Ik moest 5 mei 2009 gaan kiezen tussen “kriebelende” mensen in het Stadspark, bevrijdingsfestival of  “kriebelbeesten”  in de Hortus Haren. Gezien de weersvoorspelling en mijn leeftijd (goeie smoes), ben ik gegaan naar Hortus Haren.

De Hortus bevindt zich vlak onder Groningen in Haren en is met z’n circa 20 hectare de grootste botanische tuin van Nederland. Op deze oppervlakte groeien en bloeien planten uit alle streken van Nederland en de rest van de wereld. De Hortus heeft onder meer een Engelse tuin, een watertuin, agrarische tuinen, een kassencomplex en een bamboe- en grassentuin. In de Keltische tuinen van Ogham loopt u door een tijdtunnel naar een andere wereld. Op de rotstuin kunt u een bergwandeling maken tussen prachtige planten. Bovenaan gekomen heeft u een fantastisch uitzicht over alle tuinen in de Hortus.

De Hortus is in beginsel een erfenis van de apotheker Henricus Munting die zich na jaren reizen door Europa in 1626 in Groningen vestigde. Achter zijn huis in de Rozenstraat legde hij een tuin aan met vele gewassen, wat zich uiteindelijk in deze prachtige Hortus ontplooide (zie voor meer geschiedenis de site www.hortusharen.nl).

Ik heb uiteraard niet alles gezien, maar op mijn wandeling ben ik in de bijenstal en het insectarium geweest. Hier kwam ik een groep kinderen tegen van de kinderopvang Harlekijn uit Haren, prachtig hoe de kinderen omgingen met de insecten, de één op afstand en de ander vooraan. Op gepaste afstand stonden de begeleiders, zoals het hoort bij een kinderuitje. De gepaste afstand was waarschijnlijk om geheel andere redenen. Uit de begeleiding kwam dan ook de opmerking: “Vanavond jeukt het mij nog overal”, ik hoop dat ze het hebben overleefd.

Prachtige verhalen hoorden we van de insectenmeneer, wat ook weer prachtige reacties opleverde. De man vertelde over een bepaald insect, dat het mannetje bovenop het vrouwtje sprong en de paring wel een dag duurde. De vader kreeg van zijn zoon een veel betekende knipoog. Toen echter de man vertelde dat tijdens de paring het mannetje op werd gevreten door het vrouwtje, zei de zoon met een zucht en een begripvol gezicht ”Nou Pap”. Deze ouders hebben na de rondleiding in het insectarium heel wat uit te leggen aan hun kinderen.

In de bijenstal kreeg ik het verhaal van de imker, dat hij circa 50 jaren terug een heel groot bijenvolk aan zijn arm had hangen en dat daar een foto van genomen moest worden. Echter het toestel lag thuis en er zat geen film in. De imker heeft toen anderhalf uur op het veld met het bijenvolk aan zijn arm stil gestaan. Eerst moest het toestel van huis worden opgehaald en daarna nog een filmpje worden gekocht in Groningen. Wie het niet wil geloven de foto hangt in de bijenstal.

Ik heb een prachtige middag gehad zie de foto’s op www.flickr.com/photos/gerritstel in de set “Hortus Haren 5-5-2009″ en genoten van de (vermoedelijk) vrijwilligers die een verhaal over hun passie vertellen. Zo verhalend kunnen alleen maar vrijwilligers zijn. En natuurlijk de jonge acteurs van Harlekijn te Haren, die onbevangen met insecten omgingen. Je zal zo’n keuter in huis hebben die tijdens de vakantie wanneer je het bed openslaat en je tegen een kakkerlak aan kijkt zegt: “Ik pak hem wel even hoor” en hem buiten zet.

Saxifraga burseriana

crocus

Ik houd van daphnes. Niet de dames, maar de planten. Het zijn mooie struikjes, de meeste blijven groen in de winter en als ze bloeien zijn ze niet alleen aantrekkelijkvoor het oog, maar ook voor de neus.

Hier een foto van Daphne x thauma. Close up, want het is maar een klein plantje.

Hieronder Daphne Cheriton. Een aanzienlijk robuuster struikje, met op de voorgrond een klein soort iberis.

Als je door de knieën gaat dan ziet de voortuin er (vanaf de zijkant van het huis) zo uit.

Een prachtige primula in een trog in mijn rotstuin. Deze heb ik nog niet zo lang en ik ben blij dat hij het goed doet. Meestal heb ik weinig succes met primula’s, maar dit is het tweede jaar dat ik deze heb.

Onze achtertuin met een volledig uit de toon vallend kweekkasje voor de groenten voor de volkstuin.

Hij heeft een echt paaskleurtje, deze morisia. Ik kreeg het plantje vorig jaar van een ander lid van de Nederlandse Rotsplanten Vereniging en volgens mij doet ‘ie het prima.

Hij staat in een verhoogd bed, dus ondanks de natte winter is hij toch niet weggerot.