Din seria de filme la care nu ma uit decat eu, regizorul si rudele acestuia de gradul 1, astazi servim Eros. Nici nu e evident, citind titlul, ca e vorba de un film cu incarcatura erotica. Treaba sta in felul urmator. Este vorba de trei povesti independente, fiecare cu subiectul si regizorul ei. Prima poveste, “Il Filo Pericoloso delle Cose” este a lui Michelangelo Antonioni, dupa parerea mea, cea mai slaba.

Urmeaza Equilibrum, regizata de Steven Soderbergh, cu Robert Downey Jr. in rolul principal. Ultima, La Mano, este semnata de Kar Wai Wong, cu Gong Li protagonista (mai cunoscuta publicului larg din Memoriile unei Gheise in rolul lui Hatsumomo). Aceasta din urma mi s-a parut cea mai frumoasa, desi si cea a lui Soderbergh pune putin mintea pe moate. Structura filmului e atipica si e posibil sa nu placa majoritatii, avand in vedere ca nu are nimic in comun cu ceea ce ne-a obisnuit Hollywood-ul pana acum. Cele trei stiluri diferite compenseaza lipsurile si satisfac gusturile tuturor. Eu sunt fan al filmelor cu incarcatura erotica de genul The Dreamers sau Stealing Beauty ale lui Bertolucci si inca sunt in cautarea filmului de gen perfect. Cu aceasta ocazie am fost initiata in stilul lui Kar Wai Wong, ale carui filme voiam de mult sa le vizionez dar nu stiu de ce am amanat momentul. Promit sa le bifez pe lista De vazut cat mai curand si sa le descos aici.

Sinopsis:

Interpretat de Robert Downey Jr., Holmes pare a fi o versiune adusă la zi a detectivului de la sfârşitul secolului XIX. Arte marţiale şi abilităţi fizice de invidiat vin, pe lângă inteligenţa legendară, să-l transforme pe dragul de Sherlock într-un adevărat supererou victorian. Iar inamicul său din film, lordul Blackwood, care ameninţă că se va întoarce din morţi (şi o şi face, desigur) după ce este condamnat la pedeapsa capitală, arată că pe Guy Ritchie îl doare exact în cot de convenţii şi aşteptările publicului. Plonjeuri în Tamisa, meciuri de box a la Matrix, excese alcoolizate, aventuri romantice şi o constantă nepăsare în ceea ce priveşte igiena s-ar putea să ne ofere o cu totul altă imagine despre Sherlock Holmes în acest film.

Distributie:

Rachel McAdams, Robert Downey Jr.

Detalii:

Regia:  Guy Ritchie

Gen film: Actiune, Aventuri, Crima, Drama, Mister, Thriller

Premiera in Romania: 01.01.2010

Imagini:

Trailere:

I find myself rather without any work this lazy Saturday evening.

I can’t believe I’m back online (third time). Even Jezebel doesn’t have anything new for me to read and that is something to consider seriously. I believe this phenomenon has to do with the series of tests and busy days I’ve had this week. All of a sudden I have all this time in the world to rest and I have absolutely no idea what an intelligent, similar minded bloke/ blokess would do with it.

1. Gym- tick (they’re going to throw me out if they see my hovering about their premises AGAIN)
2. mail- tick (nobody write to me anymore)
3. fakebook- (nothing new there checked 5 times in the last 2 minutes)
4. Twitter (I’m so jobless I can’t even think of a witty tweet. And to think of a tweet? That really must be the lowest rung of the bored-jobless-loser-LAME ladder.)
5. Blogging (in the process- tick?)
6. TV- (actually sat and watched a show on 15 pound burgers with 25 slices of cheese and burger buns larger than the size of my face. Gross)
7. Finished a book and started another one- Tick

I even fixed a bell on my mountain bike. Much more effective than going close to pedestrians who refuses to use pavements that are shaded, broad, even and screaming BEEP as loudly as I can. It’s somehow more acceptable to sleep on your horn even when the roads are empty but not to go BEEP? How dare they!

I flipped a coin and Entourage won. It isn’t one of my favourate passtimes. I’ve only seen episode one of season one. I would like to watch House instead but I don’t have any.

Make donations to SL’s bored out of mind fund

Oh, but, guess what? Some thing to look forward to right in the middle of my exams. Ooh how exciting:

Still weary about Robert Downy Jr. playing Holmes and Jude Law as Watson. WTF?

Let us see what Guy Richie can do.

Also want to watch: Belle de Jour- Luis Bunuel. Loved That Obscure Object of Desire. I watched it many years ago but it has made quite an impression on me, obviously.

]]> http://m0vie.wordpress.com/2009/11/21/tiring-of-retiring-stars/ Sat, 21 Nov 2009 12:50:55 +0000 Darren http://m0vie.wordpress.com/2009/11/21/tiring-of-retiring-stars/ http://moviefave.wordpress.com/2009/11/21/sherlock-holmes/ Sat, 21 Nov 2009 06:10:15 +0000 moviefave http://moviefave.wordpress.com/2009/11/21/sherlock-holmes/

In a dynamic new portrayal of Sir Arthur Conan Doyle’s most famous characters, “Sherlock Holmes” sends Holmes and his stalwart partner Watson on their latest challenge. Revealing fighting skills as lethal as his legendary intellect, Holmes will battle as never before to bring down a new nemesis and unravel a deadly plot that could destroy the country

Starring: Robert Downey, Jude Law, Rachel McAdams, Eddie Marsan, Mark Strong, Kelly Reilly, James Fox
Director: Guy Ritchie
Screenwriter: Guy Ritchie, Anthony Peckham, Simon Kinberg
Studio: Warner Bros.

MOVIE TRAILER :

Sherlock Holmes has got their web site well and truly up and running looks fanatastic. http://sherlock-holmes-movie.warnerbros.com/  And they have a face book page as well……………………. http://www.facebook.com/SherlockHolmes

Not a horror but its Robert Downey so it goes on the blog. You know the story he solves mysteries with Watson while smoking a pipe. Enjoy!

AT LAST………A HAIR AND SKINCARE LINE FOR DIVERS!

WATER LOVERS ARE BLOWING BIG BUBBLES FOR SUBSERIES.COM ,

SUBSERIES HAS MADE WHAT MANY DIVERS HAVE ONLY DREAMED ABOUT…

A WATERPROOF PROFESSIONAL HAIRCARE SYSTEM THAT ACTUALLY CAN WITHSTAND

A WEEK OF SUBMERSION IN SALT WATER, AND CHLORINE! NOT TO MENTION THE HARMFUL

SUNS RAYS. THE THREE STEP SYSTEM CONTIANS A WATERPROOF HAIR PROTECTANT THAT

ACTUALLY PROTECTS AND CONDITIONS HAIR  WHILE UNDERWATER.

HAIR AND SKIN CARE TO DIVE FOR!

WWW.SUBSERIES.COM

FORGET SOMTHING?

ALL YOU NEED NOW IS SUBSERIES

HAIR AND SKIN CARE TO DIVE FOR!

WWW.SUBSERIES.COM

MY WIFE AND I FOUGHT THE WHOLE TIME WE WERE IN JAMACIA BECAUSE OF HER

HAIR, SHE DIDNT WANT TO TOUCH THE WATER BECAUSE WE WERE THERE FOR A WEDDING

SO SHE DIDNT WANT TO MESS HER HAIR UP…..SAW SUBSERIES HAIRCARE COMMERCIAL

ON THE TRAVEL CHANNEL AND OVER NIGHTED IT TO MY HOTEL….ALL I CAN SAY IS THANKS

THIS STUFF SAVED MY TRIP AND MY MARRIAGE.

THANKS.

DIVER BOB AND BUBBLE HEAD!

FUCK ME HARDER WEAR A CONDOM!

NEW RENEGADE CONDOM COMPANY COCKSOXXCONDOMS HAS DESIGNED A

CONDOM PACK FOR THE MODERN BLACK MAN….THE PACK INCLUDES 9

XXL CONDOMS,,,LUBE AND A FREE4-5 HR ADULT DVD SHOWING BIG BLACK COCKTAKIN ACTION

OF ALL FLAVAZ…….FOR….9.99…..OMG!

WWW.COCKSOXXCONDOMS.COM

WWW.BLACKMANSCONDOMS.COM

NEW CONDOM COMPANY ROCKS OUT WITH ITS COCK OUT!

COCKSOXXCONDOMS…SHOCKS THE CONDOM WORLD BY PUTTING

A FREE 4-5 HR ADULT DVD IN EACH PACK OF ITS CONDOMS….YES

IT IS A REAL 4-5 HRDVD.ALONG WITH 9 NAME BRAND CONDOMS AND LUBE

GET THIS………FOR ONLY 9.99……..OMG!

WWW.COCKSOXXCONDOMS.COM

Along with Jerry Goff, Max Collier, and John Turner, Adam Snavely is my next “big find,” and he’s at the top of the heap.  I have no idea who he really was, but he did a dozen or so books for Kozy.

Snavely may have been a house pseudonym, as a quick glance at a few titles I have, the writing styles look different.  One of them, Love Drive, credits Snavely on the cover, but on the title page the book is called The Love Drive by Orrie Hitt, also listed that way in the back of book catalogue of a number of Kozy books I have.  I’m not sure yet if Love Drive is Orrie Hitt, haveb’t scrutinized yet, but it’s set in L.A., not Hitt territory. Could be Kozy had titled a Hitt book Love Drive and changed it in favor of Snavely…

The Big Flick is also set in L.A. and the film industry.  The protagonist is 20-something Terry Wilson, a young writer with a smash first novel and a collection of stories on th way.  An old college friend, Zip Zachery, has established himself as a hot young producer with a couple of hit indie films under his belt, and has brought his old buddy Wilson to Tinsel Town to write his next film.  What that film is is anyone’s guess — there is no script, not even a treatment or idea, as  Zachery has rounded investors and studio backing based on the strength of Wilson’s hit novel. He’s also casting small parts for actresses, in exchange for investment from parents and sex from the eager starlets.

Whoever wrote this odd little Hollywood novel wrongly packaged as a sleaze wank book knows the business of filmmaking and the seediness of behind-the-scenes machinations of sex, lies, and double-speak required to get stories on screen.

This is territory I know well myself, having dealt with producers, agents, actors, and other types in Tinsel Town. (See the indie flick I wrote, The Watermelon, now distributed on DVD and Blu-Ray; plus I have had published novels and screenplays optioned here and there,won some screenwriting and festival awards, have optioned and pitched TV pilots, had a short documentary screen at Cannes last May, and soon.) There are some scenes and situations in this book that ring true to my experience, and probably just about any other writer whose virgin eyes have been popped when the illusion of Hollywood is shattered like a cheap wine bottle, and the whole tawdriness and ugliness of how things really work is revealed like a drunk, old, and worn stripper in a dark hole-in-the-wall bar.

Why The Big Flick wound up with Kozy is anyone’s guess  — was the author unable to place it with a mainstream house?  It could have been a Dell, Avon, Pryamid, or Ace title at the time, companies that surely paid better than Kozy.

The sexual stuff is minimal, as the case usually is with some sleazecore books; the core is a well-written yarn of a reclusive literary author’s slow corruption with sex, booze, and drugs as people chase after dreams of the visual image on the silver screen and all the lies fame and fortune Hollywood presents to the neophyte, writer, actress, directors alike.  It is a business truly run by fast-talking “producers” who are two steps away from the label con artist or thief.

Although published decades before Robert Downey, Jr., there is a Downey-like character, a damn fine actor who keeps having to go to detox, running off sets with models and hookers, and just a mess…

Wilson is placed in a hotel room, then an  apartment, to write the script.  He has been assigned a “secretary” who takes care of his any sexual need, but he has his heart set on this actress, Harriett.  Eventually he moves in with her.

Zachery goes over budget and to get more money, he signs a three-film contract with the distributors to do some monster movies. “Find me a lizard!” he cries.

When the movie screens, Wilson thinks it’s horrible but the audiences like it, get gets more writing work, the reviews are good…he doesn’t understand how Hollywood can like the crap the movie came out as, but he takes the money, the actress, and the life…

4/5

Directed by: Joe Wright

Starring: Jamie Foxx and Robert Downey Jr.

Life can be cruel.  From its initial conception as a Los Angeles Times column, eventually becoming a book and most recently a film, The Soloist has caught attention for its gruellingly real portrayal of the harsh hand dealt to homeless cellist Nathaniel Ayers.  Having started life as a promising musical prodigy, Nathaniel’s mind surrenders to the power of schizophrenia, banishing him to the streets of Los Angeles in an attempt to protect his family from his own dangerous behaviour.  Fortunately for Nathaniel he is befriended by real life writer Steve Lopez of the Los Angeles Times, who takes an interest in Nathaniel’s talent and sets about learning how to build relationship with Nathaniel on the homeless man’s own terms.

Atonement director Joe Wright will no doubt be proud of the sterling performances turned in by Jamie Foxx and Robert Downey Jr. as the tragic homeless hero and the writer who attempts to save him.  Foxx is superb as the tormented Nathaniel, twitching and muttering away with endearing conviction and the look of genuine fear in his eyes.  Downey Jr. does equally well, establishing the cold veneer of career man Lopez, before gently melting it down in what might be the most subtly mature performance of his career.  The fraternal chemistry between the two is heart-warming to say the least and both stars demonstrate understanding and a great deal of respect for the weight of the thematic content surrounding the characters they portray.

That said, thematic content is really all that there is to The Soloist.  Sorely lacking in narrative action, Wright relies far too heavily on the strength of his leading men, paying little attention to the rhythm and pacing of the story which remain steady and slow throughout.  Though Wright captures the morbid, fearful atmosphere of the tale spectacularly, the audience is granted no rest, making for heavy, tiring viewing.  The result is an audience who are able to appreciate the tragic beauty of the story without really ever being swept up in it at all.

Where The Soloist really stands out amongst the crowd, though, is in its bare faced challenge to our treatment of the homeless.  This is wonderfully characterised in a powerfully frustrating cameo from Tom Hollander who demonstrates the quintessential ‘holier-than-thou’ attitude that so many of us have towards the homeless.  At first Lopez simply wants to heal or save Nathaniel, but eventually realises that Nathaniel does not necessarily want to be healed or saved.  Realising that he is no better, no wiser and certainly no happier than his homeless subject, the writer makes the ultimate sacrifice of humility in committing to simply being Nathaniel’s friend.  Genuine, loyal and compassionate friendship is a gift that most of us would fear to offer to any stranger, let alone a homeless schizophrenic.  Therein lies The Soloist’s humbling message.  The question is whether we would really be brave enough to take it on board.

The Soloist showing NOW at MAYO MOVIE WORLD CINEMA .

Synopsis: Director Joe Wright (ATONEMENT, PRIDE & PREJUDICE) brings the true story of an unlikely friendship to life in THE SOLOIST. An award-winning columnist with the Los Angeles Times, Steve Lopez (Robert Downey Jr.) ultimately becomes an advocate for L.A.’s homeless population when he meets Nathaniel Ayers (Jamie Foxx), a talented musician who’s been playing a two-stringed violin while living on the streets and battling mental illness. Struck by Ayers’s passion for music, Lopez begins to write a series of columns about his new acquaintance while attempting to get him off the streets and playing music again. Amidst numerous achievements and setbacks, Lopez and Ayers develop a friendship based on mutual respect despite their many differences, and Lopez rediscovers his humanity. While the focus of the film is the relationship that develops between the two men, the film also tackles the harsh realities of homelessness and the plight of the mentally ill. Lending authenticity to the story, a number of L.A.’s homeless population were cast as extras in the film. An additional subplot is the quandary that daily newspapers face as the world and the news increasingly go electronic, and popular news becomes more sensationalistic. Foxx is both heartbreaking and life-affirming as Ayers, whose undiagnosed schizophrenia drove him away from Juilliard as a young man, and whose fierce independence keeps him on the streets. Downey Jr. turns in a nuanced performance as Lopez, who finally realizes that while he may not be able to save Ayers, he can accept him as he is. Catherine Keener, Lisa Gay Hamilton, and Tom Hollander appear in supporting roles.

Starring: Jamie Foxx, Robert Downey, Catherine Keener, Tom Hollander, Lisa Gay Hamilton

Director: Joe Wright

-John David

Steven Spielberg has made it very clear — he’s not giving up on Lincoln.

But first he will do Harvey, with Robert Downey Jr. possibly playing the man who sees an invisible rabbit.

Source:
http://www.variety.com/article/VR1118008601.html?categoryid=13&cs=1

Ο ΒΙΡΤΟΥΟΖΟΣ

THE SOLOIST-ΜΕΓ. ΒΡΕΤΤΑΝΙΑ, ΗΠΑ, ΓΑΛΛΙΑ-2008-109′

Σκηνοθέτης: Joe Wright

Ηθοποιοί: Robert Downey Jr., Jamie Foxx, Catherine Keener, Stephen Root

Ο αρθρογράφος της εφημερίδας οι Τάιμς του Λος Άντζελες Στιβ Λόπεζ βρίσκεται σε αδιέξοδο. Ο γάμος του έχει καταρρεύσει, η σχέση με το γιο του είναι ανύπαρκτη, ενώ έχει χάσει και κάθε ενδιαφέρον για τη δουλειά του. Στην προσπάθειά του να βρει ένα ενδιαφέρον θέμα για τη στήλη του, ανακαλύπτει τυχαία ένα σχιζοφρενή άστεγο άντρα, τον Ναθάνιελ Άντονι Έιρς, ο οποίος τυγχάνει να είναι ένας πολύ ταλαντούχος μουσικός, υπότροφος της σχολής Τζούλιαρντ… Και αυτό που αρχικά φαντάζει απλώς ως ένα καλό θέμα, εξελίσσεται σε μια δυνατή φιλία που μεταμορφώνει και τους δύο, δίνοντάς τους νέα προοπτική στη ζωή τους. Μια ιστορία για την αξία της φιλίας και τη μοναδική δύναμη της μουσικής…

SITE : http://www.soloistmovie.com/

ΤΟ TRAILER ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα σκηνοθέτης Τζο Ράιτ σολάρει και σκηνοθετεί άλλη μια ταινία ερμηνειών! Μια απίστευτη, αληθινή ιστορία που οι ταλαντούχοι πρωταγωνιστές Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Τζέιμι Φοξ απογειώνουν υποκριτικά!

INFO

* Τον Απρίλιο του 2005 ο αρθρογράφος της εφημερίδας Τάιμς του Λος Άντζελες ξεκίνησε να γράφει στη στήλη του μια σειρά άρθρων για έναν άστεγο βιρτουόζο που συνάντησε τυχαία στους δρόμους να παίζει μοναδικά μουσική με ένα βιολί που είχε μονάδα δύο χορδές. Τα άρθρα του συγκίνησαν τους αναγνώστες (μεταξύ των οποίων και των παραγωγών της ταινίας) που γέμισαν το γραφείο του Λόπεζ με μηνύματα, αλλά και δώρα για τον Έιρς, όπως βιολιά, τσέλο, καθώς θεωρούσαν τον φαινομενικά ταλαντούχο αυτόν άνθρωπο, μέλος της καθημερινότητάς τους κι ήθελαν να εκφράσουν ενεργά τη συμπαράστασή τους. Όλα αυτά οδήγησαν τον Λόπεζ να γράψει βιβλίο για τον Έιρς και τη μοναδική φιλία (σχέση ζωής) που αναπτύχθηκε μεταξύ τους, το οποίο κι εκδόθηκε στις αρχές του 2008.

* Ο Ναθάνιελ Άντονι Έιρς δεν ήταν απλώς ένας άτυχος άνθρωπος που η ζωή του φέρθηκε σκληρά. Για τον Λόπεζ, αλλά και τους αναγνώστες των άρθρων του ο Έιρς ενσάρκωνε το όνειρο που εξακολουθεί να ζει και στο περιθώριο, στα σκοτεινά σοκάκια της Αμερικής όπου βρίθουν οι άστεγοι και οι περιθωριακοί του συστήματος. Μπορεί ο Λόπεζ να έδωσε ελπίδα στον Έιρς πως υπάρχουν κι άλλα πράγματα να τον περιμένουν στη ζωή, εντούτοις και ο Έιρς αφύπνισε την ανθρώπινη πλευρά του Λόπεζ, που στο κυνήγι της επιτυχίας είχε χαθεί, καθώς τον έφερε σε μια πλευρά της πόλης που όλοι τη γνωρίζουν, αλλά κάνουν πως δεν υπάρχει…τις φτωχογειτονιές της εξαθλίωσης όπου ζουν οι απόκληροι ενός συστήματος που ό,τι δεν μπορεί να αφομοιώσει και να απομυζήσει, το περιθωριοποιεί και το αφανίζει…

* Το σενάριο της ταινίας υπογράφει η υποψήφια για Όσκαρ σεναριογράφος Σουζάνα Γκραντ που μας είχε δώσει την Οσκαρική ταινία Erin Brockovich. Ο κορμός της ταινίας κατ’ εκείνην είναι η μεταμορφωτική δύναμη της φιλίας και μάλιστα μεταξύ δύο ανδρών από διαφορετικούς κόσμους. Η μυθοπλασία έγκειται σε στοιχεία της προσωπικής ζωής του Λόπεζ (π.χ. στην ταινία παρουσιάζεται διαζευγμένος, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας ευτυχισμένος σύζυγος) για να υπογραμμίσει το μέγεθος της απομόνωσης του ήρωα που τον ωθεί να βγει στο περιθώριο προς αναζήτηση θέματος κι άρα νοήματος στη ζωή του, ενώ τις δύο αδελφές του Έιρς τις κάνει μία για δραματική οικονομία.

* Το σενάριο και οι ρεαλιστικοί χαρακτήρες ήταν και οι λόγοι που ο Βρετανός διακεκριμένος σκηνοθέτης Τζο Ράιτ αποφάσισε να κάνει την πρώτη του Αμερικανική ταινία. Αυτό που τον γοήτευσε ήταν πως και οι χαρακτήρες είχαν απομονωθεί από τον κόσμο τους και τον περιέγραφαν ως τρίτοι, πράγμα με το οποίο ταυτιζόταν κι εκείνος, καθώς είναι ένας Βρετανός που σκηνοθετεί μια ταινία για την άσχημη πλευρά της Αμερικής, εκεί όπου κανείς οφείλει να παλέψει για το αυτονόητο, τη ζωή. Όταν μάλιστα ο Ράιτ συνάντησε από κοντά τους άστεγους της περιοχής Σκιντ Ρόου, όπου σύχναζε και ο Ναθάνιελ, πείστηκε πως ήταν απόλυτα σωστή η απόφασή του να σκηνοθετήσει αυτήν την ταινία. Μάλιστα πέρασε 3 εβδομάδες με τους άστεγους στην κοινότητα για να τους γνωρίσει από κοντά…

* Στην ταινία εμφανίζονται και αρκετοί άστεγοι από διάφορες κοινότητες, καθώς ο Ράιτ θέλει πάντοτε να είναι όσο πιο ρεαλιστικός γίνεται στις ταινίες του και οι άνθρωποι αυτοί, μέσα από μια οργανική διαδικασία «εκπαίδευσης» στις κινηματογραφικές απαιτήσεις, προσέδωσαν στην ταινία δύναμη και συναίσθημα, σαν να περιέχει ιντερμέδια ντοκουμέντων. Τα μηχανήματα και η όποια παρέμβαση στο χώρο τους διατηρήθηκε στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδα ώστε να μη διασαλευτεί η καθημερινότητά τους. Μάλιστα, οι άστεγοι είναι εκείνοι που βοηθούν ώστε η ταινία να μην πέσει στην παγίδα και γίνει μελό, καθώς η ελπίδα που έχουν αυτοί οι άνθρωποι και το σθένος τους να παλέψουν τη σχιζοφρένεια ή την όποια άλλη ψυχική ασθένεια και την ανέχεια είναι που κάνουν αυτήν την ταινία ρεαλιστική κι ελπιδοφόρα. Γιατί μπορεί η σχιζοφρένεια να μη θεραπεύεται, αλλά μια ανθρώπινη αντιμετώπιση, αναφαίρετο δικαίωμα, κάθε ανθρώπου, ανοίγει μια πόρτα στο μυαλό και μια γέφυρα με τον έξω κόσμο…

* Για το ρόλο του Έιρς έδειξε εξαρχής ενδιαφέρον ο Τζέιμι Φοξ που ήθελε να βρει άλλον ένα ρόλο ψυχής, όπως στην ταινία Ray, και γι’ αυτό κι απομονώθηκε σε ένα διαμέρισμα ώστε να είναι απερίσπαστος από την καθημερινότητά του κι επιδόθηκε σε εντατικότατα μαθήματα βιολιού και τσέλου (μολονότι γνωστός μουσικός και πολύ καλός πιανίστας) δίπλα στους καλύτερους του είδους, για έξι μήνες ώστε να του μιλήσει η μουσική τους και να γίνει ο ιδιοφυής μουσικός Ναθάνιελ. Η συνάντησή του μάλιστα με τον αληθινό Ναθάνιελ ήταν για εκείνον μάθημα ζωής..

* Ο ιδανικός συμπρωταγωνιστής για την παραγωγή και το σκηνοθέτη δεν ήταν άλλος από τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, ο οποίος μετά από τις ταινίες Tropic Thunder & Iron Man ήθελε ένα δραματικό ρόλο. Μετά τη συνάντησή του με τον Τζο Ράιτ, η συμμετοχή του ήταν δεδομένη καθώς του άρεσε η προσέγγισή του στο θέμα: η ταινία αφορά στη δύναμη της πίστης, της ελπίδας, της φιλίας, με άλλα λόγια στην αγάπη. Ο Στιβ Λόπεζ ήταν στο πλευρό του καθ’ όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας για να συζητήσουν, να διαφωνήσουν, να γεννήσουν τον κινηματογραφικό χαρακτήρα Στιβ Λόπεζ. Απόλυτη αφοσίωση στο ρόλο και πολύωρη μελέτη, οδήγησαν τον Ντάουνι να γίνει Λόπεζ…

Η οικογένεια του Έιρς βοήθησε πολύ την παραγωγή και τους ηθοποιούς να καταλάβουν την πορεία του Ναθάνιελ και την καταβύθισή του στο σκοτεινό κόσμο της σχιζοφρένειας.

* Στη φωτογραφία βρίσκουμε τον υποψήφιο για Όσκαρ και παλιό συνεργάτη του Ράιτ, Σίμους ΜακΓκάρβεί που ξέρει να φωτίζει ιδανικά το φως και το σκοτάδι μιας πόλης, μιας ψυχής, σαν άλλος Ιταλός νεορεαλιστής… Στην οργάνωση παραγωγής, η υποψήφια για Όσκαρ Σάρα Γκρίνγουντ, κι αυτή από την παλιά ομάδα συνεργατών του Ράιτ, η οποία ερεύνησε ενδελεχώς το Λος Άντζελες για να βρει τα μέρη που υπηρετούν καλύτερα τις ανάγκες τις ταινίας (καθώς στο Σκιντ Ρόου δεν ήταν εφικτό να γίνουν γυρίσματα καθώς θα διασαλευόταν η καθημερινότητα των ήδη ταλαιπωρημένων ανθρώπων) και να μπορούν να αποδώσουν τη μουσικότητά της…

* Για τις ανάγκες της ταινίας, οι Τάιμς του Λος Άντζελες άνοιξαν για πρώτη φορά τις πόρτες τους και υποδέχτηκαν ηθοποιούς και παραγωγή στα γραφεία συντακτών, αλλά και στο Μέγαρο Μουσικής Walt Disney.

* Στη μουσική επιμέλεια της ταινίας (που βασίζεται κυρίως στην Τρίτη και στην Ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν) βρίσκεται ο βραβευμένος με Όσκαρ συνεργάτης του Ράιτ, Ντάριο Μαριανέλι.

* Και η σκληρή αλήθεια για το Μεγάλο Αμερικανικό Όνειρο: Οι άστεγοι (ψυχικά ασθενείς, ναρκομανείς, αλκοολικοί, άποροι, ανάπηροι…) του Λος Άντζελες, σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, φτάνουν τους 73.702 (και ξεπερνούν τους 90.000 αν συμπεριλάβουμε και τα περίχωρα της πόλης) εκ των οποίων 10.000 είναι ανήλικοι και πάνω από 50% Αφροαμερικανοί (με τους Λατίνους και τους Καυκάσιους να ακολουθούν). Μάλιστα το 83% των αστέγων (μεταξύ των οποίων και ολόκληρες οικογένειες) μένουν στους δρόμους κι όχι σε άσυλα. Τελευταίες στατιστικές αναφέρουν πως το 1% του πληθυσμού των ΗΠΑ (περίπου 3,5 εκατομμύρια) είναι άστεγοι και μάλιστα απ’ αυτούς το 39% είναι παιδιά…

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ-ΤΑ ΝΕΑ

Είπαμε, η εβδομάδα είναι των σκουπιδιών. Από αληθινό περιστατικό που συνέβη στη ζωή του μεγαλοδημοσιογράφου των «Λος Άντζελες Τάιμς», Στιβ Λοπέζ (Ρόμπερτ Ντάουνι τζούνιορ). Όταν ψάχνοντας στα πεζοδρόμια των χιλιάδων αστέγων της Πόλης των Αγγέλων έπεσε πάνω σε μια ταλεντάρα του τσέλο με το όνομα Ναθάνιελ Άντονι Έιρς (Τζέιμι Φοξ). Ως εκ τούτου «Τhe soloist»- και ελληνιστί «Ο βιρτουόζος». Με σκηνοθέτη τον Βρετανό Τζο Ράιτ της «Εξιλέωσης». Εξωτερικά το αποτέλεσμα ευπρεπές, καλοφτιαγμένο, καλοσιδερωμένο και οργανωμένο. Με επιμύθιο το γνωστό και εντελώς αγγλοσαξονικό. Των ημερών: φιλανθρωπία, καλοσύνη, αλληλεγγύη και μεταφυσικός ουμανισμός. Αγαπάτε αλλήλους. Χείρα βοηθείας στους ασθενείς και οδοιπόρους. Έτσι η σεναριογράφος Σουζάνα Γκραντ ρίχνει ένα βλέμμα συμπάθειας, κατανόησης και έκπληξης σε έναν μικρό Μπετόβεν που έχει ενταφιαστεί στον σκουπιδοτενεκέ του χλιδάτου Λος Άντζελες. Σημεία της οικονομικής κρίσης. Guys, στα έγκατα της καλοπέρασής μας κυκλοφορούν ταλαντούχα πλάσματα ενός κατώτερου θεού. Να, ορίστε ο black Ναθάνιελ. Ωραίο σαν δημοσιογραφικό ρεπορτάζ. Θα το υπέγραφα μετά χαράς. Όμως, ως ταινία που μέσω μιας ατομικής περίπτωσης βλέπει το σύνολο, μοιάζει με μικρή λαμπάδα στην εκκλησία.

Ο Τζο Ράιτ αρνείται να βουτήξει στις αιτίες. Αρνείται να περιγράψει την κοινωνική διάσταση του προβλήματος. Ξώφαλτσα περνάει, ξώφαλτσα περιγράφει, ξώφαλτσα σκηνοθετεί. Και μέσα στο αδιέξοδό του καταλήγει στην ψυχολογία και την περιπτωσιολογία. Γιατί ο Ναθάνιελ αρνείται πεισματικά να ενσωματωθεί και να μεγαλουργήσει; Μα είναι σχιζοφρενής, τραυλίζει ο Τζο Ράιτ. Α, εντάξει. Η περίπτωση είναι κλινική. Επομένως α χου! δεν με νοιάζει! Να φέρουμε τον Γιάλομ να τον γιατρέψει. Να τον βλέπουν οι θεούσες, να ξεπουλήσουν χαρτομάντιλα τα περίπτερα. Μ΄ έναν λόγο, το american cinema, παρά την κρίση και το ταρακούνημα, βλέπει το δέντρο και εγκαταλείπει το δάσος. Να σου δείξω εγώ πόσα τέτοια ταλέντα Επιστήμης και Τέχνης έχει εκτοπίσει και βρωμίσει η εξουσία. Αμάν πια με την ατομική ευαισθησία. Να πετάμε σαν φανατικοί της οικολογίας τα αποτσίγαρα στα σταχτοδοχεία και την ίδια στιγμή το σύστημα να λειώνει τους πάγους χωρίς ντροπή!

Και κάτι ακόμα, για τις λεπτομέρειες της σκηνοθεσίας και τις επιδόσεις στις ερμηνείες. Εκτός των δομικών, κοινωνικών προβλημάτων, ο Τζο Ράιτ μπουκώνει την ταινία με χιλιάδες στολίδια. Έτσι, γραφικοί οι άστεγοι και οι τρελοί. Η αιτία μία και μοναδική. Είναι αντίφαση άλυτη και χαρακτηριστική. Να σκηνοθετείς με όρους πλούσιας παραγωγής τα βρώμικα ζωντανά σκουπίδια της Αμερικής. Σαν για πρώτη φορά ένας πλούσιος να πέφτει πάνω σε ζητιάνο της Αφρικής. Όσο για τις ερμηνείες, ο Ρόμπερτ Ντάουνι τζούνιορ κατά κράτος κερδίζει τον Τζέιμι Φοξ. Πάντα το πίστευα αυτό. Ηθοποιάρα με χαρακτήρα αυτοκαταστροφικό.

Με δυο λόγια: Στην πιο κρίσιμη καμπή του, μεγαλοδημοσιογράφος των «Λος Άντζελες Τάιμς» πέφτει πάνω σε άστεγο μαύρο που στη συνέχεια αποδεικνύεται μεγάλο ταλέντο στο τσέλο και πρώην υπότροφος του σπουδαίου Τζούλιαρντ. Από εδώ και μπρος ο Στιβ Λοπέζ (ο δημοσιογράφος) βάζει πρώτο στόχο στη ζωή του να επαναφέρει τον μικρό Μπετόβεν στα σαλόνια και την επιτυχία.

ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ -ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ενας δημοσιογράφος προσπαθεί να σώσει έναν ψυχικά άρρωστο, άστεγο άντρα, πρώην μουσική ιδιοφυΐα, σε ένα δράμα με επίκεντρο τη σχιζοφρένεια και τον εξιλασμό. Εξαιρετικές ερμηνείες από τους δύο πρωταγωνιστές.

Στην αληθινή ιστορία του Ναθάνιελ Αϊερς, ενός άστεγου μαύρου, πρώην μουσικής ιδιοφυΐας, που τον ανακάλυψε ο Στιβ Λόπεζ, δημοσιογράφος των «Τάιμς» του Λος Αντζελες, στηρίζεται το κάπως παλιομοδίτικο, αν και γενικά καλοφτιαγμένο, δράμα που γύρισε ο γνωστός σκηνοθέτης Τζο Ράιτ («Εξιλέωση», «Περηφάνια και προκατάληψη»).

Η ταινία αρχίζει με τον Λόπεζ, ύστερα από ένα προσωπικό του ατύχημα με το ποδήλατο, παρασυρμένο από μια όμορφη μουσική να ανακαλύπτει, έξω από το κτίριο των «Τάιμς», τον άστεγο Ναθάνιελ (Τζέιμι Φοξ) να παίζει βιολί, μάλιστα με μόνο δύο χορδές. Ο Λόπεζ, αισθανόμενος πως εδώ υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία για τους αναγνώστες του, προσπαθεί να τον πλησιάσει και να τον γνωρίσει. Θα ανακαλύψει στοιχεία από το παρελθόν του Ναθάνιελ και θα γράψει το άρθρο του, προσελκύοντας το ενδιαφέρον των αναγνωστών. Ο Λόπεζ αναλαμβάνει την προστασία του άρρωστου ψυχικά βιρτουόζου του και προσπαθεί να τον σώσει από ένα περιβάλλον άλλων άστεγων ανθρώπων που η αδιαφορία του κράτους τούς μετατρέπει σε απόβλητους της κοινωνίας.

Ο Ράιτ προσπαθεί να καταγράψει από τη μία τη σχιζοφρένεια του βιρτουόζου του κι από την άλλη τον κοινωνικό περίγυρο -ιδιαίτερα τα καταλύματα των ψυχικά προβληματικών άστεγων- χωρίς πάντα να καταφέρνει να δημιουργεί τη σύνθεση εκείνη που απαιτεί μια τέτοια ιστορία. Υπάρχουν πάντως αρκετές καλοστημένες σκηνές, αν και τα καλύτερα στοιχεία της ταινίας είναι η ατμόσφαιρα, και συγκεκριμένα εκείνη του κοινωνικού περίγυρου, και οι πολύ καλές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών: του Τζέιμι Φοξ, στον ρόλο του εκκεντρικού, σχιζοφρενή, απρόβλεπτου Ναθάνιελ, και του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, στον ρόλο του παθιασμένου με την υπόθεση του βιρτουόζου δημοσιογράφου, που στον αγώνα του αυτό βρίσκει έναν τρόπο προσωπικής λύτρωσης.

ΡΟΜΠΥ ΕΚΣΙΕΛ-ΕΘΝΟΣ

Ο Στιβ Λόπεζ, πετυχημένος αρθρογράφος των «Τάιμς του Λος Αντζελες», κάνει την πρωινή άσκηση με το ποδήλατό του όταν μια στραβοτιμονιά τον στέλνει στο νοσοκομείο.

Με γδαρμένο από τη μια πλευρά πρόσωπο, θα συνεχίσει την καθημερινότητά του στην εφημερίδα, ψάχνοντας το επόμενο θέμα του, υπό την επίβλεψη της αρχισυντάκτριάς του και πρώην γυναίκας του. Θα το βρει σε μια γωνιά του κεντρικού Λος Αντζελες, της παρακμής και της ανέχειας. Εκεί όπου τον παρασέρνει ο Ναθάνιελ Αγιερς, ένας άστεγος, πάλαι ποτέ σπουδαστής της φημισμένης μουσικής σχολής Τζούλιαρντ, που πότε σχολιάζει ακατάληπτα καταστάσεις και γεγονότα και πότε με νόημα, ενώ περνά τις ώρες του παίζοντας ένα βιολί με δύο χορδές.

Περίεργος για τη ζωή του ξεστρατισμένου Αγιερς, ο Λόπεζ σκαλίζει το παρελθόν του και γράφει ένα κομμάτι για τον χαμένο από άγνωστη πνευματική διαταραχή μουσικό ταλέντο. Η επιτυχία του άρθρου φέρνει τον Λόπεζ πιο κοντά στο «αντικείμενό» του κι ένα τσέλο, δώρο μιας συγκινημένης αναγνώστριας, που φτάνει στο γραφείο του, τον σπρώχνει σε ένα άσυλο αστέγων με προβλήματα υγείας σε κακόφημη περιοχή, εκεί όπου ο Αγιερς του υπόσχεται ότι θα το φυλά.

Αποφασισμένος να βοηθήσει ουσιαστικά και τυραννισμένος από προσωπικά διλήμματα, ο Στιβ Λόπεζ θα βρει διαμέρισμα στον προβληματικό φίλο του και θα του κανονίσει ιδιαίτερα μαθήματα για τσέλο…

Φλυαρίες
Ξεκινά δυναμικά, με έναν φτασμένο δημοσιογράφο (Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ) να δείχνει πως ψάχνει εξιλέωση για την αποτυχία της προσωπικής του ζωής στην τραγωδία ενός χαμένου παιδιού – θαύματος (Τζέιμι Φοξ).

Στην πορεία όμως εστιάζει σε διάφορα ζητήματα, πέρα από τη φιλία των δύο μοναχικών αντρών -από την κρίση στον σύγχρονο Τύπο ως την έλλειψη κρατικής πρόνοιας σε μια γνωστή για τον πλούτο της αμερικανική μεγαλούπολη- που γεμίζουν με βαρύγδουπες φλυαρίες το βασισμένο σε αληθινή ιστορία σενάριό της.

Στομφώδης στον τόνο και το στυλ της, η πρώτη ταινία του ανερχόμενου Βρετανού Τζο Ράιτ («Περηφάνια και προκατάληψη», «Εξιλέωση») στο Χόλιγουντ είναι, θα λέγαμε, μια μεγαλοπρεπής αποτυχία.

Ενα φιλόδοξο σχέδιο που υποδαυλίζεται από την εκζήτηση στο σενάριο (οι χειμαρρώδεις διάλογοι χωρούν από φιλοσοφημένες ασυναρτησίες μέχρι αιχμηρές ατάκες κατά του αμερικανικού κοινωνικού συστήματος, ενώ πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες εμφανίζονται σαν κομήτες).

Εγκλωβισμένοι σ’ αυτή τη συνθήκη οι δύο πρωταγωνιστές μοιάζουν να έχουν δουλέψει πολύ, αλλά να μην έχουν βρει την ψυχή των ηρώων τους.

Προσεγγίζοντας με ρομαντικές προθέσεις το νοητικό θόλωμα του χαρισματικού μουσικού (η ομοιότητα με τον οσκαρικό «Σολίστα» του Σκοτ Χικς είναι πρόδηλη), τις οποίες αναδεικνύει με μεγαλειώδη συμφωνική μουσική και πανοραμικά πλάνα του αστικού τοπίου, ο «Βιρτουόζος» «φωνάζει» πως παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά.

Και παρά τις σκόρπιες πρωτότυπες στιγμές του, απομένει χωρίς συναίσθημα, κολλημένος κάπου ανάμεσα στα στερεότυπα ενός χολιγουντιανού αναπηρικού δράματος και την προσπάθειά του να βουτήξει στα νερά της κοινωνικής καταγγελίας.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Υπάρχουν πολλές παγίδες στην κινηματογραφική μεταφορά αληθινών ιστοριών στον κινηματογράφο και συνήθως οι ταινίες που βασίζονται σε αυτές τις ιστορίες δεν προσπαθούν καν να τις αποφύγουν. Ο «Βιρτουόζος» κρατάει τα καλά στοιχεία της αληθοφάνειας και της πηγής του πραγματικού γεγονότος, όμως, αν και το σενάριο κάνει κάποιες δραματουργικές «διορθώσεις» στην πραγματικότητα, αποφεύγει την υπερδραματοποίηση μόνο και μόνο για να στηθούν σκηνές με κινηματογραφική ένταση.

Η ταινία βασίζεται στα κείμενα που δημοσίευσε στην εφημερίδα L. A. Times ο δημοσιογράφος Στιβ Λόπεζ. Εχοντας μια προβληματική προσωπική ζωή και μια καριέρα σε προβληματισμό με τη δημοσιογραφία να αλλάζει πρόσωπο, ο Λόπεζ χρειάζεται επειγόντως να βρει καλά θέματα.

Φιλία στον δρόμο

Τότε είναι που συναντά τον Ναθάνιελ Αγιερς, έναν μουσικό που ζει στους δρόμους του Λος Αντζελες. Χωρίς σπίτι και με περιορισμένη αντίληψη της πραγματικότητας, καθώς πάσχει από σχιζοφρένεια, ο Αγιερς τριγυρίζει φορώντας λαμπερά κουρέλια και παίζοντας σπασμένα όργανα με το όνειρο να παίξει στο Walt Disney Music Hall.

Βλέποντας τη φιγούρα του στον δρόμο, ο Λόπεζ βρίσκει το θέμα που ήθελε. Ενα πρόσωπο δυνατό, τραγικό, με μια ιστορία. Αυτή είναι τουλάχιστον η αρχική του αντιμετώπιση. Γιατί στη συνέχεια θα δει και τον άνθρωπο πίσω από την καλή δημοσιογραφική ιστορία.

Οι δυο τους θα αναπτύξουν μια ιδιαίτερη και ασυνήθιστη φιλία. Μέσα από αυτήν ο Αγιερς θα μπορέσει να έρθει πάλι πιο κοντά στη μουσική και ο Λόπεζ θα βρει μέσα του περισσότερη ανθρωπιά, προσπαθώντας να βελτιώσει τη ζωή τόσο του άστεγου μουσικού όσο και άλλων που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση.

Ο Τζο Ράιτ, σκηνοθέτης του «Περηφάνια και προκατάληψη» και της «Εξιλέωσης», αν και προτιμά τις περισσότερο θεαματικές λήψεις με γερανό, δεν εξωραΐζει την ιστορία με καλλιγραφημένη κινηματογράφηση.

Ο «Βιρτουόζος» δεν έχει «μεγάλες» σκηνές, από αυτές που προσφέρονται για θεαματικές ερμηνείες. Εστιάζει περισσότερο στη δύναμη της ίδιας της ιστορίας και στην ανθρωπιά των χαρακτήρων. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που η ταινία είχε περιορισμένη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική. Το σημαντικό όμως είναι ότι αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια και τους ήρωες και τα γεγονότα της ζωής τους.

Οι ερμηνείες των δύο βασικών πρωταγωνιστών, του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και του Τζέιμι Φοξ, είναι το δυνατότερο σημείο της ταινίας. Είναι μάλλον ατυχία και των δύο σταρ ότι ο «Βιρτουόζος» βγήκε στις αίθουσες τόσο νωρίς (στην Αμερική ακόμη νωρίτερα, τον περασμένο Απρίλιο).

Ο προγραμματισμός της ταινίας μειώνει τις πιθανότητές της να φτάσει στα βραβεία, όπου και οι δύο θα είχαν σοβαρές πιθανότητες να βρίσκονται στις πεντάδες των υποψηφίων. Ωστόσο, και οι δύο αντιμετωπίζουν τους ρόλους τους με σοβαρότητα, ευαισθησία και χωρίς ακρότητες. Πολύ καλή όπως πάντα, είναι μαζί τους η Κάθριν Κίνερ, σε έναν ρόλο όμως που δεν αξιοποιεί παρά ελάχιστα τις δυνατότητές της.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ-LIFO

Ο Βιρτουόζος είναι μια υπολογισμένη, συμμετρική, φιλόδοξη και ημιτελής ταινία για την επαγγελματική αυτοεξορία και τη δύναμη της συγκυρίας, με σαγρέ ερμηνεία από τον ευυπόληπτο κύριο Ρόμπερτ Ντάουνι.

Το σινεμά δεν είναι μαθηματικά, άρα, αν έχεις καταφέρει ως σκηνοθέτης να ολοκληρώσεις τον ένα από τους δυο χαρακτήρες που κουβαλάνε μια ταινία δεν σημαίνει πως έχεις τουλάχιστον πιάσει τη βάση. Στην περίπτωση του Βιρτουόζου, ο δημοσιογράφος και ο μουσικός (λειτουργήματα υπό αμφισβήτηση) συναντιούνται σε ένα ωραίο πάρκο του Λος Άντζελες από το άγγιγμα της τύχης. Ο Στιβ Λόπεζ είναι βραβευμένος αρθρογράφος, ένα από τα δυνατά όπλα της εφημερίδας όπου δουλεύει, με αιχμηρά σχόλια που καλύπτουν ευρύ κοινωνικό φάσμα και διαφορετικά stories. Ανήκει στην παλιά σχολή, είναι τραχύς, χωρισμένος από την αρχισυντάκτρια σύζυγό του, αποξενωμένος από τον γιο του, απόμακρος με τους γείτονες, κυνικός όπως ορίζει το ύφασμα της δουλειάς του, βυθισμένος στις σκέψεις του και μονίμως προβληματισμένος για το επόμενο αξιόλογο θέμα του. Το βρίσκει, ή μάλλον το ακούει σαν μάννα εξ ουρανού, και μετά από ενστικτώδη επιμονή, στο παράξενο, καταπονημένο αλλά τρυφερό πρόσωπο ενός ζητιάνου μουζικάντη, που ξύνει ευαίσθητα τις λιγοστές χορδές ενός βιολιού σε ένα πάρκο του Λος Άντζελες.

Ο Ναθάνιελ Έιρς παραμιλάει στον δικό του ρυθμό, είναι άστεγος αλλά όχι τυχαίος. Μετά από έρευνα και μια επιτόπια συνέντευξη, αποκαλύπτεται πως είναι ένας πρώην σολίστας του βιολοντσέλου, που εγκατέλειψε απότομα τις πολλά υποσχόμενες σπουδές του στη Σχολή Τζούλιαρντ, ένα γνήσιο ταλέντο που μεγάλωσε κάτω από σκληρές συνθήκες και κοινώς του έστριψε, όπως βλέπουμε μέσα από πολυάριθμες σκηνές αναδρομής στο παρελθόν του. Η ενασχόλησή του με την κλασική μουσική ήταν μια εμμονή που τον τσάκισε ψυχολογικά και, μη αντέχοντας τις εκκωφαντικές φωνές στο κεφάλι του, εγκατέλειψε το πατρικό του και πήρε τους δρόμους, αρνούμενος να κλειστεί στους τοίχους ενός διαμερίσματος ή να ξαναπαίξει το αγαπημένο του όργανο. Ο Μότσαρτ και ο Μπετόβεν τον συνόδευαν νοερά και ο Λόπεζ ανέσυρε τα φαντάσματα στην προσπάθειά του να ανακαλύψει την τέλεια ανθρωποκεντρική ιστορία που θα τον έφερνε ψηλά στις προτιμήσεις των αναγνωστών του, στόχος που στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Το δικό του συμφέρον εξελίχθηκε σε προσωπικό ενδιαφέρον, που όμως κολλούσε συχνά στην περηφάνια και τη μονόχνοτη φύση του. Δεν ήταν διόλου εύκολο να ημερώσει ένα θηρίο που πάσχει από σχιζοφρένεια και να αποσπάσει την εμπιστοσύνη του. Τέλειο αντιστάθμισμα στο ελεήμον θέμα είναι η τραχύτητα του Ρόμπερτ Ντάουνι, που πέφτει διάνα σε έναν δύσκολο ρόλο.

Ο σκηνοθέτης της Εξιλέωσης Τζο Ράιτ πάντα ψάχνει να βρει τον κατάλληλο τόνο σε μια μυθιστορηματική πλευρά της πραγματικότητας, αλλά εδώ δείχνει να γοητεύεται παραπάνω απ’ οτι χρειάζεται από την πραγματική ιστορία. Μάλιστα σε πολλές σκηνές, όπως και στην τεχνικά φιλόδοξη σεκάνς της Δουνκέρκης στην Εξιλέωση, δραπετεύει από το σενάριο και αιωρείται σε ποιητικό-ρεαλιστικές εικόνες φτώχιας και ανέχειας στη γειτονιά των αστέγων, σε ένα Λος Άντζελες που οι κάμερες του Χόλιγουντ δεν βρίσκουν αρκετά φωτογενές για να απαθανατίσουν, χωρίς να λέει όχι σε ιντερλούδια εντυπωσιασμού, όπως η πρόβα συναυλίας που παρακολουθεί μαγεμένος ο Έιρς στο Kodak Theater. Ενώ ο Ντάουνι κρατάει τα γήινα προσχήματα και βοηθάει με το αυθεντικά ερευνητικό βλέμμα του τον μισό προβληματισμό του έργου γύρω από το αυξανόμενο αδιέξοδο της έντυπης δημοσιογραφίας να ανοίξει τους ορίζοντες στα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα (και όχι σε ένα σκυλάκι που πνίγηκε) και παράλληλα να προσελκύσει μια νέα γενιά που δεν συνηθίζει να ξοδεύει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, δεκάρα για την ενημέρωσή της, το άλλο μισό, που αφορά τον ταραγμένο μουσικό, δεν είναι παρά μια κολπατζίδικη παράσταση του Τζέιμι Φοξ, κολλάζ φλύαρης υπερβολής με ευγενείς προθέσεις. Η ισορροπία της ταινίας διαταράσσεται και στη μέση επιπλέουν πολιτικολογίες Τοπικής Αυτοδιοίκησης και άμεσης δράσης για τη διαχείριση προβλημάτων.

I love Robert Downey Jr.. so much… That I hate him.

How can anyone do such perfect work? Why is greatness reserved for some people?
Why am I not great?

Since jealousy is a sure indicator of what we desire, I know that I desire perfection and greatness.

Juliette Lewis and Woody Harrelson

 

 

 

The film was promoted with the tagline “A bold new film that takes a look at a country seduced by fame, obsessed by crime and consumed by the media.”, and was released theatrically in the United States on August 26, 1994.

Plot: The story of a husband and wife who are serial killers involved in a cross country killing spree that elevates them from fugitives into media celebrities.

Make Up Department
  Cydney Cornell … hair designer
  John E. Jackson … makeup artist
  Matthew W. Mungle … key makeup artist
  Matthew W. Mungle … special makeup effects artist
  Gordon J. Smith … special makeup effects artist
  Melissa Yonkey … hair stylist 

Complete Guide to Special Effects Makeup

Special Effects Department
  Larry L. Fuentes … special effects foreman
  Steve Luport … special effects
  Frank L. Pope … special effects
  Jim Schwalm … special effects
  Bob Stoker … special effects foreman
  Lucinda Strub … special effects
  Matt Sweeney … special effects coordinator
  G. Peter King … special effects (uncredited)

Visual Effects Department
  Daniel Chuba … visual effects producer: PDI
  Rebecca Marie … visual effects supervisor: PDI
  Alex Olivares … optical effects coordinator
  Wendy Rogers … lead animator: PDI
  Cathy Wagner … animator: PDI
  Aaron Dem … assistant to the producers: PDI (uncredited)
  Al Magliochetti … visual effects (uncredited)
  Carter Tomassi … animation camera (uncredited)

Parece ser que hay momentos en que un actor se puede poner de moda de una manera tan intensa, que parece Demián Bichir a comienzos de esta década.

Todo indica que Universal Pictures está muy interesado en hacer el remake de la exitosa serie de libros de Anne Rice “Vampire Chronicles”, que incluyen entre otros a “Entrevista con el vampiro”, “Lestat el vampiro”, “La reina de los condenados”, “Pandora”, entre otros. Y como los van a hacer secuenciados, andan en busca de actores que se comprometan a hacer el mismo papel durante todas las películas basadas en estos libros. El primero anunciado hasta el momento es Robert Downey Jr. que interpretará a Lestat de Lioncourt, un noble francés que se convierte en vampiro durante el siglo XVIII. En las películas originales, este papel fue interpretado por Stuart Townsend y por Tom Cruise.

¿Será que Robert Downey Jr. es el nuevo Johnny Depp, que además de ahora verlo hasta en la sopa, lo nominan a cientos de Oscares sin ganar ninguno?