Mio nonno, il padre di mio padre, è morto da qualche anno. Credo fosse l’inizio dell’anno 2002, quando il Chievo neopromosso in serie A era la rivelazione della stagione calcistica in corso. Con mio nonno non si può dire che io avessi un vero e proprio rapporto. Ci vedevamo soprattutto alla domenica, a pranzo. Lui arrivava sempre un’oretta prima, si toglieva la giacca e si andava a sedere sul divano. Mia mamma gli accendeva il televisore, ma lui aspettava solo una cosa: che io lo raggiungessi. Non è una storia di affetto o robe simili. No, non è così. Io lo vedevo che si piazzava seduto e comodo, abbandonavo il PC e da camera mia lo raggiungevo in salotto. Non mi ero ancora seduto lì di fianco a lui, che subito arrivava la sua prima frase di saluto: “Chissà se gioca Ronaldo oggi…”. Dico Ronaldo per dire uno dei tantissimi giocatori che può aver nominato in tutti quei nostri incontri domenicali. Ma quello era solo l’inizio. Da lì in poi era un susseguirsi di scambi di opinioni, più o meno condivisibili e appassionate, sulla Beneamata. Mio nonno sembrava avere un solo interesse. L’Inter. Sicuramente mi voleva bene, ne voleva ai suoi figli (tra cui mio padre) e a tutti i suoi nipoti. Però solo per una cosa era pronto a mettere le mani addosso a qualcuno: la sua amata ed intoccabile Inter. Inutile dire chi mi abbia tramandato la passione nerazzurra a sto punto. Quell’appuntamento fisso in cui gli facevo intuire che di calcio ne capivo qualcosina, era una sorta di peso per me. O almeno lo era fino a che non ci si ritrovava immersi a discutere se fosse meglio un allenatore piuttosto che un altro, a capire se Dio un giorno ci avesse fatto piovere dal cielo un fottuto terzino sinistro (ogni anno, in estate, ci si emozionava per il Pistone o il Tarantino di turno, per non nominare quell’indegno di Coco), di cosa fosse successo a Winter che alla Lazio sembrava il nuovo Rijkaard mentre da noi faceva ridere ad ogni apparizione, e così via. Poi arrivava mio padre, si inseriva anche lui nel discorso, quasi timidamente, abbozzando una qualche sua idea e talvolta cercando di deviare il discorso in campi che non fossero quello calcistico e più precisamente nerazzurro: tentativo inutile. A mio nonno, in quei momenti, gli chiedevi come si chiamava e lui ti avrebbe risposto Ivan Zamorano, con chiaro accento cileno. Figurarsi se qualcuno poteva farlo deragliare dai suoi binari preferiti. Per lui, probabilmente, io rappresentavo una sorta di dirigente dell’Inter o qualcosa di simile. Era impressionante la rapidità con cui finiva su argomenti calcistici in mia presenza. Quando è morto, all’interno della sua bara, io e mio padre abbiamo deciso di mettere una maglia dei nerazzurri, quella che avevo usato di più e alla quale ero più affezionato. Non aveva un nome sulle spalle, era una maglia dell’Inter, blu e nera. Ed era mia.

Click on the thumbnails to see full size (Bấm vào hình nhỏ để xem hình lớn):

Savaş devam edecek!..

Galatasaray Teknik Direktörü Rijkaard’ın Dinamo Bükreş karşısına, Sivasspor maçında olduğu gibi orta sahadaki Mustafa Sarp, Barış ve Mehmet Topal 3′lüsüyle çıkmayı planladığı öğrenildi.

Hollandalı teknik adamın, futbolcularıyla yaptığı toplantıda Mustafa Sarp, Barış ve Mehmet Topal’ın, Sivasspor maçında ortaya koydukları performanstan son derece menmun olduğunu belirtirken, ”Orta sahadaki savaşınız bize maçı kazandırdı. Hırsınız ve mücadeleniz için teşekkür ederim. Pres yapan, savaşan bu orta sahayı Dinamo Bükreş maçında da aynı şekilde görmek istiyorum. Bu maçı kazanarak gruptaki yerimizi garantilememiz çok önemli” dediği öğrenildi.

Teknik direktör Rijkaard’ın, savunmada Sabri – Servet – Gökhan Zan – Hakan Balta’dan oluşan dörtlüyü de bozmayacağı, Kewell’ın yerine Keita’ya forma vereceği, forvet hattında ise Arda’nın Nonda ile birlikte görev alacağı gelen bilgiler arasında.

Tecrübeli teknik adamın Elano’yu ilk 11′de şans vermeyi düşünmediği öğrenildi. Bu arada Dinamo Bükreş maçında sakatlığı süren Emre Aşık ve grip olan Aydın’ın forma giyemeyeceği açıklandı.

Geçen hafta derbide 5’e çıkan puan farkı, Galatasaray’ın Sivas’ı yenmesi ve Fenerbahçe’nin Kayseri’de 2 puan bırakmasıyla tekrar 3’e düştü. Geçen haftaya girerken rastladığımız tablo, çok az bir farkla tekrar eskiye döndü diyebiliriz.

Galatasaray maça önemli eksiklerle çıktı. Sakat olan Baros, Emre Aşık ile cezalı olan Keita ve Elano yoktu. Orta alanda 3 ön libero ile oynadı Rijkaard. Mustafa Sarp, Mehmet Topal ve Barış Özbek. Sezon başından beri oynamasından yana taraftar olduğum Barış iyi mücadele gösterdi. Ve bu orta saha kurgusu ile Galatasaray rakibine top bile göstermedi. Ayhan, Barış kadar mücadele eden bir futbolcu değil. Çoğu zaman gereksiz toplar kullanabiliyor. O yüzden Barış daha doğru karar gibime geliyor. Galatasaray bu maçta neredeyse pozisyon bile vermedi. 9 maç sonra kalede gol görülmemesi de artı bir durum sayılabilir. Bu eksikler belki Rijkaard’ın Barış’ı görmesi açısından bir faydası olabilir diye düşünüyorum.

Hücuma gelirsek Galatasaray iyi pozisyonlar buldu. Nonda’nın golünde Barış’ın şık pası var. Gol de şık bir goldü. Kaleciyi terse yatırdı. Karşı karşıya pozisyonlarda kaleciyi terse yatırmak kolay değildir. Petkovic’in pozisyonunda ise itirazlar geldi. Bre adam neyine itiraz ediyorsun? 12 saniye elinde tuttun topu. Çift vuruşta Kewell da çok şık vurdu topa ve tavana yapıştırdı meşin yuvarlağı. İkinci yarıda da pozisyonlar bulan bir Galatasaray vardı. Ama girilen pozisyonlar değerlendirilemedi. Belki maç daha farklı olabilirdi ama olmadı. Pozisyonlar olsa da oyun açısından kısır bir maç oldu diyebiliriz

Sonuç olarak Galatasaray dün iyi top oynadı. Orta sahayı dün itibariyle iyi tuttular. Rakibe top göstermediler. Dediğim gibi bu takımın orta saha sorununu Barış çözecektir diye düşünüyorum. Ayhan’ın kalitesine diyecek lafım yok ama oynaması taraftarı değilim. Barış benim daha çok hoşuma giden bir oyuncu…

Kayserispor – Fenerbahçe maçına bakacak olursak Fenerbahçe iyi oynamadı. Golü buldu ama şansının yardımıyla geldi gol. Kayserispor çok pozisyon buldu. Volkan’ın o performansı olmasa Fenerbahçe kötü bir sonuç alabilirdi. Savunma alarm verdi. Bilica’nın yokluğundan mıdır bilmem pek anlaşamadılar. Önder’in bir iki yerde kritik pozisyonlarda müdahelesi oldu ama Bilica’nın eksikliği açıkça fark edildi. Dünkü maçtan 1 puanı Volkan’ın performansıyla kurtardı Fenerbahçe. Penaltı pozisyonuna gelecek olursak karar doğru. Carlos Cangele’yi çekiyor, Cangele de gidemeyince duruyor hakeme bakıyor. Ve penaltı kararı geliyor.

Guiza’ya değinmek istiyorum. İspanya Gol Kralı olan bir futbolcu. Ama dışarıdan birisini getirseniz bu adam amatörden mi geldi dedirtecek bir oyuncu. Neredeyse hiçbir faydalı hareketi yok. Ve hâla Guiza ilk on birde oynuyor. Geçen hafta Kazım’ın Galatasaray savunmasını nasıl yıprattığını gördük. Koysana Guiza’nın yerine Kazım’ı. En azından daha hızlı daha mücadeleci bir oyuncu. Daha çok verim alırsın. Sayın Daum, Guiza bu performansla bu takımda istediğini yapamaz, bunu da gör….

Sonuç olarak Fenerbahçe, Daum’un da dediği gibi 2 puan kaybetmedi. 1 puan kazandı. Bilica’nın olmadığı dönemi en az kayıpla atlatmaya bakmalı Fenerbahçe…

geçen hafta kadıköy deplasmanında oynanan maçta ve alınan sonuçtan sonra müthiş bir psikolojik deprem yaşayan galatasaray camiası, haftaiçi ziraat bankası türkiye kupası maçı için bucaspor ile karşı karşıya gelecekti. aman moralleri bozulmasın, sinir şıtres sonucu götlerindeki kıllar ağarmasın, kewellımız gülsün, ardamız sakal bırakmasın gibi duygusal sismik hareketler yaşayan taraftarımız hep destek tam destek parolası ile baros’unun ayağı kırılmış, keita’sı 3 maç ceza almış galatasaray’ının her daim yanında olduğunu göstermek için ali sami yen’deki yerini almıştı. garip bir futbol ile bucaspor maçı 2-1 kazanılarak iyileşme sürecinin çabuk atlatılacağı sinyallerini veren takım, tobias linderoth’un 60 dakika boyunca sahada kalmasıyla birlikte en büyük kazançlardan birini elde etmiştir. moralin kralı, hasosu, ağababası budur bir bakıma. ki o linderoth; forma savaşı içine gireceği mevkidaşlarının 2 sene boyunca atamadığı pası, 2 sene boğuştuğu sakatlıklardan sıyrılıp laaaak diye atıvererek ” şimdi siktim belanızı ” tadında galatasaray’ın rakiplerine müthiş bir gözdağı vermiştir.

konu biraz linderoth’a kayacaksa da koydum kaymayacaksa da. banane abi, 2 senedir bekledim bu adam ile ilgili bir şeyler karalayabilmek için. e şimdi de arkadaşlar gel baba bizim bloga yaz taşşağını yiyeyim deyince fırsat bu fırsat yazıyorum. – yazar burada kendisini bloga davet edenlere teşekkür etmektedir – bilmiyorum adını ve stilini hatırlar mısınız ama galatasaray erkek basketbol takımımızda 2000 – 2004 yılları arasında forma giymiş ” kelepçe ” lakaplı yiğit özmen denilen bir adam vardı. lakabından da anlaşılacağı üzere savunduğu adamı sahada kilitlerdi. o adam bunalıma girer, oyundan düşerdi. linderoth’u en iyi tanımlayan kelimelerden biri bu olsa gerek; kelepçe.

tek top oynama konusunda orta sahada hücuma dönük oynayan birçok oyuncudan eksiği olmayan defansif orta saha adamı, fm midir cm midir her ne sikimse oynayarak ” hacı futbol benden sorulur ” edalarında gezinen arkadaşların anlayacağı dilden söylemek gerekirse; bir dmc den de ötesi. nasil diyor siz espana? mes qué un club mü? işte bu adam da mes qué un dmc. oyun kurabiliyor, adam kilitleyebiliyor, adamını savunarak oyundan düşürebiliyor, bir bakmışsın 1. bölgede savunma yaparken ” topu kaparsam nereye/kime atmalıyım ” sorusunun cevabını arıyor aynı zamanda. sakatlıkları tamamen atlattıysa vay rakip futbolcuların haline. bu sene keita’dan sonraki en büyük transferimiz. önümüzdeki 2-3 senenin kadrosunun kilit adamı. borcumu ödeyeceğim derken, ne demek istediği gayet net bir şekilde anlaşılıyor sanırım. anlayamayanlar varsa da beri gelsin, algı sorununu giderme konusunda kendime has taktiklerim var, acısız ve de ağrısız.

dün oynanan sivasspor maçında ise ilk 11′de  çıkar diye beklemiştim, beklediğimden daha şukela bir orta saha ile çıktık sahaya. ne zamandır barış, mehmet topal ve mustafa sarp’ın aynı anda oynadığı zaman neler yapabileceğini görmeyi düşlüyordum. gördüm de. ( burayı metin özülkü küfrü tarzında okuyun ) valla amına kodular ortalığın. nasıl ki önünde keita oynayınca kendine gelen bir sabri sarıoğlu izlediysem, yanında mustafa sarp ve barış özbek oynayınca kendine gelen bir mehmet topal izledim. servet ise orta sahada görev alan üçlünün işini kolaylaştırması dolayısıyla çok daha rahat bir maç çıkardı gökhan zan ile birlikte. gökhan zan benim gözümde fernando meira’nın bonservis ücreti ödenmeden alınanıdır. şimdi diyorlar ki; sivasspor kötüydü, atak yapacak hali bile yoktu. ulan hepiniz ayar yemiş mehmet barlas bakışı ile sürreal pornografinin magmasındasınız haberiniz yok. biz yine de bakış açısı diyoruz ve geçiyoruz ama unutmadan bu tarz söylemler ya da yorumlar yapan arkadaşların ” vintage point ” adlı filmi izlemelerini şiddetle tavsiye ediyorum. okuduktan sonra da yorumlarını imkanlar el verdiği sürece mail yoluyla iletmelerini rica ediyorum.

arkadaşlara daha önce de söyledim rijkaard’ın bir bildiği vardır taktiği ile oynuyoruz diye. kimse boşuna kasmasın sistem budur ağğbi, dizilişimiz de budur diye. bırakın kardeşim, galatasaray’ın başında futbolu senden benden ve 70 milyondan daha iyi bilen bir adam var. geç ekran karşısına ya da git stada seyret, ben öyle yapıyorum ve bu şekilde stres dolayısıyla götümde çıkan sivilceler de geçti.

ey xvideos.com, xhamster.com müdavimleri, ey elizabethçi, elanorcu masturbatif ergen nesil; bırak eczane eczane dolaşıp sebamed tedarik etmeyi, bırak, sivilcesavar olarak size önereceğim isimler; galatasaray yönetimi, rijkaard – neskeens, sabri sarıoğlu, linderoth, keita, mustafa sarp ve gökhan zan.

ey bu masturbatif neslin biyolojik babası, organik kan bağı 1. dereceden abisi, 25 – 40 yaş grubu galatasaray taraftarı; dün sivas maçında sahadaki galatasaraylı futbolcuların doğaçlamaksızın gerçekleştirdiği rapsodik eylemine aynı şekilde eşlik ederek sadakatinden ve metanetinden ödün vermeden sezon sonuna kadar sabret, zerre kadar şüphemiz yok ki sezon sonunda bu rapsodinin galası var.

Sonunda pembe rüyalar bitti. Sene başındaki fantastik galibiyetler, farklı sonuçlar… hepsi sona erdi…. 6. haftadan sonra başladı herşey. İlk önce Eskişehirspor ile Ali Samiyen’de 1-1 berabere kalındı. Daha sonra yine Ali Samiyen’de Sturm Graz ile yine aynı sonuçla berabere kalındı. Ve ardından gelen Ankaragücü hezimeti. Galatasaray alarm veriyordu, bir yerde patlayacağı belliydi. Sezon başında şişen o balon en sonunda söndürüldü. Taraftar ilk haftalarda alışmıştı farklı skorlara. Galatasaray çok gol atıyordu, ancak çok gol yiyordu. Rijkaard; yediğimizden fazlasını attığımız sürece problem yok, diyordu ama, her maçta yediğinizden fazla atamazsınız. Futbol basit bir oyun değildir.

Ankaragücü maçından sonra Trabzonspor maçı 4-3 kazanıldı ama yine performans düşüktü. Sorun sadece defansta değil. Tüm takımda. Defans kontra ataklarda yalnız kalıyor. İlerideki adamların hiçbirisi yardıma gelmiyor. Tabi böye olunca da gol yemek doğal bir hale geliyor. Galatasaray’a alınan Gökhan Zan’a değinelim. Beşiktaş’ta zaten parlak bir kariyeri yoktu. Alındı ama yine fazla bir faydası yok. Galatasaray devre arasında acilen kaliteli bir stoper takviyesi yapmalı. Yoksa şampiyonluk, bu savunma anlayışıyla zor gelir. Son 4 maçta takımın kalesinde 10 gol görmesi, bunun bir göstergesidir.

Dinamo Bükreş maçı 4-1 kazanıldı. Bir an herkes rahatladı. Ancak önlerinde bir derbi vardı ve bu derbi Kadıköy’deki Fenerbahçe maçıydı. 9 senedir Galatasaray Kadıköy’de bir puan dahi alamadı. Büyük bir baskı vardı takımın üstünde. Rijkaard takımını ne kadar motive etmeye kalkıştıysa da Kadıköy’de daha 1.dakikada Baros’un ayağının kırılması bütün planları suya düşürdü. Üstüne, Galatasaray 2-1 den sonra tam baskıyı kurmuşken 2. golü ararken Keita’nın kırmızı kart görmesi ve Aydın’ın mutlak golü kaçırması Fenerbahçe’nin ekmeğine yağ sürdü. Bu Kadıköy’ün büyülü olduğuna inanmaya başlayacağım artık…

Galatasaray’da beni hayal kırıklığına uğratan bir iki oyuncu var.

1- Leo Franco. bu adam 5-6 sene nasıl Atletico Madrid’in kalesini korudu anlamış değilim. Karşı karşıya pozisyonlarda neredeyse hiç yok. Doğru düzgün karşı karşıya bir pozisyon kurtardığına rastlamadım.

2- Elano. Brezilya milli takımında anko oynayan bir isim. Ama sahada resmen başıboş geziniyor. Hiç bir katkısı yok takıma. Aksine zarar. Lincoln’ü eleştirirdik. Ama ben Elano’yu bu halde gördükten sonra hakikaten Lincoln’ü özlüyorum… En azından 3 maçtan 1 veya 2 sinde oynuyordu. Elano’da hiçbir şey yok. (şimdilik). umarım bu performansı uyum sorunundandır. en kısa zamanda atlatır. Yoksa Elano, Lincoln’den daha büyük bir facia olur.

Galatasaray dün de iyi oynamadı. Elano yine zarar verdi takıma. hiç gereksiz yere kırmızı kart gördü ve takımını 10 kişi bıraktı. Penaltı gol olsaydı sonuç farklı olabilirdi diye düşünüyorum.

Sonuç olarak Galatasaray’a bir ilaç lazım. Bu ilacı da bizlere zaman gösterecektir…

Ben dünkü maç ile ilgili, oyun felsefesi üzerinde biraz olsun esnek olunup olunamayacağı üzerinde durmak istiyorum. Futbol bir rakibe karşı ve belirli dış koşulların (hava, saha, psikolojik atmosfer vs.) etkisinde oynanan bir oyun. Oyunun sonucunu tek başınıza belirleyemiyor olduğunuza göre zaman zaman bu çevresel faktörleri avantaja çevirecek veya en azından minimize edecek taktiklere başvurmanız kaçınılmazdır.

Aradaki güç farkı azaldıkça maça özel taktiklerin önemi de artacaktır. Rijkaard’in bir felsefe ve uzun vadeli strateji geliştirme ve uygulama konusundaki ısrarını saygıyla karşılıyorum fakat ben biraz daha esnek olunabileceğini düşünüyorum. En azından rakibinizi ezecek kadar kuvvetli duruma gelene kadar bunlar yapılmalı. Rijkaard’in belki de en ciddi eksiği bu olarak gözüküyor. Sanırım iyi bir taktisyenden çok, iyi bir stratejist.

Iyi bir stratejist olduğunu da Barca’da kanıtlamıştı zaten. Denk güçlerle mücadele konusundaysa sıkıntılar yaşadığını Sparta Rotterdam (edit) ve Hollanda milli takımındaki performansından görebiliyoruz.

Strateji uzun vadeli hedeflere ulaşmak içindir. Hedefe giden yol, bazı kilometre taşlarından oluşur. Bu kilometre taşları sizi başarıya götüreceğine inandığınız planın hayata geçmesindeki kilit adımlardır.

Taktikler ise planınızı uygularken karşılaştığınız problemleri çözmek için başvurduğunuz yöntemlerdir. Bu yöntemler çoğu zaman genel stratejinize uygun olabilir. Fakat bazı durumlarda stratejinizle tam örtüşmeyen taktikleri uygulamak gerekebilir. Bu taktikler sizin kilometre taşları olarak gördüğünüz stratejik noktalara ulaşmanızı sağlayabilecektir.

Bu açıdan bakıldığında bana göre Rijkaard’in bu maçta bazı taktik değişikliklere gitmesi daha iyi olurdu. Rijkaard ise bunu tercih etmedi. Buna saygı duyuyorum ama doğru da bulmuyorum.

Dere geçerken at değiştirilmez ama kuvvetli bir akıntıya karşı atınızın yönünü bir miktar değiştirebilirsiniz. Bu sizin karşıya geçmenizi kolaylaştıracaktır. Bu maçta böyle bir karar vermiş olması maruz görülmelidir ama telafisi olmayan bir maçta aynı hatayı yapmamalı. Zeman’ın 3-4-3 histerisine dönüşmemeli Rijkaard’in sistemi.

Kaptan Alex dümende

Gaziantep ve Steaua Bükreş maçlarında forma giyemeyen Alex, derbide oynamaya hazır olduğunu belirterek, “Taraftarımıza yine zafer yaşatmak istiyoruz” dedi.
Gençlerbirliği maçı sonrası yapılan antrenmanda sakatlandığı için Fenerbahçe’nin oynadığı 2 önemli sınavda yer alamayan Kaptan Alex, bugün yeniden takımının başında olacak. Sakatlığını atlatan ve oynayacak duruma gelen Brezilyalı yıldız, hem kendisinin hem takım arkadaşlarının derbiye hazır olduğunu ifade ederek,“Daha önce de söylemiştim, ‘Elbet biz de yenileceğiz’ diye. Bunu Gaziantep’e karşı yaşadık.

‘Bayram yaşatacağız’
Ancak bu yenilgi herşeyin sonu değil. Şimdi tek düşüncemiz, takipçimiz Galatasaray’ı yenerek, Gaziantep mağlubiyetini telafi etmek. Şükrü Saracoğlu Stadı’nda 50 bin taraftarımıza ve televizyonları başındaki milyonlara bayram yaşatmak istiyoruz. Ancak öncelikle centilmence bir maç olmasını temenni ediyoruz. Bundan önce Ali Sami Yen’de oluşan manzarayı, kimseye yaşatmak istemiyoruz. Lider ve ikincinin müthiş bir mücadelesi olacak.
Her zaman bize büyük destek veren muhteşem taraftarımızın itici gücüyle, 90 dakikanın sonunda gülen taraf olmak istiyoruz” açıklamasını yaptı.

Cim Bom maça hazır

Sarı-Kırmızılı ekip, Fenerbahçe maçının hazırlıklarını dün sabah saatlerinde Florya Metin Oktay Tesisleri’nde yapılan antrenmanla tamamladı.Teknik direktör Frank Rijkaard’ın, basın ve taraftara kapalı olarak gerçekleşen bu idmanda derbinin provasını yaptırdığı belirtildi.
Aslan’ın hocası Rijkaard zafer reçetesini yazdı, takımına son uyarısını yaptı: “Sakin olun, disiplini kaybetmeyin. Bu ikisini başarırsanız, galibiyeti getirecek golleri nasılsa buluruz…”
Rijkaard, takımıyla yaptığı son toplantıda Cim Bom’u zafere götürecek reçeteyi açıkladı. İdmanlarda yaptıkları taktik çalışmaları sahada birebir görmek istediğini ifade eden Hollandalı hoca, “Herkes üzerine düşeni yapacak, birbirine yardım edecek. Ancak sadece iyi futbol bu maçı kazanmaya yetmez… Zafer için sizden istediğim çok önemli iki şey var; birincisi atmosfer ne kadar gergin olursa olsun, herkesin size karşı olduğunu düşünseniz bile panik yapmadan, sabırlı oynamanız. Sizin sabırlı ve sakin oynamanız, rakibi rahatsız edecek ve hataya zorlayacaktır. İkincisi; disiplin. Bundan önceki maçlarda yediğimiz gollerin çoğu, disiplini kaybettiğimiz anlarda geldi. Unutmayın, disiplini kaybedersek, derbiyi de kaybederiz” dedi.

‘Lekeyi sileceksiniz’ demişti
47 yaşındaki çalıştırıcı, 4-3’lük Trabzonspor galibiyetinden sonra da oyuncularıyla derbiye yönelik bir konuşma yapmıştı: “Sağ taraftaki oyuncular, Gaziantep-Fenerbahçe maçını ezberlemenizi istiyorum. Roberto Carlos’a çok dikkat edeceksiniz. Deplasmandaki son 3 Fenerbahçe-Galatasaray maçını izledim. Panik oluyorsunuz, panik olduğunuz için de yeniliyorsunuz. Bu maçta siz değil, onlar panik olacak. 9 yıllık tarihi lekeyi sileceksiniz.”

Guardiola ha aperto un ciclo

Contro il Rubin Kazan (1-2 in Champions League, NdT), Josep Guardiola ha guidato il Barcellona in una partita ufficiale per la 75° volta. Nonostante la sconfitta, l’allenatore originario di Santpedor può vantare un impressionante record di vittorie (52).

I tre grandi titoli della stagione 2008/09 e i due di quella in corso, cioè la Supercoppa di Spagna e quella d’Europa: in quanto a vittorie, questo è il bilancio della gestione di Josep Guardiola da quando si è seduto sulla panchina della prima squadra del Barça. E tutto ciò in sole 75 partite da principale responsabile tecnico: questo, infatti, è il traguardo che il tecnico ha raggiunto questo martedì, al Camp Nou, contro il Rubin Kazan.

Debutto nei preliminari

Dopo un anno trascorso nel Barcellona B, Pep Guardiola ha debuttato ufficialmente come allenatore della prima squadra nei preliminari della scorsa edizione della Champions, per la precisione, il 13 agosto 2008 contro il Wisla Cracovia. Quel giorno, la squadra ha dato il via alla sua marcia trionfale con un 4-0 al Camp Nou.

I numeri

Da allora, sono 75 gl’incontri ufficiali in cui il tecnico barcelonista si è seduto in panchina, suddivisi come segue: 45 di Liga, 18 di Champions, 9 di Copa del Rey, 2 di Supercoppa di Spagna e 1 di Supercoppa d’Europa. In totale, ha collezionato addirittura 52 vittorie (69,3%), 15 pareggi (20%) e solo 8 sconfitte (10,6%). Anche il saldo dei gol parla da solo: 184 quelli fatti e 61 quelli subiti.

Numeri da record nella Liga

In campionato, i numeri del tecnico di Santpedor sono semplicemente sbalorditivi. E’ rimasto imbattuto l’88,8% delle volte, migliorando i record di tutti coloro che l’hanno preceduto alla guida del Barça. Chi ha fatto bene quasi quanto lui è Terry Venables, con l’85,34%, seguito da Helenio Herrera (84,37%), Salvador Artigas (83,07%), Johan Cruyff (82,67%) e Frank Rijkaard (82,63%).

Oltre alle partite ufficiali, Guardiola ha allenato anche in occasione di 13 amichevoli, con 9 vittorie, 2 pareggi e 2 sconfitte.

servizio di Jordi Clos e Vanessa Forns per il sito ufficiale del Barcellona

http://www.fcbarcelona.cat/web/castellano/noticies/futbol/temporada09-10/10/n091021107809.html

Başlık ve resim herşeyi anlatıyor.

Rot-Weiss Essen takımından Serkan’la birlikte alınmıştı Barış. 2007 yılından bu yana Galatasaray’da forma giymekte. Bu sezona kadar hep İlk 11′de idi. Kalli olsun, Skibbe olsun, Korkmaz olsun ona hep görev verdi. Performansı ne çok yükseldi, ne çok alçaldı. Ortalarda iyi performans sergiliyordu. Rijkaard’da hazırlık maçlarında ona şans verdi.

Barış Özbek, hazırlık maçlarında ve Netanya maçında güzel performanslar sergilemişti. 2 gol atmıştı. Eminim ki şimdiki Mehmet Topal’dan daha iyi oynamıştı. Ama gel gelelim, şans verilmiyor ona. Acaba Rijkaard ile aralarında bir sorun mu var? Yoksa Rijkaard onu yeterli bulmuyor mu? Onu yeterli bulmuyorsa, M.Topal’ı nasıl yeterli buluyor? Yanlış anlaşılmasın. Mehmet Topal geçen seneki gibi oynasa Barış Özbek’ten iyi derdim. Uğur Karakullukçu’ya sordum. Mustafa, Mehmet ve Ayhan varken 4. bir oyuncuyla süreyi paylaşmak istemiyorlar dedi. Ama şu dönemde oynayabilir dedi.

Bence bunun altında başka bir neden var gibi. Bugünler de gazetelerde yazmaya başlamış. Gönderilecek 5 kişi arasında Barış Özbek adı da geçiyor. Ne kadar doğru orası tartışılır. Ama geçen seneki performansını da göz önüne alırsak Barış Özbek bu Mehmet Topal’dan kat kat daha iyi. Gerek hazırlanma sürecinde, gerekse Play-Off maçlarında iyi oynadı. Altın 11′e giremese de, gümüş 11′e kesin girmesi lazımdı. Ama 18′e bile alınmıyor. Gözüne  neden giremedi anlamıyorum. Kime sorsam kesin cevap alamıyorum. Sakatlığı da yok. Ama hep tribünde. Çok çok kötü bir futbolcu değil ki Barış. Geçen sene herkesin övdüğü Barış bu. Hiç yorulmuyor dediğimiz Barış bu. Sizce neden? Değerli yorumlarınızı paylaşırsanız sevinirim.

Barış, kendi resmi sitesinde derbi için açıklama da bulunmuştu. Çokta mütevazi biridir. Bir kısmını alıntılıyorum;

“Bir derbide Galatasaray formasıyla sahada olmak her futbolcu için onur verici bir durum ben de bu onuru 21 dakika da olsa yaşayabildim. Oyunda kaldığım süre elimden geleni yaptım ve faydalı olmaya çalıştım. Bunu da kısmen de olsa başardığımı düşünüyorum. Ama bu benim için yeterli değil en kısa zamanda yeniden ilk 11`de oynayacağımı biliyorum.”

Uluç: Anlamam etmem, Rijkaard Go Home!

Hıncal Uluç’un, futboldan anlamadığını etmediğini, sansasyonel yorumlarla gündeme gelmek için futbolu kullandığını bilirdik de anlamametmem.com okuyucusu olduğunu bilmezdik. Meğer takipçimizmiş. Büyük ihtimalle Pazar gecesi yayınladığımız “Rijkaarda istifa… mı?” yazısını okumuş ve aşka gelmiş; Hollandalı teknik adama  “Go Home Rijkaard ” demiş. Klişelerden hoşlanmadığını söyleyerek başlamış yazısına ama yazı tam bir Hıncal Uluç klişesi olmuş: Galatasaray’ın başına geçen her teknik adama olduğu gibi bu sefer de Rijkaard’a yüklenerek gündeme oturmak istemiş. Yazıyı okumayan ve boş vakti olanlar buradan yazıya ulaşabilirler. Diğerleri için Uluç’tan şu incileri verelim de, demek istediğimiz daha iyi anlaşılsın:

“Ya Rijkaard futbolu bilmiyor, ya da Türkiye’yi ve Galatasaray’ı ciddiye almıyor.. Avrupa’da iş bulamadı ya, boşluğu doldurmak için bir iki yıl oyalanmaya gelmiş..”

“Sen ne yapıyorsun.. Kör değneğini bellemiş, ezber bir 11, ezber bir oyun düzeni ve ezber değişiklikler..
Rakip eşek değil çözdü seni.. Seyirci eşek değil, sen önüne ne koyarsan onunla otlasın!..
Yahu sen başka şey bilmez misin?. Aklın başka şeye basmaz mı?.. Hadi maç içinde taktik değiştirmeyi beceremiyorsun, ya da cesaret edemiyorsun.. Bir maçtan ötekine başka şey düşünmekten de aciz misin?.
Sen nasıl Hocasın Rijkaard?.. Bak “Sen nasıl Büyük Hocasın” bile demiyorum.. “Sen nasıl hocasın?..”
Takımı telefonla Hollanda’dan yönetsen, bugünkünden farklı mı olurdu durum, madem ayni “Ezber” e devam edilecek. Niye zahmet ettin buralara?..
Senin bu ezber, aptal ve korkak taktiğini tercümanın uygulardı, nasılsa..
Korkak ya, Rijkaard.. Korkak..”

“Rijkaard silkinip kendine gelmeli.. Türkiye ve Galatasaray’ı küçümsemekten vazgeçip, adam gibi hocalık yapmalı..
Ya da..
Gitmeli, gerçekten!.”

Pes doğrusu, gerçekten! Sözün bittiği yerdir ama bitirmeyelim, devam edelim: Bu nasıl bir ego patlamasıdır, kendini bilmezliktir anlamak kolay değil.

Meğer anlamametmem.com tam Hıncal Uluç’un yeriymiş. Kendisini fahri anlamametmemci ilan ediyor, “Büyüksün baba, idolümüzsün, ikoncanımız-ciğerimizsin, sağol varol…” diyerek selamlıyoruz.

Puyol, un simbolo

Venerdì scorso Carles Puyol ha festeggiato i dieci anni trascorsi dall’esordio fatto sul campo del Real Valladolid e può ripercorrere un glorioso decennio in cui ha ottenuto vittorie e la fascia di capitano.
A quei tempi, dopo le difficoltà avute in estate non era certo che gli venisse data un’opportunità, ma Louis van Gaal decise di lanciarlo e quella stagione finì per accumulare 37 presenze nella stagione d’esordio, per poi diventare titolare.

Fascia di capitano e trofei

Puyol trascorse cinque stagioni giocando alla grande senza che però il Club vincesse alcun trofeo, ma con l’arrivo di Frank Rijkaard diventò capitano e le cose iniziarono a migliorare per lui. Da allora ha alzato trofei con una certa regolarità, vincendo tre campionati e due volte Champions League, Copa del Rey e Supercoppa.

Momenti fantastici

Oltre alle immagini che lo ritraggono mentre solleva trofei, ci sono altri ricordi particolari legati a questi primi dieci anni al Barcellona di Puyol. Il primo è la marcatura che riservò a Luis Figo quando il portoghese tornò al Camp Nou per la prima volta con indosso la maglia del Real Madrid, nel 2000. Il secondo riguarda l’Europa ed è il salvataggio che fece col petto dopo che il portiere era stato superato dalla palla, contro il Lokomotiv.

Mai infortunato

Con 448 incontri ufficiali giocati, Puyol non si è quasi mai infortunato e raramente si è fatto a meno di lui, data l’importanza che riveste nella retroguardia blaugrana. Famoso per essere capace di reagire velocemente alle botte, questo difensore è un grande professionista, attento alla forma dentro e fuori dal campo.

Sette gol

Nei suoi primi dieci anni con la prima squadra, Puyol ha messo a segno sette reti e di queste nessuna è più importante di quella che ha fatto a Iker Casillas la scorsa stagione in occasione del fantastico trionfo per 6-2 ottenuto contro il Real Madrid al Santiago Bernabeu. Nonostante non sia particolarmente alto, col suo metro e settantotto, è forte di testa sia in difesa che in attacco.

Il capitano ha giocato in tutti e quattro i ruoli della difesa, ma normalmente agisce al centro, anche se Pep Guardiola non teme di schierarlo a destra, quando necessario.

servizio di Marc Guillén per il sito ufficiale del Barcellona

http://www.fcbarcelona.com/web/english/noticies/futbol/temporada09-10/10/n091002107071.html

Galatasaray’da cicim ayları bitti, 2 beraberliğin ardından Rijkaardlı Cim Bom ilk yenilgisini aldı. “Rijkaard ve Neeskens ikilisi takımı iyi çalıştıramıyor. Zamanında doğru değişiklikleri yapamıyorlar. 2 santraforla oynatamıyor, yeri geldiğinde takımı 4-4-2ye geçiremiyorlar. Ayrıca Rijkaard çok yumuşak, takıma söz geçiremiyor.” Bu ve buna benzer yorumları bakalım ne zaman duymaya başlayacağız, “Rijkaard istifa” sesleri medyada yükselecek mi? Belki bu hafta değil ama, iddia ediyorum bir iki maç böyle devam etsin, bu sesleri duymamız yakındır.  Bekleyelim, görelim.  Rijkaard ve Neeskens’in Galatasaray’daki başarısına bakarken, bir yandan da Türk ”skor” medyasının kendisiyle imtihanını izleyelim.

Galatasaray’ın Frank Rijkaard hastalığı futbolculuk döneminde bile varmış. Bizim basına da maşallah yani, o zamandan başlamış fotomontaj..

foto kaynak: takimdanayriduzkosu

Marquez, rientro e subito record

Martedì, al Serdinero, Rafa Márquez ha giocato la sua 150esima partita di campionato con il Barça. Al momento sta disputando la settima stagione con il Club, avendo fin qui segnato otto gol in competizioni nazionali.

Rafa Márquez sta gradualmente tornando a far parte del gruppo dopo aver subito l’ennesimo infortunio. Era entrato in campo nell’ultimo quarto d’ora di gioco contro l’Atletico Madrid e contro il Racing Santander è arrivato a giocare 35 minuti. E’ stato in quest’ultima occasione che ha tagliato il traguardo delle 150 presenze.

Márquez è subentrato quando il risultato era sul 3-0 (a favore dei catalani, che avrebbero poi vinto per 4-1 con gol di Ibrahimovic, Piqué e doppietta di Messi, NdT) andando ad affiancare Puyol al centro della difesa. Il suo apporto è stato considerevole, con sei recuperi di palla e 36 passaggi andati a buon fine sui 39 totali effettuati.

Un giocatore imprescindibile per Guardiola

Pep Guardiola ha dichiarato dopo l’incontro di aver già deciso precedentemente di concedere a Márquez più minuti giocati, in modo da permettergli di ritrovare la forma. Ha definito il messicano come “un giocatore indispensabile in una stagione così fitta di impegni.”

Un difensore per il Barça’

Il “Kaiser di Michoacán” è arrivato al Barça nel 2003 dal Monaco, dove era considerato uno dei migliori giocatori del campionato francese nel suo ruolo. Si è presto guadagnato un posto fisso nel cuore della difesa anche se gl’infortuni di Motta ed Edmilson avevano spinto Frank Rijkaard a impiegarlo a centrocampo nel corso della stagione 2004/05. Ha giocato più partite (34) e segnato più reti (3) quell’anno che durante qualsiasi altro.

Márquez è ritornato a giocare in difesa la stagione seguente, ma continua a mostrare sia solidità in fase di marcatura che abilità nei rilanci. Infortuni permettendo, è sempre stato titolare, giocando un totale di 221 partite e segnando 12 gol.

articolo del sito ufficiale del Barcellona

http://www.fcbarcelona.com/web/english/noticies/futbol/temporada09-10/09/n090922106893.html

Galatasaray SK Istanbul

Dinamo va întâlni echipa căreia i-a oferit prima victorie europeană în 1963, dar şi formaţia pe care a învins-o în chiar primul meci european, în 1957. Galatasaray e deja o cunoştinţă veche pentru români ei urmând să joace a cincea dublă contra… ghiaurilor.

Echipa

Deşi istoria, inclusiv cea recentă, ne favorizează, Dinamo va avea mari probleme cu o formaţie care a plecat ca din tun în Super Liga Turcă şi care nu a pierdut în Europa. Cuplul Rijkaard – Neeskens a transformat o trupă depăşită mental şi fizic într-o maşinărie bine pusă la punct, „plombele” venite în vară integrându-se perfect în mecanism. Astfel Galata pare să fi uitat sezonul precedent, terminat pe un neverosimil loc 5 – cel mai slab din ultimii 5 ani – şi joacă un fotbal neaşteptat de bun şi de productiv. Cu jucători ca Leo Franco, Keita, Kewell, Elano, Baros, Nonda sau Arda Turan, Rijkaard poate aduce din nou titlul în vitrina clubului, la doi ani de la ultimul suces. Startul a fost perfect, cu victorii concludente în campionat şi cu o calificare en fanfare în grupele Europa League. În vitrina cu trofee a clubului găsim 17 titluri, 14 cupe şi 11 supercupe, plus alte câteva zeci de trofee mai puţin cunoscute. Normal, la loc de cinste stau cele două cupe europene obţinute în 2000.

Europa

Pentru Glatasaray trei sunt datele importante în istorie. Semifinala de Cupă a Campionilor din 1989, succesul în UEFA din 2000, şi Supercupa din acelaşi an. Le vom lua pe rând.

În 1989 fotbalul turcesc era încă în perioada de căutări. Galata era condusă din teren de Tanju Çolak, jucător laureat cu Balonul de Aur şi “o figură” a vremii, fotbalist care a marcat 116 goluri în 107 meciuri în tricoul galben roşu! Campioana Turciei a trecut pe rând de Rapid Viena, Xamax Neuchatel (5-0 la Istanbul după 0-3 în Elveţia!) şi AS Monaco iar sorţii i-au hărăzit în semifinale cel mai uşor adversar posibil… Steaua. Din păcate pentru turci, manşa tur a fost una de coşmar, steliştii câştigând fără drept de apel cu 4-0. În ciuda dezastrului din Ghencea, otomanii au crezut că vor repeta istoricul meci din optimi numai că la Izmir, miracolul nu s-a mai produs iar Steaua a mers la Barcelona pentru finală.

Ediţia 1999-2000 a găsit-o pe Galata la startul Ligii Campionilor dar, deşi avea în cuplul Hagi-Popescu o adevărată locomotivă, nu a prins decât locul trei într-o grupă cu Milan, Chelsea şi Hertha. Retrogradată în UEFA, Galata a avut un parcurs istoric, cu 5 victorii şi 3 remize iar în finală a trecut cu 4-1, la penalty-uri, de Arsenal. Sezonul perfect a fost încheiat de Supercupa câştigată cu 2-1 în faţa lui Real Madrid, la debutul ca tehnician al lui Mircea Lucescu.

O familie… românească

În istorie Galata a fost o casă bună pentru jucătorii români. După 1989, unsprezece fotbalişti români au îmbrăcat tricoul galben roşu. Gheoghe Hagi, Gică Popescu, Adrian Ilie, Iulian Filipescu, Iosif Rotariu, Radu Niculescu, Ionuţ Luţu, Florin Bratu, Gabriel Tamaş, Mihăiţă Pleşan şi Ovidiu Petre şi-au încercat norocul la Istanbul, dar numai primii patru au lăsat în urmă o impresie bună. Plus Mircea Lucescu, câştigător al Super Cupei şi al Super Ligii turce.

GSK vs români*

1957 cu Dinamo 2-1 şi 1-3

1963 cu Dinamo 3-0 şi 1-1

1989 cu Steaua 1-1 şi 0-4

2009 cu Steaua 2-2 şi 0-1

GSK vs austrieci

1967 cu Rapid Viena 3-5 şi 0-4

1976 cu Rapid Viena 3-1 şi 0-1

1983 cu Austria Viena 2-4 şi 1-0

1989 cu Rapid Viena 2-0 şi 1-2

2000 cu Rapid Viena 1-0 şi 3-0

2001 cu Sturm Graz 2-2 şi 0-3

2008 cu Austria Viena 0-0 (acasă)

GSK vs greci

2004 cu Olympiakos 1-0 şi 0-3

2008 cu Panionios 3-0 (în deplasare)

2009 cu Olympiakos 1-0 (acasă)

*anul reprezintă sezonul în care a avut loc finala competiţiei respective

En son Imparator Fatih Terim doneminde 98-99 yilinda lige 4′te 4′luk bir baslangic yapmistik.11 yil aradan sonra tekrar 4′te 4 ve gelen 12 puan ardindan hepimiz acikcasi mutluyuz. Fakat benim en merak ettigim sey herhangi bir maglubiyet sonrasi taraftarin tepkisi. Bayern Leverkusen macindan sonra hazirlik maci olmasina ragmen, PAF agirlikli oyuncularla cikmamiza ragmen cogu kisi Rijkaard’a sallamaya baslamisti bile. O macin ardindan hicbir maglubiyet tatmadik fakat yol uzun elbet berabere kalacagimiz, maglup olacagimiz maclar olacak. Bakalim buyuk taraftarimizin herhangi bir puan kaybindan sonra tepkisi nasil olacak?

2008-2009 sezonu, kombine bilet alıp düzenli olarak maçlara gittiğim ilk sezonumdu. Daha öncesinde, bir sezonda gittiğim maçların sayısı iki elin parmaklarını geçmiyordu. Onlarda da bilet bulma çilesi lanet ettiriyordu çoğu kez. Kombineli ilk sezonum, hayal kırıklıkları ile doluydu maalesef. Oynadığımız futbol ise saman alevi gibi, ilk yarılarda parlayıp, ikinci yarılarda sönüyordu. Bir umutlanıyorduk, bir yıkılıyorduk. Bülent Korkmaz’ın Skibbe’den devraldığı takım, maalesef iyiye değil kötüye gitmişti ve artık gol de atamıyorduk. İyice sıkıcı olmaya başlamıştı maçları izlemek. O kadar sıkıcıydı ki, bir kaç maçı asıp biletimi benim yerime gitmesi için başka bir arkadaşıma vermiştim.

Nitekim ligde, kupada ve Avrupa’da teker teker iflas ettik. Eski Açık’tan takip ettiğim bu kötü sezon eskide kalmalıydı. Kapalıya transfer olmaya karar verdik, orada bizi bekleyen dostlarımızın da teşviki ile hemen yeni sezonun kombinelerini aldık. Bir önceki sezonun kombine kartı babamın hediyesiydi; şimdi ise ilk defa kendi kazancım ile, hem de kapalıdan almıştım sevgiliye kavuşma vizesini. Arkadaşlarla geçtiğimiz sezonun kötü etkisiyle bir an bile tereddüt etmedik, hiç “acaba yine aynı şey olur mu?” demedik. Tek endişemiz, kombineler bitmeden birer tane nasiplenebilmekti. Sonunda toplanıp gittik, ancak biraz daha geç kalsaydık muhtemelen bulamayacaktık.

Artık yeni sezona kendimizi daha rahat hazırlayacaktık, gelişmeleri daha huzurlu takip edecektik. Nitekim öyle de oldu, zira bir kaç hafta sonrasında iyi olacak hasta misali, doktorumuz gelmişti ayağımıza; Frank Rijkaard Galatasaray’ın yeni teknik direktörü olmuştu! Hemen yazılıp çizilmeye başlandı Rijkaard’ın geçmişte yaptıkları, futbola bakışı, oyun felsefesi, Galatasaray-Barcelona kıyaslamaları v.s…

Basın, biraz kasıtlı olduğunu düşündüğüm bir yaklaşımla, beklentileri yükseltmek için elinden geleni ardına koymuyordu. Bunun yanında da Rijkaard’ın bu beklentileri karşılamasının zor olduğunu, çünkü burada Messi, Xavi, Iniesta gibi oyuncuların bulunmadığını belirtmeyi de unutmuyorlardı. Onlara göre Messi, Xavi ve Iniesta varken babaları da şampiyon olurdu. Lafı getirmeye çalıştıkları şey, Barcelona’nın herkesi kendine hayran bırakan futbol anlayışının oluştuğu süreçte, bu organizasyonun başında bulunan Rijkaard’ın, aslında sanıldığı kadar bir katkısı olmadığı, bu başarının sadece ve sadece kaliteli bir kadro ile zaten kendiliğinden gelebileceği idi. Halbuki aynı adamlar, geçen sezon da Skibbe’ye geldiği günden beri etmedikleri hakareti bırakmamışlardı. Adamın kariyersizliği mi kalmadı, profilinin düşük olması mı kalmadı! Ne ararsanız artık…

Biz bunları tartışmaya başladıktan sonra öğrendik ki, Rijkaard yalnız gelmemiş. Gelirken yanında bir iki futbol profesörünü de getirmiş. Johan Neeskens, Albert Roca Puyol ve Carlos Quadrat… Bu isimleri ilk defa duymuştum, zira Rijkaard’ın Barcelona günlerini çok da yakinen takip etmemiştim. Araştırdıkça, Rijkaard’ın başarılarının yalnız başına değil, bir ekip ile kazanılmış başarılar olduğunu daha net gördük. Buraya aşağı yukarı aynı ekiple geliyor olması ise, gözünü para bürümüş bir profesyonel olmadığının bariz bir kanıtıydı. Rijkaard Barcelona’dan sonra verdiği bir yıllık aradan sonra futbola ve başarıya daha bir acıkmış halde çıkıyordu sahneye. Hedefinin cümle aleme kendini yeniden kanıtlamak, neler yapabileceğini bir kere daha herkese göstermek olduğunu daha imza törenindeki açıklamalarında hissetmiştik. O anda kanım kaynadı ve kız arkadaşımın deyimiyle aramızda “telepatik bir bağ” oluştu. Sanki bu adam ne yapsa bir bildiği vardır diyecekmişçesine bir güven duyuyordum. Hele hele geçtiğimiz sezondan zaten elimizde güçlü bir kadro vardı. Çok umutluydum, her şey iyi gidiyordu.

Derken transferler yavaş yavaş başladı, önce Mustafa Sarp, ardından Gökhan Zan, Leo Franco… Bonservise bir kuruş harcamadan nokta atışları yapıyordu yönetim. Ama illa ki ortalık zangır zangır sallanacak ya, Abdel Kader Keita ile ilk bomba patlatıldı. Etkisi geçmeden Elano Blumer bir gece yarısı uykusunun ortasında kadromuza dahil edildi. Baros, Servet, Kewell ve Arda takımda tutulmuştu. Bir yandan Arda kaptanlık pazubandı ve 10 numaralı forma ile onore edilmiş, esasında biraz da riskli bir girişimde bulunarak omuzlarına daha çok sorumluluk yüklenmişti. Ancak bu iş yapılmadan önce Rijkaard’ın da desteğinin alınmış olması, konunun üzerinde çok da fazla durulmasına lüzum olmadığını düşündürüyordu. Hücum hattı enfes olmuştu, lakin bu defans ve orta saha, ön hattımıza ayak uydurabilecek miydi?

Hazırlık maçların neticesinde Mustafa Sarp beğenilmedi, yedek olarak kalacağı konusunda hem fikir olundu.  Gökhan Zan’ın sakatlık geçmişi, zihinlerde soru işaretleri bıraktı. Leo Franco, Keita ve Elano hazırlık döneminde izlenemedi. Takım genel olarak hazır değildi, beklentilere ayar çekilmesi gerektiği daha iyi anlaşılmıştı. Taraftar sesi kıstı biraz ve daha Rijkaard’ın geldiği ilk gün ettikleri sabır yeminine sadık kalarak, takıma hazırlanmaları ve birbirlerine alışmaları için süre tanıdı.

Avrupa Ligi ön eleme turlarına Tobol serisiyle start verdik. Deplasmandaki ilk maç, henüz ilk dakikalarda yediğimiz şok bir golle başladı. Ege’nin bir sahil kasabasında, salaş bir kıraathanede izlerken maçı, arkalardan gelen yaşlı amca homurdanmaları sinirime biraz dokunsa da, cahilliğine ve sabır yemininden bihaber olmasına verdim. Nitekim korkulan da başa gelmedi zaten. İlk maç 1-1 beraberlikle tamamlandı. Maçın ardından ise  zihinlerde açığa vurulamayan soru işaretleri kalmıştı. İkinci maçta takım daha diri göründü, ancak yine de ahım şahım bir futbol değildi oynadığımız. Kendimize yetecek kadar oynayıp 2-0′lık galibiyetle beraber Maccabi Netanya’nın rakibi olmuştuk.

Netanya serisi yıllar sonra da hatırlanacak bir seri olacak, zira serinin ikinci maçı, Galatasaray için yeni bir rekora sahne olacaktı. Hem de asalet simgesi olarak dizayn edilmiş ve renginden ötürü faşist yorumlara hedef olmuş yeni forması olan mor renkli 2288 adlı forması ile kıracaktı rekoru Galatasaray. Ama öncesinde deplasmanı vardı bu işin. 4-1 geçiliyordu fazla zorlanmadan. Rövanş daha rahat geçecekti ve bunun bilincinde olan teknik yönetim, yeni isimlere fırsat vermişti. Keita ilk 11′de çıkıyordu maça, Aydın da kendine şans bulacaktı sol açıkta. Nonda gönderilecek mi gönderilmeyecek mi tartışmalarının üzerine kendini yeniden kanıtlama ihtiyacı içinde adım atıyordu yeşil sahaya. Spikerin tabiriyle bu “iştahlı mor formalılar”, İsrail temsilcisi Netanya’yı 6-0 mağlup ediyorlardı ve yıllar önce 5-0 ile Neuchatel Xamax karşısında kırılan Avrupa maçlarımızdaki en farklı galibiyet rekorumuz tarihe gömülüyordu.

Ardından beklentiler tekrardan doruğa ulaşıyordu. Takım güzel futbol oynamaya başlamıştı. Lige Gaziantep deplasmanı ile başlanacaktı ancak güzel futbol Antep’te tam olarak sahaya yansıtılamadı. Buna rağmen takım bir şekilde rakipten daha fazla gol atarak kazanmasını başardı. Çok değerliydi burada alınan 3 puan, zira Ağustos’un ortasında sıcaklığın en üst seviyede olduğu günlerde neredeyse gündüz maçı kategorisine girebilecek bir saate bu maçı yerleştiren fenerasyonun bizi bu seneki maratonumuzda engelsiz bırakmayacağı da kesin olarak anlaşılmıştı. Kaybedilmeyen her bir puan altından bile daha değerliydi. Bir maç beklentilerin had safhaya ulaşmasına sebep olurken, bir diğer maç ise zor zamanlar da yaşayacağımızın sinyalini veriyordu.

Ligin ikinci haftasında Denizlispor ile oynanan karşılaşmanın ilk yarısı beklendiği gibi rahat geçmedi, zira Denizlispor dersini çalışıp gelmişti. Ancak gerek ikinci yarıda Rijkaard’ın yaptığı yerinde müdaheleler, gerekse Denizli’nin hocası Erhan Altın’ın takımı geriye çekmeye yönelik (bana göre hatalı) oyuncu değişikliği tercihleri oyunun skorunu 1-1′den 4-1′e çevirmişti. İkinci haftayı da kayıpsız kapatan iki takımdan biri olmuştuk. Bir diğeri ise Fenerbahçe’ydi ve onlardan daha çok gol atmış olmamıza rağmen +1 averajla önümüzde lider bitirmişlerdi haftayı.

Rijkaard’ın takımın oynadığı futboldaki etkisi gün be gün daha iyi hissediliyordu. Artık özlüyorduk onları, bir sonraki maç iple urganla çekilir olmuştu. Bünyeye yetmiyordu okunan yalan dolan bir sürü haber, röportaj v.s. Gecemiz gündüzümüz sarı ve kırmızıdan başka renk kabul etmiyordu bünyesine. Hiç olmadığımız kadar heyecanlıydık ve rakiplerin de hiç olmadığı kadar panik halinde olduklarını görünce daha bir keyifleniyorduk. Takım birbirine alışıyordu ve biz daha Elano’yu izlememiştik bile.

Avrupa Ligi play-off serisindeki rakibimiz FC Levadia Tallinn ile ilk karşılaşma bu sefer Ali Sami Yen’deydi. Rakip hakkında en ufak bir fikrimizin olmaması ise geçmişte yaşanan acı tecrübeler yüzünden biraz tedirginlik veriyordu. Estonya’nın adı sanı duyulmamış takımlarından biri ile oynuyorduk ve Galatasaray sezon başından o güne kadar oynadığı en iyi maçlardan birini çıkarıyordu. 5-0′lık bir galibiyet kimi mutlu etmezdi ki? Keita’nın damga vurduğu maçtan birkaç gün önce Keita ve Elano hakkında hiç bir halt bilmediği her halinden belli olan Gürcan Bilgiç’in ileri geri fikir belirttiği bir yazısı yayınlanmıştı. Gürcan Bilgiç’in kulaklarını çınlatırcasına gür, izleyenlerin gözlerini kamaştırırcasına parlaktı o gün Keita’nın futbolu. Elano ise son 15 dakikaya birşeyler sığdırmaya çalışsa da süre yeterli değildi.

Lakin Elano da cevap hakkını bir sonraki maça saklamıştı da bize haber etmemişti. Kayserispor ile Ali Sami Yen’de karşılaşıyorduk ve rakip zor durumdaydı. Sert oynayacakları az çok tahmin ediliyordu ancak insanlıktan çıkacaklarını pek tahmin edememişti kimse. İlk yarıyı, biraz zorlansak da 2-1 üstün kapattık. Sıra Elano’ya gelmişti artık. Keita’nın yerine oyuna girmiş ve kendini göstermeye, tribünlere resmen merhaba demeye hazırlanıyordu. Maçın sıkıcı olmaya başladığı zamanlarda kimsenin beklemediği bir anda öyle bir şut attı ki, Şansal Büyüka’nın söylediği gibi “50 defa izlesek bıkmayız” dedirtecek cinsten bir gol çıktı ortaya. Tribünde şoka girdik ve yıllardır bu kadar güzel bir gol izlememiş olmanın verdiği hasret ile büyük bir coşku yaşadık. O dakikadan itibaren Kayseri’nin maçı çevirmesi artık neredeyse imkansız bir hal almıştı, dirençleri bu golle beraber kırılmıştı ve Galatasaray artık daha rahat top çevirmeye başlamıştı. Bu rahatlık, Milan Baros’un plasesiyle ağlarda nihayet bulacak olan güzel bir organizasyona sebebiyet verecek ve maçın skorunu da 4-1 olarak tayin edecekti. Son maçlardaki gol ortalamamız düşmemişti ve mutluyduk. Liderdik artık, hem de hiç bırakmaya niyetimiz yoktu…

Takım gün geçtikçe yeni bir yönünü gösteriyor bizlere. Rijkaard yerinde ve tam zamanında müdahelelerle birlikte ona olan güvenimize güven katıyor. Ve biz belki de sezon sonu layık olduğu yerlere tekrar ulaşacak olan Galatasaray’ın dönüşümüne hep beraber tanık oluyoruz. Bu dönüşümün baki olmasını diliyor ve bu heyecanın tadını doya doya çıkarabilmeyi ümit ediyorum. Şampiyon ilan edilmek için çok erken, ancak bu gidişin sonuna da başka netice yakışık almaz.

-Se llevo el Barcelona la Supercopa de España despues de derrotar a un entregado Athletic de Bilbao, con dos goles del futuro Ballon d’Or, Lionel Andres Messi y otro del pibe Bojan. El FC Barcelona comienza asi su camino en pos de seis titulos, que seguira este viernes ante el Shakhtar en Monaco. El siguiente sera el Mundial de Clubes a fin de año y de ahi los tres grandes por Mayo del 2010. Empieza con el pie derecho el Barca e Ibra se cuelga la primera medalla con el blaugrana.

-Ese mismo viernes sera el sorteo de Champions en el principado. En el apareceran en cuatro tombolas diferentes los equipos españoles, luego que el Aleti del amigo Kenny y del gran Joaquin se clasificara sacando a los griegos de competencia, redondeando una gran temporada anterior y anunciando un prometedor futuro. Con el respeto de Murphy y de Sabina, yo digo que el Aleti esta para tercero, lo cual es un buen augurio.

-En mas noticias del Aleti, el Panathinaikos, equipo al que elimino de Champions, parece estar interesado en Seitaridis. Yo le digo al Aleti que lo mande a Grecia y que de paso le envie al Panathinaikos un jamon como agradecimiento por sacarselo de encima.

-El domingo Samuel Eto’o jugara en el Meazza su primer Derbi de la Madonnina y se enfrentara a Ronaldinho, ex-compañero en aquel Barca campeon de Europa de Rijkaard. Sera emotivo el abrazo entre los dos, pero le deseamos la mejor suerte al Hermano Samuel, que ya tuvo la primer bronca con el menor de los Milito y quien ya anoto su primer gol con la del Inter. Se ve interesante el partido, pero mas el andar de Eto’o ahora en Italia, donde duro poco antes de hacer su primera escena.

Former FC Barcelona headman and current boss at Galatasary in Turkey, Frank Rijkaard has expressed his desire to to sign academy product Guti away from Real Madrid, according to marca.com.  Galatasary have been working on a big-spending project this summer, one which they hope will take them to the next level of competitiveness on the European stage.  Rijkaard told Spanish news outlet El Mundo that he feels signing the Madrista midfielder would be the best way to complete his team for the coming season. 

As coach of Barcelona Rijkaard knows Guti well.   IGuti has stated that he will remain in Madrid at least until the end of his current contract ending in 2011, but Rijkaard insists that the possibility is still there.  Personally, I think it would take a tremendous amount of things to go in a certain direction for Guti to consider leaving Real.  First, this project of Florentino Pere has to fail to get Madrid back on the top of the soccer world in a current titles perspective.  Only then would Guti feel that his time at Madrid has not been as productive as it could.  Also, he would have to lose a great deal of playing time to both the new signings and current players, which , if Guti returns to the level of play he is capable of, should not happen any time soon.  Also, the fee would have to be astronomical for madrid to allow an academy player with so much local fan support leave without a fight.  Guti is by far the least possible of all transfer rumors this summer.

Okuduğum zaman Rijkaard Barcelona’da şaşalı günlere yeni başlamıştı. Hafızamda yer edinmiş. Günto kim diyorsanız Güntekin Onay. Gunto’s Blog da uzun zamandır güncellenmiyor zaten. Bugün tekrar hatırladım. Sizlerle paylaşayım dedim;

Ligin henüz başındayız. Futbolsuzluktan muzdaribiz. Hal böyle olunca televizyon ekranlarında ve gazetelerde “bilirkişiler” saatlerce veya sayfalarca hep bir ağızdan bolca ahkam kesiyorlar: “Bu iş bu teknik direktörle gitmez! Falanca zaten yanlış tercih… 4-1-3-2 değil, 4-3-1-2 oynamalılar!”

Bunları, hayatlarında bir okul takımını bile çalıştırmamış olanlar söylüyor çoğunlukla… Yorumculuk veya yazarlık yapan teknik adamlar ise daha ılımlı. Onlar genellikle “zaman lazım” diyorlar.

Hiddink bu işi hiç bilmiyordu, Löw stajyerdi, Scala’nın beyni çürümüştü, Lucescu korkaktı, Del Bosque Yeniköy kasabıydı… Daum hoca falan değildi… Zeman’ın alakası yoktu… Rıdvan Dilmen yetersizdi… Fatih Terim şehir kırosuydu… ErsunYanal’a milli takım 2 beden büyüktü… Mustafa Denizli tembeldi… Şenol Güneş’in karizması yoktu!

Ekonomik sıkıntılarla boğuşan, en iyi oyuncusu Ribery’i elinden kaçıran, transfer yapamayan ve kimsenin inanmadığı takımı Ferhatlarla, Uğurlarla, Aydınlarla, Saidoularla, Sabrilerle kulüp tarihinin rekor puanını alarak şampiyon yapan Gerets bile bu ülkede tartışılıyor.

Teknik adamlar mı yetersiz? Medyanın bakış açısında mı tuhaflık var? Oturmamış futbol kültürümüzün parçaları mı çok dağınık?

* * *

Ne kadar ilginç! 2. Lig B kategorisinde yardımcı antrenör olmak için bile belli bir futbol geçmişinin üstüne çeşitli kursları bitirmek gerekirken yorumcu ya da yazar olmak için herhangi bir yeterlilik belgesi gerekmiyor.

Yılların birikimi, deneyimi, emeği iki dudağın arasından çıkan acımasız bir çift laf ile kolayca yerle bir edilebiliyor. Bu kadar basit işte.

Araştırmadan, yaşamadan, irdelemeden, sorgulamadan yapılan değerlendirmeler ne kadar sağlıklı olabilir ki?

İnanın bizim medya İspanya’da olsa Barcelona şu anki Barcelona olmazdı. Dünyanın en iyi futbol oynayan takımı daha doğmadan yok olmuş, parçalanmıştı.

* * *

Lütfen yazacaklarımı okuyun. Hepsi yaşanmış olaylar. Kendinize sorun. Bizde olsa ne olurdu diye?

* * *

Frank Rijkaard 2003-2004 sezonunda Barcelona’nın başına getirildi.

(Bizde olsa… İlk sözler muhtemelen şöyle olurdu: “Ne tecrübesi var ki? Daha 41 yaşında. Barcelona takımı ona fazla gelir. Hollanda’da geçen sene Sparta Rotterdam’ı küme düşürdü. Başka da kulüp çalıştırmadı. Bu nasıl tercih?)

Rijkaard’ın takımı ilk sezon beklenen futbol ve sonuçlardan uzaktı. Ligde ilk 7 hafta sadece 2 maç kazandılar. İlk 5 haftada 3 kez berabere kaldıktan sonra 6 ve 7. haftalarda Camp Nou’da üst üste Valencia’ya 1-0, Deportivo’ya 2-0 yenildiler.

Bundan daha kötüsü olabilir miydi? 7 maçta 12 puan kaybı ve evinde oynadığı 4 maçta tek bir galibiyet bile alamayan bir Barcelona! Puan cetvelinde averajla 11. sırada bir takım.

(Bizde olsa… Basın Rijkaard’ın ipini çoktan çekmişti. Yönetim de “Biz Ronaldinho’yu bile transfer ettik. Rijkaard bu takımı oynatamıyor. Biz ne yapalım?” diyerek medyanın gazıyla genç teknik adamı göndermişti.)

8 ve 9. haftalarda alınan galibiyetler baskı altındaki Rijkaard’a biraz nefes aldırdı. Camp Nou’da ilk galibiyet 9′uncu hafta 3-0′la ligin en zayıf takımı Murcia karşısında alındı.

Düzeliyormuş gibi görünen işler Kasım ayında iyice tepetaklak oldu. Villareal’e 2-1 yenilen Barcelona evinde Bilbao ile berabere kaldı. Ardından Malaga deplasmanında alınan 5-1′lik yenilgi tam bir hezimetti. Rijkaard’ın riskli oyun tarzı ile Barcelona dibe vurmuştu. Üstüne üslük Katalan ekibi bir sonraki hafta Real Madrid ile sahasında oynayacaktı. Rijkaard artık iyice tartışılıyordu. Ona inanan kaleler bile birer birer yıkılmıştı. Ancak, Başkan Laporta ve danışmanı Cruyff, Rijkaard’a güvendiklerini açıkladılar. Herkese, her şeye rağmen…

Olmadı! Barcelona sahasında ezeli rakibi Real Madrid’e de 2-1 yenildi.

15 maçta 5 mağlubiyet 5 beraberlik! Kaybedilen puan 25 ve üst üste hezimetler..

(Bizde olsa… Artık yazmaya gerek yok. Olanlar çoktan olmuştu zaten.)

17. hafta içerde 1-1′lik Celta Vigo beraberliği, 18. hafta Santander deplasmanında alınan 3-0′lık mağlubiyet. Takım artık düşme hattında ve Rijkaard hala görevde! Aman tanrım, bu ne sabır?

* * *

Laporta, UEFA kupası 4. turunda Celtic’e elenmelerine rağmen yine de Rijkaard’ı kovmadı. Onunla yaptığı ikili görüşmelere inandı. Yazılanlara, çizilenlere değil… Frank Rijkaard, başkana alınan sonuçlara en çok kendisinin ve futbolcularının üzüldüğünü söyledi. Çok çalıştıklarını ve hayalindeki futbolu kısa bir süre içinde oynayacaklarının garantisini verdi. Yüzyılın futbol adamı eski hocası Rinus Michels’in felsefesini, oyun stilini kendisine ilke edinmişti. Aynı ustası Cruyff’un yaptığı gibi…

Ne Joan Laporta ne de Frank Rijkaard günü kurtarmak için hareket etti. Basına, taraftara kulak asmadılar. Birbirlerine ve kendi doğrularına inandılar ve o “doğruları” hayata geçirebilmek için çok çalıştılar.

İşte Barcelona o günlerden bugünlere böyle geldi. İki yıl üst üste İspanya Şampiyonu oldular. Şampiyonlar ligini kazandılar, dünyanın en iyi futbol oynayan takımı oldular.

O günlerde kendilerine inanan çok az kişi vardı. Üzerlerinde baskı ve eleştiri ise çok fazlaydı.

Onlar çalışmaya ve istikrara inandılar. Doğru bildiklerini yaptılar.

İşte onların ve Barcelona’nın başarı öyküsünün özünde bu yatıyor.

Çok değil 3 yıl önce Barcelona’nın çok önünde olan Avrupa’nın en büyük kulübü Real Madrid ise bugün ezeli rakibini yakalamak için çırpınıyor. O günden bugüne Real Madrid’de Capello göreve gelen 6. teknik adam ve yüz milyonlarca euro harcanarak transferler yapıldı.

* * *

İyi bir yönetim, inanılmış hedefler, akılcı bir organizasyon, planlama, doğru insanlarla çalışarak tüm bunları hayata geçirme çabası, zaman, istikrar, ekonomik koşullardan maksimum verim alma, iletişim becerisi, baskılara karşı direnme gücü, bilimsellik ve işbirliği..

Aslında başarının zincirini oluşturan halkalar o kadar çok ki…

Hiçbir başarı plansız, programsız, emek sarfetmeden, çalışmadan, acı çekmeden elde edilmiyor.

Yani yazarlarımızın dediği gibi 4-1-3-2 ile falan bitmiyor iş… O kadar basit değil.

(Not:Barcelona o malum sezonu Valencia’nın ardından ikinci bitirdi.) *

Son olarak Rijkaard’ı tenekeyle kovalayacağımız o günler öncesinde, Fatsa yöresinden gelsin türkümüz;

Kıvırcık saçlarına,
Ak düşmüş uçlarına,
Dağın yamaçlarına,
Yaslan be Frank Rijkaard…