Nocą 21 listopada około 2000 kobiet wybrało się na spacer po Londynie w celu Odzyskania Nocy. Jak twierdzą organizatorki, według ostatniego sondażu opinii publicznej zorganizowanego przez magazyn More skierowany głównie do młodych kobiet, 95% kobiet nie czuje się bezpiecznie w nocy na ulicy i aż 65% czuje ten sam lęk w ciągu dnia, 73% badanych boi się gwałtu i prawie połowa respondentek z tego właśnie powodu czasami decyduje się pozostać w domu.

Głównym żądaniem organizatorek jest prawo do użytkowania publicznej przestrzeni bez strachu o bycie pobitą, molestowaną czy zgwałconą oraz podkreślenie że kobieta nigdy nie jest winna męskiej agresji seksualnej. Jest to dla nich szczególnie ważne, gdyż według badania opinii publicznej Międzynarodowej Komisji Wykonawczej zleconego przez Amnesty International w 2005 roku ponad jedna trzecia społeczeństwa brytyjskiego uważała, że w jakiejś części wina za bycie zgwałconą leży po stronie kobiety (np. ponieważ była pijana, ponieważ była ubrana wyzywająco).

Marsze w celu Odzyskania Nocy są organizowane w Wielkiej Brytanii od lat 70tych. Pierwszy z nich zorganizowano 12 listopada 1977 roku w między innymi Leeds, Manchesterze, Bristolu i Londynie. Co roku kilka tysięcy kobiet spotyka się w nocy i spaceruje wspólnie by zaznaczyć, że istnieje problem, z którym się nie walczy, a który tak dotkliwie dotyka nas wszystkie.

Więcej na stronie http://www.reclaimthenight.org/index.html

Jak bardzo aktualne są postulaty kobiet, można się przekonać czytając relację NS (link poniżej), która spotkała się z molestowaniem seksualnym podczas marszu.

Relacje: The F-Word | Noble Savage

Na podobny temat: W nowojorskim metrze kobiety są molestowane

Międzynarodowy Dzień Przeciwdziałania Przemocy wobec Kobiet

Ban Ki-moon, Sekretarz Generalny ONZ powiedział dzisiaj:

„Nasz cel jest jasny: zakończenie niewybaczalnych zbrodni niezależnie od tego czy mamy do czynienia z gwałtami stosowanymi jako broń wojenna, przemocą domową, handlem kobietami, tak zwanymi „morderstwami honorowymi” czy wycinaniem bądź okaleczaniem kobiecych genitaliów. Musimy zająć się źródłem problemu, trzeba wykorzenić dyskryminację oraz zmienić świadomość, która ją zachowuje.”

25 listopada 1960 roku na zlecenie dyktatora Republiki Dominikany Rafaela Trujillo brutalnie zamordowano siostry Mirabal – aktywistki polityczne stojące na czele opozycji, które mimo wielokrotnego pobytu w więzieniu oraz poddawaniu torturom nie ugięły się. Zostały zatrzymane podczas wizyty u swoich, przetrzymywanych wówczas w więzieniu mężów, zaprowadzone na plantację trzciny cukrowej i pobite na śmierć. Wiadomość o śmierci sióstr spowodowała wściekłość opinii publicznej i w ostateczności obalenie dyktatora.

Już w roku 1981 kobiece aktywistki traktowały dzień 25 listopada jako dzień przeciwdziałania przemocy, a 17 grudnia 1999 Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych oficjalnie oznaczyło go jako Międzynarodowy Dzień Przeciwdziałania Przemocy wobec Kobiet.

Siostry Mirabal

W Polsce obchody 16 Dni Przeciwdziałania Przemocy ze względu na Płeć organizuje Wrocław. Kliknij, aby zobaczyć program.

]]> http://16ton.wordpress.com/2009/11/22/rowno-jak-cholera/ Sun, 22 Nov 2009 21:47:09 +0000 klatkatv http://16ton.wordpress.com/2009/11/22/rowno-jak-cholera/

Niech żyje równość – głosił napis na równo uciętej desce stanowiącej część transparentu wbitego w równo skoszony trawnik. Obok stał równy chłopak właściciel rzeczonego równego transparentu. Nieopodal niego niczego nieświadome sterczało sobie psie …ówno. Ogólnie więc było równo! Po równo jedenastu sekundach równy chłopak rozpoczął powoli, ale równo, swoją mowę:

Światu trzeba głosić myśl równości, że człowiek jest spod jednego znaku: dwóch równoległych do siebie poziomych kresek, a właściwie nie jest spod tego znaku, ani nad znakiem, tylko obok niego, a po drugiej stronie tego znaku jest inny człowiek, a ten znak ich łączy choć wizualnie dzieli…

Nikt już nie jest w mniejszości, ani w większości. Człowiek może być bowiem już tylko w równości...
Po cichu dodał jakby sam do siebie:  A jeżeli jest ktoś kto nie wierzy, że może być równo, to mnie to psie …ówno obchodzi, bo i tak będzie równo…

Pani Grażynka mimo moich usilnych próśb nie chciała zmienić kanału TV. Co gorsza po programie wyjęła zakurzony album fotograficzny i zaczęła mnie molestować swoimi wspomnieniami

- Czy nie podobny – spytała wskazując na jedną postać ze zdjęcia
- Do kogo? – spytałem
- Do tego chłopca z TV
- Trochę, a kto to?
- To moja pierwsza prawdziwa miłość. Przez niego zapisałam się do partii.
Westchnęła. A ja wymknąłem się po cichu i położyłem się spać.
Spałem równo.

marzec 2009 r.

Nie tak dawno temu byliśmy wręcz zalewani działaniami i apelami feministek dotyczącymi równouprawnienia. Batalia tej specyficznej grupy kobiet trwa od dawna. Pamiętamy przecież dyskusję w sprawie wprowadzenia parytetów, które, całe szczęście, nie weszły w życie i się na to nie zanosi. Feministki powinny w końcu zrozumieć, że są zawody, do których kobiety się nie nadają i pchanie ich tam na siłę tylko zmniejszy efektywność pracy. Takowe działania są dla mnie próbą zacierania różnic pomiędzy obiema płciami. Zobaczcie, co się dzieje w ostatnich latach – coraz więcej zniewieściałych facetów i kobiet zachowujących się jak mężczyźni. Metroseksualizm jest już czymś powszechnym. Co będzie za kilka lat? Czy nastanie taki dzień, w którym, by określić płeć osoby, będziemy musieli zajrzeć jej pod bieliznę? Mam nadzieję, że przesadzam i nie dożyję takich czasów…

Ten temat przypomniał mi o pewnym utworze, choć nie najnowszym, to doskonale pasującym do omawianego tematu:

Wracając jednak do parytetów, to w sieci niedawno pojawił się pewien obrazek idealnie obrazujący nie tylko moje zdanie na ten temat:

Jednak to coś innego skłoniło mnie do napisania tego tekstu. Niedawno natrafiłem w sieci na pewien cytat z angielskiego basha, który definitywnie rozwiązuje ten odwieczny spór i jest idealna puentą… Poniżej znajduje się jego tłumaczenie (oryginał tu):

Właśnie pokłóciłem się ze znajomą. Mówiła, iż to niesprawiedliwe, że jeśli facet pieprzy się co tydzień z inną, jest legendą, lecz gdy kobieta ma dwóch mężczyzn w ciągu roku – jest dziwką. Odrzekłem jej, że jeśli jeden klucz otwiera wiele zamków, jest to świetny klucz, lecz jeśli jeden zamek jest otwierany przez wiele kluczy, jest to gówniany zamek. Po tym się zamknęła.

Do zobaczenia w następnym wpisie .

10 listopada w ramach Międzynarodowego Dnia Monitorowania Mediów zbierano dane na temat równowagi genderowej w mediach. Do akcji przyłączyło się ponad 100 krajów, w Polsce koordynacji podjął się Ośrodek Naukowo-Badawczy Problematyki Kobiet przy Uniwersytecie Łódzkim. Nie jestem zachwycona, że GMMP jest realizowany przez WACC, ale generalnie cieszy fakt, że inicjatywa taka w ogóle ma miejsce.

Z ulotki:

Kto tworzy wiadomości?

Nie jest to oczywiste, jak dowodzą badania przeprowadzone w Międzynarodowym Dniu Monitorowania Mediów (Global Media Monitoring Project, GMMP), będącym czołowym projektem realizowanym przez Światowe Stowarzyszenie Komunikacji Chrześcijańskiej (WACC). MDMM jest największą inicjatywą na świecie postulującą zrównoważoną reprezentację kobiet i mężczyzn w mediach. W badaniu udział biorą przedstawiciele oddolnych inicjatyw, studenci i badacze, dziennikarze oraz wszyscy zainteresowani ochotnicy. Badania MDMM z lat 1995, 2000

i 2005 pokazują niezmiennie, że głosy i poglądy kobiet są pomijane w dyskursie dominującym, który bazuje na stereotypach (także tych dotyczących reprezentacji), bądź też nie poświęca miejsca sprawom istotnym z perspektywy kobiet. MDMM pokazuje, w jaki sposób rutyna i praktyka dziennikarska wpływa na stereotypizację wizerunków. MDMM 2009/2010 jest przeprowadzany przy wsparciu UNIFEM.

GMMP | MDMM | Ośrodek Naukowo-Badawczy Problematyki Kobiet

Kilka linków odnośnie nieodpłatnej pracy domowej kobiet.

W Polityce pojawił się tekst Magdaleny Kicińskiej (Ile jest warta praca kobiet w domu?), krótko przed Kicińską na ten sam temat wypowiedziała się socjolożka Barbara Audycka (Czas na publiczną dyskusję o wynagradzaniu pracy domowej kobiet).

W lutym tego roku Wyborcza.biz także zainteresowała się pracą kobiet, bo przecież “z badań prowadzonych na świecie wynika, że wartość pracy domowej stanowi od 28 do 45 procent PNB” (Praca domowa czyli bez kasy na drugim etacie).

W Wysokich Obcasach tuż po wydaniu książki “Nieodpłatna praca kobiet” pojawił się wywiad z autorkami (Praca domowa kobiet – czy powinna być odpłatna?).

Instytut Spraw Obywatelskich w 2006 roku opracował raport “Nieopłacana praca domowa – jak ją taktować, żeby skutecznie tworzyć podstawy opiekuńczego społeczeństwa?“.

Istnieje też jeszcze strona “Zrobione-zapłacone czyli praca domowa kobiet – jak ją wynagradzać“, która co prawda od dawna jest już nieaktywna ale nadal można na niej znaleźć garść artykułów, ciekawostek, cytatów.

Nie może zabraknąć linka do strony fundacji MaMa, która aktywnie bierze udział w całej akcji oraz rozpoczyna coraz to nowe kampanie.

Madrycka organizacja LGBT – OGAM – przygotowała kalendarz na rok 2010, którego lejtmotivem jest wizerunek Matki Boskiej widzianej z Zachodniej perspektywy. Juan Antinoo, autor zdjęć, starał się, aby każda strona kalendarza przypominała słynny obraz, dokonał naprawdę odważnych wariacji, ale przede wszystkim otworzył pole do dyskusji nad bardzo ważnym tematem – trensfobią (ale o tym za chwilę). Antinoo stwierdził, że kalendarz powstał aby wyrwać ludzi z zastoju mentalnego, który serwuje nam religia katolicka; nie bał się, że zostanie mu zarzucony brak szacunku, najważniejsze jest dla niego, aby przekaz o potrzebie używania prezerwatyw dotarł do jak najszerszego grona (warto dodać, że prezerwatywy są wszechobecne na fotografiach). Z kalendarza wyrzucono święta kościelne, w zamian zaznaczając takie dni jak na przykład Dzień Demokracji.

Wydaje mi się, że tak “kontrowersyjne” dzieło było genialnym pomysłem z kilku powodów. Po pierwsze cały zysk ze sprzedaży zostaje przeznaczony na cele statutowe stowarzyszenia, które będzie mogło prowadzić warsztaty oraz szkolenia na temat bezpiecznego seksu, zapewnić bezpłatne porady prawne, organizować koncerty i generalnie po prostu działać; cały szum medialny, który powstał wokół tych zdjęć na pewno pomoże im w sprzedaży.

Po drugie promuje bezpieczny i odpowiedzialny seks. Tutaj nie zgadzam się z Carrie Polansky, która w tekście dla Gender Across Borders stwierdziła, że ten kalendarz niekoniecznie będzie miał wpływ na zmniejszenie zachorowalności na HIV oraz nie promuje w żaden wyraźny sposób bezpiecznego seksu. Otóż może faktycznie nie promuje go dosłownie, to jednak dzięki jego reklamie dyskusje na ten temat są toczone. Przytacza się wypowiedzi Juana, który wyraźnie mówi po co kalendarz powstał i co jest dla niego najważniejsze. Wydaje mi się, że na całym świecie środowiska LGBT, okazujące zainteresowanie akcją hiszpańskich aktywistów, promują przy okazji bezpieczny i odpowiedzialny seks, a za każdym razem, gdy osoba, która nabyła kalendarz, zobaczy wianek z prezerwatyw na głowie Maryii, przypomni sobie jaki był cel całej tej akcji.

Po trzecie można podjąć debatę na temat transfobii, czyli dyskryminacji i agresji spowodowanej czyjąś tożsamością płciową. Pytanie brzmi dlaczego Matka Boska pokazana jako transgenderowa kobieta uważana jest za kontrowersyjną? Czyż transgenderowa kobieta nie jest po prostu kobietą? Polansky odpowiada na to pytanie w swoim tekście:

This calendar is a public affirmation that transgender women are real women, and it’s allowing beautiful, artistic portraits of trans women to be presented as portraits of cis women have been presented for centuries.

Tłumaczenie:

Ten kalendarz jest publicznym potwierdzeniem, że transgenderowe kobiety są kobietami*, pozwala to na to aby piękne, artystyczne portrety były prezentowane tak jak portrety naturalnych* kobiet prezentowany były przez stulecia.

Osobiście nie widzę nic oburzającego w fotografiach, co najwyżej nudzi mnie tematyka religijna, za to portal dziennik.pl określił je jako “skandal”, do tego cytuje jakąś niejasną ilość jakichś niejasnych księży, którzy twierdzą, że jest to występek przeciwko niebu. Jak najbardziej jest to przykład transfobii, autor artykułu nie uznaje transgenderowych kobiet za kobiety w ogóle i uważa, że jest to “obrazoburcze”, aby (w domyśle) mężczyźni w sukienkach pozowali za Matkę Boską.Wydaje mi się, że ten kalendarz może zacząć dyskusję nad problemem dyskryminacji osób transgenderowych w Polsce. Podkreślam może, nie musi. Szczerze powiedziawszy po prostu bardzo bym chciała.

* w języku angielskim kobiety, których płeć kulturowa jest taka sama jak płeć biologiczna określa się mianem “ciswoman”, w języku polskim nie znalazłam żadnego odpowiednika więc będę stosowała “naturalna”, chociaż nie jestem z tego bardzo zadowolona.

Carrie Polansky w Gender Across Borders| Typiclly Spanish | Dziennik | QueerCaffe

Reportaż: Nazanin Sadri, Katar

Tłumaczenie:

Think pink – na całym świecie hasło to kojarzy się z akcjami informacyjnymi na temat raka piersi oraz ze zbieraniem funduszy na ten właśnie cel. W Katarze, spacer taki jak ten ma na celu informowanie o chorobie oraz o tym jak ważna jest wykrywalność we wczesnym stanie rozwoju choroby. Nie jest łatwym zadaniem dotarcie do lokalnych kobiet – w tradycyjnych społeczeństwach, takim jak to oraz na Bliskim Wschodzie nowotwór jest społecznie naznaczony (social stigma).

Nori jest prawie czterdziestoletnią Katarką, u której zdiagnozowano nowotwór w pierwszym stadium rozwoju. Mówi, że jest jej ciężko rozmawiać o chorobie:

Większość moich znajomych i przyjaciół nie wie o mojej chorobie. Moja rodzina obawia się tej sytuacji, wiem że nie ma się czego wstydzić, nie jestem tym zażenowana, byłabym w stanie wyjawić mój stan – ale moja rodzina tego nie chce.

Urzędnicy do spraw zdrowotnych uważają, że takie społeczne naznaczenie choroby opóźnia diagnozę. Rak piersi jest najczęstszym nowotworem, który dotyka kobiety w krajach arabskich. Statystyki podają, że 64% kobiet szuka pomocy gdy choroba jest już w późnym stanie, a ich szanse na wyleczenie spadają.

Dr Salha Bujasoon, onkolożka, regularnie prowadzi warsztaty, aby pomóc uświadomić kobiety, że wcześnie wykryty nowotwór może zostać wyleczony.

Kobiety boją się społecznego naznaczenia, wstydzą się zostać zdiagnozowane z rakiem piersi. Kolejną rzeczą, o której mają błędne przeświadczenie są ogólne wiadomości na temat nowotworów. Wydaje im się, że skoro mają raka, tak naprawdę są już martwe, boją się chemioterapii i wszystkich jej niepożądanych skutków.

Państwo utworzył Al amal Cancer Unit – które zostało wyposażone w sprzęt medyczny najlepszej jakości, to właśnie tutaj Nori jest leczona. Jak twierdzi wiele ludzi w państwie nie wie jakiego rodzaju wsparcie medyczne jest dla nich dostępne.

Ciężko jest przekonać rodzinę aby pozwoliła na operację, mają przeświadczenie, że gdy człowiek znajdzie się już na sali operacyjnej, nie wyjdzie z niej żywy. Generalnie wiele ludzi preferuje leczyć się poza granicami naszego kraju, lecz ja mam zaufanie do lekarzy i szpitali, i wierzę, że lekarze mają odpowiednie kwalifikacje.

Urzędnicy martwią się, że coraz młodsze kobiety chorują na raka piersi. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), połowa kobiet diagnozowana z rakiem piersi w krajach arabskich nie osiągnęła jeszcze pięćdziesiątego roku życia. Dlatego reklamy uświadamiające problem zaczęły pojawiać się w całych Zjednoczony Emiratach Arabskich, skierowane są do wszystkich grup wiekowych, obalają nieprawdziwe wyobrażenia na temat choroby.

Istnieje nadzieja, że dzięki młodym i wykształconym ludziom oraz integracji z zachodnim stylem bycia, uda się obalić stare przyzwyczajenia i bariery oraz uda się uratować wiele istnień w przyszłych pokoleniach.

Tłumaczenie: Marcelina

Mariana Katzarowa (założycielka Reach All Women in WAR, nagrody im. Anny Politkowskiej)

Nieważne jak wiele kobiet podobnych do Anny i Natalii zostanie zabitych, na świecie wciąż będzie tysiące kobiet, które będą walczyły o przestrzeganie praw człowieka, o prawdę, abyśmy mogły wspólnie przeciwstawić się, wspólnie powstać.

Azar Nafisi (Autorka książki: „Czytanie Lolity w Teheranie”)

Irackie kobiety są tak widoczne i tak aktywne, że rząd nie może po prostu odesłać ich do domu, mimo iż stara się najbardziej jak może aby eliminować ich obecność w życiu politycznym.

Leila Alikarami (prawniczka specjalizująca się w prawach człowieka działająca przy akcji Jednego Miliona Podpisów)

My, Irackie kobiety chcemy podstawowych praw: chcemy być równe mężczyznom, chcemy aby Iran ratyfikował sido(?), abyśmy miały prawne podstawy do walki z aspołecznym prawem (discommunity law). Bardzo ważne jest aby ludzie wiedzieli, że naszym celem nie jest tylko zbieranie podpisów, chcemy podnieść świadomość; w naszych szeregach działają członkinie, które tłumaczą kobietom w ich domach oraz na ulicach to aspołeczne prawo, a dopiero później proszą je o podpisanie

Mariana Katzarowa (założycielka Reach All Women in WAR, nagrody im. Anny Politkowskiej)

Jeden Milion Podpisów skupia wokół siebie bardzo niezwykłą grupę kobiet, które stojąc na ulicach Iranu i zbierając podpisy pod petycją o równość pomiędzy mężczyzną i kobietą okazują niezwykłą odwagę. Temat, który z naszego punktu widzenia wydać nam się może banalny, w Iranie nie jest, kobiety nie są tam równe mężczyzną w małżeństwie, nie dziedziczą tak jak oni, nie są traktowane równo podczas rozwodów oraz przy przyznaniu opieki nad dziećmi. Traktowane są jako obywatele drugiej kategorii.

Azar Nafisi (Autorka książki: „Czytanie Lolity w Teheranie”)

To ciekawe, że tym razem nagroda nie została przyznana jednej kobiecie, lecz grupie kobiet, które do tego nie działają w strefie wojny, tak jak laureatki w poprzednich latach. Tolerowanie i sprzeciwianie się ciągłej represji, która towarzyszyła im przez ostatnie 30 lat sprawia, że Irańskie kobiety jak najbardziej kwalifikują się do tej nagrody.

Leila Alikarami (prawniczka specjalizująca się w prawach człowieka działająca przy akcji Jednego Miliona Podpisów)

Generalnie coś zacznie się zmieniać, wierzymy, że ten proces powinien zacząć dziać się w społeczeństwie od dołu. Nie wierzymy, że rząd po prostu da nam prawa ponieważ Ci, którzy sobie praw nie wywalczyli mogą stracić je bardzo szybko

Azar Nafisi (Autorka książki: „Czytanie Lolity w Teheranie”)

Nagroda da tym kobietom międzynarodowe poparcie, ponieważ walka o wolność i prawa kobiet, to nie jest tylko sprawa Zachodu czy Wschodu.

Leila Alikarami (prawniczka specjalizująca się w prawach człowieka działająca przy akcji Jednego Miliona Podpisów)

Wydaje mi się, że zmiany w Iranie zaczną zachodzić, ponieważ ludzie są bardziej wykształceni, żądają swoich praw, podstawowych praw, zaczęli się ich domagać setki lat temu, więc to już najwyższa pora na zmiany.

Mariana Katzarowa (założycielka Reach All Women in WAR, nagrody im. Anny Politkowskiej)

Są skazywane na kary więzienia, grozi się im, są oskarżane o zagrażanie bezpieczeństwu narodowemu i łamanie porządku publicznego – to grupa dzielnych kobiet, które działają w niezwykle niebezpiecznych warunkach stając twarzą w twarz z groźbami i niebezpieczeństwem, zupełnie jak Anna i Natalia. Dlatego myślę, że to zaszczyt, że to właśnie im została przyznana tegoroczna nagroda Anny Politkowskiej.

Raw in WAR

Pozwolę sobie zacytować w całości jeden z komentarzy z portalu TVN24.pl:

O co walczą feministki? O równouprawnienie? O wykreślenie z Kodeksu Pracy wykazu prac, przy których nie wolno zatrudniać kobiet? O zrównanie w tymże Kodeksie normy dopuszczalnego wydatku energetycznego z mężczyznami? O emeryturę w wieku 65 lat? O zagwarantowanie miejsc w parlamencie, niezależnie od woli wyborców? O prawo do zabijania dzieci (to już nie równouprawnienie, bo mężczyźni idą za to do więzienia)? Z czym walczą feministki? Z wizerunkiem kobiety, jako istoty delikatnej, gładkiej, czułej i wrażliwej? Z tym, za co mężczyźni je kochają? Następnym krokiem będzie pewnie obligatoryjne branie za żonę takich pozbawionych kobiecości maszkaronów. A może mężczyźni są im niepotrzebni? Może dlatego tak gorąco popierają homoseksualizm? Kobiety sobie, a faceci niech się zabawiają we własnym gronie. Normalnie takie zachowania są popularne wśród dzieci w wieku do lat pięciu, a może i mniej. Oczywiście są wyjątki. Feministki.

Autor: ~misiek
Źródło: http://www.tvn24.pl/1,251,8,60975458,162557577,7292270,0,forum.html

http://www.socjalistyczna.pl/czas-na-publiczna-dyskusje-o-wynagradzaniu-pracy-domowej-kobiet/

W Polsce jest około 6 milionów kobiet pracujących nieodpłatnie w domu, które określa się jako “niepracujące”. Ta ogromna grupa nie ma zagwarantowanych indywidualnego ubezpieczenia zdrowotnego ani prawa do emerytury. W debacie publicznej są dziś zupełnie niewidoczne, nikt nie upomina się o ich interesy. Ale problem dotyczy nie tylko niezatrudnionych gospodyń domowych, lecz także kobiet, które jednocześnie pracują i prowadzą dom. W myśl utartego w naszym kraju przekonania praca zawodowa nie zwalnia ich od „domowych obowiązków”.

Cena: Wstęp wolny

IV Feministyczny Salon Historyczyny

Opis:

Feministyczny Salon Historyczyny
Spotkanie/Pokaz filmu

IV Feministyczny Salon Historyczny – Budowniczynie Polski Ludowej.

Propaganda komunistyczna utrwaliła obraz traktorzystki lub murarki o silnych dłoniach, która z uśmiechem na twarzy pokonuje fizyczne trudności i buduje świetlaną przyszłość ojczyzny.
Kim były kobiety, które tak żarliwie przystąpiły do materialnej a przede wszystkim ideologicznej budowy Polski Ludowej? W co wierzyły przystępując do kolejnego planu, jakie marzenia wiązały z narzuconym lub z wywalczonym przez nie same ustrojem. Na te pytania porozmawiamy w gronie ekspertów z dziedziny historii i socjologii a także usłyszymy głos autentycznej bohaterki walki z analfabetyzmem.

Przekonanie, że przemoc symboliczną można by przezwyciężyć orężem świadomości, jest złudne, ponieważ warunki jej skuteczności zostały głęboko wpisane w ciało jako trwałe dyspozycje. Ich obecność manifestuje się zwłaszcza w relacjach pokrewieństwa (i w ogóle wszystkich relacjach opartych na tym modelu), kiedy trwałe skłonności zsocjalozowanego ciała wyrażone są zarówno przez uczucia (miłość synowska, braterska) jak i przez powinności wynikające z szacunku i oddania. Owe skłonności mogą utrzymywać się jeszcze długo po zniknięciu społecznych warunków ich powstania. A zatem nawet w sytuacji uchyleni przymusów zewnętrznych właściwej dla wolności formalnej (prawo do edukacji czy dostępu do rynku pracy i sfery polityki) nie przestaje działać mechanizm samowykluczenia(…).

Pierre Bourdieu “Męska dominacja”

Nie mogę się uwolnić od Bourieu, czytam, robię notatki i za nic nie chcę się z nim rozstać. Czeka na mnie “Uwikłani w płeć” Butler, jestem w połowie “Drugiej Płci” Beauvoir, ale nic chwilowo nie zajmuje mnie bardziej niż francuski socjolog stąd też masa cytatów.

Loic Wacquant „Więzienia nędzy” napisał pod koniec lat 90, ale książka od bardzo dawna nie była tak aktualna jak dzisiaj. Wprowadzenie neoliberalizmu, który zaoferował mniej państwa socjalnego w państwie doprowadziło do inkarceracji biedy. Zasada była i jest prosta – odbieramy zasiłki, dodatki i ulgi twierdząc, że robimy to dla dobra społeczeństwa, gdyż społeczeństwo, które te dobra posiada jest leniwe, przemilczamy zyski korporacji, które zaniżają płace, gdyż ludzie nie mają już innej alternatywy – albo praca za grosze albo nic – doprowadzamy ludzi do frustracji, frustracja prowadzi do popełniania przestępstw, życia w skrajnej biedzie lub po prostu zajmowaniem się czymś, czego w normalnych warunkach byśmy nie tknęli (np. żebranie, prostytucja, sprzedaż narkotyków). Ludzie ubodzy, przeważnie imigranci lub osoby innego koloru skóry niż biały zaczęli być nękani przez policję przy poparciu mediów i wysokich rangą polityków. Klasie średniej, która na to wszystko patrzyła przychylnym okiem wmówiono, że robi się to dla ich bezpieczeństwa. Demonizowanie imigrantów, Afroamerykanów i Latynosów przyniosło elicie korzyści – utrzymanie się przy stołkach, bo przecież dzielnie walczą z przestępcami oraz pieniądze wpływające do ich kieszeni poprzez prywatne więzienia.

Po przeczytaniu “Więzień nędzy” uwrażliwiłam się na problemy nielegalnych imigrantów, imigrantów w ogóle oraz na problemy na tle rasowym. Poniżej kilka spostrzeżeń i przemyśleń, które pojawiły się po przeczytaniu książki Wacquanta.

Spirala. Miasto Boga.

Kapitał kulturowy i społeczny dziecka wychowanego w dzielnicy nędzy najprawdopodobniej będzie niewystarczający aby się z tej dzielnicy wyrwać, a bardzo prawdopodobne jest nastanie czegoś co zaobserwować można w wyreżyserowanym przez Fernando Meirellesa, genialnym filmie „Miasto Boga” opowiadającym o małym brazylijskim miasteczku. Gdy Mały Zé morduje ludzi przebywających w motelu wygląda on na szaleńca, jednak wychowany w społeczeństwie, które przymyka oko na drobne przestępstwa, w mieście gdzie wszyscy wiedzą, że uczciwą pracą niewiele się zdziała, gdyż zapłata za nią jest niewielka, a szansa na szybki zysk leży w zasięgu ręki, Ze postąpił podobnie jak jego starsi koledzy, tylko, że jako jedyny złamał zasadę niezabijania. Jednak kiedy następne pokolenie zostaje wychowane podczas trwania wojny narkotykowej, w której oba gangi strzelają do siebie niemalże codziennie, a trup na ulicy to żadna sensacja, gdzie przemoc jest niemalże celebrowana, dzieci podobnych do Małego Ze jest już dużo więcej. Nie daje się im bowiem szansy na wyrwanie się ze spirali nienawiści nie pokazując im alternatywy, socjalizuje się ich do zabijania, a nie do życia w społeczeństwie. Strach pomyśleć jak bardzo radykalni i bezwzględni będą, gdy w niedalekiej przyszłości wywalczą sobie władzę.

Wacquant w wywiadzie z 2006 roku spadek przestępczości w Stanach Zjednoczonych w latach 80. wyjaśnia zmęczeniem ludzi, którzy chcieli przerwać ową samo nakręcającą się spiralę. „W oficjalnym dyskursie przemilcza się wysiłek wspólnot w gettach i biednych dzielnicach. Przemilcza się rolę kampanii społecznych na rzecz tego, by trzymać młodych z dala od wojen gangów narkotykowych. Nastąpiła też zmiana pokoleniowa – młodzi Afroamerykanie i Latynosi widzieli w latach 80. swoich braci i kuzynów ginących w wojnach gangów, więzionych, zabijanych przez policję. Nie chcieli dzielić ich losu.” Uważa on, że niesprawiedliwością jest przypisywanie tego sukcesu polityce „zera tolerancji”, która raczej odbiera mniejszością zamieszkującym Stany Zjednoczone szanse na lepsze jutro.

Armia Zła.

Sylvio Berlusconi, premier Włoch odgrażał się imigrantom jeszcze zanim został premierem. W wywiadzie telewizyjnym nielegalnych imigrantów określił mianem „armii zła”, zapowiedział, że doprowadzi do zbudowania obozów, w których będą umieszczani imigranci bez pracy, którym zdarzyło się popełnić przestępstwo. Zgodnie z polityką „Zero tolerancji”, której skutki Wacquant opisuje na podstawie zdarzeń w USA, Francji i Wielkiej Brytanii, Berlusconi chciał wprowadzać więcej policji na ulicach oraz organizować nagonki na tak zwane dzielnice biedy, w których jest najwięcej przestępstw. I wprowadził.

[Tak na marginesie za największy hicior uważam pomysł aby wojsko broniło kobiet przed gwałtami, które jak dobrze wiemy same nie są w stanie się obronić (gaz pieprzowy, paralizatory, sztuki walki), a fakt, że spory procent sprawców przemocy wobec kobiet stanowią przedstawiciele służb mundurowych (gdzie kobieta ma raczej nikłe pole manewru, bo zadzwonić na policję, gdzie wszyscy męża znają stawia ją w jeszcze cięższej sytuacji), którzy po prostu muszą się jakoś wyżyć, a małżonka przecież jest w zasięgu ręki; można po prostu pominąć.]

Berlusconiemu udało się przeforsować tak zwane „dekrety bezpieczeństwa”, które atakują przede wszystkim nielegalnych imigrantów. Za nielegalną próbę przekroczenia granicy oraz za nielegalny pobyt na terenie Włoch grozi grzywna od 5 do 10 tysięcy euro, tak jakby premier Włoch nie zdawał sobie sprawy, że nielegalny imigrant ucieka ze swojego kraju albo ze względu na swoje przekonania polityczne/religijne w związku z czym nie ma prawdopodobnie czasu albo możliwości sprzedaży posiadanych przez niego wartościowych rzeczy albo też ucieka ze względu na biedę własną i własnej rodziny co bardzo często prowadzi do zapożyczenia się, sprzedania ostatniej krowy/kozy, skazania rodziny na jeszcze większą biedę a także narażenie ich na śmierć podczas podróży. Do takiej sytuacji doszło pod koniec marca tego roku kiedy dwa przemytnicze statki poszły na dno zabierając ze sobą co najmniej 21 osób (wyłowiono 23 ocalałych, pozostałe 574 osoby uważa się za zaginione. Dane z 31 marca 2009). Osoby tak doświadczone przez życie nie będą miały 10 tysięcy euro aby zapłacić za pobyt w Europie, który powinien im się po prostu należeć. Państwa wysokorozwinięte nie powinny  odmawiać ludziom z trzeciego świata prawa do pobytu w kraju, które miało szczęście nie być kolonizowane, eksploatowane, podbijane, w którym wolność osobista człowieka jest zagwarantowana konstytucyjnie. Współczesny neokolonializm doprowadził jedynie do pogłębienia się podziału bogata północ, biedne południe. Zgoda Włoch na zapłacenie Libii 5 mld dolarów jako odszkodowania za kolonializm jest po prostu śmieszna. Jest to próba wymazania historii, przez którą Libijczycy i mieszkańcy Afryki podejmują tak niebezpieczne kroki aby dostać się do Europy. Nie zmienia to sytuacji ludzi, którzy żyją w Afryce teraz daje tylko złudne nadzieje, że w niedalekiej przyszłości może być lepiej. Skazuje się ludzi na skrajną biedę i głód i rozkładając ręce w geście „i co z tego” mówi się, że przecież oni już swoje winy odkupili.

Na szczęście wiele jeszcze bardziej radykalnych pomysłów rządu Berlusconiego po prostu przepadło. Trzy z nich są porażające, zwłaszcza gdy mówimy o Włoszech, które podobno odrobiły lekcję drugiej wojny światowej. Pierwszym z owych pomysłów była kara więzienia od sześciu miesięcy do czterech lat dla imigrantów bez prawa pobytu, drugim, nałożenie na lekarzy i nauczycieli nakazu donoszenia na nielegalnych imigrantów z którymi mają kontakty, trzecim zmuszenie sędziów do ferowania wyroków o jedną trzecią wyższych, gdy przestępstwo popełni imigrant. To trochę tak, jakbyśmy zamienili Żydów na imigrantów.

Toksyczni bliźni. Najlepiej odepchnijmy ich kijami.

Slavoj Zizek podczas wykładu wygłoszonego 12 maja na Uniwersytecie Warszawskim opisał „toksycznych bliźnich”, którzy mogą przybrać postać śmiertelnie chorego imigranta, którego trzeba objąć kwarantanną, terrorysty, którego śmiercionośne plany trzeba pokrzyżować, fundamentalistycznego ideologa, którego trzeba uciszyć, bo sieje nienawiść; rodzica, nauczyciela lub księdza, który molestuje i wykorzystuje dzieci; a idąc jeszcze dalej tym tokiem myślenia nie widzimy już osób nietoksycznych bo mamy wrażenie, że bliźni sam w sobie jest toksyczny. Wobec tego faktu odsuwamy od siebie wszystkich i poddajemy ich kwarantannie lub próbujemy zneutralizować tę toksyczność.

Zizek opisuje dwie sytuacje, kiedy ratowanie życia nielegalnego imigranta skończyło się wyrokiem.

Pierwsza data, którą słoweński socjolog przytacza to 20 września 2007 r. Tego dnia bowiem skazano za „pomoc i współudział w nielegalnej imigracji” na kary od roku do piętnastu lat (!!!) pozbawienia wolności siedmiu tunezyjskich rybaków, którzy uratowali 44 tonących afrykańskich imigrantów.

Druga data to 7 sierpnia 2008. Załoga statku uratowała pasażerów tonącego pontonu (głównie kobiety i dzieci) po czym odholowała ich do brzegu. Cała załoga została aresztowana pod tymi samy zarzutami o „współudziału w nielegalnej imigracji”, który jest absurdalny, jeżeli doda się, że nie podejmuje się żadnych akcji przeciw załogom, które odpychają kijami tonące osoby i pozwalają im tak po prostu umrzeć . Ratowanie życia jest we Włoszech karane więzieniem, pozwalanie ludziom umrzeć jest jak najbardziej na miejscu – bo przecież to nie są europejczycy, a to i fakt, że są biedni i -przeważnie – czarni czyni z nich toksycznych bliźnich, którym nie mamy obowiązku pomóc i przed którymi Europa broni się jak tylko potrafi.

Źródła: Dziennik.pl krytykapolityczna.pl wyborcza.pl rp.pl

Z wywiadu:

Loic Wacquant: Dlaczego młodzi Afroamerykanie idą sprzedawać crack? Bo nie ma dla nich pracy. Albo jest praca ocierająca się o niewolnictwo. Ciężka, za grosze, niestabilna. Nie masz ubezpieczenia zdrowotnego, nie masz praw emerytalnych, zapomnij o wakacjach…

60 proc. czarnych mężczyzn bez szkoły średniej, urodzonych w latach 60., siedziało w więzieniu. W gettach ten odsetek sięga 90, czasem nawet 100 proc. Wychodzą z więzień i są naznaczeni na resztę życia jako skazańcy – np. na rynku pracy.

Artur Domosławski: I znowu wracają do cracku?

- Bardzo często. Znalezienie pracy dilera zajmuje pół godziny. Na miejsce schwytanego pojawia się nowy. Np. chłopak, który za psie pieniądze pracował w barze fast food. Nagle dostaje szansę na dużo lepiej płatną pracę. Co dzieje się dalej? Uwięziony diler miał pozycję w dzielnicy, nie musiał sięgać po przemoc. Ten nowy nie ma doświadczenia ani autorytetu. O jego rejon zaczynają walczyć inni. Musi zwerbować pomocników, żeby się bronić. Tak rodzi się przemoc.

W odpowiedzi na nią pojawia się zjawisko opisywane jako “masowe zamykanie do więzień” (mass incarceration).

- Sam się posługiwałem tym terminem, ale zmieniłem zdanie. Słowo “masowe” sugeruje, że wszyscy łamiący prawo są ścigani i zamykani. Otóż w USA represje karne są de facto ukierunkowane – na biednych i na Afroamerykanów. Dwie trzecie uwięzionych to ludzie wywodzący się z rodzin mających dochody sięgające połowy tego, co uważa się za próg ubóstwa (ok. 15 tys. dol. rocznie na rodzinę). Prawdopodobieństwo uwięzienia Afroamerykanina bez wyższych studiów wzrosło w ostatnich 20 latach pięciokrotnie.

Ilu spośród wszystkich więźniów (2,1 mln) to Afroamerykanie?

- Milion!

Czyli połowa, podczas gdy stanowią oni 12 proc. ludności.

- Robiłem badanie, z którego wynikło, że więcej czarnych mężczyzn z gett Chicago jest za kratami niż na wolności. Ci, którzy wychodzą z więzienia, zgodnie z prawem muszą wrócić do hrabstwa, w którym zostali skazani. Wracają więc do upadłego getta. I tak krążą między więzieniem a gettem. Nie ma instytucji, które pomogłyby im wyrwać się z tego kręgu.

Jak wygląda ten zaklęty krąg, dobrze widać na przykładzie chorych psychicznie. Wśród najbiedniejszych i bezdomnych występuje wysoka zachorowalność na te choroby. Tacy ludzie często są zatrzymywani przez policję. Gdy później szukają pracy, okazuje się, że są notowani w kartotece policyjnej, więc pracy nie dostaną. Albo dostaną kiepską pracę, bez ubezpieczenia zdrowotnego. Paradoksalnie, jedynym miejscem, w którym mogą być leczeni, jest więzienie. Więzienie w USA jest dachem nad głową dla nadwyżki ludności i miejscem dyscyplinowania tej części biedoty, która nie zaakceptowała swojej sytuacji i zeszła na drogę kryminalną.

Tylko biedoty? A gdyby Pana złapano z niewielką ilością narkotyków?

- Tu, w Berkeley, w domach profesorskich narkotyki są wszędzie, to nie tajemnica. Na każdej imprezie ludzie palą marihuanę. Ale policja nigdy się tu nie zjawi. Policja pojedzie do czarnej dzielnicy, do Oakland, East Palo Alto i tam będzie ganiać bezdomnych i włóczęgów. Tak działa prawo w Ameryce.

Gdyby biali byli masowo zamykani do więzień, doszłoby do wstrząsów społecznych. Pytano by, dlaczego za drobne przestępstwa niszczy się młodym ludziom życie, odbiera szanse na pracę? Odsetek czarnych, którzy używają narkotyków, jest taki sam jak całej reszty, ale to oni stanowią jedną trzecią zatrzymanych, połowę skazanych na rozmaite kary i trzy czwarte trafiających do więzienia za narkotyki. To wciąż jest społeczeństwo podzielone rasowo.

Jednak idea karzącego państwa wykroczyła poza granice Ameryki.

- Bo neoliberalna rewolucja trafiła też do Europy. Dotarła nawet do państw postkomunistycznych.

Od 32 sekundy:

„Sworn virgin (zaprzysiężona dziewica, dziewica Kanunu) jest to osoba spotykana przede wszystkim w Albanii, ale także w Bośni i południowej Serbii – jest to kobieta, która obiecała żyć jak mężczyzna. Decyzja jest spowodowana kwestiami czysto socjalnymi – niewystarczająca liczba mężczyzn w rodzinie.

The New York Times - The Sworn Virgins of Albania (Qamile Stema, 88)

Podczas gdy prawa kobiet zakorzeniają się w stolicy, w północnej Albanii tradycja nie zmienia się. Mężczyźni posiadają siłę polityczną i społeczną. Istnieje tylko jeden sposób aby kobieta posiadła te same prawa co mężczyźni – musi wybrać życie w celibacie i pozostać zaprzysiężoną dziewicą.

Antonia poznała Pashkę w 1984. Mimo iż Pashka sama zadecydowała o zostaniu mężczyzną , pomysł narodził się dzięki okrutnej przeszłości.

Mój ojciec zmarł, gdy moja matka była ze mną w ciąży co przysporzyło mi wiele cierpienia w moim dzieciństwie. Kiedy miałam rok moja matka mnie porzuciła, zostałam wychowana przez mojego wuja i matkę mojego ojca.

The New York Times - The Sworn Virgins of Albania

Była jedynym żywicielem rodziny, gdyby wyszła za mąż musiałaby porzucić swojego wuja i babkę i zamieszkać ze swoim mężem. Wtedy jej wuj zachorował i został wysłany do odległego szpitala.

Jako kobieta nie miałam możliwości prowadzenia samochodu, musiałam iść wiele kilometrów, nosić spodnie tak aby nikt nie zauważył, że jestem kobietą.

The New York Times - The Sworn Virgins of Albania

W wieku 35 niezamężna i samotna Pashka miała już dość trudnego życia  kobiety. Postanowiła zostać zaprzysiężoną dziewicą. Dla Pashki był to wybór odmiennej płci kulturowej, nie seksualnej. Lesbijstwo w Albanii jest nieznane, ich kultura rozpoznaje tylko tradycyjne relacje między kobietami i mężczyznami. Pashka twierdzi, że nie żałuje nieposiadania dzieci ani zażyłości/intymności z mężczyznami.

Seks jest tak niewielką częścią życia, że w społeczeństwie, w którym tradycyjne role są tak silnie zakorzenione – nie jest to coś oni sami potrafią sobie wyobrazić.

The New York Times - The Sworn Virgins of Albania (Pashe Keqi, 78)

Pashka uważa, że następne pokolenia nie powinny jej naśladować.

Nie poleciłabym żadnej młodej dziewczynie tego, co ja sama wybrałam. Teraz życie jest dużo łatwiejsze, społeczeństwo jest bardziej ucywilizowane – szkoły, nauczanie wyższe, jest wiele opcji, ale na wypadek gdyby rozmyślały nad podjęciem decyzji, którą ja wybrałam polecałabym aby się po stokroć zastanowiły – ponieważ gdy raz już podejmiesz decyzję musisz się jej trzymać.

Antonia jest przekonana, że w północnej Albanii pozostało tylko około stu zaprzysiężonych dziewic. Wydaje jej się, że gdy postęp dotrze do tego odległego i dzikiego zakątka ziemi praktyka ta nie przetrwa.

(bibula.com)

Kierowni polityczną poprawnością przywódcy Unii Europejskiej wydali absurdalny zakaz stosowania sformułowań “Pan” i “Pani”, ponieważ “są one zbyt seksistowskie” – donosi brytyjski dziennik Daily Mail. Biurokraci unijni, którym nie wystarcza już zajmowanie się wyznaczaniem dopuszczalnej krzywizny ogórka czy banana, zabrali się się za stosowanie rygorów językowych w ramach tworzenia tzw. neutralnie płciowego języka. Wydana broszura ostrzega polityków Unii Europejskiej przed zwracaniem się do kobiet używając tutułów określających stan cywilny. Standardowe formy grzecznościowe, takie jak Madame i Mademoiselle, Frau i Fraulein oraz Senora i Senorita, stają się zakazane i od tej pory do kobiet należy zwracać się po imieniu. Nowe zasady językowe określone dla polityków unijnych, rozciągają się również na wiele zawodów, których nazwy stosowane były z tradycyjnie męskim końcówkami. I tak np. nie wolno używać określenia sportsmen (sportowiec), lecz athletes; air hostesses (jeszcze wcześniej znana jako stewardessa), staje się flight attendant (opiekun lotu); policeman i policewoman, czyli policjant i policjantka, stają się police officer; layman (osoba świecka albo nieprofesjonalista), staje się layperson; headmaster (np. dyrektor szkoły), staje się heads, itd itp. Z niewiadomych przyczyn biurokraci unijni nie zgajszachtowali jeszcze kelnerów i kelnerek, zezwalając dalej na nazywanie ich odpowiednio waiter i waitress. Struan Stevenson, szkocki eurodeputowany określił te unijne wytyczne jako “polityczna poprawność doprowadzona do szaleństwa”. “To jest po prostu śmieszne. Widzieliśmy już w Unii Europejskiej instytucje próbujące zakazać dud [dudy - instrument muzyczny] i dyktować kształt bananów, ale teraz wydają się oni tak zdeterminowani, że usiłują nakazać nam jakie słowa mamy prawo używać w naszym ojczystym języku.” – powiedział poseł Stevenson w wywiadzie dla Daily Mail. Konserwatywny europoseł Philip Bradbourn wezwał Sekretarza Generalnego aby ten ujawnił któż taki autoryzował publikację unijnej broszury. Nazwał on to “wyrzucaniem pieniędzy podatnika” i “erozją języka angielskiego”. “Nie będę brał w tym udziału” – powiedział poseł Bradbourn – “Będę kontynuował używania swojego ojczystego języka i ekspresji językowych, których używałem całe swoje życie i nie zezwolę na instruowanie mnie przez instytucje czy kogokolwiek w tych sprawach.” Bradbourn zapowiedział również, że “spodziewa się od tłumaczy unijnych precyzyjnego tłumaczenia języka, którego używam.” Określił tę publikacje jako “maksymalnie obraźliwą”.

I oto zaczęło się coroczne szaleństwo – Panowie biegają po ulicach z kwiatami,  a Panie rozplywają sięw uśmiechach,  przyjmując życzenia, czekoladki i kwiaty.

Jak co roku z okazji dnia kobiet poruszana jest jednak kwestia kobiecości i pozycji kobiet we współczesnym świecie. Bo co to tak naprawdę znaczy – być kobietą? Czy jest tak, jak przekonują nas media, i bycie kobietą sprowadza się do maratonów po sklepach, ciągłego odchudzania, i matkowania całemu światu? A może współczesna kobieta to niezalezny typ, zapatrzona w siebie singielka, znana nam doskonale z zagranicznych seriali o kobietach sukcesu?

Prawda, jak zawsze, leży po środku. Przy okazji dnia kobiet w Warszawie, jak co roku zorganizowano tradycyjną już Manifę. Działaczki organizacji kobniecych starały się zwrócić uwagę na problemy współczesnych kobiet.  Święto kobiet to bowiem doskonały czas, aby poruszyć tematy, o których na co dzień zapominamy. Jeśli istnieje jeszcze współczesna Matka-Polka, zagrzebana po uszy w praniu,prasowaniu i dzięcięcych ubrankach, to chociaż raz do roku, ktoś powinien przypomnieć o tym rodzimym mediom.

Ale przecież nie tylko tzw. kury domowe mają swoje problemy. Naco dzień z wieloma przeciwnościami losu borykają się tzw. niezależne singielki, które z racji swojej płci npotykają na zjawisko, określane przez socjologów mianem szklanego sufitu.

Dla jednych to wyssane z palca pseudo-tematy, dla innych realne, wymagające rozwikłania problemy. Jak co roku także i tym razem tradycyjne Święto Kobiet stało się pretekstem do rozmów na temat kobiet i kobiecości. Niektóre z nich – tradycyjnie już – wywołały burzę komentarzy…

Stowarzyszenie Aktywne Kobiety Sosnowca oraz Centrum Sztuki Filmowej w Katowicach są tegorocznymi organizatorami trzeciego przeglądu filmów o tematyce kobiecej – FEMINOstrady, który szalenie i gorąco polecam, ponieważ jak na moje kobiece oko i na zbliżający się Dzień Kobiet impreza jest strzałem w dziesiątkę dla Polki XXI wieku.

Z tego co daje nam do zaserwowania FEMINOstrada to przede wszystkim kino niekonwencjonalne dla smakoszek sztuki niezależnej, ale każda z Was powinna znaleźć coś dla siebie zważywszy, że program obejmuje m.in. 33 sceny z życia Szumowskiej, francuski Opowiedz mi o deszczu czy też Kobiety z Meg Ryan. Do tego muszę, koniecznie, dodać, że FEMINOstrada to nie tylko kino, ale także dwie wystawy, szereg warsztatów, spotkań i paneli dyskusyjnych związanych z pozycją kobiety w XXI wieku.

Podpisuję się pod całą FEMINOstradą rękami, nogami i nawet tym czego nie mam, a co miałabym będąc mężczyzną. Dlaczego? Podoba mi się szalenie, że pozycja kobiety w społeczeństwie rośnie. Że kobieta już nie jest tylko matką, nie jest już tylko żoną i nie jest też TYLKO kochanką. Stereotypy w tej kwestii powoli zanikają, chociaż jeszcze można by przytoczyć milion przykładów upodlenia i poniżania kobiety, która niestety nie ma świadomości, że jednak jest warta czegoś więcej niż zabrudzonego tłuszczem rondla. Do tej pory mężczyźni myśląc, że mają coś więcej za rozporkiem mają władzę, o ile to można nazywać władzą, nad Kobietami. Smutna prawda jest taka, że same Kobiety dają sobą w znaczący sposób pomiatać, a później masz te wszystkie kłótnie, rozwody i inne szopki. Dlatego według mnie Kobiety powinny stawać się niezależne, znać swoją wartość i sukcesywnie dążyć do spełnienia się w roli matki, żony i kochanki, ale przede wszystkim, i to jest najważniejsze – w roli Kobiety. Jestem jak najbardziej za tym aby kobiety się rozwijały, aby wzbogacały się o nowe umiejętności, kształtowały swoje ja i potrafiły, a to w dzisiejszym świecie jest, jak dla mnie, bardzo istotne, odwrócić się na pięcie i machnąć na faceta warkoczem, żeby nie myślał sobie, co to bez niego przypadkiem żyć nie można, że kobieta w jakiś sposób zawdzięcza mu dach nad głową i przysłowiową miskę ryżu. Kobieta nie powinna dalej siedzieć w tej obskuranckiej rzeczywistości gospodyni PRLu, gotować konfitury i prasować koszule męża. Rebecca West powiedziała Feministką nazywają mnie, gdy robię coś, co odróżnia mnie od ścierki do podłogi, a ja jestem przekonana, że nadal wielu mężczyzn, ale również i kur domowych tak właśnie postrzega feminizm – bunt stada Baba-Jag bez mioteł i odkurzaczy, a dodatkowo, samo pojęcie feminizmu ma aktualnie wydźwięk pejoratywny. Ale czy feministka nie może mieć męża i gotować mu obiadków, a kobieta pewna siebie tupnąć nogą na pralkę? Nie mówię Nie! Mężczyznom. Mówię im jak najbardziej Tak! Więcej Mężczyzn!, ale mężczyzn zdających sobie sprawę, że relacja z partnerką nie polega tylko na wynoszeniu śmieci i naprawianiu kranu, który z zasady rzadko się psuje. Mówię Tak!!! Mężczyznom, przez duże M., jak i Kobietom przez duże K.

Feminizm – bunt stada Baba-Jag bez mioteł i odkurzaczy

Tutaj nie chodzi o jakieś tam feministyczne hasła równouprawnienia, jak i osam feminizm, który de facto z moimi poglądami nie ma nic wspólnego, bo feministką nie jestem. Chodzi tylko o to, w jaki sposób kobieta jest odbierana we współczesnym świecie. To, że jest równouprawnienie nie zwalnia mężczyzn z przepuszczania ją przez drzwi. Zasady dobrego wychowania dotyczą obu stron – mężczyzna jako dżentelmen powinien przepuścić, a kobieta podziękować. Mówi się, że mężczyzna nie powinien uderzyć kobiety nawet płatkiem kwiatu, mówi się też, że każda dama płaci sama, i naprawdę, moi drodzy Mężczyźni, nikt Wam nie każe płacić za kobietę w kawiarni, to tylko Wasza wola, a nie dżentelmeństwo. Kwestia równouprawnienia, modnego ostatnio słówka, mogłaby pozwolić Wam sądzić, że to jednak Wy w dalszym ciągu stawiacie warunki, a tu jednak rozczarowanie, istnieje jeszcze prawo etyczne, do którego zaliczam właśnie zasady konwenansu towarzyskiego. Oczywiście nie wolno mi generalizować, i znam wielu Panów, którzy z zachowaniem się w stosunku do Kobiety nie mają najmniejszego problemu, ale znam również i takie przypadki, które wołają o pomstę do nieba i kastrację, bo niewskazany i nienaturalny jest związek Kobiety ze zwierzęciem, a z Mężczyzną.

Wracając do Kobiet i tego, że coraz powszechniejsza jest ich siła – przykładów jest bez liku. Można by zacząć od znanych i (nie)lubianych celebrities Zachodu, ale wolę opierać się na płodach polskiej ziemi. Jednym z takich płodów jest płód kontrowersyjny, na językach wielu, aktorka i piosenkarka – panna Peszek. Nasza Maryśka jest wręcz sztandarem niezależności, manifestem swojej kobiecości, swoich walorów, swojego ja-Kobieta i sukcesywnie przedstawia swój punkt widzenia, a nigdzie nie zostało odnotowane, że jest feministką. Kolejna ikona związana z tematem, akurat tutaj bonusem jest feminizm– Kazimiera Szczuka. Powiedziała kiedyś w wywiadzie Katarzyny Bielas: Ja zawsze mówię otwarcie, że jestem feministką, bo wydaje mi się, że to słowo jest unurzane w stereotypach i jakby przeklęte. I myślę, że dobrze jest, żeby różne fajne babki po prostu używały go w sensie afirmatywnym, dla dobra sprawy. Myślę, że w tej kwestii komentarz jest zbędny.

I tak właśnie FEMINOstrada ma za zadanie rozróżnienie bycia feministką, pomiędzy byciem kobietą niezależną, a kurą domową. Naszą ambicją jest, aby FEMINOstrada stała się miejscem, gdzie spotykają się nowe idee, a kobiecość zostaje oddarta ze stereotypów.  Wszystkie stereotypowe skojarzenia, jakie dotychczas mieliśmy słysząc hasło „kobiecy świat”, poddajemy twórczym dekonstrukcjom. – mówią organizatorzy imprezy. Tak więc zapraszam w dalszym ciągu na trzecią już FEMINOstradę i życzę wszystkim Kobietom bardzo dobrego, zdecydowanego i kształcącego Dnia Kobiet, który chociaż swój rodowód polski zaczął w PRLu, w dalszym ciągu jest kultywowany.

Franciszka Tryfil.

We wtorkowym „Dzienniku”, w dodatku „Wall Street Journal” ukazała się rozmowa z Jamesem S. Turleyem, prezesem Erns&Young (*). Przekaz jest taki jak tytuł: Im więcej kobiet menedżerów, tym firma osiąga lepsze wyniki.

- Potrzebujemy ludzi, którzy spojrzą na znane problemy w nowy sposób, którzy wniosą do zespołu kierowniczego różne umiejętności i odrzucą „Myślenie grupowe” – stwierdził James S. Turley.

Prezes Ernst&Young powołując się na raporty grup badawczych udowadnia tezę z tytułu. I tak, ostatni raport Catalyst pokazuje, ze w gronie firm z listy Fortune 500, te, które mają więcej kobiet w radach nadzorczych radzą sobie lepiej pod względem finansów niż zdominowane przez mężczyzn. Raport firmy McKinsey stwierdza, że firmy posiadające trzy lub więcej kobiet na stanowiskach menadżerskich wypadają lepiej pod względem organizacyjnym. Z raportu Conference Board od Canada z 2002 roku wynika, ze rady nadzorcze, w których zasiadają kobiety częściej myślą o ryzyku i dbają, by w firmie nie dochodziło do konfliktów interesów i by kodeks postępowania był przestrzegany.

Nie chodzi o to, że kobiety podejmują lepsze decyzje. Kobiety mają jednak większe wyczucie ryzyka, podejmują decyzje kierując się innymi czynnikami niż mężczyźni i lepiej niż panowie potrafią wytropić oszustwo.

Brak wystarczającej liczby kobiet na stanowiskach decyzyjnych pozbawia firmy – i globalną gospodarkę – zróżnicowania w myśleniu i szukania pozytywnych rozwiązań. (…) Prawdziwy sukces odniesiemy, zdaniem Turleya, kiedy firmy zrozumieją, że najlepsze strategie wykluwają się po wzięciu pod uwagę wielu perspektyw i różnych poglądów – mężczyzn i kobiet, starych i młodych, tych, którzy mają całkowicie różne punkty widzenia, wykształcenie lub mówią różnymi językami.

Turley kończy, że nie jest to proces łatwy i firmy mają bardzo długa drogę do przebycia. Ale celem jest osiągnięcie lepszych rezultatów dla wszystkich.

(*) Z tego, co się orientuję tekst nie ukazał się w wydaniu online.

Rewolucja obyczajowa w brytyjskim wywiadzie. Słynny MI5 chce masowo werbować homoseksualistów. Do niedawna było to surowo zakazane

Ciekawe, co powiedziałby na to Ian Fleming, twórca postaci supermęskiego agenta 007. Nawet wywiad nie może oprzeć się wymogom politycznej poprawności królującej w rządzonej przez lewicę Wielkiej Brytanii.

Jak donosi brytyjska prasa, MI5 został objęty specjalnym programem „Pracodawca przyjazny gejom”. Jego wdrażaniem zajmą się eksperci z homoseksualnej organizacji Stonewall (odpowiednik polskiej Kampanii przeciw Homofobii).

Program będzie polegał na wspieraniu pracujących już w wywiadzie homoseksualistów. Ma między innymi spowodować, by „lepiej czuli się w pracy” i nie wahali się ujawnić swojej orientacji seksualnej przed kolegami.

– To prawda. MI5 będzie wprowadzał w życie nasz program. Pomożemy mu się zmienić – powiedział „Rz” przedstawiciel organizacji.

Przede wszystkim jednak wywiad, zgodnie ze wskazówkami doradców ze Stonewall, zamierza skierować specjalne oferty pracy do homoseksualistów. Dzięki temu – jak podkreślają pomysłodawcy projektu – personel służb specjalnych będzie odzwierciedlał różnorodność dzisiejszego brytyjskiego społeczeństwa (zatrudniani są też muzułmanie i Azjaci).

Jak podkreśla dziennik „Financial Times”, odzwierciedla to wielkie zmiany w mentalności brytyjskiego establishmentu, które dokonały się za czasów rządów lewicy. Homoseksualiści do początku lat 90. – czyli ćwierć wieku po tym, gdy w 1967 roku współżycie seksualne dwóch mężczyzn zostało wykreślone z brytyjskiej listy przestępstw – nie mogli służyć w wywiadzie ani w dyplomacji.

W przypadku dyplomatów, na przykład ambasadorów, obawiano się, że ich homoseksualizm mógłby wywołać konflikty z krajami, w których jest on nadal zakazany. W przypadku agentów wywiadu brano pod uwagę fakt, że homoseksualistów łatwo jest szantażować – co mogłyby wykorzystać obce służby.

Jako przykład podawano słynną sowiecką siatkę szpiegowską Cambridge działającą w brytyjskim wywiadzie w czasie wojny i w latach 50., której dwóch przywódców było homoseksualistami.

Współpraca Stonewall z brytyjskim wywiadem byłaby kiedyś nie do pomyślenia również ze względu na osobę byłej szefowej grupy Anny Manson. Jak pisze „Financial Times”, w latach 70. zasłynęła ona bowiem jako twórczyni planu wysadzenia w powietrze domów ministrów o konserwatywnych poglądach społecznych.

masz pytanie, wyślij e-mail do autora p.zychowicz@rp.pl

Rzeczpospolita: Następcy Bonda mogą już być gejami
Piotr Zychowicz 19-08-2008