November 27th, 2009

Bom pessoal,eu irei fazer a terceira edição, então, vamos lá!

Chili Pepper’s music school has kids hoppin’, learning

Equality among the races has always been an issue in the world, let alone America. One artist that is a symbolic icon to the ideology of equality among races is the late and great Michael Jackson. A song that I want to evaluate is  his 1991 Dangerous Album hit single, ” Black or White”. The song was written by Bill Bottrell with a consistent theme of promoting racial unity. The lyrics of the song in conjunction with the visual aspects of the video are a in strong support of racial equality and unity. Taking a look at the lyrics, from MJ’s singing to L.T.B’s  16 bars, the words are weave equality with a simple musical needle & thread. Michael is correct though, it does not matter if his baby is black or white or any other possible race that exists within this country. Sure, it is important to consider that racism and exceptionalism are experienced through every country and race, but at the end of the day, we are all humans; came into this world alone, and will die alone. After death, no superiority remains with one’s dead corpse.

Another artist that addresses need for equality among Americans are the Red Hot Chilli Peppers. Their song, “power of equality” describes how equality is such a filling feeling. Now this song is unfamilair to me but after listening to this amazing song, this verse stands out the most for me:  “

The power of equality

Is not yet what it ought to be (chorus)

It fills me up like a hollow tree

The power of equality

Right or wrong

My song is strong

You don’t like it

Get along

Say what I want

Do what I can

Death to the message

Of the Ku Klux Klan

I don’t buy supremacy

Media chief

You menance me

The people you say

Cause all the crime

Wake up motherfucker

And smell the slime

Blackest anger

Whitest fear

Can you hear me

Am I clear

My name is peace

This is my hour

Can I get

Just a little bit of power

The power that the group is discussing is within the power of equality and the time for peace among the nations is now. The radical times of racism that created fear and prejudices within certain members of society need to come to an end.

Just as Marvin Gaye’s stated, “You know we’ve got to find a way/ To bring some lovin’ here today.” The new remastered video includes various musical artists of racially ambiguous backgrounds are all visually and physically rapped up in the prejudices of the world. Words and descriptions of individuals such as “black, military, conservative, democrat, Asian, poet,christian,rock, blue collar, upper class, gay, old, prejudice, addict and revolutionary” describe a characteristic that each individual may possess, but we must not be blind to these titles. It is time to open up our eyes, ears, and mouth and embrace equality among everyone with open arms.

Sinusoidalnie zmieniał się mój nastrój po ostatnich spotkaniach z muzyką, polską i zagraniczną. Radość moja tym jest większa, że rodzimi artyści wyszli z tej “potyczki” z podniesionym czołem, dumnie i wysoko dzierżąc tarczę. Zaczęło się od długich godzin z pierwszą solową płytą Huberta “Spiętego” Dobaczewskiego “Antyszanty”. Nie wiem, jak innym, ale mi zajęło trochę zanim zacząłem przysłuchiwać się tej produkcji nie mając z tyłu głowy pytania “a kiedy będzie coś w stylu Lao Che”?. Bo z muzyki twórców trzech kapitalnych płyt jest na “Antyszantach” tylko głos Spiętego. Artysta zastosował inną, bardziej minimalistyczną formułę, podpiera się głównie gitarą, bębnami, które jakby wybijały na galerze rytm wiosłującym skazańcom. Jest prosta elektronika, którą niejeden już przyrównywał do Kraftwerk, zaś ja bym dodał tutaj nową falę z początków lat 80. Skoro w tytule jest słowo szanty, to nie mogło zabraknąć drumli. Jest też banjo, chyba dla większości łączące się z country. Aranżacje są naprawdę skromne, ale ta muzyka działa mocno w połączeniu ze słownymi igraszkami Spiętego. Rockers Publishing w zapowiedziach pisał o mocno erotycznym charakterze tekstów. I faktycznie dosadnego śpiewania o paniach i panach (marynarzach i majtkach) jest sporo. Są dziecięce zdrobnienia, wyliczanki, które pozornie nie mogą wywołać innego traktowania płyty, jak zwyczajne jaja, wygłupy. Ale jeśli dokładnie wczytać się w słowa Spiętego, w to słów cięcie i gięcie, te zbitki, neologizmy, jeśli wbić się głębiej, okaże się, iż artysta nie do końca traktuje całości jako beztroskiej zabawy. Spięty zawsze miał coś do przekazania z Lao Che, ma również jako solista. Płyta trudna do sklasyfikowania, ale jak wiadomo, ja za szufladkowaniem nie przepadam. Niech stanie na tym, że to muzyka alternatywna, niekomercyjna, z dość dosadnym, frywolnym przekazem, pod powierzchnią którego jest i sporo celnych spostrzeżeń.

Drugi punkt dla Polski wywalczyła gdańska Proghma-C i debiutancką płytą “Bar-do Travel”. Ściemniać nie będę, album wciągnął mnie bardzo. Na tyle, że postanowiłem poszperać dość intensywnie w poszukiwaniu genezy tytułu i paru tytułów z krążka. Wiedzę wzbogaciłem. Wiem, że “bardo” to stan przejściowy w tybetańskim mistycyzmie i to była cenna nauka przed zabraniem się do komponowania finalnej wersji recenzji. Bo mistyki w tej muzyce jest sporo. Także hipnotyczności, momentami transowości. Trudno uciec od skojarzeń z Meshuggah, wokalista manierą chwilami przypomina Maynarda Jamesa Keenana. Elektronika i niektóre partie gitarowe wychodzą z progresywnego grania. W skojarzeniach nie ma niczego złego. Proghma-C potrafiła ze swoich inspiracji zbudować coś swojego, zostawiła na płycie swój ślad. Za wcześniej mówić, że mają swój styl, ale z pewnością wiedzą, w którą stronę zmierzają. A cover “Army Of Me” Björk nagrali naprawdę imponujący. Godzina świetnej muzyki, mocnej, ciężkiej, ale mającej przestrzeń, jakąś tajemniczość, nie przytłaczającej dla samego przytłaczania. Proghma-C nie z tych, co będą silić się na bycie najcięższymi, najbardziej pokręconymi, itp. Emocje, które chcą wyrazić, oblekają we właściwe dźwięki. I pewnie z tego powodu blisko godzina spędzona z “Bar-do Travel” mija tak miło i bezboleśnie. Głęboko się panom kłaniam i czekam na to, co będzie dalej, licząc mocno, iż będzie jeszcze lepiej, jeszcze bardziej interesująco.

Honor zagranicy znakomicie obronili weterani z Cheap Trick. Tajemnicą nie jest, że do melodyjnego rocka i hard rocka mam słabość, aczkolwiek Amerykanie nigdy nie należeli do grona moich wielkich ulubieńców. Jednak ich mocno beatlesowski, chwytliwy rock, hard rock, rock and roll może rozpogodzić nastrój każdego przytłoczonego faktem, że w listopadzie wcześniej robi się ciemno, a słońca jest jak na lekarstwo. Płyta “The Latest” zaraża radością, oczywiście jest na niej mnóstwo pięknych harmonii, ukłonów w stronę glam rocka, uwielbianych przez Cheap Trick The Beatles, rockandrollowy kopniak, a nawet ognistość żywcem wzięta z melodyjnego punk rocka. W USA Cheap Trick to legenda, u nas zespół znany raczej niewielkiemu gronu pasjonatów AOR-u, czyli rocka zorientowanego na dorosłych. Nazwa durna i nie wiem, kto za nią stoi. Co za kretynizm! Rock właśnie jest przede wszystkim dla niedorosłych, dla wiecznie zbuntowanych, młodych duchem. Dorosłość raczej odbiera człowiekowi rockandrollowość, przynosząc w jej miejsce rozleniwienie, skapcanienie, przeczulenie na punkcie współrzędnych pilota w domowym zaciszu. Dobra, nie będę się pastwił nad jakimś szufladkarzem od Wujka Sama. Czasu i palców szkoda. Wielkie dzięki Adamowi Śliwakowskiemu z krakowskiego Metal Shopu, że po udostępnieniu mi płyty ze trzy razy pytał, czy słuchałem. W końcu zrobiło mi się głupio, posłuchałem i będę miał powód, aby złożyć mu serdecznie dzięki za dobry wybór. Są jednak w sklepach muzycznych ludzie, którzy znają się na rzeczy. Nie ma jednak ich za wielu. Adam to wyjątek, a Metal Shopowi stuknie za jakiś czas 20 lat. Oj, będzie się działo J

Chad Smith’s Bombastic Meatbats, to poboczny projekt perkusisty Red Hot Chili Peppers. Projekt instrumentalny z udziałem czterech muzyków, którzy są już na tym etapie wtajemniczenia w sztukę, że jeśli mają czas, to bawią się instrumentami, nie myśląc, czy skala tej zabawy przekroczy granicę sali, w której mają próby. Tak, nie każdy może sobie na coś takiego pozwolić, a u nas to pewnie mniej niż promil. Ale Chad, Ed Roth, Jeff Kollman i Kevin Chown mogą. Powszechnie znany jest tutaj tylko Smith, ale reszta to nie byle jacy muzycy. Może nie jest to pierwsza liga pod względem znajomości przez fanów, lecz Ed, Jeff i Kevin dossier mają całkiem spore. A w co się bawią? Bawią się w funky, soul, fusion, delikatnego jazzu. Bawią się dobrze, bo pod koniec paru kompozycji słychać zabawne uwagi słowne, typu “Oj, wylałem sobie piwo”. Jest też koncertowy cover kompozycji Billy’ego Cobhama, słychać, że zarejestrowany w jakimś małym kalifornijskim klubiku. Panowie kochają to, co robią, mają z tego wyczuwalną na kilometr radochę, a ich ego nie są na tyle duże, aby zżymali się na to, iż ogląda ich 250 osób, a nie 50 tys. To nie jest płyta, która zapisze się na lata w świadomości fanów. Na pewno chętnie zaopatrzą się w nią ci, którzy lubią takie granie instrumentalne, w którym nie ma wyścigów, kto zagra szybsze i bardziej efektowne solo. Kwartet przyjął pewne reguły muzycznej zabawy i trzyma się ich. Chciałbym zobaczyć ich na żywo, bo pewnie granice zabawy wtedy się poszerzają, ale mam mało wiary w to, że ktoś odważyłby się ich do nas zaprosić. A jeszcze niewielu stać na to, aby fruwać sobie na koncerty do Japonii…

Katatonia niestety obniża loty. Zmęczyła mnie i znudziła płyta “Night Is The New Day”. Napisanie, że nie ma w tej muzyce życia nie byłoby trafne, bo Szwedzi raczej operują paletą, na której są głównie mroczne barwy, a ze śmiercią i okołośmierciowymi tematami zawsze im było do twarzy. Niefajność “Night Is The New Day” to brak tego czegoś, co powoduje, że chce się do materiału wracać. Coś, co chyba po raz ostatni pojawiło się na “Viva Emptiness” i wcześniejszych albumach. Można wylewać żale, płakać do mikrofonu, ale jeśli nie ma w tym jakiegoś haczyka, magicznego ognika, iskry bożej, szatańskiego liźnięcia, to wiele z albumu się nie wyniesie. Mikael Akerfeldt może sobie pisać hymny pochwalne na stickerze z okładki, jego prawo. Ale z radością bym się dowiedział, jak jego zdaniem “Night Is The New Day” wypada na przykład z “Last Fair Deal Go Down”?

Rob Halford niedawno określił się chrześcijańskim heavymetalowcem. Naprawdę, powiedział to w wywiadzie radiowym. Nie chcę na siłę kwestionować prawdziwości jego słów, ale jak ma się wydać album inspirowany świątecznymi piosenkami, zimą, bożonarodzeniowym zamieszaniem, a do tego zna się ten biznes od podszewki, to… Nie mam nic przeciwko takim płytom nagrywanym przez metalowców. Przeciwnie, nie jeden raz setnie się przy takowych projektach uśmiałem. Po raz pierwszy chyba z 25 lat temu, gdy w formie kasetowej zagościła u mnie świąteczna kompilacja z udziałem czołowych wtedy niemieckich kapel metalowych. Do dziś pamiętam wersję “White Christmas” Binga Crosby’ego, w której gardło darła niesamowicie Sabina Classen z Holy Moses. Rok temu weselej zrobiło mi się przy “We Wish You A Metal Xmas…”. Po “Winter Songs” nie jest mi za bardzo do śmiechu, bo to płyta nudnawa i przesadnie poważna, nadęta jak balon braci Montgolfier albo Jose Mourinho. Ratuje ją parę weselszych, luzackich, rockandrollowych momentów i otwierający całość “Get Into The Spirit”. Gdybym celebrował Wigilię, chętnie widziałbym przy stole Roba Halforda, ale wolałbym, aby zamiast piosenek z trzeciej płyty zaśpiewał mi na przykład “Resurrection”, “The One You Love To Hate”, czy jakiś kawałek Judasów. Byle nie z “Nostradamusa” J

Czym byłoby życie bez przerw na odpoczynek? W ostatnich dniach bardziej filmowy niż książkowy i niekoniecznie związany z nowościami. Adam Ś. nie tylko na muzyce się zna, lecz czasami rekomenduje niezłe filmy. Polecił mi dwa sensacyjne amerykańskie obrazy – “Władza pieniędzy” (Even Money) i “Błękitny proszek” (Powder Blue). Obydwa łączy osoba Foresta “Klapnięte Oczko” Whitakera. Pierwszy, to opowieść o uzależnieniach dwóch osób od hazardu i kłopotach, które z tego wynikają dla złotej rączki Clyde’a Snowa (Whitaker) i pisarki Carolyn Carver (bardzo dobra Kim Basinger). Kłopoty, ich sprawianie, jest tu domeną niejakiego Victora (Tim Roth, i wszystko jasne ), za którym stoi tajemniczy Ivan. Końcówka dość łatwa do przewidzenia, ale ogląda się naprawdę miło.

Podobnie jak “Powder Blue”. Nie tylko ze względu na Jessicę Biel, która jako tancerka erotyczna musi podziałać na wyobraźnię każdego mężczyzny (swoją drogą nieźle się do tej roli przygotowała; ciekawe, kto był konsultantem merytorycznym), ale nieźle wypada też w dramatycznych scenach, kiedy rozbierać i wyginać się nie trzeba. Bo Rose-Johnny (Biel) ma synka w śpiączce i wierzy głęboko, że odzyska on zdrowie, dlatego tańczy ile się da, także w prywatnych pokojach, za co dostaje się więcej pieniędzy, ale też znacznie więcej trzeba z siebie dać. Patricka Swayze (R.I.P) można zobaczyć w ciekawej epizodycznej roli właściciela klubu, wrednego skurwiela, który wykorzystuje swoje pracownice jak się da. Jest ograny wątek dziewczyny nie znającej ojca (znakomity Ray Liotta), który po latach się odnajduje, jest nieśmiały młodzian, szukający miłości, na co dzień zajmujący się makijażem dla umarłych i mający kłopoty finansowe, jest pastor (Whitaker), który chce zapłacić za zastrzelenie go, między innymi przygodnie poznanemu transwestycie (swoją drogą przedstawienie pastorowi cennika usług jest zabawne). Co ważne, przynajmniej dla mnie, nie ma tu hollywoodzkiego happy endu, nie wszyscy żyją długo i szczęśliwie.

Os fãs do Red Hot Chili Peppers ainda terão que esperar um pouco pelo novo disco da banda. O sucessor de “Stadium Arcadium”, de 2006, pode sair apenas em outubro de 2010.

O baterista Chad Smith disse: “Nós vamos escrever por enquanto, isso geralmente nos toma um tempo!”.

O baixista do RHCP, Flea, tem trabalhado ultimamente com o vocalista do Radiohead, Thom Yorke. De acordo com Chad, isso não quer dizer que a música do Red Hot possa sofrer grandes influências, mas indica algumas mudanças na sonoridade do grupo: “Você nunca sabe. Nós temos músicas com piano agora”, disse o baterista.

Eu tenho nada contra, mas si RHCP tiver influências do Radiohead, irá mudar muito, e pode até acabar com as espectativas dos seus exigentes fãs.

-------------------------------------------------------------------------------
			     Born on a Horse - Biffy Clyro
-------------------------------------------------------------------------------
Tabbed by: Andy
Email: andy_rhcp@hotmail.co.uk

Tuning: Drop D

Clean
e|--------------------------------------------------------------------------|
B|--------------------------------------------------------------------------|
G|--------------------------------------------------------------------------|
D|--------------------------------------------------------------------------|
A|-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6/-----------------------------------------|
D|--------------------------------------------------------------------------|

e|--------------------------------------------------------------------------|
B|--------------------------------------------------------------------------|
G|---------------------------------6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6------------------|
D|-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6------------------------------------------|
A|--------------------------------------------------------------------------|
D|--------------------------------------------------------------------------|

e|--------------------------------------------------------------------------|
B|--------------------------------------------------------------------------|
G|---------------------------------8-8-8-8-8---8----------------------------|
D|-4-4-4-4-4-4-4-4-4-4-4-4-4-4-4-4-6-6-6-6-6-5-6----------------------------|
A|--------------------------------------------------6-6-6-------------------|
D|--------------------------------------------------------------------------|

e|--------------------------------------------------------------------------|
B|--------------------------------------------------------------------------|
G|---8-8-8---------13-13-13---------4-4-4--------11-11-11-----11-11-11------|
D|-6-------6----11----------11----2-------2----9----------9-8----------8----|
A|--------------------------------------------------------------------------|
D|--------------------------------------------------------------------------|

e|--------------------------------------------------------------------------|
B|--------------------------------------------------------------------------|
G|---8-8-8---------13-13-13---------6-6-6--------11-11-11-----11-11-11------|
D|-6-------6----11----------11----4-------4----9----------9-8----------8----|
A|--------------------------------------------------------------------------|
D|--------------------------------------------------------------------------|

Distortion
e|--------------------------------------------------------------------------|
B|--------------------------------------------------------------------------|
G|--------------------------------------------------------------------------|
D|-9-9-9-9-9-9-9-9-9-9-9-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-11-11-14-14-13-13-11-11-13-13--|
A|-9-9-9-9-9-9-9-9-9-9-9-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-11-11-11-11-11-11-11-11-11-11--|
D|-9-9-9-9-9-9-9-9-9-9-9-6-6-6-6-6-6-6-6-6-6-11-11-11-11-11-11-11-11-11-11--|

e|--------------------------------------------------------------------------|
B|--------------------------------------------------------------------------|
G|--------------------------------------------------------------------------|
D|-14-14-14-14-14-16-16-16-16-16--------------------------------------------|
A|-14-14-14-14-14-16-16-16-16-16--------------------------------------------|
D|-14-14-14-14-14-16-16-16-16-16--------------------------------------------|

e|--------------------------------------------------------------------------|
B|--------------------------------------------------------------------------|
G|--------------------------------------------------------------------------|
D|-6-6-6-6-6-11-11-11-11-11-2-2-2-2-2-9-9-8-8-------------------------------|
A|-6-6-6-6-6-11-11-11-11-11-2-2-2-2-2-9-9-8-8-------------------------------|
D|-6-6-6-6-6-11-11-11-11-11-2-2-2-2-2-9-9-8-8-------------------------------|

e|--------------------------------------------------------------------------|
B|--------------------------------------------------------------------------|
G|--------------------------------------------------------------------------|
D|-6-6-6-6-6-11-11-11-11-11-4-4-4-4-4---------------------------------------|
A|-6-6-6-6-6-11-11-11-11-11-4-4-4-4-4---------------------------------------|
D|-6-6-6-6-6-11-11-11-11-11-4-4-4-4-4---------------------------------------|

Clean
e|--------------------------------------------------------------------------|
B|-------------9------------------------------------------------------------|
G|--------------------------------------------------------------------------|
D|-6-6-6-6-4-6--------------------------------------------------------------|
A|--------------------------------------------------------------------------|
D|--------------------------------------------------------------------------|

| /  slide up
| \  slide down
| h  hammer-on
| p  pull-off
| ~  vibrato
| +  harmonic
| x  Mute note
===============================================================================

Hey everyone! Haven’t posted anything in a while… sorry! Well, the good news now, the funk rockers, the Red Hot Chili Peppers are getting out of their hiatus since 2008 to perform on the charity concert MusiCares on January 29 2010.  Last month, the LA rockers went in the studio to record their follow up to their 2006 double album Stadium Arcadium (Charlie FTW!) which is gonna be released next year. That means TOUR!! Hope those guys are able to come to Lima someday, since Maiden, Metallica, Megadeth, The Killers, Franz Ferdinand and Depeche Mode played here and some are yet to play here soon, maybe they can get on the huge wave of concerts that is making Lima the music capital of south america step by step.

To remember the good days! (The Good Days post coming up!) here is the Daily Tunage vid of the day. On the Inf. category…

This videos are picked carefully for your “so bad its good” laughters.

By the Way (RHCP cover)

Smells Like Teen Spirit (Nirvana cover)

Smooth Criminal (Michael Jackson cover)

Let it Be (The Beatles cover)

The Final Countdown (Europe cover)

Well known middle-of-the-road pop-funk, adult contemporary band the Red Hot Chili Peppers have recently created a school for children who want to make safe, mediocre music. The Silverlake Conservatory of Music is headed by legendary bass-soloist “Flea”, who is known for slapping his bass guitar with one hand while holding the strings of his bass against the frets of his bass guitar in a method of bass playing called “slapping” or “ruining a song”. Flea harkened back to his days of higher learning, “In high school and after high school, I was heading for disaster. I was on drugs; I was robbing people’s houses; I was wild on the street.” He said.

Experts are torn on whether the students will be taught how to play music that borrows heavily from other, cooler music, or if they will be taught how to write and play the same song and then live on that one song for their whole life. “There are various ways that children can emulate the RHCP” Said an unnamed source within the music industry, “I mean, what better way to teach high school poetry than by going through the Chili Peppers discography? I mean, other than that early phase with that gibberish rapping, there’s a lot of stuff that young children will be able to relate to with their simple minds and lack of experience with the world.”

Children have reacted in much the same way as audiences have over the past two decades when faced with the Chili Peppers’ music. “My mom recently played me some Red Hot Chili Peppers around the house. I liked some of it, but some of it I didn’t like so much.” Said precocious young truth-teller Leo Dacter, who may or may not be suspended for telling it how it is.

Link to Original CNN Article

Są na tym świecie wykonawcy, którzy zyskali dużą popularność, ale grają muzykę bez praktycznie żadnych wartości artystycznych. Jest to sprawa normalna, ludzie o tym wiedzą, co najmniej część naszej populacji ma świadomość badziewności takiej twórczości. Czasem jednak trafi się na rynku taki zespół/piosenkarz, który jest tak samo (lub niemalże tak samo) bezwartościowy, ale z różnych powodów zdobywa nie tylko popularność, ale też uznanie pewnych (szerszych) kręgów. To już jest sprawa zdecydowanie niefajna, dlatego też postanowiłem się nią zająć.

Jednym z bardziej popularnych aktualnie zespołów takiego pokroju są Red hot Chili Peppers. Zgadza się – rozpropagowali i nieco dopracowali brzmienie tzw. funk rocka. Na tym jednak ich zasługi się kończą, a Kiedis i reszta bandy męczą nas wtórnością swoich utworów już od zdecydowanie zbyt długiego czasu. Nie chcę tu przeprowadzać długiego i nudnego wywodu – marność RHCP ukażę wam na prostym przykładzie.

Otóż weźmy trzy utwory. Każdy z nich wykonuje inny wykonawca, każdy utrzymany jest w  z u p e ł n i e  innym stylu. Mamy acid rockowego Hendrixa, folk-rockowego Dylana i Williamsa z jego country. Możecie oczywiście owych utworów nie znać, więc nie wypiszę ich tytułów, tylko zarzucę odpowiednimi linkami.

A teraz przechodzimy do rzeczy. RHCP są znani z tego, że lubią wykonywać covery cudzych piosenek. Niestety ich niska ambicja muzyczna sprowadza owe, często bardzo różnorodne, utwory niejako do wspólnego mianownika. Mówiąc prościej: każdy kawałek brzmi w zasadzie tak samo. Przykłady? Proszę bardzo. Przypomnijcie sobie, jak brzmiały (skądinąd genialne) utwory zaprezentowane wyżej i…

Bardziej upodobnić do siebie tak rożnych kawałków już chyba się nie dało. Jedyne co je różni, to te elementy linii melodycznej, których fragmenty przetrwały proces coverowania. Ta sfera, gdzie w buciorach wleźli RHCP jest już w zasadzie zhomogenizowana. Wniosek? Red Hot Chili Peppers uzyskali popularność grając swojego funk rocka, nie potrafią jednak zaoferować niczego innego, zamknęli się w ciasnym, zbudowanym przez siebie pudełku. I ciągną to już od naprawdę długiego czasu. A wy wciąż uważacie ich za objawienie. Litości!

Odpierając zarzuty:
1) Tak, artykuł ten jest wybiórczy. Przecież nie zaprezentuję całych dyskografii czterech wykonawców, co nie?
2) Tak, jest to moja subiektywna opinia. Trudno żeby było inaczej…
3) Nie, RHCP nie są konsekwentni. Oni są ubodzy muzycznie.
4) Gdyby ktoś potrzebował innych przykładów, to może sięgnać chociażby po “They’re Red Hot”, które w oryginale wykonywał bluesman Robert Johnson.

A Red Hot Chili Peppers a 2006-os ‘Stadium Arcadium’ megjelenése utáni turnét követően hosszabb időre visszavonult, és csak idén kezdte el újra a közös munkát. Az első számok már készülnek, de még hónapok munkája vár a zenekarra, mielőtt megjelenik az album…

“Még egy ideig írjuk a számokat, ez általában hosszabb munkafolyamat. A lemez megjelenése valamikor jövő évben várható, ha minden jól megy, ősz tájékán. Van néhány számunk, amiben zongorát használunk, de kimondottan elektronikus irányba valószínűleg nem mozdulunk el” – nyilatkozta Chad Smith, az RHCP dobosa, arra a felvetésre, hogy Flea, az együttes basszistája Thom Yorke-kal dolgozik együtt, és ennek hatása érezhető lehet a következő korongon is.

-est-

According to the new band spokesman Chad Smith, the band might have a new album ready by this time next year.

Red Hot Chili Peppers have announced plans for their new album.

The band, who are currently working on a follow-up to 2006’s ‘Stadium Arcadium’, have revealed that a new album could be released by October 2010.

Source

Au trecut doua saptamani de cand nu am mai ascultat RHCP.

Aflat la Budapesta în 1999 (alături de o grămadă de oameni de presă muzicală sosită în capitala Ungariei pentru a face interviuri cu cei de la REM la primul lor concert din Europa de est), am cunoscut şi o domnişoară dinamică din Lituania, angajată şi la casa de discuri EMI pe zona Ţărilor Baltice, Guna Zuchika.

Nu mai ştiu ce i-am povestit despre România şi faptul că în momentul respectiv, puţini artişti includeau România în circuitul lor de turnee şi faptul că la noi nu exista nici un fel de Festival Rock de amploare internaţională.

Peste puţin timp, am primit prin poştă un plic cu poze făcute de ea, la diverse Festivaluri din Ţările Baltice şi Scandinavia, realizate cu formaţii de succes internaţional (care, din păcate, în continuare, probabil nu vor ajunge prea curând la noi).

Aici prezint două poze cu membri formaţiei Red Hot Chili Peppers, făcute acum 10 ani (în 6 iunie 1999) la Stockholm.

Photos: Guna Zuchika.

Ado, j’étais partagée entre deux clans: les métalleux, qui revenaient de concerts avec des bleus à cause de pogos violents, et les rappeurs, qui fumaient beaucoup trop de joints à mon goût! Bien que ces deux styles de musique m’attiraient, aucun n’avait ma préférence: je détestais ces sirènes stridentes dans le rap des années 90 westcoast, mais adhérais complètement à leur flow, et inversement pour le rock qui me faisait vibrer avec ces instruments, mais me répulsais avec ces voix venues de l’enfer.

Et je n’étais surement pas la seule puisqu’un nouveau genre musical vint aux oreilles du grand public: la fusion!

Beastie Boys , Rage Against The Machine, Red Hot Chili Pepper, c’était dans mon walkman!

Aujourd’hui, dans mon lecteur MP3, j’ai 8 gigas de musique; toujours les mêmes plus des petits nouveaux qui viennent de débarquer et qui me rappellent mes chemises de bucheron et mes Docs montantes. The Flobots!

Over the last year the Red Hot Chili Peppers had been working closely with Brendan on a book about our band, and we all spent many hours with him talking about our history, discussing the direction of the book, etc. Throughout all of it, we were grateful to work with someone who cared for and knew as much about music and its culture as he did.

Brendan Mullen – LA Times

Amados voltei de Floripa!

A verdade é que eu nao queria mais voltar! Floripa é o lugar perfeito para se casar, ter filhos lindos e ser feliz para sempre! Enquanto eu estiver nessa busca pelo “Principe Encantado” vou continuar indo pro sul … rs

Bebi, dancei, flertei, beijei, curti …… fiz tudo que tinha direito, curti até o último minuto. Conheci muita gente nova, uma galerinha maneira que quero manter contato forever. Depois do meu super Cruzeiro, essa foi a segunda melhor viagem do ano.

Floripa me lembra belza, me lembra os Rockers do buzão ….  e me lembra Scar Tissue do Red Hot!

Por isso … vou postar esta musiquinha pra vocês!

SCAR TISSUE – RED HOT CHILLI PEPERS

sem mais

The Chili Peppers have been nominated for the Rock and Roll Hall of Fame.  Here’s the pertinent info:

Formed in the sin-and-glamour capital of America – Hollywood, California – in 1983, the Red Hot Chili Peppers are one of the most flamboyant, commercially successful and musically influential bands of rock’s last quarter century. They were high school pals who combined their passions for Jimi Hendrix, Seventies R&B and hardcore punk with sexual exuberance and local skateboard culture, immediately becoming famous for their outrageous (often near-naked) live shows and incendiary jamming. The Chili Peppers broke through with 1991’s BloodSugarSexMagik, a multi-platinum fusion of metal and rap that was pivotal in bringing modern black street culture and music to the Nirvana generation. The band’s 2006 two-CD set Stadium Arcadium went right to Number One and is their most ambitious collection to date.

http://www.rockhall.com/induction2010