So all is well.

Carol has made the final (so fingers crossed for that on Sunday).

If you don’t know what I am talking about then go to Part 1 and Part 2 to recap.

But I promised to tell you more about the tennis fitness work she had done.

In a nutshell, the aim was to turn back the clock a bit and add some  tennis speed, power & endurance back into her tennis game.

I decided to put a tennis fitness program together for her that involved not always having to get to the gym, something she could do at home if she wanted to.

I therefore put together a program that only relied on her bodyweight as resistance, which if any of you know me is plenty!!

What I mean by that is there is so much you can do with your own bodyweight, but too many people are too quick to run off to a gym & sit in a machine that far from improving your performance is actually making it worse.

Let’s get things straight, this is not a tactic only for the non pro, you will see many many top pros like Federer and Nadal using bodyweight exercises as part of their tennis fitness sessions.

As I have said before, if you can’t do 20 push-ups, what makes you think you should be getting under the bar and doing chest presses?

I have been to the big tournaments such as Wimbledon and the French Open at Roland Garros and seen all the top players – Andy Murray, Djokovic, Sharapova, Venus Williams & Serena Williams all doing this stuff on the tennis court.

Apart from all of that, the balance and stability you use when just using your own bodyweight is much higher and will give you the big plus where you need it most – on the court.

After all, playing tennis is all about manipulating your body around the court – isn’t it?

Well, the program was a mixture of upper & lower body exercises (for strength & power) on alternate days along with interval based conditioning (for speed & endurance).

Everything could be done in about 45 minutes which suited her busy schedule perfectly.

Some of the exercises she knew but hadn’t done in ages, while others were new to her.

If she couldn’t complete anything I had set her, she did what she could and that was fine.

The results were…….frankly breathtaking.

After week 2 had passed & she had got used to the routines and the soreness from not having exercised properly for a while, her capacity to work harder, faster and for longer was “off the scale”!!!

Best of all, the impact I noticed most of all was on the court.

Hitting harder, with more spin, getting to more balls, recovering after rallies so that she could get straight into the next point – all greatly improved.

This I believe gave her the confidence to put her game “out there” and is I believe the main reason why she has played so well so far and made the final in such fine style.

Let’s hope she can finish the tournament with a great performance and maybe even a win!!

You can get your hands on the same easy to follow, no gym, weekend warrior, training program by clicking………

HERE

El título en Auckland. La mejor manera para empezar el año y borrar lo antes posible el trago amargo que significó la experiencia de la Davis en Mar del Plata. Delpo era el máximo preclasificado y ratificó sin problemas su condición de favorito.

El Abierto de Australia. Después de Guillermo Vilas y David Nalbandian, Juan Martín Del Potro se convirtió en el tercer argentino en alcanzar instancia de cuartos de final en el primer grand slam de la temporada en toda la era abierta. La derrota con Federer fue dura, pero el tandilense repitió lo hecho en el US Open y volvió a ser protagonista en un torneo importante.

Delpo saluda a Nadal después de vencerlo en Miami

La victoria ante Nadal en Miami. Hasta el Masters 1000 de Miami, Del Potro nunca había llegado a la semifinal de un torneo grande y tampoco le había ganado a Nadal, Federer, Murray o Djokovic, los cuatro fantásticos del circuito. Pero en cuartos de final el argentino se cruzó nada menos que con el número uno, Rafael Nadal, y lo dejó eliminado del certamen con un ajustado 7-6 en el tercer set.

El triunfo sobre Murray en Madrid. Del Potro seguía creciendo y su techo ya no eran los cuartos de final sino las semis. El estigma con Murray se rompió después de tres derrotas y el tandilense volvió a figurar entre los mejores cuatro de un Masters 1000.

Las semis de Roland Garros. En una semifinal para el recuerdo, Juan Martín Del Potro le perdió por fin el respeto a Roger Federer y estuvo a punto de dejar al suizo sin final. ¿Hay lugar para uno más en el grupo de los cuatro mejores?

Del Potro sostiene el trofeo del torneo de Washington

La serie de Copa Davis en Ostrava. Más allá de la eliminación de Argentina en manos de República Checa, Delpo se lució y consiguió sus dos puntos de single para el equipo capitaneado por Tito Vázquez. No alcanzó, pero Del Potro transmitió seguridad y solidez.

La re-conquista de Washington. Al igual que el año anterior, “La Torre de Tandil” se adjudicó el ATP de Washington, sumando de esta manera el sexto título de su carrera. Como en la final de Los Angeles ‘08, la víctima en la final fue Andy Roddick.

La primera final de Masters 1000. En Montreal, Del Potro accedió por primera vez al partido cumbre de un torneo de esta categoría. El cansancio pudo más en la final, pero aún así el tandilense estuvo muy cerquita de llevarse la corona.

Sueño cumplido: campeón del US Open

El US Open. Después de dos semanas de ensueño, Juan Martín Del Potro se alzó con el título en Flushing Meadows. Le ganó su primera final de grand slam al número uno del mundo, Roger Federer, sin derrotas en el torneo desde 2003, y se unió a Guillermo Vilas, Gabriela Sabatini y Gastón Gaudio en la lista de los argentinos que ganaron títulos de grand slam.

La final del Masters. Un solo game de diferencia le dio la clasificación a semifinales a Delpo, que ante Federer consiguió su tercera victoria de la temporada sobre un número uno del mundo. No tuvo muchas posibilidades en la final ante Nikolay Davydenko, pero eso no le impidió finalizar el año en la quinta posición del ranking de la ATP, y dejar la sensación de que su techo todavía está lejos.

Niemand won in 2009 meer wedstrijden dan Novak Djokovic. De Serviër bereikte vijf keer de finale van een Masters Series-toernooi en heroverde onlangs de derde positie op de wereldranglijst van Andy Murray. En dus kan de Australian Open kampioen van 2008 terugkijken op een geslaagd seizoen, toch? Op de Baseline vindt van niet.

Novak Djokovic is deze week in de ogen van veel kenners de grootste kanshebber op de titel bij de ATP World Tour Finals in Londen. De titelverdediger kende een droomherfst, met eindzeges in Peking, Basel (met winst op Roger Federer) en bij het Masters Series-toernooi van Parijs (met winst op Rafael Nadal).

Hoe succesvol Djokovic ook geweest mag zijn na de US Open, elke liefhebber weet dat reputaties gebouwd worden rondom de Grand Slam-toernooien. En aangezien Djokovic aan het begin van 2008 zijn eerste major wist te winnen, was het logisch om te verwachten dat hij dit jaar zou schitteren tijdens de vier grote toernooien. Maar dat kwam er niet van.

Djokovic voldeed in 2009 niet aan de verwachtingen bij de Grand Slams

In Australië maakte Djokovic een onprofessionele indruk, door in de kwartfinales op te geven tegen Andy Roddick vanwege uitputtingsverschijnselen. Het is algemeen bekend dat de temperatuur in Melbourne tijdens de Australian Open hoog op kan lopen, maar daar bereidt elke tennisprof zich op voor. Djokovic is wat dat betreft nalatig geweest en dat is hem – terecht - op veel kritiek komen te staan.

In het voorjaar presteerde Djokovic sterk op het gravel met finaleplaatsen in Monte-Carlo, Rome en winst in Belgrado, maar tijdens Roland Garros liep de Serviër in de derde ronde tegen een onverklaarbare nederlaag op tegen de Duitser Philipp Kohlschreiber. Enkele weken later weerhield diens landgenoot Tommy Haas de naar plaats vier afgezakte Djokovic uit de halve eindstrijd van Wimbledon.

Op de US Open bereikte Djokovic dan wel naar verwachting de laatste vier, maar de manier waarop hij zich in de halve finales gewonnen gaf tegen Roger Federer was pijnlijk om te aanschouwen. Djokovic geloofde geen moment in zijn kansen. Toen hij een break voorsprong nam in de eerste set speelde hij direct zijn slechtste servicegame van het toernooi. Wanneer de spanning toenam aan het einde van de sets, was het telkens de Serviër zelf die met onnodige fouten de punten aan Federer schonk.

Djokovic leek in New York, en voor het grootste deel van het jaar, in niets meer op het talent dat in 2007 en 2008 fanatiek de strijd aan ging met iedereen, en altijd geloofde in zijn winstkansen. De pitbull van weleer was verworden tot een schoothondje.

Maar terwijl Federer, Nadal, Andy Murray en Juan Martin del Potro het rustig aan deden na het afsluitende Grand Slam-toernooi van het seizoen, begon Djokovic weer te winnen. In Parijs won hij op de valreep zijn eerste Masters Series-titel van 2009, na vier eerdere finales verloren te hebben. En daarmee eindigt de 22-jarige man uit Belgrado zijn seizoen toch nog met een positieve noot.

Eén halve finale op Grand Slam-niveau, vier verloren Masters Series-finales en één grote titel, naast vier kleinere toernooioverwinninkjes. Is dat echter genoeg voor een nummer drie van de wereld die een jaar ervoor zijn eerste Slam veroverde en altijd heeft gezegd dat hij de beste wil worden? No way Nole. Zelfs een overwinning in Londen deze week kan daar niets meer aan veranderen.

Foto © Niels de Water

Nos duele, pero Rafa Nadal sigue sin volver. Su gran inicio de 2009 se oscureció de repente en Roland Garros, cuando perdió de manera sorprendente ante Robin Soderling. Hoy, el sueco ha vuelto a ser su verdugo y le ha ganado el primer partido de la Copa Masters por un doble 6-4.

Cuando perdió por primera vez en París, después de cuatro títulos consecutivos, aparecieron los problemas de rodilla y los personales. Su físico le dio un primer aviso serio. No podía seguir ese ritmo. No debía ambicionar a jugarlo y ganarlo todo. Su mente nos recordó que tiene derecho a sufrir por problemas cotidianos y familiares, como hacemos nosotros. Muchas veces tendemos a pensar que un deportista de élite no se puede quejar. Quizá no a nivel profesional, pero fuera de la competición es una persona normal. Al menos, la mayoría lo son.

Tras renunciar a defender Wimbledon, reapareció en agosto, casi tres meses después. Desde entonces: cuartos de final en Montreal, semifinales en Cincinnati, US Open, Pekín y París y final en Shanghai. No ha vuelto a ganar, aunque ha estado cerca. Le falta esa chispa que siempre tuvo y que aún no ha recuperado.

Con la derrota de hoy tiene difícil pasar a semifinales, porque Davydenko y, sobre todo, Djokovic aprovecharán el mínimo fallo para dejarle fuera. El gran Nadal, el que todos admiramos, todavía no ha vuelto. Para lograrlo necesita el apoyo y el cariño de todos. Igual que tú y que yo.

One of the most effective tennis serves you can hit is what is sometimes known as the “can opener”.

You see Federer and Nadal hit this serve a lot of the time.

This is when you slice the serve out wide and drag your opponent out of the tennis court.

It can often result in an ace or error but can also leave your opponent so far out of court that even if they do return the ball you have the whole court at your mercy to take advantage of.

But, so many people still struggle to hit it well.

Well, try this.

If you are a right hander hitting it from the deuce (right) court then just move your right foot to the right a touch (towards the right tramline) when you are setting up (I am obviously assuming your right foot is normally further from the right tramline than your left foot in your normal service stance).

This will line your body up more towards your target and make hitting that area by the opposite tramline sooooo much easier.

Note for all you leftys, just reverse the above instruction i.e. serve from the left etc.

For those of you worried about telegraphing the serve to the opponent – don’t worry.

If you are unable to hit the wide serve from the “normal” stance, you AND your opponent are unlikely to be at the level where reading and taking advantage of serves are a natural part of the game.

PLUS!!!

If you hit it well enough, it is still a difficult serve to deal with.

I saw Pete Sampras (who Federer copied) serve every ad serve (from the left) at the French Open, Roland Garros from wide out towards the tramline with kick.

Everybody knew where most of the serves were going but like I said earlier if you hit these wide serves well the worst that can happen is that you end up with an empty court to play into on the next shot.

He lost in the Semi-Finals!!

I also saw him serve nearly every serve in the Australian Open final against Thomas Muster (a lefty) as a can opener from the right (deuce) court.

He Won!!

Listen, it’s really important for right handers to have this serve against a lefty.

I say this because it seems that all leftys have this serve when they play us right handers……dammned leftys

Start working on it today!!

P.S. if you are a lefty and don’t have it as part of your service arsenal…………get it going

Veertig jaar geleden zette Rod Laver (71) een van de grootste prestaties in de tennisgeschiedenis neer. Nadat de Australiër in 1962 al de vier grootste tennistitels had veroverd in één jaar, kon hij op de US Open van 1969 dat succes evenaren. Met de eindzeges van de Australian Open, Roland Garros en Wimbledon op zak bleek Laver uiteindelijk ook in New York de beste. Zo slaagde hij er als enige tennisser in de geschiedenis in, om twee keer in zijn carrière een Grand Slam te winnen, in de traditionele betekenis van het woord. 

Vraag een willekeurige tennisser naar de term ‘Grand Slam’ en hij zal beginnen over Wimbledon, de US Open, Roland Garros of misschien de Australian Open. Elk van deze toernooien is immers een ‘Grand Slam’, toch? Nou… nee. Althans, officieel gezien niet. “De toernooien zijn zichzelf na verloop van tijd onterecht zo gaan noemen”, schrijft de legendarische Amerikaanse tennisjournalist Bud Collins in zijn eigen boek The Bud Collins History of Tennis. “De toernooien zijn majors. Door deze alle vier te winnen bereik je een Grand Slam.”

Oorsprong
De term Grand Slam werd voor het eerst voorzichtig geïntroduceerd in de tennissport in 1933. Jack Crawford had de kampioenschappen van zijn eigen Australië, Frankrijk en Groot-Brittannië gewonnen, toen hij naar New York afreisde om te strijden voor de Amerikaanse titel. Deze vier majors worden samen ook wel de ‘Big Four’ genoemd, een reputatie die is ontstaan uit het Davis Cup succes van de betreffende landen (tot 1974 was er geen ander land dat de trofee wist te winnen).

Crawford bereikte de finale, maar ging na een 2-1 voorsprong in sets toch nog onderuit tegen de Brit Fred Perry. Een columnist van de New York Times, John Kieran, schreef over Crawford: ‘Als hij had gewonnen, dan zou zijn succes iets zijn geweest als een ‘grand slam’ in bridge.’ 

Arthur Ashe Stadium in New York: met 23.000 zitplaatsen het grootste tennisstadion ter wereld

Geheime missie
De Amerikaan Don Budge zette vijf jaar later op 23-jarige leeftijd wél die laatste stap. Toen Budge met de Verenigde Staten de Davis Cup won in 1937, kreeg hij het aanbod om professioneel tennisser te worden. Dit betekende echter dat Budge niet meer zijn land mocht vertegenwoordigen en in de belangrijkste toernooien kon spelen.

Tennis was officieel nog altijd een amateursport en professionals werden geweerd uit het circuit. Zij speelden alternatieve evenementen waar meer geld verdiend kon worden, maar minder eer te behalen viel. Gedreven door vaderlandsliefde besloot Budge nog één jaar als amateur door te gaan, omdat hij graag de Davis Cup-titel wilde verdedigen. Als extra uitdaging nam Budge zichzelf voor om in zijn afscheidsjaar de titels van de Big Four winnen. Het was een missie waar niemand vanaf mocht weten, behalve zijn dubbelpartner Gene Mako.

Ironisch genoeg was precies Mako de laatste horde voor Budge in de finale van de Amerikaanse kampioenschappen. Budge behaalde zijn Grand Slam – de benaming werd wederom geopperd door de New York Times en sloeg aan – met een vier sets overwinning en veroverde met de Verenigde Staten opnieuw de Davis Cup. Hij kon met een gerust hart overstappen naar het proftennis. 

Eerste vrouw
Het duurde tot 1953 voordat Maureen Connolly de eerste vrouw werd die een Grand Slam behaalde. Een glorieuze carrière leek in het verschiet te liggen voor de pas 18-jarige Amerikaanse – ze verloor in haar eerste vier jaar slechts vier partijen -, maar haar leven nam al snel een tragische wending. Het aansluitende jaar raakte ze betrokken bij een ernstige aanrijding, terwijl ze aan het paardrijden was. Connolly liep onherstelbare schade op aan haar been en overleed uiteindelijk op 34-jarige leeftijd aan kanker. 

Margaret Smith Court (1970) en Steffi Graf (1988) waren de twee andere vrouwen die de vier grote titels in één jaar wisten te winnen. Met totaal respectievelijk 24 en 22 gewonnen majors zijn zij de twee absolute recordhouders van het vrouwentennis. Het succesjaar van Graf in 1988 werd nog extra aangekleed met een olympische titel in Seoul, waarmee de term Golden Slam was geboren. 

De Rod Laver Arena in Melbourne; Federer en Nadal in actie tijdens de Australian Open finale 2009

Twee Grand Slams
De meest opmerkelijke Grand Slammer van allemaal is echter ongetwijfeld Rod Laver. Nadat hij in 1962 als amateur de vier grootste prijzen in de wacht had gesleept, herhaalde de Australiër dit kunstje in het eerste volledige jaar van de Open Era (de samensmelting van amateur- en proftennis) in 1969. 

“Don Budge was ongetwijfeld de beste tennisser ter wereld in zijn tijd, ondanks dat hij amateur was”, schrijft Laver in zijn autobiografie The Education of a Tennis Player.”Ik kon mijzelf echter onmogelijk de beste noemen in 1962, terwijl er zulke geweldige spelers als Pancho Gonzales, Ken Rosewall en Lew Hoad in het profcircuit rondliepen.”

Laver werd vervolgens zelf ook prof en kreeg gelijk het deksel op zijn neus. “Van mijn eerste dertien wedstrijden won ik er twee”, memoreert hij in zijn boek. Laver verloor zeven keer op rij van landgenoot Hoad en won slechts twee uit zes ontmoetingen met die andere Aussie, Rosewall. 

Het had er alle schijn van dat Laver zijn jaren zou slijten in de anonimiteit van het profbestaan, tot in 1968 de sport werd opengebroken en hij de kans kreeg de kroon te zetten op zijn carrière. Als enige speler ooit veroverde de linkshander een tweede Grand Slam in 1969 en ditmaal waren alle toppers van de partij. “Dit jaar was een stuk moeilijker dan 1962”, zei Laver na zijn afsluitende overwinning op de US Open. “Ik kwam er pas achter wie de besten waren toen ik in 1963 professional werd en er gehakt van me werd gemaakt gedurende de eerste zes maanden.” 

Wimbledon finale 1969: Rod Laver verslaat landgenoot John Newcombe

In zijn begin jaren ’70 verschenen biografie zegt de man die in totaal 11 majors won: “Ik vraag me af of er ooit nog iemand zal zijn die een Grand Slam zal behalen. Ik betwijfel het.” Vooralsnog zat hij er niet ver naast. Bij de mannen is het veertig jaar na dato nog altijd wachten op een opvolger, maar Court en Graf hebben namens de vrouwen wel Grand Slam-succes mogen vieren.

Alternatieve ‘Slammers’
En dan waren er nog drie gevallen waarbij een speelster alle vier de grote titels tegelijk op zak had, zij het niet in één kalenderjaar. Meest recent was dat Serena Williams, die na het winnen van de Australian Open in 2003 kampioen was van alle Big Four toernooien. Gekscherend werd er gesproken over een ‘Serena Slam’. Martina Navratilova en ook Graf hebben een vergelijkbare prestatie geleverd. Maar zij komen daarmee niet op een speciale plaats in de recordboeken. Er is namelijk maar één echte definitie van een Grand Slam.

Tijdlijn van het Grand Slam: van introductie tot de winnaars

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in Tennis Magazine.

Il caro André aveva pure il toupet. Je suis bouleversé.
Mettez les enfants au lit et rendez vous ici sur AeC@LePost.fr
sur

Volvemos a mi tenis y lo hacemos de la mano de un jugador de un país de poca tradición tenística de élite. Un tipo que se convirtió en uno de los mejores jugadores sobre tierra batida de la historia y que fue muy muy bueno. Espectacular, luchador y muy correoso, nuestro deportista de hoy ha estado hasta hace poco compitiendo, pero a pesar de ello, creo que merece estar en este blog, es Gustavo Kuerten.

Biografía, palmarés, estadísticas: Gustavo Kuerten nació el 10 de septiembre de 1976 en Florianópolis, Brasil. Debutó como profesional en 1995 y consiguió 20 títulos en su carrera, entre los cuales destacan los tres Roland Garros. Llegó a ser número uno del mundo en diciembre de 2000 y acumuló unas ganancias de 14,8 millones de dólares.

¿Quién era?: Un tenista brasileño de finales de los 90 y de esta década.

¿Por qué se le recuerda?: Por ganar Roland Garros tres veces, dos de ellas consecutivas, y ser número uno del mundo.

¿Qué fue de él?: Como os decía, se acaba de retirar. En concreto, lo hizo en mayo de este año. Ahora vive en su ciudad natal, Florianópolis, donde hace las veces de entrenador.

Curiosidades: – En Brasil es más conocido como Guga.

- Su padre murió cuando Guga tenía 8 años de un ataque al corazón. Además, tenía un hermano pequeño que sufrió pérdida de oxígeno al nacer y sufría un severo retraso mental. El chico murió en 2007.

- Cuando ganó su primer Roland Garros se convirtió en el primer brasileño (hombre) en conseguir un título de Gran Slam.

- Era también famoso por sus gritos cuando golpeaba la bola.

- En 1997, le entregó la Copa de los Mosqueteros el argentino Guillermo Vilas. En un momento de la ceremonia, Vilas le susurró algo al oído a Guga, que se rió abiertamente. Kuerten no quiso revelar qué le había dicho Vilas, pero gracias a las cámaras y a algunos medios que leyeron los labios de Vilas, se supo que le dijo, más o menos: “Prepárate, chico, que ahora te van a llover las mujeres”.

- El último partido de su carrera lo disputó en el último Roland Garros, ante el francés Paul-Henri Mathieu. Guga se puso la ropa que llevó el día que ganó por primera vez el torneo parisino (un conjunto amarillo y azul). Perdió en tres sets pero recibió un caluroso homenaje del público.

- En España recordamos también una eliminatoria de Copa Davis bastante caliente que disputamos contra Brasil en 1998. En un ambiente casi infernal, con la afición brasileña desbocada y con Kuerten que más hacía poco por calmar los ánimos, conseguimos vencer. Kuerten derrotó a Carlos Moyà y junto a Jaime Oncins, hizo lo propio contra Corretja y Javier Sánchez-Vicario. Esos fueron los dos únicos puntos de Brasil. Corretja logró derrotarle en la última jornada y Carlos Moyà nos dio el pase ante Fernando Meligeni.

ROLAND GARROS 2010

Paris – Porte d’Auteuil,

From 23rd may to 06 june 2010

Achat en ligne:

Roland Garros

PHILEOG  Sports, Sports and Cultural Marketing Agency, in partnership with JMC Communicatios, the Official Agency of the French Federation of Tennis, is pleased to offer you the opportunity to invit your clients and partners, in privileged conditions, to the French Open 2010. Roland Garros tickets, Roland Garros ticket, Roland Garros hospitality, roland garros ticket

Reception area

69 Boulevard d’Auteuil 75016 PARIS

Ticketing

Primes seats gathered at the prestigious Philippe Chartier Court or Suzanne Lenglen Court

Welcoming

- Guests welcomed and guided by our bilingual hostesses

-Official tournament newspaper and magazine for each guest

-One of several reserved tables set up according to your preferences

-PHILEOG Sports on-site staff in attendance throughout the day

Catering

-Champagne reception and canapés on arrival

-Gourmet Luncheon (four courses) prepared by Patrick Lenôtre served with fine wines at Pavillon Tennis located less than 100m from courts

- Complementary bar throughout the day, including Champagne & snacks

Others services

-Reserved car park passes (1 per 4), the parking is located at 20 m from the restaurant

-Free official shuttle service from the Tennis Pavillion to the stadium

-Free pass for unlimited exiting and re-entry to the stadium

-Plasma-screen TV simulcasts

-Free entrance to the Tennisuem

The PHILEOG Sports “Touch”

Pictures of your guests printed during the day

Gifts Roland Garros per each guest

PHILEOG Sports

Sales Service

Tél :    +33 (0)1 41 33 99 00

Fax :   +33 (0)1 46 45 49 66

www.phileogsports.com

ROLAND GARROS 2010

Paris – Porte d’Auteuil,

Du dimanche 23 mai au dimanche 06 juin 2010

Achat en ligne:

Roland Garros

PHILEOG  Sports, agence spécialiste de l’événementiel sportif, en collaboration avec JMC Communications, vous permet d’inviter vos clients et collaborateurs  dans des conditions privilégiées aux prochains Internationaux de France de Tennis. place roland garros, billet roland garros, ticket roland garros, hospitalité roland garros

Lieu de réception

69 Boulevard d’Auteuil 75016 PARIS

Billetterie

Billets Catégorie 1 : Sièges groupés numérotés bas, Court Philippe Chatrier ou Court Suzanne Lenglen

Accueil

-Déjeuner le week-end (formule à l’assiette)

-Open Bar de 18h à 21h en semaine

. Open Bar dès 15h30 le week-end

Restauration

-Cocktail d’accueil, petits fours salés

-Repas gastronomique Pavillon Tennis à 100 m des Courts

-Open bar toute la journée (champagne, petits fours sucrés…)

Autres services

-Parking à 20 m (1 pour 4)

-Navettes officielles

-Ecrans plasmaVisite du Tenniseum (valable toute l’année)

La « touche » PHILEOG Sports

-Photos de vos invités éditées durant la journée

-Cadeau de la Griffe Roland Garros par invité

PHILEOG SPORTS

Contact

Tél :    +33 (0)1 41 33 99 00

Fax :   +33 (0)1 46 45 49 66

www.phileogsports.com

Vóór Roland Garros 2009 was haar naam alleen bij de allerfanatiekste tennisfans bekend, maar na afloop van het toernooi wist iedere liefhebber wie ze was. De pas 16-jarige Michelle Larcher de Brito stond als nummer 132 van de wereld in het middelpunt van de belangstelling in Parijs, omdat ze letterlijk de boel bij elkaar schreeuwde op de baan.

Larcher de Brito is altijd intens op de baan

Vergeet Maria Sharapova of Monica Seles, deze Portugese tiener gaf het fenomeen kreunen een geheel nieuwe betekenis (zie onderstaand filmpje). Aravane Rezai, tegenstander van De Brito in Parijs, beklaagde zich bij de scheidsrechter over het aantal decibellen dat van de overkant van het net kwam, maar haar opponente liet zich hierdoor niet intimideren. “Tegen Sharapova wordt ook nooit wat gezegd”, verklaarde ze doodleuk, toen de umpire haar wees op haar excessieve geluidsproductie. 

“Sinds dat ik klein was ben ik altijd al een meisje geweest dat kreunt op de baan”, vertelde De Brito onlangs aan Op de Baseline in een interview. “Toen ik een jaar of zeven, acht was kende iedereen me al hierdoor.” De Brito is dus wel gewend dat mensen haar aanspreken op haar gedrag. Zelf zegt ze dat het kreunen een cruciaal onderdeel vormt van haar speltype, dat gebaseerd is op goed voetenwerk en krachtige slagen. Met haar kleine postuur (De Brito is 1.65 meter lang en weegt 57 kilo) vergt dat de nodige energie.

“Elke keer als ik kreun of mijzelf oppep is dat een uiting van het feit dat ik alles geef op de baan. Ik ben heel gepassioneerd en vastberaden om de beste speelster ter wereld te worden. Ik heb altijd voor mezelf op moeten komen. Mijn twee oudere broers probeerden namelijk altijd de baas te spelen over me. Ik denk dat daar mijn instelling op de tennisbaan ook vandaan komt en mijn fanatisme helpt me enorm in het winnen van wedstrijden.”

Maar heeft de rel uit Parijs haar dan totaal niet geraakt? “Het heeft me wel aan het denken gezet, maar al snel zei ik tegen mezelf, ‘no way dat ik ermee ga stoppen’. Ik kan eigenlijk gewoon geen wedstrijden winnen zonder dat ik kreun. Ik leg zoveel energie in elke slag, het komt echt voort uit mijn wilskracht.”

De Brito bereikte in de zomer met een 76^e positie haar hoogste notering op de wereldranglijst, maar is inmiddels teruggezakt naar plaats 112. Hoewel ze onmiskenbaar een megatalent is, zal het nog wel even duren voordat ze bij de tennisfans vooral bekend zal zijn vanwege haar tennis, in plaats van het geluid dat ze produceert.

“Natuurlijk vind ik het niet leuk dat ik een dergelijk imago heb opgebouwd”, zegt ze. “Aan de andere kant, fans die me voorheen niet kenden, weten nu ongetwijfeld wie ik ben. Het maakt niet uit wat de reden is, ik ben in ieder geval bekend. Er komen tegenwoordig veel meer mensen kijken bij mijn wedstrijden. Op Wimbledon waren de tribunes al vol, vóórdat ik nog maar bij de baan was! Weet je, slechte PR is goede PR. Er zijn speelsters die beter tennissen dan ik, maar die niet zo bekend zijn.”

Michelle Larcher de Brito. We zullen waarschijnlijk nog veel van haar horen.

Foto © Niels de Water

MPTY ZINE recomanda:

Scheisse Minnelli // Schlitz

trashcore vs pop punk

27 octombrie 2009-roland garros-Cluj

orele 21.00 bilet 7 lei

eveniment marca temuta: BHCB, TBC

SKA IS DEAD

Dance Trauma vs RIOT

ska punk vs punk metal

2.11.2009

club Irish and Music pub-Cluj

orele 20.00 bilet 9,99 lei

…

Epitome (Polonia)

…

Clitgore (RO)

…

sâmbătă 17 octombrie

Roland Garros
orele 20.00

Ya sé que la noticia viene con mucho retraso, ya sé que los amantes del tenis ya lo saben, pero no podía quedarme sin expresar mi alegría por saber que la verdadera número 1 del tenis está de vuelta.

Así es, Justine Henin regresa a las pistas para replantear su rivalidad contra su compatriota y amiga Kim Clijster, recién ganadora del US Open y contra las odiadas, temidas, pero aplastantes hermanas Williams ante un circuito que se presentaba como decadente, además de las nuevas y jóvenes promesas que aunque tratan de ser la nueva ola de “héroes” como las ha descrito la WTA, se han quedado muchas de ellas en pañales y no han podido suplir la gran competencia que se había presentado desde los 80 con el surgimiento de tenistas como Steffi Graf, Martina Hingis, Mónica Seles, Jennifer Capriati y en épocas recientes Henin, las Williams, Clijsters, Sharapova y la pobre rivalidad que representó Sáfina para la última y las hermanas norteamericanas.

Ese 14 de mayo en la que Henin se retiró, el puesto de número 1 quedo vacío. Muchas trataron, se sentaron en el trono pero rápidamente tuvieron que abdicar, es hora de que la verdadera reina se posicione en el lugar que dejó abandonado y conquiste nuevos territorios, aún la vida le debe a Justine un Grand Slam, Wimbledon, y si Roger Federer tuvo su oportunidad en Roland Garros, es justo que una jugadora tal versátil y talentosa tenga esa recompensa.

Mucho se ha dicho sobre Justine también en la parte negativa, que si su coach la ayudaba durante los partidos de Grand Slam con señales, con consejos desde las gradas. Eso nunca fue a ciencia cierta comprobado, y por muy poco que le pudiera decir Carlos las ejecuciones perfectas eran puro sello de Henin.

Finalmente, mi esperanza es ver un tour de la WTA renovado con viejas pero jóvenes esperanzas como Clijsters y Henin, y en el fondo de mi corazón y como fan de Sáfina espero que ahora sin la presión del número 1 conquiste Slams como fue el caso de Mauresmo y de Clijsters misma. En pocas palabras espero ver buen tenis, y larga vida a la reina, Allez Justine!

Jo-Wilfried Tsonga Victorious in Tokyo

ATP World Tour No. 7 Jo-Wilfried Tsonga used his Wilson [K]obra Tour racket as he clinched his third ATP World Tour title of the season in Tokyo. The dynamic Jo-Wilfried powered his way to a 6-3, 6-3 victory over Youzhny in the final of the Rakuten Japan Open Tennis Championships.

Since finishing runner-up to at the 2008 Australian Open, Tsonga has reached five ATP World Tour finals and won all five titles.

“Jo-Wilfried is a true force on the ATP Tour,” says Massimo Calvelli, Wilson Tour Director. “Not only is Jo-Wilfried a great player, but his pure joy for the game is infectious and he is a great ambassador for tennis.”

With his victory in Tokyo, Tsonga received 500 South African Airways 2009 ATP Ranking points to bring him closer to earning one of the three remaining singles spots at ATP World Tour Championships, to be held at the O2 in London, November 22-29.

“I am so happy to win another title and this puts me closer to London,” said Tsonga. “I have so much confidence now going into Shanghai and all the indoor events. It’s a great time of the year for me.”

Jo-Wilfried Tsonga will be in action in Shanghai this week.

Wilson players Roger Federer and Serena Williams on Top of the World Tennis Ranks

Wilson players Roger Federer and Serena Williams sit atop the professional tennis ranks.

Roger Federer is #1 on the ATP World Tour and continues to be nothing less than extraordinary.  Earlier this year, Roger made his mark on tennis history as he used his Wilson [K]Six-One Tour racket to win Roland Garros and Wimbledon to lift his major title count to a record 15 Grand Slam titles.

“This year has been fantastic for me and I look forward to finishing the year on a successful note,” said Roger Federer, the greatest player of all time. Federer owns many records, most notably the record for most consecutive weeks at number one (237), most consecutive major finals appearances (10) and most consecutive semifinals appearances at a major (22).

Roger is scheduled to be in action in Basel, Paris and at the ATP World Tour Finals in London on November 22^nd when the eight best players in the men’s game compete for the ATP World Tour title.

Serena Williams regained her world #1 WTA Tour ranking after using her [K]Blade Team racket to reach the Round of 16 at the China Open last week.

Williams now has the chance to add to her career total of 72 weeks at number one. “Obviously I’m happy to be there because I’ve worked so hard this year to get there. I think I’ve earned it,” Williams said.

It has been a great year for Serena as she took the Australian Open and Wimbledon singles titles. She has also had success on the doubles court with sister Venus as they took 3 of the 4 Grand Slam Women’s Doubles titles in 2009.

“Wilson’s tennis history is unparalleled,” says Wilson Tour Director Massimo Calvelli. “Roger and Serena are a tremendous part of the Wilson tennis heritage and we are extremely proud to have them on the Wilson team.”

2010 promises to be an outstanding year for the Wilson Tour Team.

For a little hint to what’s neXt from Wilson and Roger Federer, please click here.

Well, there have been a ton of questions as to what’s neXt for Wilson in 2010?

Here’s what we have for you right now.

Enjoy!!

Ilie Nastase. Boris Becker. Andre Agassi. Bjorn Borg. Pete Sampras. John McEnrowe.

Toti acesti sportivi au scris istoria tenisului de-a lungul anilor. Pe unii i-am vazut de curand pe iarba sau pe zgura, pe altii nu i-am apucat dar am vazut unele faze la televizor sau pe net… Nici nu mai conteaza. Important este ca au lasat in urma istoria rachetei de tenis, istorie care in zilele de azi este scrisa de multi tenimeni, insa doar unul e cel mai bun. Si nu e doar cel mai bun al zilelor noastre sau al ultimilor ani, e cel mai bun al tuturor timpurilor. Nu o spun eu, nu o spune nimeni, o spune statistica, si tot ea mai spune ca e greu sa ne imaginam ca in viitorul apropiat ar putea fi depasit.

Roger Federer s-a nascut pe data de 08.08.81 (8 augusut 1981) in Elvetia, localitatea Wollerau. A facut primii pasi in tenis de cand avea sase ani. Primul sau turneu de profesionisti a fost la Gstaad, in anul 1998. Un an mai tarziu avea sa faca parte din echipa de Cupa Davis a Elvetiei, iar la finele anului avea sa ocupe locul 66.  Totodata, acest an avea sa consemne primul sau turneu Grand Slam la care a participat, la French Open. In 2000 Federer avea sa participe la Olimpiada de la Sidney, la proba de tenis de camp, proba unde a ajuns pana in semifinale. Primul sau turneu de profesionisti castigat a venit in februarie 2001, la Milan Indoor, iar mai tarziu dupa sferturile de la Wimbledon si Roland Garros ajunsese locul 13 mondial.

Roger Federer si sotia sa, Mirka Vavrinec

Pentru cel poreclit si “FedEx” anul 2002 a fost un an destul de ghinionist. Dupa ce ca a iesit devreme in mai toate turneele de Grand Slam ale anului, elvetianul a avut de suferit in urma pierderii antrenorului sau, australianul Peter Carter. Totusi, in acest an 2002 avea sa joace semifinalele Turneului “Tennis Masters Cup”, unde a fost invins de liderul de atunci, Lleyton Hewitt. Anul 2003 a fost unul cu reusite destul de multe la turnee mai mici decat Grand Slamurile, s-a descurcat binisor si la seria de Masters-uri, insa la Australian Open, French Cup, Wimbledon sau US Open nu a trecut nici de primele tururi. Totusi, finele anului l-au prins pe Roger pe locul 2 in lume, fiind depasit doar de americanul Andy Roddick, aflat in forma maxima in acea vreme.

2004 a fost probabil cel mai dominant an pentru Federer, avand un “golaveraj” de 74 victorii – 6 infrangeri ce i-a adus in vitrina nu mai putin de 11 trofee. Totodata putem consemna primul Mare Slam castigat, Australian Open (care i-a adus si primul loc in clasmentul ATP), succedat de o infrangere la French Cup, si victorii la Wimbledon si US Open. Totodata, putem nota faptul ca in acest an elvetianul l-a intalnit prima oara pe Rafael Nadal, meci ce s-a terminat cu victoria spaniolului. Avea sa fie prima victorie a lui Nadal dintr-un lung sir. In 2005 a castigat doar doua Openuri (Wimbledon si US Open), invingandu-i pe Roddick respectiv Agassi.

Federer si rivalul sau etern, Rafael Nadal

Anul 2006 a fost un alt an dominat de Federer. A castigat 3 Grand Slamuri, stabilind o diferenta de mii de puncte intre el si urmatorul tenisemn din Clasmentul ATP, Rafa Nadal. A inceput anul cu victorie la Australian Open intr-o finala contra lui Baghdatis. La Roland Garros a pierdut finala tocmai impotriva lui Nadal, spaniolul invingandu-l pe FedEx in multiple randuri in 2006 (French Open, Rome, Monte Carlo, Dubai). La Flushing Meadows l-a invins in finala pe favoritul tribunelor Andy Roddick. La Shanghai i-a distrus pe rand pe Nalbandian, Nadal iar in finala pe Blake. Anul 2007 i-a adus alte 3 Grand Slamuri (Australian Open, Wimbledon si US Open). Da, lipseste French Open-ul, pierdut din nou in favoarea lui Nadal.

Anul 2008 a fost primul an in care a coborat de pe primul loc in Clasmentul ATP, pozitie ocupata inca din 2003 de elvetian. Dupa trei titluri castigate consecutiv la Australian Open, a venit si vremea pauzei, intrucat a fost invins in semifinale de castigatorul turneului, Novak Djokovic. A urmat cosmarul de la French Open, unde a patruns pentru a patra oara consecutiv in finala, pentru a patra oara consecutiv a jucat finala contra lui Rafael Nadal si tot pentru a patra oara a pierdut finala French Cup. A sosit si momentul adevarului la Wimbledon. Acolo, aceiasi tenismeni au continuat rivalitatea cunoscuta in intreaga lume si au jucat o finala in care Federer putea sa doboare recordul lui Borg, sau putea sa isi piarda pozitia de lider mondial. Dupa un meci ce a durat ore intregi fiind oprit de doua ori din cauza ploii, meciul s-a terminat cu victoria spaniolului (6–4, 6–4, 6–7(5), 6–7(8), 9–7). Federer avea sa mai coboare o treapta in ierarhie. Totusi, la US Open a castigat pentru a cincea oara consecutiv finala.

O poza epocala, cu "Regele" plangand la finala Australian Open, pierduta in fata lui... Nadal

Anul 2009 a fost unul destul de reusit pentru elvetian. La Australian Open a pierdut finala in fata lui Nadal, iar la decernarea premiului a izbucnit in lacrimi, fapt ce l-a emotionat pana si pe Rafa. La Roland Garros avea sa se petreaca doua lucruri foarte importante: pe de o parte infrangerea din sferturi a lui Nadal in fata suedezului Soderling; pe de alta parte victoria din finala a lui Federer in fata suedezului. Distanta dintre cei doi s-a scurtat teribil. Dupa partida pierduta, Nadal a anuntat ca nu poate participa la Wimbledon datorita unei accidentari la genunchi. Asta insemna ca daca elvetianul castiga la Wimbleon, redevine lider mondial. Roger a ajuns in finala, unde l-a infruntat pe Andy Roddick, intr-o alta finala epocala. Ajunsi in setul decisiv, niciun dintre ei n-a reusit sa faca un break (scor final 5–7, 7–6(6), 7–6(5), 3–6, 16–14). Desi probabil ca nu avea in plan sa recucereasca atat de rapid prima treapta a Clasamentului ATP, Federer a reusit sa produca minunea. In septembrie a jucat finala US Open contra lui Del Potro (cel care il distrusese pe Nadal in semifinale, scor 6-2, 6-2, 6-2). Din pacate pentru elvetian, a pierdut sansa de a castiga pentru a sasea oara la Flushing Meadows.

Vanuit Nederlands oogpunt was de Wimbledon-titel van Richard Krajicek in 1996 een van de meest memorabele sportmomenten uit de vorige eeuw; dit zullen ook minder fanatieke tennisfans beamen. Maar wist u dat Krajicek niet de eerste Grand Slam-winnaar was die prijkt op ons redelijk bescheiden tennispalmares? Die eer viel te beurt aan een veelzijdige sportvrouw, een kleine 70 jaar eerder. Kea Bouman won namelijk in 1927 de finale van het vrouwen enkelspel op Roland Garros.

Vanaf 1923 reeg Bouman de nationale titels aaneen, waarvan ze er uiteindelijk het bewonderenswaardige aantal van 14 zou veroveren (netjes verdeeld over enkel, dames- en gemengd dubbel). Het is maar goed dat het internationale tennis in die tijd al tot bloei was gekomen, anders had Bouman nooit enige tegenstand van betekenis gehad. Haar carriere overlapte enigszins met die van de befaamde Francaise Suzanne Lenglen, de eerste tennisdiva in de geschiedenis, die hedentendage een hoofdbaan naar haar vernoemd weet op Roland Garros. Datzelfde toernooi wist onze landgenote in 1927 te winnen door in de finale de Zuid-Afrikaanse Irene Peacock te verslaan met 6-2 6-4. Lenglen was begin dat jaar gestopt, maar dit mag het gevoel van nationale trots uiteraard niet in de weg staan!

Bron: www.historischcentrumoverrijssel.nl

Deze prestatie is onverklaarbaar genoeg in de vergetelheid geraakt. Bouman is bekender gebleven door haar hechte band met haar mannelijke equivalent Henk Timmer. Mede door Timmer had Bouman al eerder een unicum bewerkstelligd: in 1924 werd ze de eerste Nederlandse sportster die een Olympische medaille won (brons, ook in Parijs). Vier jaar later was tennis van de Olympische agenda gehaald, zodat Bouman voor eigen publiek helaas niet kon schitteren. Dat Bouman en Timmer een goed op elkaar ingespeeld koppel waren, bleek wel bij hun dood: Timmer overleed op 13 november 1998 op de gezegende leeftijd van 94, de even oude Bouman volgde vier dagen later. Daarmee zijn beiden nog getuige geweest van de Wimbledontriomf van Krajicek.

Een andere overeenkomst tussen beide tennistoppers was dat ze ook in andere sporten wisten uit te blinken. Timmer werd in 1941 Nederlands kampioen squash en reed drie maal de Elfstedentocht uit. Bouman was tevens hockeyinternational en vergaarde een nationale titel in de golfsport. Grappige weetjes zijn nog dat de dichter Speenhoff een gedicht over Bouman schreef en dat een sigarenmaker een sigaar naar haar wilde noemen, maar dat vond de geboren Almelose niet zo’n goed idee. Met een kort eerbetoon op NUtblog zou ze postuum wel kunnen leven, zo vermoedt de secretaris….

Bronnen: www.sportgeschiedenis.nl, www.tennismuseum.nl, geschiedenis.vpro.nl