Rob Halford offers the most highly anticipated Christmas album of the season Winter Songs, another fantastic contribution from the world of heavy metal to the most wonderful time of the year.

To be honest, I did not feel the holiday vibe in the beginning as I did on A Twisted Christmas and We Wish You A Metal Xmas. However by the fourth car ride to work with Winter Songs, the metallic yuletide spirit orchestrated by Halford III forced itself upon me in a somewhat uncomfortable manner, that wasn’t as far as a violation of my soul, but not far from it.

While there are a couple of gems on the first half of the disc such as the blistering opener “Get Into The Spirit,” ironically it is the second half that was responsible for this hostile spiritual abduction. The last five tracks consist of brilliant interpretations of the Christmas ballads “Come All Ye Faithful” and “Oh Holy Night.” It is on these slower tracks that Halford allows his voice to shine bright, resulting in a very moving listening experience.

I am sure there are many metal heads that would disagree and argue that Winter Songs is not a true Halford record because of the ballads, but you simply cannot discount great music because it is not as heavy as “Painkiller.”

In addition to the devastating tunes in the beginning and the aforementioned ballads, “Christmas For Everyone” features an upbeat and quirky boogie that will even please your girl, hence the title.

Winter Songs is the must own holiday album of the year. If you have difficulty embracing it in the beginning, do not give up. Within several listens, the Metal God will once again own your soul. It is your responsibility to give it that chance -Meds

Halford III is Rob Halford (Vocals), Roy Z (Guitars), Metal Mike Chlasiack (Guitars), Mike Davis (Bass), & Bobby Jarzombek.

Track Listing:

1. “Get Into The Spirit”
2. “We Three Kings”
3. “Oh Come O Come Emmanuel”
4. “Winter Song”
5. “What Child Is This”
6. “Christmas For Everyone”
7. “I Don’t Care”
8. “Light Of The World”
9. “O Holy Night”
10. “Come All Ye Faithful”

Winter Songs on Amazon.com — Official Site — Wikipedia.com

(perché le tradizioni sono tradizioni)

Ne avevo sempre sentito parlare (anche a proposito della famosa sfida lanciatagli da Rob Halford a gareggiare in moto con lui per dimostrarsi degno del look da motociclista) ma non avevo mai visto le immagini di Freddie Mercury che si esibisce con il Royal Ballett.

Quando salta per farsi sollevare come in una coreografia della Celentano è bellissimo.

Bonus
Dall’archivio:

- 2005
- 2007
- 2008

The intro to the new book  “Full Metal Jackie Certified: The 50 Most Influential Heavy Metal Songs Of The ’80s And The True Stories Behind Their Lyrics” describes the joy of vinyl — in a time before the Internet — with perfect sentiment.

“Listening to a metal album used to be an event. Without the digital availability of information on the Internet, hearing an album for the first time was the single source of make-believe, a direct connection to the imagination. Fans would slit the shrink wrap and carefully slide the vinyl LP from the cardboard cover. The paper sleeve would rest in cross-legged laps while the listener absorbed the lyrics, word for word, studying them and staring at the photographs and artwork to make the songs come alive in their mind’s eye.”

Of course, this could be describing any album. And the experience is just not the same with a new CD.

There is also a foreward by Megadeth’s Dave Mustaine. Who could be a better person to describe those metal times than Dave Mustaine? Maybe Lars Ulrich. But, post-Napster, it comes out better from Dave Mustaine.

One other thing: that’s a fantastic photo by Mark Weiss of Rob Halford and KK Downing on the cover (cropped, of course, just right) of Full Metal Jackie Certified.

Plötsligt fylls media av berättelsen om en man som låg i koma i 23 år… Trodde man. Det har nu visat sig att han hela tiden var vid medvetande: “– Jag skrek, men fick inte fram något ljud, säger han.” (AB, SvD)
….Det är ju faktiskt för hemskt att tänka på, så jag spelar en bra låt i stället!

Länkar till andra bloggar om: musik, hårdrock, Halford, Rob Halford,

E ae Galera!

Você é um viciado em games e apaixonado por Heavy Metal?? Então você tem que jogar

Brütal Legend

Eddie Riggs

Desenvolvedora: Double Fine Prod.

Consoles: PS3  e Xbox360

Brütal Legend é um jogo de ação em terceira pessoa que faz uma paródia do universo do Heavy Metal colocando o jogador na pele do “roadie”  de uma banda famosa, Eddie Riggs, o título traz grandes nomes do cinema e da música, como Jack Black, Lemmy Kilmister (vocalista da banda Motörhead) e Rob Halford (vocalista da banda Judas Priest) e o grande Ozzy Osbourne  que dublam alguns dos personagens do game.
A história do Game começa quando Eddie Riggs(Dublado por Jack Black) se machuca, quando afinava sua guitarra, e o seu sangue escorre ate a fivela “amaldiçoada” de seu cinto, a fivela ganha vida e transforma-se em um monstro terrivel que leva Riggs aparentemente para o céu, aonde as muralhas são feitas de milhares de amplificadores empilhados, aonde pode-se encontrar guitarras gigantescas enterradas no chão, e cada vilão ou herói parece ter sido retirado diretamente de clipes dos grandes clássicos do Metal.
Em Brütal Legend ação não falta, seja detonando demônios dirigindo o grande “Deuce” , detonando os seus inimigos com um Machado de dar inveja a alguns vikings ou simplismente “derretendo” os seus inimigos através dos Bravos solos de Eddie na sua fiel Gibson Flying V  Clementine. Alias como se usa um solo para derrotar seus inimigos?? Simples no jogo ao realizar o solo a uma espécie de Mini-game que no qual você deve apertar cada uma das notas nas sequências certas para conquistar os poderes oferecidos pela guitarra como disparar raios ou “derreter” o rosto de seu inimigo.

Eddie, Ophelia no Deuce

Falando em “Deuce” o carro destruidor de Eddie ele é a melhor forma de se percorrer o mapa e também destruir alguns monstros pelo caminho, pois ele pode receber upgrades como lança-chamas e mais alguns que o tornam mais violento do que ja é, apesar de a ação ser de grande referência no game a história é o ponto mais atraente, pois ela é cheia de mudanças repentinas o que nos faz ficar travado muitas horas so pra saber oque vai acontecer um pequeno exemplo de como é a história:

“Logo no início da trama, quando Eddie resolve ajudar a bela Ophelia e o estereotipado Lars — que, para todos o efeitos, poderia muito bem ser uma caricatura do Dave Mustaine —, a missão é resgatar “headbangers” que vem sendo explorados para quebrar pedras em uma mina.
Com um discurso que parece retirado de uma cena perdida de “Tenacious D in the Pick of Destiny”, Eddie convence os pobres e explorados “bangers” de que eles estão sendo explorados; de que deveriam sim bater as cabeças, mas não para quebrar pedras, e sim para agitar ao som do bom e velho heavy metal.
Em um segundo momento, Ophelia jaz moribunda, e apenas um curandeiro conhecido como Kill Master pode fazer alguma coisa. Acontece que o curandeiro não é ninguém senão o inconfundível Lemmy Kilmister, do Motörhead (sim, por isso o trocadilho com Kill Master). Mas, para salvar a pobre Ophelia, Jack precisa sair à cata da teia de uma aranha metálica, o que permitiria ao Kill Master tocar um som ainda mais pesado.” (trecho retirado do site Baijaki jogos)

Brütal Legend é realmente uma obra, pois além da grande história e do grande elemento ação temos as trilhas musicais que nos trazem grandes musicas jamais esquecidas das bandas Black Sabbath, Motörhead e Judas Priest. Emperor, Manowar, Def Leppard e SlayerBlack Sabbath, Motörhead e Judas Priest. Emperor, Manowar, Def Leppard e Slayer entre outras (lista de bandas e musicas).
Ah e claro não posso esquecer de falar que o jogo com toda certeza não seria o mesmo se não tivesse como dublador de Eddie  Riggs Jack Black (que realmente destroi *-*)

Bem galera é isso espero que tenham gostado do Post ponho em seguida um video do jogo legendado

Abraços, Tenkai

Sinusoidalnie zmieniał się mój nastrój po ostatnich spotkaniach z muzyką, polską i zagraniczną. Radość moja tym jest większa, że rodzimi artyści wyszli z tej “potyczki” z podniesionym czołem, dumnie i wysoko dzierżąc tarczę. Zaczęło się od długich godzin z pierwszą solową płytą Huberta “Spiętego” Dobaczewskiego “Antyszanty”. Nie wiem, jak innym, ale mi zajęło trochę zanim zacząłem przysłuchiwać się tej produkcji nie mając z tyłu głowy pytania “a kiedy będzie coś w stylu Lao Che”?. Bo z muzyki twórców trzech kapitalnych płyt jest na “Antyszantach” tylko głos Spiętego. Artysta zastosował inną, bardziej minimalistyczną formułę, podpiera się głównie gitarą, bębnami, które jakby wybijały na galerze rytm wiosłującym skazańcom. Jest prosta elektronika, którą niejeden już przyrównywał do Kraftwerk, zaś ja bym dodał tutaj nową falę z początków lat 80. Skoro w tytule jest słowo szanty, to nie mogło zabraknąć drumli. Jest też banjo, chyba dla większości łączące się z country. Aranżacje są naprawdę skromne, ale ta muzyka działa mocno w połączeniu ze słownymi igraszkami Spiętego. Rockers Publishing w zapowiedziach pisał o mocno erotycznym charakterze tekstów. I faktycznie dosadnego śpiewania o paniach i panach (marynarzach i majtkach) jest sporo. Są dziecięce zdrobnienia, wyliczanki, które pozornie nie mogą wywołać innego traktowania płyty, jak zwyczajne jaja, wygłupy. Ale jeśli dokładnie wczytać się w słowa Spiętego, w to słów cięcie i gięcie, te zbitki, neologizmy, jeśli wbić się głębiej, okaże się, iż artysta nie do końca traktuje całości jako beztroskiej zabawy. Spięty zawsze miał coś do przekazania z Lao Che, ma również jako solista. Płyta trudna do sklasyfikowania, ale jak wiadomo, ja za szufladkowaniem nie przepadam. Niech stanie na tym, że to muzyka alternatywna, niekomercyjna, z dość dosadnym, frywolnym przekazem, pod powierzchnią którego jest i sporo celnych spostrzeżeń.

Drugi punkt dla Polski wywalczyła gdańska Proghma-C i debiutancką płytą “Bar-do Travel”. Ściemniać nie będę, album wciągnął mnie bardzo. Na tyle, że postanowiłem poszperać dość intensywnie w poszukiwaniu genezy tytułu i paru tytułów z krążka. Wiedzę wzbogaciłem. Wiem, że “bardo” to stan przejściowy w tybetańskim mistycyzmie i to była cenna nauka przed zabraniem się do komponowania finalnej wersji recenzji. Bo mistyki w tej muzyce jest sporo. Także hipnotyczności, momentami transowości. Trudno uciec od skojarzeń z Meshuggah, wokalista manierą chwilami przypomina Maynarda Jamesa Keenana. Elektronika i niektóre partie gitarowe wychodzą z progresywnego grania. W skojarzeniach nie ma niczego złego. Proghma-C potrafiła ze swoich inspiracji zbudować coś swojego, zostawiła na płycie swój ślad. Za wcześniej mówić, że mają swój styl, ale z pewnością wiedzą, w którą stronę zmierzają. A cover “Army Of Me” Björk nagrali naprawdę imponujący. Godzina świetnej muzyki, mocnej, ciężkiej, ale mającej przestrzeń, jakąś tajemniczość, nie przytłaczającej dla samego przytłaczania. Proghma-C nie z tych, co będą silić się na bycie najcięższymi, najbardziej pokręconymi, itp. Emocje, które chcą wyrazić, oblekają we właściwe dźwięki. I pewnie z tego powodu blisko godzina spędzona z “Bar-do Travel” mija tak miło i bezboleśnie. Głęboko się panom kłaniam i czekam na to, co będzie dalej, licząc mocno, iż będzie jeszcze lepiej, jeszcze bardziej interesująco.

Honor zagranicy znakomicie obronili weterani z Cheap Trick. Tajemnicą nie jest, że do melodyjnego rocka i hard rocka mam słabość, aczkolwiek Amerykanie nigdy nie należeli do grona moich wielkich ulubieńców. Jednak ich mocno beatlesowski, chwytliwy rock, hard rock, rock and roll może rozpogodzić nastrój każdego przytłoczonego faktem, że w listopadzie wcześniej robi się ciemno, a słońca jest jak na lekarstwo. Płyta “The Latest” zaraża radością, oczywiście jest na niej mnóstwo pięknych harmonii, ukłonów w stronę glam rocka, uwielbianych przez Cheap Trick The Beatles, rockandrollowy kopniak, a nawet ognistość żywcem wzięta z melodyjnego punk rocka. W USA Cheap Trick to legenda, u nas zespół znany raczej niewielkiemu gronu pasjonatów AOR-u, czyli rocka zorientowanego na dorosłych. Nazwa durna i nie wiem, kto za nią stoi. Co za kretynizm! Rock właśnie jest przede wszystkim dla niedorosłych, dla wiecznie zbuntowanych, młodych duchem. Dorosłość raczej odbiera człowiekowi rockandrollowość, przynosząc w jej miejsce rozleniwienie, skapcanienie, przeczulenie na punkcie współrzędnych pilota w domowym zaciszu. Dobra, nie będę się pastwił nad jakimś szufladkarzem od Wujka Sama. Czasu i palców szkoda. Wielkie dzięki Adamowi Śliwakowskiemu z krakowskiego Metal Shopu, że po udostępnieniu mi płyty ze trzy razy pytał, czy słuchałem. W końcu zrobiło mi się głupio, posłuchałem i będę miał powód, aby złożyć mu serdecznie dzięki za dobry wybór. Są jednak w sklepach muzycznych ludzie, którzy znają się na rzeczy. Nie ma jednak ich za wielu. Adam to wyjątek, a Metal Shopowi stuknie za jakiś czas 20 lat. Oj, będzie się działo J

Chad Smith’s Bombastic Meatbats, to poboczny projekt perkusisty Red Hot Chili Peppers. Projekt instrumentalny z udziałem czterech muzyków, którzy są już na tym etapie wtajemniczenia w sztukę, że jeśli mają czas, to bawią się instrumentami, nie myśląc, czy skala tej zabawy przekroczy granicę sali, w której mają próby. Tak, nie każdy może sobie na coś takiego pozwolić, a u nas to pewnie mniej niż promil. Ale Chad, Ed Roth, Jeff Kollman i Kevin Chown mogą. Powszechnie znany jest tutaj tylko Smith, ale reszta to nie byle jacy muzycy. Może nie jest to pierwsza liga pod względem znajomości przez fanów, lecz Ed, Jeff i Kevin dossier mają całkiem spore. A w co się bawią? Bawią się w funky, soul, fusion, delikatnego jazzu. Bawią się dobrze, bo pod koniec paru kompozycji słychać zabawne uwagi słowne, typu “Oj, wylałem sobie piwo”. Jest też koncertowy cover kompozycji Billy’ego Cobhama, słychać, że zarejestrowany w jakimś małym kalifornijskim klubiku. Panowie kochają to, co robią, mają z tego wyczuwalną na kilometr radochę, a ich ego nie są na tyle duże, aby zżymali się na to, iż ogląda ich 250 osób, a nie 50 tys. To nie jest płyta, która zapisze się na lata w świadomości fanów. Na pewno chętnie zaopatrzą się w nią ci, którzy lubią takie granie instrumentalne, w którym nie ma wyścigów, kto zagra szybsze i bardziej efektowne solo. Kwartet przyjął pewne reguły muzycznej zabawy i trzyma się ich. Chciałbym zobaczyć ich na żywo, bo pewnie granice zabawy wtedy się poszerzają, ale mam mało wiary w to, że ktoś odważyłby się ich do nas zaprosić. A jeszcze niewielu stać na to, aby fruwać sobie na koncerty do Japonii…

Katatonia niestety obniża loty. Zmęczyła mnie i znudziła płyta “Night Is The New Day”. Napisanie, że nie ma w tej muzyce życia nie byłoby trafne, bo Szwedzi raczej operują paletą, na której są głównie mroczne barwy, a ze śmiercią i okołośmierciowymi tematami zawsze im było do twarzy. Niefajność “Night Is The New Day” to brak tego czegoś, co powoduje, że chce się do materiału wracać. Coś, co chyba po raz ostatni pojawiło się na “Viva Emptiness” i wcześniejszych albumach. Można wylewać żale, płakać do mikrofonu, ale jeśli nie ma w tym jakiegoś haczyka, magicznego ognika, iskry bożej, szatańskiego liźnięcia, to wiele z albumu się nie wyniesie. Mikael Akerfeldt może sobie pisać hymny pochwalne na stickerze z okładki, jego prawo. Ale z radością bym się dowiedział, jak jego zdaniem “Night Is The New Day” wypada na przykład z “Last Fair Deal Go Down”?

Rob Halford niedawno określił się chrześcijańskim heavymetalowcem. Naprawdę, powiedział to w wywiadzie radiowym. Nie chcę na siłę kwestionować prawdziwości jego słów, ale jak ma się wydać album inspirowany świątecznymi piosenkami, zimą, bożonarodzeniowym zamieszaniem, a do tego zna się ten biznes od podszewki, to… Nie mam nic przeciwko takim płytom nagrywanym przez metalowców. Przeciwnie, nie jeden raz setnie się przy takowych projektach uśmiałem. Po raz pierwszy chyba z 25 lat temu, gdy w formie kasetowej zagościła u mnie świąteczna kompilacja z udziałem czołowych wtedy niemieckich kapel metalowych. Do dziś pamiętam wersję “White Christmas” Binga Crosby’ego, w której gardło darła niesamowicie Sabina Classen z Holy Moses. Rok temu weselej zrobiło mi się przy “We Wish You A Metal Xmas…”. Po “Winter Songs” nie jest mi za bardzo do śmiechu, bo to płyta nudnawa i przesadnie poważna, nadęta jak balon braci Montgolfier albo Jose Mourinho. Ratuje ją parę weselszych, luzackich, rockandrollowych momentów i otwierający całość “Get Into The Spirit”. Gdybym celebrował Wigilię, chętnie widziałbym przy stole Roba Halforda, ale wolałbym, aby zamiast piosenek z trzeciej płyty zaśpiewał mi na przykład “Resurrection”, “The One You Love To Hate”, czy jakiś kawałek Judasów. Byle nie z “Nostradamusa” J

Czym byłoby życie bez przerw na odpoczynek? W ostatnich dniach bardziej filmowy niż książkowy i niekoniecznie związany z nowościami. Adam Ś. nie tylko na muzyce się zna, lecz czasami rekomenduje niezłe filmy. Polecił mi dwa sensacyjne amerykańskie obrazy – “Władza pieniędzy” (Even Money) i “Błękitny proszek” (Powder Blue). Obydwa łączy osoba Foresta “Klapnięte Oczko” Whitakera. Pierwszy, to opowieść o uzależnieniach dwóch osób od hazardu i kłopotach, które z tego wynikają dla złotej rączki Clyde’a Snowa (Whitaker) i pisarki Carolyn Carver (bardzo dobra Kim Basinger). Kłopoty, ich sprawianie, jest tu domeną niejakiego Victora (Tim Roth, i wszystko jasne ), za którym stoi tajemniczy Ivan. Końcówka dość łatwa do przewidzenia, ale ogląda się naprawdę miło.

Podobnie jak “Powder Blue”. Nie tylko ze względu na Jessicę Biel, która jako tancerka erotyczna musi podziałać na wyobraźnię każdego mężczyzny (swoją drogą nieźle się do tej roli przygotowała; ciekawe, kto był konsultantem merytorycznym), ale nieźle wypada też w dramatycznych scenach, kiedy rozbierać i wyginać się nie trzeba. Bo Rose-Johnny (Biel) ma synka w śpiączce i wierzy głęboko, że odzyska on zdrowie, dlatego tańczy ile się da, także w prywatnych pokojach, za co dostaje się więcej pieniędzy, ale też znacznie więcej trzeba z siebie dać. Patricka Swayze (R.I.P) można zobaczyć w ciekawej epizodycznej roli właściciela klubu, wrednego skurwiela, który wykorzystuje swoje pracownice jak się da. Jest ograny wątek dziewczyny nie znającej ojca (znakomity Ray Liotta), który po latach się odnajduje, jest nieśmiały młodzian, szukający miłości, na co dzień zajmujący się makijażem dla umarłych i mający kłopoty finansowe, jest pastor (Whitaker), który chce zapłacić za zastrzelenie go, między innymi przygodnie poznanemu transwestycie (swoją drogą przedstawienie pastorowi cennika usług jest zabawne). Co ważne, przynajmniej dla mnie, nie ma tu hollywoodzkiego happy endu, nie wszyscy żyją długo i szczęśliwie.

Halford – Halford III – Winter Songs (2009, Metal God Records)

1. “Get Into the Spirit” … 5:26
2. “We Three Kings” … 4:06
3. “Oh Come O Come Emanuel” … 4:38
4. “Winter Song” … 5:38
5. “What Child Is This?” … 4:27
6. “Christmas For Everyone” … 3:06
7. “I Don’t Care” … 3:14
8. “Light Of The World” … 4:13
9. “Oh Holy Night” … 4:09
10. “Come All Ye Faithful” … 2:27

Band:
Rob Halford – Vocals
Roy Z – Guitar
Mike Chlasciak – Guitar
Mike Davis – Bass
Bobby Jarzombek – Drums
Ed Roth – Keyboard

Producer: Roy Z.

Seven years after the last studio effort from Halford, Rob & Company return with a… CHRISTMAS ALBUM ?! Yes, it’s weird, it’s shocking, it’s true. Even more shocking — it’s actually pretty good.

I was extremely excited to discover 2009 would bring us new Halford music. When Rob rejoined Judas Priest, the band went inactive but there were still countless live albums, reissues and compilations being issued so it is nice to see and hear new material from the group, even if most of it is covers of Christmas songs. I find it odd that Rob chose to let this be the third studio release from Halford though. A Christmas CD? Really? Well, if Twisted Sister can do it, surely the Metal God can!

I’m hearing a lot of resistance to the idea of Rob Halford doing Christmas songs, but maybe some of that is stemming from having his solo band’s name on it (who were one of metal’s most promising acts of this decade, IMO). Maybe Rob wants to turn Halford into the next Trans-Siberian Orchestra? Maybe if he stuck ‘ROB HALFORD’ on the cover instead of just ‘HALFORD’ metalheads could accept it more, though I admit it is a bit of an out there concept to wrap your head around.

Clearing away any preconceived notions I might have had, I’m really enjoying this album. It’s Christmas, it’s hard rock, it’s heavy metal, it’s ROB HALFORD! How can you go wrong? I’m sorry for ever doubting you, Mr. Halford! The original songs (“Get Into the Spirit”, “Christmas For Everyone”, “I Don’t Care”, “Light of the World”) are pretty good, with “Get Into the Spirit” easily being the best of that bunch but what is really surprising is just how good Halford’s take on these traditional Christmas songs can be.

There is no doubt this is the Metal God at work, but unlike some rock/metal acts who do Christmas songs, Halford doesn’t try to impose himself too much over the songs. In short, you’re not going to confuse “Oh Holy Night” or “Come All Ye Faithful” with “Painkiller” or “Resurrection”!

This is a great addition to my growing Christmas rock collection and I have a feeling it’s going to be getting a lot of airtime at home and in my car this holiday season… and for many more to come!

Highlights: “Get Into the Spirit”, “We Three Kings”, “Oh Come O Come Emanuel”, “Winter Song”, “What Child Is This?”, “I Don’t Care”, “Oh Holy Night”, “Come All Ye Faithful”

www.robhalford.com
www.myspace.com/robhalford

Al pasar los años las modas van y vienen, las tendencias en música y otros aspectos de la cultura contemporánea se modifican de un día a otro y muchos de esos nuevos conceptos se ven ignorados, devorados muchas veces por la vorágine consumista de la gente que, sin contemplaciones de ningún tipo, pide a gritos tener más y más, perdiendo la sustancia de su gusto musical primario.

Es en estos momentos cuando regresar a los clásicos, a los que sabes de antemano son productores de música de calidad y que, si alguna vez te decepcionaron, no lo harán más, ya que su calidad se ha probado un mil veces anteriormente; este es el caso de Judas Priest, la legendaria banda británica que aún sabe cómo sacudir los esqueletos de los headbangers de todo el mundo.

Así, Rob Halford, K.K. Downing, Glenn Tipton, Ian Hill y Scott Travis editaron este año un material en vivo titulado A Touch Of Evil, mismo que contiene temas de primer nivel en la discografía de Judas Priest como Hellrider, A Touch Of Evil, Painkiller, Prophecy, Judas Rising o Beyond The Realms Of Death.

La banda suena como nos ha acostumbrado en los últimos años, es un grupo sólido que goza y presume de esas bases bien fundadas en el metal más clásico dados sus numerosos años rolando por los escenarios de todo el planeta, mismos que los han consolidado como uno de los grupos más respetados e influyentes de todo el movimiento metalero, y el que lo niegue ni siquiera debería ser digno de estar leyendo este post, así de ese tamaño.

Los más clavados del Judas Priest pueden diferir un poco en los temas de este disco, en la forma de su ejecución o si en tal vez era mejor meter tal o cual, lo cierto es que el grupo suena bien y es un disco de respiro en espera de ver qué nuevo material sacarán, esperemos que pronto, y esperemos que mejor que el Nostradamus, por favor.

Este material se encuentra de este lado, es Judas Priest, van no se lo pierdan!

Carpe diem.

Judas Priest – Angel of Retribution (2005, Epic Records)

CD:
1. “Judas Rising” … 4:15
2. “Deal With The Devil” … 3:54
3. “Revolution” … 4:42
4. “Worth Fighting For” … 4:17
5. “Demonizer” … 4:35
6. “Wheels Of Fire” … 3:41
7. “Angel” … 4:23
8. “Hellrider” … 6:06
9. “Eulogy” … 2:54
10. “Lochness” … 13:28

DVD:
1. “Breaking the Law”
2. “Diamonds & Rust”
3. “The Hellion/Electric Eye”
4. “A Touch of Evil”
5. “Metal Gods”
6. “Hell Bent For Leather”
7. “Living After Midnight”
8. Documentary

Band:
Rob Halford – Vocals
Glenn Tipton – Lead Guitar
K. K. Downing – Rhythm Guitar
Ian Hill – Bass
Scott Travis – Drums

Producer: Roy Z

This album was a soundtrack to 2005 for me! Despite owning Demolition, I thought Priest with Tim “Ripper” Owens was merely “okay”, but at the same time, I was loving what Rob Halford was doing in his solo band. When it was finally announced Halford was back in Priest after a 13 years absence, I was really excited about it (though a bit disappointed that his band would be put on hold).

Much to my surprise, the lone single from the album, “Revolution”, actually got a fair amount of radio play in my area. I’ve got good memories of blasting it real loud in the truck I was driving while doing lawn care whenever it came on. It’s a great track and definitely my favorite on the album. It’s a bit modern, but a bit classic Priest as well.

Roy Z, who produced Halford (the band) produced here as well and he does good job of not letting this become a lame nostalgia album as he combines classic and modern metals sounds. “Judas Rising” and then “Deal With The Devil” are definitely old school Priest and after the awesome “Revolution”, “Worth Fighting For” is my second favorite song and it has an ’80s Priest vibe sounding like something could have come from Ram It Down or Defenders of the Faith. “Wheels of Fire” takes it back even further, sounding like something they might have done in the late ’70s!

Lyrically and conceptually, the album is supposed to be somewhat of a sequel to 1976’s Sad Wings of Destiny, but a lot of lyrical references are made to other albums and songs throughout the band’s career, which is a really cool thing to pick up on if you know your Priest history.

This album was pretty well-received by metal fans across the land, but looking back, I think I like this album even more than I did back when it was new and it easily trumps the two Ripper albums (sorry, Tim).

There were two versions available upon release. You could get the “DualDisc” CD or the CD/DVD combo. Of course, I went for the DVD combo which features a few live performances.

Highlights: “Judas Rising”, “Deal With The Devil”, “Revolution”, “Worth Fighting For”, “Wheels of Fire”, “Hellrider”

www.judaspriest.com
www.myspace.com/judaspriest

Ecco il video promo del nuovo album solista di Rob Halford Winter Songs. Risale al 2002 l`ultimo lavoro solista del mitico cantante dei Judas Priest.

Robert John Arthur “Rob” Halford (Birmingham, 25 agosto 1951) è un cantante inglese, membro della popolare heavy metal band Judas Priest ed uno dei personaggi emblematici e carismatici di questo genere, tanto da essere soprannominato Metal God (Dio del metallo).

by – Henry “Tiger” Oliver

(Playstation 3 & XBox 360 – Reviewed on XBox 360)

Pros
Beautiful, beautiful, beautiful graphics with a killer soundtrack
Decent story, considering how bad it could have been
Surprising mesh of beat’em up/platforming and real-time strategy
How many people collaborated with the voice acting?!
Two words: Jack Black

Cons
Controls have a lot to be desired, especially while driving
To understand the story completely, you have to unlock 12 storytelling relics
The RTS, while oddly refreshing, is WAY too difficult for beginners, even on easy
Where’s the jump button?

Jack Black: Movie star, rock star, metal head.

Well, now you can add badass warrior to his repertoire, courtesy of Brutal Legend

Brutal Legend has had gamers anticipated for a full-on revolution of metal since news of its release was announced. When I first heard about it, I was instantly hooked as well. Tim Schafer, the mastermind behind Psychonauts, may have been working on this game since ‘05, but his work has paid off – infinite times over.

I won’t bore you with the in-depth story; although, I admit full-heartedly, I skipped studying for my Japanese mid-term because the story made me want to keep on playing until my body gave in to sleep in mid-level. But, here’s a quick summary: Eddie Riggs is a roadie for a band that’s about as metal as the Jonas Brothers. While saving a band member, he gets hurt and has blood pour into his belt buckle. The belt buckle transforms the stage into a demon, which then obliterates everyone around.

Eddie wakes up and finds himself in a future in which demons have enslaved human kind and, subsequently, their metal. Eddie, along with Ophelia, escapes the emperor’s castle (where he woke up) and goes back to the base of human resistance. From there, Eddie helps lead revolution throughout the metal-deprived land.

But, enough beating around the bush. Here’s how the game tallies up, kiddies:

Gameplay – 4/5
If you played Kingdom Hearts for the Playstation 2, you’ll definitely know what I’m talking about when I say that this is the one of the most eclectic game in terms of gameplay. One moment, you’re blowing up demon-driven motorcycles, the next you’re slaying 80’s hair-metal demons, and the next you’re plotting out how to keep a legion of undead emo kids from destroying your set. This has just about anything for everyone.

The one thing I have to complain about, though, is the implementation of real-time strategy. Sure, in the beat’em up levels, commanding some cronies is good strategy, but in the “stage battle” levels, it’s just annoying. The very last level will probably what keeps most beginners and casual gamers from completing the game, while Warcraft and Age of Empires junkies will find it either fun or mind-numbingly boring.

Another complaint is the boss battles – they’re too easy! On the last level (before /the final bss), I died ten times. On the final boss (I’m playing on normal, mind you), I beat him in five minutes with only a couple melee power ups and no magic power ups.

And, like every other hyped-up game, the main single-player quest is too short. Granted, it’s not WAY too short, as in Fable. But, nevertheless, you can beat this in a weekend, one day if you want to commit to doing nothing all day. Also, unless you unlock certain relics (explained later), the story doesn’t make as much sense.

There are various side quests and unlockable relics that can be used to power up your character (trust me, you really don’t need them), but the side quests are just cut and paste from level to level, so they’re really more for if you want to unlock Every. Single. Item in the item shop.

Speaking of which, for each main or side mission you complete and each special relic you unlock, you receive credits that you can redeem in Metal Forge (which you access after unlocking an entrance through a huge engine). In there, you can get better attacks, upgrades to your guitar, axe or car, unlockable paint jobs for your car and busts to be put on Mt. Rockmore (which I have yet to find).

To unlock these relics and the Metal Forge entrances, you have to use a special solo. In fact, there are several solos you learn that’ll help you along your quest. After accessing the solo, all you do is press the prescribed button as the timing bar swings by.

The good thing is – you catch onto everything quickly.

Graphics – 5/5
Seriously, play this on an HDTV. If you don’t have one, go to a friend who does and play it there. If no one you know has one, go to Wal-Mart, hook it up to the largest one you can find and play it there.

The graphics on this game are… wow. Where do I begin? How can I begin? I could spend all night talking about it, but let me put it like this: it is THE BEST looking game I’ve played since Oblivion. Details are flawless, character models are amazing and look like their real-life counterparts (even Tim Curry, notice the resemblance between Frank N. Furter from The Rocky Horror Picture Show and Doviculus?)

Sound – 5/5
With a rockin’ soundtrack from the best metal has to offer and awesome voice acting from the aforementioned Jack Black as Eddie Riggs and Tim Curry as Doviculus, voice actress Jennifer Hale as Ophelia, (The Grim Adventures of Billy & Mandy, Metroid Prime 3 & Soul Calibur IV) and voice actor Zach Hanks as Lars (Call of Duty 4: Modern Warfare, Call of Juarez: Bound in Blood and the upcoming Final Fantasy XIII), as well as Lemmy (Motorhead), Rob Halford (Judas Priest), Lita Ford (The Runaways) and The Prince of Darkness himself Ozzy Osbourne, there is nothing ill I can say about the sound. Truly, truly flawless.

Controls – 3.5/5
I only have two complaints about the controls. The first one is that there’s no jumping action. Enough said on that note.

The second thing is the controls of the car you can drive – it’s horribly tight. Like, tighter than Scrooge tight. Like Spandex on a sumo wrestler tight. Add in the nitro boosts, and it’s near-impossible to control.

Apart from that, camera maneuvers nicely and everything else works just like a charm. Just not enough for a 4/5.

Replay Value – 3.5/5
The single-player mode replay value, with the exception of replaying on harder difficulties, is restricted only to completing any remaining side missions and unlocking any remaining relics. Apart from those things, there is none.

There is a multiplayer though, but there’s two things wrong with this picture:

1. It only consists the RTS “Stage Battles”
2. I can’t figure out how to access it, or if it’s local multiplayer or online.

Big fail, y’all. BIG fail.

Overall – 4/5

Buy? – Hold on, cowboy from Hell
While this is a REALLY good game, I doubt you’d want to pay upwards of $60 to own such a short game. If you need to own this game, I’d wait until it drops considerably in price, unless you can find it at an amazing deal worthy of the gods, themselves.

Rent? – That’s your best bet

Even with mid-terms, studying for said mid-terms and playing another game at the same time, I still managed to beat this game on normal difficulty in about three days. Ranking in at roughly 20 hours (give or take a few), it’s perfect for a weekend binge or for a slow week of homework. Besides, you can beat the game in a week for $7 at Hastings as opposed to paying a little under $60 in store or on Amazon – the scales lean more towards renting.

En este episodio debutamos un Nuevo tema de Wayne llamado Till Death Do Us Part. Aparte de esto se pueden oír temas de los siguientes:

Baroness
Anvil
God Gorbid
Arch Enemy
Scar Symmetry
Mushroomhead
Overloaded
White Wizzard
Beatallica
Nine Inch Nails
Judas Priest

También se habla sobre los siguientes temas:

The Moon Effect, The Blue Album, Mastodon, Alice In Chains, Lemmy, Lars Ulrich, Scott Ian, Muse, Doc Coyle, Dallas Coyle, Lamb Of God, Metallica, Angela Gossow, Sharlee D’Angelo, Saw 6, Erik Kluibert, Beatles, Paul McCartney, Robin Fink, Guns N Roses, Pretty Hate Machine, Stained Class, Rob Halford, Dave Meniketti, Y&T

El podcast se puede descargar en formato que prefiere desde aquí:

O escucha online aquí:

When you get Lemmy, Ozzy and Rob Halford to work on your video game you know it’s the real deal.

Thanks to Game Trailers for the link

Rob Halford from Judas Priest, Lemmy Kilmister from Motörhead and Prince of Darkness Ozzy Osbourne talk about Brutal Legend, their in-game counterparts and how metal is supposed to make you invincible. Where the hell’s Lita Ford ?

Check out the latest interview with Rob Halford, vocalist of Judas Priest, on the creation of his new Metal God Apparel, his new Christmas CD, and his acting experience with Mickey Rourke.

Go to www.powerlinead.com.

Rob Halford lo ricordate sicuramente con i Judas Priest, e ricordiamo tutti la sua voce potente e tra le piu` belle che la musica Heavy ci ha datto negli anni 80. Halford torna con questo Winter Songs che sembrerebbe un bel disco dolce dolce di Natale… Ecco il Trailer e cosa ci dobbiamo aspettare da quest`album.

Clax