Hallo Allemaal,
Ik dacht ik laat nog even weten dat ik leef, want op uitruk gebied heb ik niet veel mee gemaakt.

Eigenlijk helemaal niks, daarom maar gewoon zo een berichtje.
Kan ik ook meteen vertellen dat ik 11 Oktober 2 weken naar Egypte ben, daar ga ik 2 weken lang duiken in de rode zee (hij is gewoon blauw hoor). Uiteraard komen daar foto’s van, natuurlijk ook op de blog!

Tegen die tijd zal ik het ook nog wel een keer vermelden, dat wil zeggen dat er 2 weken geen of zeer weinig update’s komen, maar niet dat ik de blog vergeten ben!!

Tevens gaat het ook niet slecht met de blog, ik heb de oude domeinnaam ook hierheen gelinkt, zodat die ook weer werkt!
Dus http://www.firemania.nl linkt nu ook hierheen!

Dat was het nieuws eigenlijk van mij, straks misschien weer een berichtje!

Groetjes
Roel Smits

ANALYSE – De Dode Zee dreigt dood te gaan. Dit meer gelegen tussen Jordanië, Israël en de Westelijke Jordaanoever komt nauwelijks in de actualiteit, tenzij er zoals nu een Belgische toerist in verdrinkt.

Deze unieke schat van de natuur is in de laatste decennia al tot meer dan 400 meter onder de zeespiegel gezakt. Wetenschappers blijven waarschuwen dat het meer over 50 jaar volledig opgedroogd zal zijn. De nodige inspanningen om dit te voorkomen zijn er wel. Alleen hebben ze meer steun nodig van de overheden in het Midden-Oosten.

Buurlanden

Israël, Jordanië, Libanon en Syrië gaven in 2005 aan dat zij het meer willen redden door er water uit de Rode Zee in te laten lopen. Dit leidde onder meer tot het Red-Dead Canal-project.

Israël en Jordanië hebben als buurlanden van de Dode Zee een grote verantwoordelijkheid. © Volkskrant.nl

Milieuactivisten in Jordanië wezen er onmiddellijk op dat het project schadelijke gevolgen kan hebben voor de unieke formule van de Dode Zee. Op dit moment zijn ze nog bezig met studies hierover. Of de Jordaanse overheid rekening zal houden met de bevindingen is afwachten.

Historisch belang

Later kreeg ook de Nederlandse elektriciteitskeurder KEMA een order van de Wereldbank om te onderzoeken hoe de Dode Zee op een duurzame manier kan worden bijgevuld. De energiespecialist overweegt verschillende milieuvriendelijke technieken.

De overheden in de regio hebben er zelf alleen maar voordeel bij als de unieke formule van het meer behouden kan worden. Enkele plaatsen dichtbij de Dode Zee zijn van groot historisch en archeologisch belang. Qumran en Massada zijn daarvan een voorbeeld.

Gezonde huid

Ook het toerisme van de omringende landen profiteert mee van de hoge mineraalconcentratie in het meer. Het kuurdorp Ein Bokek bijvoorbeeld, trekt jaarlijks mensen vanuit de hele wereld met huidziekten zoals psoriasis aan. De huid verbetert opvallend na even baden in de Dode Zee.

Verder is het ook van groot belang dat er complexen kunnen blijven bestaan voor winning van kalium en mineralen. Dat laatste zal moeilijk zijn eens de Dode Zee leeg is.

Hieronder een korte reportage van CNN over een therapie voor psoriasis met Dode Zee zout, in een kliniek in de VS. Er wordt een vergelijking gemaakt met de Dode Zee zelf.

Hasna Ankal

Bronnen:

Nu.nl

Wikipedia

ACTUEEL/JORDANIË – Milieuactivisten hebben in Jordanië hun bezorgdheid over het Red-Dead Canal-project geuit. Ze vrezen voor mogelijke schade van dat project aan de ecosystemen van het land en een verstoring van het natuurlijk evenwicht van de unieke formule van de Dode Zee.

Het Red-Dead Canal-project houdt in dat water van de Rode Zee via een 300 kilometer lange waterpijpleiding naar de Dode Zee gebracht zal worden. Daarmee zou het watertekort in Jordanië opgelost zijn en zou de Dode Zee niet verder wegzinken. Het waterpeil van de Dode Zee is nu al gezakt tot 408 meter onder de zeespiegel.

alternatieven

Milieuexperts en geologen zeggen dat de overheid andere alternatieven moet overwegen om de krimpende Dode Zee te redden. Mohammed Masalha, voorzitter van een Jordaanse milieuvereniging, stelde dat er bijvoorbeeld minder water gepompt kan worden uit de Jordaan. Die rivier stroomt in de Dode Zee, maar zijn water wordt veelvuldig aangewend voor landbouw en industrieel gebruik.

De Dode Zee is gekend om zijn hoog mineraalgehalte waardoor het een helend effect heeft voor huidaandoeningen als psoriasis, eczeem en acne. © Argusmilieu.info

rampzalige gevolgen

Een vertegenwoordiger van het Jordaanse Ministerie voor Milieu zei dat de overheid rekening zal houden met een beoordeling van de impact op het milieu die wordt verwacht. Jaarlijks daalt het niveau van het laagst gelegen meer ter wereld nu met een meter en die daling heeft rampzalige gevolgen. In Jordanië zakken stukken grond metersdiep weg. Daarbij zijn al doden gevallen. Experts waarschuwen dat de Dode Zee binnen 50 jaar volledig zou kunnen opdrogen.

sinds 1994

Samenwerking tussen Israël en Jordanië om de problemen met het waterpeil aan te pakken stond al sinds het vredesakkoord van 1994 op het programma, maar was door gebrek aan financiën en de politieke spanningen over het Israëlisch-Palestijnse conflict nooit van de grond gekomen.

Hasna Ankal

Bronnen:

The Jordan Times

Mondiaal Nieuws

Vervolg Jordanië (7/8)

Kwart kilo baksteen

Ik werd wakker met een kwart kilo baksteen in mijn darmstelsel, of zo voelde het toch aan. Ik liet even een kreun ontsnappen, wat beantwoord werd door gekreun links en rechts van mij.
Aan de ontbijttafel bleek dat net als ik niemand veel trek had in eten. Alle vier hadden we last van dezelfde kwaal: buikkrampen. Godzijdank was ik de hele nacht van het toilet kunnen wegblijven. Ik had een sterk vermoeden wat de boosdoener was: het water dat Nasser bij de Arak gedaan had. Dat kwam uit een plastieken fles en bestond voor het grootste deel uit ijs. Vermoedelijk was die fles gevuld geweest met leidingwater. Aan het eten kon het niet liggen, want waarom zou het de eerste avond niet, en de tweede avond wel last berokkend hebben?

Na het ontbijt had ik de grootste moeite om mijn spullen opnieuw in mijn rugzak te krijgen. Om één of andere raadselachtige reden pasten mijn bergschoenen niet meer in het onderste compartiment van mijn rugzak; een raadsel waar ik tot op vandaag geen antwoord voor heb gevonden.

Aqaba

De avond voordien was onze nieuwe chauffeur aangekomen: Ibrahim. Het was een jonge kerel die beste maatjes leek met Nasser. Vandaag zou hij ons eerst naar Aqaba, en vervolgens naar Amman voeren, maar blijkbaar had hij de avond ervoor zijn neus te diep in de arakbeker gestoken en tot onze consternatie bleek het Nasser zelf te zijn die achter het stuurwiel plaats nam om ons naar het zuidelijkste punt van de reis te voeren: de havenstad Aqaba aan de Rode Zee. Daar zouden we Greg vaarwel zeggen, want die had nog een rondreis in Egypte voor de boeg waarvoor hij de ferry van Aqaba naar Nuweiba in Egypte moest nemen. Daar zou hij een vertegenwoordiger van onze reisorganisatie ontmoeten die hem naar Caïro zou voeren.
Het was ons al snel duidelijk waarom Nasser een chauffeur nodig had om ons Jordanië te laten zien. De chauffeur zelf liet het stuntelige bochtenwerk van onze gids niet aan zijn hart komen en lag vredig te slapen.

Aqaba is het Blankenberge van Jordanië. Het strand zat afgeladen vol met kinderen in zwembroek, vrouwen in “bedekkend badpak”, en tonnen aangespoeld of achtergelaten afval. Het was alsof iemand een reusachtige PMD-zak tot ontploffing had gebracht, maar niemand scheen zich om de troep te bekommeren. Misschien kon je de grote hoeveelheid blikjes verklaren door de belachelijk lage prijzen die in Aqaba golden voor eten en drinken. Plots was een literfles Pepsi nog slechts een halve dinar (50 eurocent). De hele stad was een duty-free zone, en het mag een raadsel heten hoe de Jordaniërs konden voorkomen dat Aqaba vergleed tot het drinkhol van het land.
Nasser had ons anderhalf uur gegeven om de stad te verkennen, maar veel viel er niet te ontdekken en de combinatie van 38°C, drukte en buikkrampen deden me al snel wensen dat ik ergens anders was.

Greg

Nasser had Greg gerustgesteld: hij hoefde de onbetrouwbare en trage ferry niet te nemen. De reisorganisatie had een plaats voor hem gereserveerd op een meer “exclusieve” ferry, die in de praktijk een heus jacht bleek te zijn. We namen afscheid op de waterkant, maar toen kwam Nasser met een bezorgde blik uit het douanekantoortje. Greg bleek niet op de passagierslijst te staan.
Het betekende het begin van een nerveuze 20 minuten waarin Nasser voortdurend zou bellen met de baas van de reisorganisatie en de baas van de rederij om Greg alsnog op de boot te krijgen. Greg zelf stond met een ongemakkelijke blik stilletjes naar de boot te kijken terwijl die zich steeds verder vulde met passagiers. Het vertrekuur naderde zienderogen tot iedereen, behalve Greg, uiteindelijk aan boord was. De kapitein begon van zijn neus te maken over de vertraging die we hem berokkenden. Ten slotte beëindigde Nasser hoofdschuddend het zoveelste telefoongesprek. Er was niks aan te doen. De loopbrug werd ingehaald en de boot vertrok. Zonder Greg.

Er zat niks anders op dan Greg weer in de kofferbak te laden en ermee naar een hotel te rijden dat vlakbij lag, om daar te “beraadslagen”, gelijk Jommeke het altijd treffend weet te verwoorden. “Waarom in een hotel”, vraagt u zich af? Omdat er daar airco is.
De lobby voelde koud genoeg aan om er een paar geslachte schapen aan het plafond op te hangen, en we aarzelden dan ook niet om ons luid zuchtend in de zetels neer te laten zijgen. Greg ging op zoek naar een computer met internetaansluiting om uit te pluizen wat de mogelijkheden waren om naar Caïro te vliegen. En wij…..tja, wij wachtten enkel. Nasser kon geen enkel telefoontje meer plegen omdat het vrijdag was, en dan iedereen ’s middags in de moskee zit, behalve hij en de chauffeur.
“I have to wait till they’re out of the mosque before I can make another call”.

Aan de andere kant van de glazen salontafel ging een niet onknappe vrouw met hoofddoek zitten die mij voortdurend op een onbehaaglijke manier observeerde. Ik probeerde zo gewoon mogelijk te doen, maar ik kon niet voorkomen dat mijn blik keer op keer die van haar kruiste. Ze keek op een soort afkeurende manier, alsof ik een kwalijke lijfgeur verspreidde of zo. Ik dacht aan wat ik in de Lonely Planet over gedragsregels had gelezen en ik toetste mijn eigen voorkomen daaraan. Is het de korte broek? Ik was evenwel niet de enige met zichtbare onderbenen, en daarbij had ik het na een week wel gehad met lange of halflange broeken. Ik keek naar mijn been en toen wist ik wat ik verkeerd deed. In de Lonely Planet had ik gelezen dat het niet respectvol is om de onderkant van je schoenen te laten zien aan vreemden wanneer je zit. De onderkant van mijn sandaal stond als een denkbeeldige spot op het meisje gericht en ik haalde snel mij enkel van mijn knie. Daarna besteedde ze geen aandacht meer aan mij, hoewel als gevolg van de temperatuur mijn lijfgeur ook niet bepaald een item was om mee naar buiten te komen. Nu kon ik haar eerdere blik beter interpreteren: “Je mag stinken zoveel je wil, beste vreemdeling, zolang ik maar niet op de zool van je voet hoef te staren.”

Greg kwam opnieuw de lobby ingewandeld. Op een computer zonder muis was hij er op één of andere manier in geslaagd de vluchten van Royal Jordananian te checken, maar die waren te duur en vertrokken vanuit Amman.
Een uur later kon Nasser eindelijk weer bellen en na veel over en weer-getelefoneer waarbij zijn beltoon ons steeds irritanter in de oren klonk, was de kogel door de kerk. Greg zou in het hotel blijven en ’s avonds naar de haven gevoerd worden door iemand van het reisagentschap. Hij zou de ferry van 19u nemen naar het Egyptische Taba. Voor de tweede keer namen we afscheid, waarna we weer de Jordaanse bakoven instapten. Als je je het contrast met de hotellobby wil voorstellen, steek dan even je hoofd in een voorverwarmde heteluchtoven. Zelfs het geluid van de ventilator doet ergens denken aan het geluid van het verkeer.

The long and straight road

Voor we Aqaba verlieten stopten we een laatste keer bij een kleine supermarkt om goedkoop eten en drank in te slaan. In mijn geval was dat een fles Pepsi, wat ik normaalgezien nooit drink (ik ben geen fan van cola) maar mijn gedachten waren bij mijn geteisterd darmstelsel.

De autorit van Aqaba naar Amman duurde 4u en was zo saai dat ik het met geen creatievere uitdrukking kan omschrijven dan gewoon te zeggen dat het saai was. Ik had me veilig ingedekt tegen de praatjes van Rowan door vrijwel onmiddelijk mijn iPod boven te halen, die me vier uur lang onafgebroken zou voorzien van een soundtrack die bij een roadmovie zou passen (dat had meer met de omstandigheden te maken dan met de muziek zelf). Onze chauffeur en Nasser hadden hun rol verwisseld: de chauffeur zat nu achter het stuur en Nasser lag te slapen. De snelweg, die de enige snelweg is in Jordanië, ging helemaal van zuid naar noord en werd vooral bevolkt door vrachtwagens die goederen van de haven landinwaarts brachten. Het tergend trage tempo waarmee ze de hellingen optuften verbaasde me telkens opnieuw. Mercedes, Daf, het maakte niet uit welk merk de vrachtwagens hadden, allen reden ze aan een slakkengangetje bergop. De brandstof in Jordanië mocht dan wel goedkoop zijn, volgens mij doen ze er water bij. Ook ons minibusje had minstens een halve minuut nodig om weer op tempo te komen na een verkeersdrempel. En er waren héél wat verkeersdrempels op die snelweg tussen Aqaba en Amman. Er waren stroken waarin het asfalt heel oneffen lag, of bezaaid was met putten. In tegenstelling tot de verkeersdrempels waren deze voor onze chauffeur geen reden tot vertragen en in gedachten zag ik onze schokdempers kreunen en de assen kraken.

Geregeld was er een aparte strook voor tanks en ander legermaterieel. Op het einde van zo’n strook was er een afslag die aangegeven werd door een pijl met daaronder “IRAQ”. Jordanië is een partner van de VS, en op deze manier droeg het zijn steentje bij aan de Amerikaanse operaties in hun buurland. Eén keer haalden we een legerkonvooi in: een lange sliert lichtbruine jeeps, vrachtwagens, tanks en pantservoertuigen. Ik vond het een fascinerende gedachte dat ik me zo dicht bij het actieterrein bevond.

Nasser beloofde ons dat we ’s middags ergens zouden stoppen om te eten, maar heimelijk hoopte ik dat we dat niet zouden doen. Hoewel mijn maag even leeg was als de ons omringende woestijn, had ik helemaal geen eetlust. Gelukkig bleken beide heren voorin al te oefenen voor de ramadan: we lasten enkel een plaspauze in. Dat was het signaal voor mijn spijsverteringsstelsel, dat zich al de hele dag kloek had gehouden om …em hoe zeg ik dit fatsoenlijk … ‘de strijd te staken’. 20 toiletminuten later en 2 immodiumtabletten lichter, klom ik opnieuw op de achterbank en hervatten we onze reis.

Terug bij het begin

Amman was verre van mijn favoriete stad geweest op deze reis. Niettemin voelde het een beetje aan als thuiskomen toen ik uitkeek over de golvende zee van grijze en witte huizen en de twee wolkenkrabbers in aanbouw die de skyline kenmerkten. Ik verlangde naar het hotel, dat eigenlijk buitensporig luxueus leek in vergelijking met de hotels/tentenkamp op de rest van de reis. Ik was wel tevreden over onze accomodatie, maar na twee nachten in de woestijn hunkerde ik naar een groot bed, een net toilet en een warme douche.

In de lobby regelde Nasser onze check-in waarna hij ons alle drie een bear hug gaf. Ik gaf hem een enveloppe met onze fooien die hij naar Jordaanse gewoonte redelijk koel in ontvangst nam, alsof het niet meer dan normaal was dat we hem een geschenk gaven.
“Take care guys!” En weg was hij.

In de hotelkamer, die nog groter was dan die van een week geleden, plofte ik me voor één keer niet direct op het bed, maar sloot me in plaats daarvan op in het toilet. Na de plichtpleging keek ik wat naar het tafeltennis op de olympische spelen. Griet loste kruiswoordpuzzels op.
Mijn verstand zei “eten”, maar mijn darmen zeiden “no way”, dus probeerde ik het avondmaal zo lang mogelijk uit te stellen. We hadden niet echt een afspraak gemaakt met Rowan over het avondeten, maar we verwachtten haar aan te treffen in het restaurant.

Daar aangekomen bleek het er vol oudere mannen te zitten die zich bezigden met gezelschapspelen. Van Rowan was er geen spoor. We gingen op het terras zitten en ik bestelde linzensoep. Geen idee of dat enig effect heeft op je spijsvertering, maar wie niet waagt wint niks.
Iedereen had die ochtend krampen gehad, maar bij Griet waren die weggeëbt en dat wilde ze natuurlijk zo houden. Zorgvuldig viste ze het ijs uit haar Fanta en wachtte geduldig tot de oudere mannen, die binnen zaten maar ons niettemin in de gaten hielden, de andere kant op keken om de blokjes in een plantenbak te keilen.
“Problem solved”, dachten we, maar toen verscheen er op het uiteinde van het terras een man, met in zijn handen een tuinslang. Daarmee begon hij de planten water te geven. Ik zag een gênante situatie op ons afkomen en nauwelijks een mogelijkheid om die te ontwijken. Ik stelde me het gezicht van die bediende voor als hij de ijsblokjes zou zien, maar net op dat ogenblik nam hij zijn tuinslang weer mee naar binnen.

Rowan bleek onvindbaar. Na het eten en een nieuwe call of nature hadden we bij haar aangeklopt, maar uit de kamer kwam geen enkel geluid. We stonden op het punt om een briefje onder de deur te schuiven toen vanop de balustrade een blonde vrouw in de mot kreeg die beneden alleen zat te eten. Het was Rowan. Ik geef toe: onwillekeurig kon ze me serieus op de zenuwen werken, maar ik kreeg spontaan medelijden toen ik haar daar alleen zag zitten. We schoven bij haar aan voor een laatste praatje te maken, waarin zij zoals verwacht het hoogste woord zou voeren en wij er knikkend zouden bijzitten. We wisselden emailadressen uit en ik gaf haar van mijn eigen voorraad nog enkele Buscopans tegen de buikkrampen, alvorens definitief afscheid te nemen. De volgende ochtend om 10u zou haar vlucht vertrekken. Ons vliegtuig zou pas de zondagochtend (nacht) vertrekken rond 3u30, dus hadden wij nog een bijzonder lange dag in Amman voor de boeg.

Voor ik in mijn bed kroop nam ik nog een misdadig lange douche, en ik nam me voor misdadig lang te slapen. Een hele dag in Amman, dat beloofde heel zwaar te worden want vanaf 12u zouden we geen hotelkamer meer hebben om in de late namiddag naar terug te keren om er languit op een opgemaakt bed te gaan liggen tot je je gaat klaarmaken voor het avondeten. De boodschap was dus zo lang mogelijk van onze kamer te profiteren, en dat begon met uitslapen. Het inslapen was alvast geen enkel probleem.

Wordt vervolgd

Joepieee !!

De reissfeer zit er goed in ging ik een halfjaar geleden nog plotseling naar Amerika, ga ik nu zondag naar EGYPTEEE!!

Ik en David hadden al tijden geleden besloten om dit jaar een last-minute te gaan boeken.. want tsja ik zou geoppereerd worden in de vakantie.. Op het moment dat we wisten wanneer dat zou gebeuren(23juli,daar later meer over..) hebben we alleen nog maar vakanties gekeken..

We hebben vele ideen gehad zoals een fietsvakantie in Nederland, met trein naar Parijs naar me oom die een nieuw kindje heeft =D, Kreta,New-York alle opties zijn langsgeweest..

Naja ik was bezig met me bed naar me zus der kamer te verplaatsen toen David belde of ik Egypte wat vond… DUHH alles is goed zolang het maar goedkoop is, mooi weer is,strand en zee heeft.. dus ik zei ja en de boeking was gedaan =D..

Naja vanaf dat moment waren we bezig met regelen, zo had ik gelezen op internet dat je je moest laten ineenten tegen heppatitus A.. Ik meteen kijken waar dit mogelijk was: bij de GGD in amsterdam.. je kon er geen afspraak voor maken dus je moest gwn binnenlopen in de ochtend en dat hadden we geweten xD..

We kwamen daar aan, moesten een nummertje trekken… daarna was het wachten…en nog meer wachten.. het leek in de wachtkamer wel marokkocity met allemaal ouders plus hun kleine kindertjes.. Naja na ong 40 minuten te hebben gewacht konden we ons inschrijven.. Dat was ook nog zoiets de prik zou 25 euro kosten als je 15 was en 54 euro als je 16 was… maar goed ons ingeschreven, kregen we een nieuw nummertje waarmee we “advies” konden krijgen.. Naja nu maar even naar de AH gegaan om eten te halen.. Toen we terug waren hoefde we nog maar 5 minuten te wachten..

Ik had op mijn formulier geschreven dat ik al eens geelzucht had gehad.. daarover begon een “discussie” met de “dokter” over dat ik het niet kon hebben gehad omdat ik 1,5 was toen ik het had blabla.. naja me moeder vergeet wel eens wat maar niet of ik nou geelzucht heb gehad of niet… naja ik zou een bloedonderzoek kunnen doen om te kijken of ik het nou al had gehad,dit wou ik niet want waarom zou ik me nog eens extra moeten laten prikken? .. later bleek dat dit ook nog 20 euro extra zou hebben gekost.. Naja we hadden dus het advies om ons te leten vaccineren… je moest WEER wachten dit keer om af te rekenen bij de kassa.. Naja betaald en al moesten we weer eventjes wachten tot we konden worden geprikt.. Ik hou al niet zo van prikken maar dit was al helemaal vreselijk als je van te voren allemaal kinderen hoort janke naja dat kamertje binnen ik had maar besloten als eerste te gaan.. Zo dat was snel gedaan en ik voelde er gwn helemaal niks van =D… dus dat viel ook weer mee =)..

Toen we waren geprikt en 113euro armer… gingen we maar boodschappen doen voor de vakantie.. allemaal pillen die ons waren geadviseerd zoals diareeremmers,vochthouders,muggenspul enz. enz. met tassen vol kwamen we weer thuis + een heel stuk armer xD..

Maar goed gisteren me koffer ingepakt.. komende 2 dagen nog even werken en geld verdienen voor de vakantie en dan zondag op het vliegtuig stappen richting het warme land Egypte; Sharm el Sheikh!

door Greta

Dinsdag 13

Er werd in ghannah lodge met spanning uitgekeken naar de aankomst van Filip. We kregen een telefoontje dat hij met een taxi onderweg was van Taba naar Nuweiba.

We sprongen in onze oude jeep en reden hem tegemoet. Er stapte een dynamische jongen lachende kerel uit de wagen en al gauw viel al de spanning van het officiele bezoek van ons af.

Toen we de poorten van ghannah lodge binnenreden stond gans ons team zenuwachtig  te wachten om kennis te maken met “ the man from the radio”; enkel Numery ontbrak op het appel, hij was op welverdiende vakantie.

Ook al waren ze goed voorbereid op het bezoek, we hadden dagen op voorhand wat uitgelegd aan de lokale bevolking wat Filip kwam doen; toch was het duidelijk zichtbaar dat ze sterk onder de indruk waren. Zij die normaal heel spontaan zijn en nieuwsgierig om contacten te leggen met onze gasten, veranderden in schuwe jongens die zich verschuilde en bloosde toen ze aangesproken werden.

We namen samen het ontbijt en toen Filip zijn indrukwekkende rode micro liet verschijnen met het logo van Radio 2 erop werd zelfs Hamid alias Rob de Neys ongemakkelijk, hij die we normaal kennen als een vlotte prater.

Filip was er voor de opnamen van 5 reportages die een kijk moeten geven op het dagelijkse leven van een Belgische Madam in de Egypte: hoe komt er Belgische er toe om hier een duurzaam ontwikkelingsproject op te starten? Hoe is het om te leven tussen de Bedoeïenen? Wat zijn de grote verschillen tussen de Oosterse en de westerse cultuur? Hoe is het om als vrouw in een Arabische mannen wereld te functioneren?

Het ontbijt was dus de eerste topic, onze medewerkers bereidde een typisch ontbijt voor  dat Filip positief verraste, de typische gerechten smaken veel beter dan de nagebootste westerse keuken van de Hotels en de grote Ressorts. Hier eten wij altijd vers wist ik Filip te vertellen. We hebben misschien minder keuze in de winkels, groenten en fruit zien er lang niet zo perfect uit dan deze die wij gewoon zijn te vinden in de rekken van de grootwarenhuizen maar zijn van smaak niet te vergelijken. Hier smaakt alles echt maar men moet wel het geduld opbrengen het seizoen af te wachten. Dit geduld levert dan sappige zoete mango’s op, watermeloenen met sap als grenadine, bananen die vele Europeanen de ware smaak van een banaan laten ontdekken. Hier wordt ook nooit iets uit de diepvries klaargemaakt. De lokale bevolking vindt diepvries producten smakeloos, dit zal waarschijnlijk wel gedeeltelijk te wijten zijn aan het wantrouwen dat zij hebben in bewaarde voedingsmiddelen. Hier is het de gewoonte de visvangst op de grill te leggen dat smaak van zelfsprekend anders. De reizigers die in Ghannah Lodge verbleven zullen het beamen, het eten hier is verrukkelijk.

Toeval bestaat niet, op het moment dat we over de eetgewoonte spreken, komt Numery eraan. Hij heeft zijn vakantie ingekort om zeker het bezoek van Radio 2 aan ghannah lodge niet te missen. Numery is onze chef. Hij leeft voor zijn keuken en heeft enorme creativiteit, zijn schotels zijn niet alleen een streling voor het oog maar ook een finesse voor de maag.

Na ons uitgebreid ontbijt, zijn we samen met Filip vertrokken om de dagelijkse inkopen te doen. Overal waar we stopte kon je de Egyptische nieuwsgierigheid en gastvrijheid waarnemen.

Welcome, where are you from klonk het alom, de micro bleef indruk maken maar Filip slaagde er toch wel in om de sfeer van wat hij zelf de “couleurs locales” noemde vast te leggen voor de Radio 2 luisteraar.

Eerst naar de soeks van de Haven van Nuweiba. Uit deze haven vertrekken er dagelijks boten die Egypte met Jordanie verbinden. Leuk voor reizigers die vanuit Egypte ook Petra, Aqaba of de Dode Zee willen bezoeken, die nemen dan wat ze hier de fast boat noemen. De slow boat is dan vooral voor de Egyptenaren zelf, die in Jordanie of Saudie Arabie op zoek gaan naar werk of deze die naar Mekka op bedevaart gaan.

We rijden na onze eerste aankopen terug naar Ghannah Lodge, het is ondertussen al 16uur en het schooltje van Ghannah Lodge gaat dan van start. Wanneer we aankomen is Nora, de Bedoeiense lerares al volop bezig met les geven. De kinderen zijn minder onder indruk dan Filip. Ze leren gewillig het engels en het arabisch alfabet aan en eens de lessen gedaan omsingelen ze Filip en zingen uit volle borst in de micro.

We mogen de tijd niet uit het oog verliezen we moeten nog naar Nuweiba City, een naam dat laat veronderstellen dat we een grote stad gaan binnenrijden, maar Nuweiba city is een typisch dorp gebleven waar het Egyptische leven gewoon doorgaat. We vinden hier de brandweer, het gemeentenhuis, de postcentrale, het ziekenhuis, de kruideniers winkeltjes, het benzine station, en de niet te missen winkelstraat van Nuweiba waar we dagelijks langskomen voor het internet café en voor onze dagelijkse thee babbel met Achmed van Isis Bazar

 

 

We leggen Filip uit dat wij in Mezzina het Bedoeiensdorpje waar ghannah lodge gelegen is; nog steeds geen internet lijn hebben en dus genoodzaakt zijn in een internet cafe ons werk te doen. Het lijkt  waarschijnlijk prehistorisch in het Internet tijdperk maar we hebben in al die jaren geen keuze gehad; we blijven hopen dat er in de toekomst verandering in komt want het zou voor ons eenvoudiger zijn om onze briefwisseling in de Lodge te kunnen afwerken en zeker om ook om via de “chat” in contact te blijven met het thuisfront.

We stellen Achmed voor aan Filip het lijkt wel alsof Achmed de enige is dat Filip niet onder de indruk krijgt met zijn micro. Achmed blijft trouw aan zijn spontaan, open en lieve persoonlijkheid. Hij brengt ons onmiddellijk drie stoelen die hij bij de buren gaat lenen om ons te laten plaatsnemen op het piepkleine terrasje van zijn winkel. Hij bestelt ons koude Karkadee en vers limoensap bij de andere buren. Heel spontaan verteld hij aan Filip hoe hard de toestand hier is. De toeristen, verteld  Achmed; komen het vaakst naar de Resorts, waar zij dan niet uitkomen. Ze zijn bang en dit angst wordt vaak versterkt omdat ze in de Hotels aan de toeristen vertellen dat het gevaarlijk is buiten de muren van hun hotel, terwijl dit helemaal niet zo is. In Nuweiba verteld hij verder, leeft de meerderheid van de bevolking enkel van het toerisme; hoe zou diezelfde bevolking een gevaar kunnen zijn voor wat hun inkomsten betekent. Het zal allemaal wel veranderen hoop ik zegt Achmed verder : El am dullillah I am still alive!

Bijna dagelijks komen wij langs bij Achmed, hij is onze redder in nood en onze vriend in goede en kwade tijden. We vertellen Filip hoe Achmed ons dierbaar is en hoe hij altijd bereid is ons te helpen.  We zouden de Radio 2 luisteraar en trouwens alle Europese toeristen duidelijk willen maken dat zij op een heel ontspannen manier door de Egyptische soeks kunnen stappen zonder zich ongemakkelijk te voelen door de uitnodigingen om een tasje thee te drinken. Hier hoort die gastvrijheid erbij. Het Egyptische sociaal leven is totaal anders dan bij ons. Het kan het best vergeleken worden met de sfeer van de kleine dorpjes in eigen land zo een 50 jaar geleden, vertellen we Filip. Iedereen kent iedereen, en iedereen weet alles van iedereen. Op zich is dit al een veiligheid  maar veder is het sociale leven hier opgebouwd op babbeltjes met elkaar rond een waterpijp en een tasje thee. De lokale bevolking zet die gewoonte verder als er toeristen langs komen maar dat roept vooral bij Europeanen een verplichting tot aankoop op; terwijl een leuk gesprek al vaak de gastheer tevreden stelt.

Filip merkt op dat vele toeristen weten dat afdingen in Egypte de belangrijkste sport is na het voetbal.  Dat is ook inderdaad zo maar het gaat hem vooral over de manier waarop dit gebeurt. Als de toeristen beginnen denken dat indien ze niet tot de helft van de prijs kunnen geraken of dat ze anders in het zak zijn gezet dan is dit vooral te wijten aan slechte informatie. Hier in Egypte is het leven de laatste jaren heel wat duurde geworden, reisgidsen worden vaak gebruikt als aanwijzing voor de toegepaste tarieven en er wordt geen rekening gehouden met up dates van de informatie. Vaak hebben toeristen verouderde edities of kijken niet na in welk jaar de gids die ze past kochten gedrukt is geweest. We vertellen Filip verder dat we vaker opmerkte dat dit dan kan lijden tot misverstanden. Als het afdingen een sport is dan zou het per definitie fair moeten gespeeld worden.

Het is ondertussen al laat in de avond, we regelen een taxi terug naar Taba voor Filip nemen afscheid, rijden terug naar ghannah lodge en kijken vol ongeduld uit naar morgen.

rechtstreeks van belgische eigenaar
wij verhuren een prachtig gemeubelde luxe villa-gelijkvloersappartement met tuin en privézwembad.volledig nieuw.tot max 8 pers.beschikbaar vanaf 20 maart 2008. . alle kamers met airco
2 slaapkamers,1slaapkamer met tweepersoonsbed en 1slaapkamer met twee stapelbedden voor 4 pers.
woonkamer met tweepersoonszetelbed, tv,dvd en eettafel,volledig ingerichte keuken met kookvuur,oven,microgolf,ijskas t,diepvries,koffiezetapparaat,
waterkoker en al het nodige keukenmatriaal
badkamer met ligbad/douche,wastafel,wc en volautomatisch wasmachine
bed ,bad en keukenlinnen zijn voorzien.volledig omheinde aangelegde tuin met verwarmd zwembad met kinderbad,barbeque,pergola en tuinmeubelen

parking voor de wagen

10 min van het vliegveld,600 m van de zee,

vlakbij de winkel/wandelboulevard met dagelijkse avond animatie.

heel het jaar zomer, zon verzekert.
exursies naar luxor en cairo
woestijnsafari met jeep of quad.duikboot,glasboot,duiken, snorkelen,1001nacht

prijs per appartement tot max 8 pers.,300 euro/week, 45 euro per extra dag.
water,electriciteit,- bed,bad,keukenlinnen en reinigen inbegrepen.
kan ook per maand worden gehuurd

waarborg 200 euro ,voorschot van 200 euro te betalen bij reservatie,restant te betalen 4 weken voor vertrekdatum

zelf een vliegticket te boeken bij maatschappij naar keuze .

0475/40.52.73
0032/475.40.52.73
wij wensen u een prettig verblijf toe in ons privé villa -appartement in hurghada.

www.vakantiewoningkempen.be