοτώνεται από έναν αστυνομικό, τον Ρόμπερτ. Συγκλονισμένος, ο Αλέξ καταφεύγει στην επαρχία όπου ζει ο Ρόμπερτ και αρχίζει να τον παρακολουθεί, με σκοπό να εκδικηθεί.

Ο Σπίλμαν φτιάχνει απλές, σκηνοθετημένες με λεπτομέρεια στην εικαστική τους πλευρά, σκηνές, για να φτιάξει το ρομαντικό, βουτηγμένο στην ατμόσφαιρα τού νουάρ, δράμα του. Δράμα εκδίκησης που συνδυάζει την ατμόσφαιρα του «Ιακωβιανού δράματος» με εκείνη της αρχαίας τραγωδίας, δοσμένο με σιγουριά και έμπνευση. Με τον Σπίλμαν να χρησιμοποιεί τους χώρους (την αυστριακή επαρχία, μια λίμνη κοντά στο δάσος) αλλά και τις εποχές (το καλοκαίρι, το χειμώνα), για να δημιουργήσει τη σωστή ατμόσφαιρα αλλά και να σχολιάσει τους χαρακτήρες. Στις αρετές της ταινίας και οι πολύ καλές ερμηνείες, ιδιαίτερα του Γιοχάνες Κρις στο ρόλο του Αλέξ.

ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΓΙΟΣ-ΤΑ ΝΕΑ

Όσο οι δυτικές κοινωνίες κλείνονται στο καβούκι τους και ασφυκτιούν τόσο εμφανίζονται μεμονωμένοι και απελπισμένοι καλλιτέχνες που καταγράφουν αυτόν τον επιθανάτιο ρόγχο… Και στο φιλμ «Revanche» του Γκετζ Σπίλμαν έχουμε άλλη μια μικρή έκπληξη από τον αυστριακό κινηματογράφο. Ένα φιλμ που οι ζωές διαφορετικών ανθρώπων – μια πόρνη με τον εραστή της κι ένας αστυνομικός με τη γυναίκα του- συναντώνται, αλληλοκαταστρέφονται με το αυστριακό τοπίο να διαδέχεται τη μία εποχή μετά την άλλη σαν να μην έχει συμβεί τίποτα- ή μήπως όντως δεν συνέβη τίποτα; Ένα φιλμ για την εκκωφαντική σιωπή του πόνου και της μοναξιάς στη χορτάτη Δύση…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΥΡΑΣ-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Πέρα από τις οδυνηρές καταστάσεις που διαδραματίζονται στην ταινία μου, υπάρχει μια σπίθα αισιοδοξίας: η θεμελιώδης πεποίθηση ότι η ζωή δεν είναι ένα λάθος». Αυτή την πεποίθηση εικονογραφεί άριστα ο Αυστριακός σκηνοθέτης Γκετς Σπίλμαν στη «Revanche», που πραγματεύεται την απώλεια, την ενοχή, την εκδίκηση και τη μοναξιά.

Ο Αλεξ, που κάνει μικροδουλειές σε ένα μπορντέλο της Βιέννης και είναι ερωτευμένος με μια Ουκρανή πόρνη, σχεδιάζει τη ληστεία μιας τράπεζας. Η επιχείρηση καταλήγει σε τραγωδία: την ώρα που ο Αλεξ και η φίλη του προσπαθούν να διαφύγουν με ένα κλεμμένο αυτοκίνητο, η σφαίρα ενός αστυνομικού, που βρέθηκε τυχαία στην περιοχή, εξοστρακίζεται και σκοτώνει την κοπέλα.

Ο Σπίλμαν υποσκάπτει μεθοδικά το θρίλερ. Σκηνοθετεί με ρεαλισμό και χαμηλούς τόνους, εμφανίζοντας ένα ψυχολογικό δράμα που είναι εξαιρετικά συμπαγές. Στη ζωή των ηρώων του τίποτα δεν πάει καλά. Κι όμως, η ζωή δεν είναι λάθος. Ο Σπίλμαν επιμένει, χωρίς να ηθικολογεί, και οδηγεί τον Αλεξ σε ένα μαρτύριο. Τον παρακολουθεί να εκτροχιάζεται σε έναν κατήφορο και στη συνέχεια τον παρατηρεί προσεκτικά. Η φυγή του Αλεξ από την πόλη (το καταφύγιό του στο δάσος δίπλα σε μια λίμνη και στο παλιό σπίτι του παππού) είναι σαν μια καταβύθιση στην ψυχή του. Η απελπισία για τον χαμό της φίλης του δίνει τη θέση της στην επιθυμία για εκδίκηση και αυτή με τη σειρά της σε μια γαλήνια θλίψη.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ-LIFO

Υποψήφια για Όσκαρ ταινία από την Αυστρία, από έναν σκηνοθέτη που διαφοροποιείται από το αφαιρετικό stylized κοινωνικό-πολιτικό σχόλιο των συμπατριωτών του Μίκαελ Χάνεκε και του Ούλριχ Σάιντλ, κάνοντας μια συναρπαστική ταινία εκδίκησης και συγκίνησης, που μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα σε ένα θρίλερ χαρακτήρων στο πρώτο μέρος και το υπαρξιακό δράμα της καθημερινότητας στο δεύτερο. Πρόκειται για την ιστορία του Άλεξ, που δουλεύει για «βρόμικα» αφεντικά στη Βιέννη, και της Ταμάρα, μιας πόρνης από την Ουκρανία. Το σχέδιό του είναι να ληστέψει μια τράπεζα για να ξεφύγουν, αλλά ένας αστυνομικός, ο Ρόμπερτ, βρίσκεται στο σημείο εκείνο και πυροβολεί προς το αυτοκίνητό τους, σκοτώνοντας τη γυναίκα. Ο απαρηγόρητος Άλεξ αφήνει το πτώμα σε ένα ξέφωτο και βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι του παππού του. Περνάει καιρός και συναντά τον Ρόμπερτ, ο οποίος καταφεύγει στο δάσος όποτε θέλει να βρει λίγη ηρεμία. Ο Άλεξ παρακολουθεί αυτόν και τη σύζυγό του. Ο Σπίλμαν ξέρει να αναπτύσσει το θέμα την πόλη στη φύση με ψυχολογικές αποχρώσεις, επαναφέροντας ή ενεργοποιώντας τα δυνατά συναισθήματα τις κατάλληλες στιγμές. Από τις πιο ολοκληρωμένες εκπλήξεις της χρονιάς.

This is the second part (first part here) of a list that was initially conceived back in January. Since then it has been revised to include most of the titles I didn’t manage to see until later on, so as to ensure that those later releases were also given a chance. While managing to (just about) condense the list into twenty films, there are a number of films from last year that are also worthy of mention despite not making the cut:

Dear Zachary – Heartbreaking, terrible evil, is bound to make you cry.
Tôkyô! – Colourful, metropolitan, three unique slices of Tokyo life.
The Class – Bold, boisterous, the joys of opening up young minds.
Flame & Citron - War, intrigue, and the unstoppable breeding of mistrust.
Everything is Fine – Greyish land, crippling grief,  and bubbling teenage angst.
A Complete History of My Sexual Failures - Narcissistic, hilarious, untrue.
The Headless Woman – Slow, subtle, a dream-like portrait of self-destruction.
Speed Racer – Garish, sensational, like dusty Sunday morning cartoons.

Above are the eight honourable mentions that I believe to be worthy of… mention. Unfortunately, it’s been so long since I’ve seen most of them that they’ve simply been condensed into single sentence summations for now.  Though please feel free to add your own. Now, back to the rest of the list. Enjoy, and be sure to look out for the 2009 edition of this list which should be posted around January/February of next year.

10. Wendy and Lucy | Kelly Reichardt

Montana-born actress Michelle Williams has come a long way since her career-propelling turn on the hit teenage drama Dawson’s Creek. That was ‘98, and a bold move for a young actress who had already made her screen debut. As with many other young talents however, the stability of a six-season run on such a popular primetime show proved to be priceless. Since then Williams has made some… [MORE]

09. Flight of the Red Balloon | Hou Hsiao-Hsien

It’s always interesting to watch talented filmmakers move away from their native land to create in a new environment. Seasoned director Hou Hsiao-Hsien was born in China, grew up in Taiwan yet has also made films in Japan. Voyage du Ballon Rouge or Flight of the Red Balloon is his first film set and shot outside Asia and is inspired by Albert Lamorisse’s 1956 classic Le Ballon Rouge. Many words… [MORE]

08. Doubt | John Patrick Shanley

John Patrick Shanley’s Doubt is a film about faith and about uncertainty. Historically, the idea of doubt has been regarded very differently by those of faith, often both as a sin and as a virtue. Friedrich Nietzsche once wrote that “Christianity has done its utmost to close the circle and declare even doubt to be a sin.” which can be seen in the poetry of Frederick William Faber; “For right is right, since God is God, … [MORE]

07. Revanche | Götz Spielmann

Götz Spielmann’s Revanche is named after the French word for “revenge”, and one would be hard-pressed to find a single word that could better sum up this slick European thriller. We open on the imposing tops of dark green trees reflected in a forest lake as the opening credits come and go, eventually leaving us with the most profound silence and stillness. After a few moments this calm is shattered… [MORE]

06. The Wrestler | Darren Aronofsky

As a concept, Darren Aronofsky’s latest outing The Wrestler is the closest this oft-misjudged director has ever been to conventional cinema, and it works for him. It’s an intelligent move. Not only will the film reassure all those fans of his that were alienated after The Fountain, it will also undoubtedly win western audiences over in the theaters. For what is more American than wrestling after all? The story… [MORE]

05. Synecdoche, New York | Charlie Kaufman

Attempting to explain the premise behind award winning screenwriter Charlie Kaufman’s directorial debut Synecdoche, New York is like rushing to unravel a new roll of sticky tape with stunted fingernails. You think you’ve got it but you never truly have. You scrabble at the most accessible point until you break through, but in your enthusiasm realise that this has only exposed a deeper and stickier layer of… [MORE]

04. Still Walking | Hirokazu Koreeda

Someone recently pointed out to me that 2008 was a year for the family film; not those intended to entertain adults and kids alike but those created to portray the family dynamic in modern society. This is true in a sense, we have been treated to such family-oriented titles as I’ve Loved You So Long, Flight of the Red Balloon and Summer Hours from France alone this year. Then again it is also true… [MORE]

03. In the City of Sylvia | José Luis Guerín

Many tend to forget that film is the only popular medium in which one may tell a story without actually telling it. We forget that our good friend dialogue wasn’t present at the birth of cinema, nor was he expected. These days it seems that the screenplay is a critical step in the production process of a film, rather than an optional one. Works of the cinematic orientation conceived merely from a whispered concept are… [MORE]

02. Milk | Gus Van Sant

It’s taken a long time for Kentucky-born filmmaker Gus Greene Van Sant Junior to step out of his oft-tagged “indie” comfort zone and tackle a project of size. With Milk, the director has not only found his feet in more conventional territory, but also reignited a passion that seemed somehow dampened during his recent efforts. Milk is the story of California’s first openly gay elected official, Harvey Milk, and his… [MORE]

01. The Curious Case of Benjamin Button | David Fincher

Which filmmaker do you believe best represents modern American cinema? Which filmography would you choose, if you could, to represent such a great country and its ever-increasing array of films? It’s a question that I’m sure many have thought about but, of course, there is no concrete answer. There is however a general consensus as to the recognised greats of American cinema and with The Curious Case... [MORE]

Thank you for reading.

Voici le récit d’une aventure aussi inhabituelle qu’arrogante. Un stratège en marketing britannique répondant au nom de Paul McCrudden s’est amusé à comptabiliser le temps qu’il perdait durant chacune de ses interactions avec les marques (files d’attente, lectures des informations, temps d’attente ou de chargement…) pendant 6 semaines.

Il a estimé sa perte de temps du aux marques à 6 000 livres. Histoire de jauger la capacité des marques a écouter ses clients – et pousser le vice jusqu’au bout – Paul a envoyé plus de 50 factures à chacune des marques lui ayant le plus fait perdre sur son temps.

C’est la chaine de snacking Prêt-à-Manger qui a dégainé la plus vite en remboursant Paul, suivi par quelques autres devenu momentanément célèbre.

Pour terminer, Paul a bâti un barème articulé autour du ratio réponse / remboursement et a établi son propre classement.

Une manière amusante – quoi qu’un peu gonflée mais de bonne guerre – de brandir un miroir devant les marques qui se gargarisent des “meilleures relations clients” ou autres indicateurs pipeau…

Pour mieux comprendre ses graphiques, voici celui dédié à sa consommation médias le matin (à gauche) et à ses lunchs (à droite). Grosso modo, on voit à gauche qu’il regarde le plus TFL Tube et Sky News. A droite, les parts du camembert représentent tous les restaurants dans lesquels il se rend.

Finalement, même si le dispositif est amusant, franchement, ça ne sert un peu à rien, mis à part devenir célèbre – marques y compris – pour pas cher et se la péter Zorro du marketing…

Paul bosserait pour les marques les plus “sympas” que ça ne m’étonnerait pas. La campagne de communication pour des marques à l’écoute n’aurait dans ce cas pas coûté grand chose…

Un avis sur la question?

Allez rendre visite à Paul, c’est par ici. Pour regarder ses datas, c’est ici.

Source : Contagious

Revanche

Neues Werk des österreichischen Regisseurs Götz Spielmann: Sein im Rotlicht-Milieu angesiedeltes Drama handelt von Rache, Versöhnung und der Suche nach Identität – emotionales Kino, das geprägt ist von Liebe, Trauer, Sehnsucht, Einsamkeit, Zuneigung und Mitgefühl. Eine Landschaft im späten Sommer: Ein Teich mitten im Wald. Keine Menschen, Stille. In der Nähe ein neugebautes Haus, ein Ehepaar lebt darin – Robert und Susanne. Ein alltägliches Leben, so wie bei vielen anderen auch. Wien, zur selben Zeit: Nächte, Rotlicht, die Welt der Prostitution. Alles hier ist dem Geld, dem Geschäft untergeordnet. Die meisten können mit ihrer Arbeit gerade überleben. Wie Alex und Tamara: Sie eine Prostituierte aus der Ukraine, er der Handlanger vom Chef, zusammen ein heimliches Liebespaar. Alex und Tamara wollen weg aus diesem Leben, doch dazu braucht es Geld. Alex fasst deshalb den Plan, eine Bank zu überfallen, in einer kleinen Stadt am Land. Tamara will dabei sein, er lässt sich überreden. Alles scheint nach Plan zu laufen, doch ein Polizist kommt zufällig dazu: Robert. Er schießt dem flüchtenden Wagen nach und trifft die junge Frau. Verzweifelt lässt Alex sie zurück, in einer Lichtung im Wald. Er taucht bei seinem alten Großvater unter, der lebt dort am Waldrand auf einem kargen Bauernhof. Schweigsam und verschlossen macht Alex sich an die Arbeit, ihm das Holz für den Winter zu machen. Was ihn dabei nie verlässt: sein Schmerz, seine Trauer und der Hass auf den, der Schuld trägt an Tamaras Tod. Ein Teich im Wald ist Roberts Rückzugsort. Dort versucht er das, was geschehen ist, zu begreifen. Alex observiert den Polizisten, spioniert ihm nach, folgt seinen Wegen. Und er lernt Susanne, die Frau des Polizisten, kennen. Das Leben von ihnen allen wird sich durch Tamaras Tod verändern – radikaler als sie ahnen… Infos Darsteller: Johannes Krisch, Irina Potapenko, Ursula Strauss Regie: Götz Spielmann

Et voila ce que ca donne quand on regarde trop les dessins animés ! Les réalisateur de Transformers 2: La Revanche se sont trompés et ont confondus Transformers et Power Rangers… Le premier épisode était pourtant plutôt bien mais la revanche des gros méchant comporte tout de même quelques détails, comment dire… ennuyeux.

Tout d’abord, le commencement. “Pssst ! C’est le film qui commence ou c’est une bande annonce ?” “Je comprends rien ! C’est qui les méchants, c’est qui les gentils ?” “Il ce passe quoi là ?”
Et après 10 minutes de lutte à essayer de déchiffrer les images qui défilent on se dit que si ils pouvaient passer à autre chose ça ne serait pas plus mal.

Ensuite au cours du film on remarque que les robots mettent beaucoup plus de temps a se transformer que dans le 1 (1/2 seconde dans le 1 tandis que dans le 2 on patiente bien 1 minute entière à attendre que le camion devienne homme, façon de parler).

Les effets sonores sont omniprésents. Impossible de se reposer le cerveau entre deux batailles.

Pour en revenir aux Power Rangers: L’action est par moment assez ridicule surtout lorsqu’on l’agrémente de dialogues exagérés. Je me rappelle d’une scène en particulier vers la fin où on se croirait presque avec nos amis les héros multi-colors et où, aprés s’être muni des pièces du vieux robot, Optimus Prime crie TRANSFORMATION ! Autant vous dire que toute la salle de cinéma a du crier intérieurement POWER RANGERS !

Cependant, on peut reconnaitre au film ses effets spéciaux très réussis et un certain sens de l’humour (le personnage de la mère est assez drole, surtout durant l’épisode des brownies aux cannabis).

Enfin quand même une petite déception. Espérons que le troisième volet remonte la moyenne.

Il y a de ces choses qu’on sait, mais quand on se les refait remettre en pleine face, elles puent. C’est ce qui m’est arrivé quand j’ai cliqué sur le lien donnant la réponse à la question d’un blogueur : « Combien ça coute à fabriquer les cochonneries que l’on achète? »

Ça m’a mené sur le site Sympatico, section Finances, où on explique combien ça coute approximativement produire un CD :

Le coût pour convertir les chansons d’un musicien en un CD inclut le prix de l’enregistrement et du mixage audio. Il faut aussi payer les droits d’auteur et la licence pour la distribution. Avec les dépenses supplémentaires des matières premières et de l’artwork, James Wilkinson de Goldirock Records évalue le coût de production pour une grande nouveauté à 2,50 dollars. L’album Dangerous – Remastered [de Michael Jackson] se vend présentement à 14,99 dollars.

Le site donne quelques autres exemples. L’iPod Nano (8 Go) coute 96 dollars à produire, « un chiffre qui n’inclut pas le coût de la main-d’œuvre », et il est vendu à l’Apple Store 169 dollars. Pour 300 grammes de café, le plus récent prix était de 85 cents, pour une revente de 5 dollars, après « avoir été torréfié, moulu et emballé ». Pour le riz, c’est 33 cents versus 3 dollars pour un kilo. Les souliers de course, 10 dollars versus 80 dollars (« ce chiffre n’inclut pas les budgets des compagnies en ce qui concerne la recherche et développement, la publicité et le transport »). Les jeans, 20 dollars versus 70 dollars.

D’un autre côté, on apprend que Sony ne fait pas de profit avec sa Playstation 3, mais se rattrape un peu avec son lecteur Blu-ray : 115 dollars versus entre 300 et 350 dollars. Apple avec son iPhone 3G en fait beaucoup moins que les premiers exemples : un prix de vente à 299 dollars pour un cout de production de 208 dollars. Et pour terminer, la voiture électrique Tesla se vend environ 120 000 dollars pour un cout de production de 90 000 dollars.

Je ne remettrai pas en cause ici l’idée du profit, mais il faut avouer qu’il y a de l’abus pour quelques produits, comme les CD de musique. Et il semble que les consommateurs prennent leur revanche en ce moment avec les possibilités de téléchargement illégaux, et même légalement, puisqu’on peut se payer des chansons à la pièce. Mais loin de moi l’idée de blâmer toute l’industrie de la musique. Elle était une pompe à fric pour les grands « majors », pas vraiment pour les petits joueurs, puisque pour ces derniers il n’y a pas de volume, enfin si peu.

Mais pour des produits comme le riz, aliment de base d’une grande partie de l’humanité, c’est tout à fait déraisonnable. Il y a comme une odeur de prise d’otage qui se dégage. L’article dit clairement que malgré une baisse de près de la moitié (de 62 cents à 33 cents le kilo), le prix coutant était à la hausse en 2008. En sachant cela, j’ai le loisir d’opter pour d’autres aliments, et je pourrais très bien arrêter mon raisonnement là…