I väntan på att Roger kommer dela med sig av sina gastronomiska kunskaper -tro mig, den mannen kan laga mat!- ska vi idag fokusera på något så basalt som det ultimata bakfyllekrubbet… Pizza och english breakfast i all ära, men här har ni ett trick som funkar i alla väder: isterbandsmanövern.

Så här gör man: skala skinnet att ett par präktiga isterband och stek färsen tillsammans med lök, paprika och vad man nu har hemma, samtidigt som du värmer en baguette eller två i ugnen. När baguetterna är klara delar man brödet och gröper ur dem så att mest bara skalet är kvar. Och vad lägger man in i stället? Jo, färsen, såklart! Gärna med lite chili och kanske en skiva mumsig ost – tadaaa!

Sen är den bara att slänga sig i soffan och låta flottet rensa systemet. Helt fantastiskt, I tells ya!

Hälsningar // Mister Ister

Vanaf vandaag ligt het album No Surrender in de (digitale) schappen van de muziekwinkels. Kane is weer volkomen terug bij af. Dat klinkt misschien negatief maar dat is het absoluut niet. Ze zijn gestopt met alle onzin. Geen toeters en bellen meer, maar gewoon lekkere muziek. Bevatte voorganger Everything you want veelal uitgearrangeerde, op beats en samples gestoelde songs, op No Surrender besloot Kane het dit keer kleiner en eenvoudig te houden en de muziek te laten spreken.

De sound van vroeger is terug. En dat is goed nieuws! De commerciële geest is echter gebleven. De plaat is te commercieel neergezet, maar ligt goed in het gehoor. Het mist soms hier en daar wet wat originaliteit. Zo is Love over healing, de titeltrack van de film “Komt een vrouw bij de dokter”, een typisch voorbeeld van soundtrackmuziek, niets speciaals dus.

Maar dit wordt wel weer ruimschoots gecompenseerd met nummers zoals Here comes the end. Het nummer heeft een perfecte dynamiek. Een sterk nummer. Het album sluit af met een herkenbare Kane-song, het ingetogen High places. Al met al een redelijk goede plaat.

Happy Thanksgiving everyone

Today is usually a very busy day but It was actually really relaxing today didn’t do much though.

So after I finished my second post I fell asleep which was around 5 AM by the time I was done, I woke up at 1 today I woke to nothing, well it wasn’t really nothing actually I woke up to about 20 messages saying happy thanksgiving from people but I accidently deleted them, so smart of me, so I sent everyone a Happy Thanksgiving Message to everyone in my contacts. I was hoping for pancakes again this morning, bummer there were none. I woke up just on time to leave with my family to Wal-Mart which actually ended up to be more than just Wal-Mart we want to all these dollar store looking for type so that part of my day wasn’t really interesting was it?

I got to Wal-Mart at around 3 PM yes we were looking around for 2 hours and we didn’t find anything we were looking for, although we did get some pretty decorations for our Christmas tree. I like the colors it’s like gold and brown. I like the colors they remind me of chocolate bars wrapped in gold wrapping, for the people who don’t know me well, I love chocolate. Anyways back to Wal-Mart we were there for about another 2 hours didn’t really leave till 5 PM but it was fun oh and I bought a shirt because I really liked the design and I bought Cheetos. I really didn’t buy much we were mainly just looking around for stuff to go and buy on Black Friday; tomorrow is going to be a very interesting day.

I got home at around 6 PM it was great I took a quick shower before I started making dinner, yes I made dinner I know its suppose to be someone older not me but I found it really fun. I made mashed potatoes and stuffing well I kind of cheated on it though, I used the box with the stuff in it already so it was pretty easy to do, and my mom just warmed up the corn which was the easiest thing ever. We didn’t have the traditional turkey since we are a family of 4 and well I am vegetarian so we had chicken for three and we didn’t even take the time to make it we bought one of those that are already roasted, our Thanksgiving dinner was done in about 20 minutes max and that was only because we had to go buy milk at Wal-Mart again to make the mashed potatoes. So we had dinner at the bar in my house, we didn’t feel like setting up the table, and we all gave thanks for something I gave thanks for another year of life and not falling for the temptation of chicken.

After dinner we all went upstairs to watch a movie in my mom’s room we watched Tinker Bell which is the best movie ever and right afterwards started watching Tinker Bell and the Lost Treasure but that’s when we got the call that one of my aunts was at my other aunt’s we all went but only my brother the one that is just a couple of years younger than me we stayed over and played cards and looked through store catalogs for tomorrow it was really fun. I really like spending time with my Aunts. I left their house at around 11 PM and I still wanted to finish watching Tinker Bell and the Lost Treasure and so I did.

Well after the movie was over I just turned on the laptop and started writing and I been here since that and talking to my friend Ruben from school

Het nieuwe album van John Mayer, Battle Studies, brengt goed en slecht nieuws. Om met het slechte nieuws te beginnen: dit album lijkt kwalitatief gezien erg op de ietwat commerciële eerste twee albums. Tijdens de opnames voor zijn nieuwe album is Mayer vol zelfreflectie:”You can’t make a record as a famous dude. You have to step back and become the artist again.” Die stap terug heeft Mayer gemaakt, letterlijk. Misschien zelfs wel een paar stappen te veel. Het laatste werk van Mayer ligt goed in het gehoor maar de belofte van het vorige album wordt helaas niet helemaal waargemaakt. Nummers zoals Who Says geven dit album een popachtige sound die het grote top 40 publiek vast en zeker weet te bereiken. Het is jammer dat Mayer zich te veel door de commercie laat leiden.

Het goede nieuws is dat dit album toch zeker de moeite waard is om te kopen. Ondanks dat blues en soul invloeden minder duidelijk aanwezig zijn, staan er toch een aantal steengoede, sterke nummers op dit album die zeerzeker een  aanvulling zijn op het repertoire van Mayer. Zo is Assasin absoluut een van de hoogtepunten van dit album. Een heerlijk nummer, met een hele lekkere opbouw naar de climax.

Al met al is Battle Studies niet de groeiplaat waarop werd gehoopt. Wetende dat Mayer veel beter kan is dit zonde. Maar als je los van Mayers eerdere werk luistert is dit album best goed. Een prima sound voor de brakke zondagmiddag zou ik zeggen!

Det är inte varje dag man får se självaste Kejsarpingvinen ställa sig och sjunga coverlåtar men se, det var just vad som hände när The Cure’s mästerliga album Disintegration skulle firas på Kolingsborg!

Fru Stark var på plats, liksom undertecknad och min käre bror. Det var en grym kväll. Luften var tät av nostalgi och (som sig bör) Cure-nörderi. För få band har lyckats samla en så devot fanskara som Robert Smith och hans mannar, den saken är säker! Och frågan är om inte nördpriset kammades hem av just bröderna Engzell… Tanken var att bandet skulle spela Disintegration i sin helhet, först B-sidan och sedan A-sidan. I samma ögonblick som inledningsackordet på första låten slogs an log min bror, som fortfarande minns alla skivor by heart, ett cunning leende och sa: “Ah. Nu har de visst rört ihop det. Det där är ju sjätte låten på CD-skivan, men LP:n har bara 10 låtar. Det där är inte första låten på B-sidan”. Nuff said…

Efter Disintegration blev det extranummer och då var det dags för Herr EP att äntra scenen. Håll till godo:

De aankoop van ons toekomstige nieuwe huisje brengt verbouwingskoorts met zich mee.  Avondlijk ritueel te casa Ruben is tegenwoordig samen de ‘ik ga bouwen’ en ‘beter bouwen en verbouwen’ nog eens doorbladeren op zoek naar tips en weetjes, daarna nog wat discussiëren en dan ineens op de klok kijken… Oei! Al zo laat?! Met de bekende gevolgen ’s ochtends.

En… We zijn nog niet eens echt begonnen! Vorige zondag hadden we een eerste kennismakingsgesprek met de architect, deze week gaan we samen met hem eens ter plaatse kijken. Vanaf midden december mag het verbouwingsvirus dan volledig uitbreken.

Ikväll är det dags att masa sig till Debaser, ty där kommer Grizzly Bear att hålla hov och det, mina vänner, det vill man ju inte missa!

Om ni mot förmodan inte är bekanta med dessa herrar ännu förslår jag att ni tar en flukt på den här underbart skruvade videon – lysande, för tusan, lysande:

Vi ses // R

Hoy, película interesante, “Zombieland”, por Ruben Fleischer (2009).

La vida moderna, esa cosa. Nos impulsa a llevar peinados que no nos gustan, ropas que nos sientan ridículas o absurdos auriculares de hace dos décadas al precio de la década que viene. Pero a mi me encanta, entre otras cosas, porque nos permite disfrutar de películas un mes antes de que se estrenen. Como es el caso.

“Zombieland” es la primera incursión de Ruben Fleischer en el mundo de la dirección para la gran pantalla después de su paso por la escritura y dirección para la pequeña. El género zombie-apocalíptico sufre la enésima revisión desde la más que acertada y apropiada perspectiva cómica, pero en este caso lo hace con acierto. Mira tú por dónde.

Sorprendentemente, gran parte del peso cae sobre el emergente y sociópata Jesse Eisenberg, cuando lo fácil habría sido dejarlo en los hombros de un Woody Harrelson que se siente cada vez más cómodo en papeles cómicos (“Defendor”, “Semi-Profesional”, “Management”, “El Último Show”), a pesar de compatibilizarlos con papeles supuestamente más dramáticos e interesantes.

La voz en off de Columbus nos guía por una nación asolada por el holocausto, donde la supervivencia depende de unas sencillas normas. 33 sencillas normas, para ser más exactos. Una realización briosa y efectiva con constantes guiños al espectador nos cuenta una historia trillada pero entretenida, capaz de mantener el interés a pesar de ciertas dosis de previsibilidad.

Si a la ecuación le sumamos dos personajes femeninos (uno de ellos terriblemente atractivo), la aparición estelar y descacharrante de Bill Murray, sangre a go-go, violencia gratuita y le restamos seriedad y ganas de trascender el resultado es enteramente aprovechable para un domingo tonto por la tarde.

Ah, y quédense ustedes hasta el final de los títulos de crédito.

——————————————————-

En otro orden de cosas, se me ha terminado el gasoil en casa. Y eso supone un problema cuando ducharse con agua caliente y tener calefacción en casa depende enteramente de tener o no tener. A más duras hemos sobrevivido. De momento, hemos suprimido lujos y cosas accesorias como ducharse o quitarse la ropa para dormir.

Número de familiares en el extranjero: 1. Hours away.

Una Foto que me Gusto desde que la Vi de un Exelente fotografo Rubén Pinella

Hoy Buscando un Poco de Fotografias encontre un Blog que desde en Nombre hasta su Contenido me parecieron realmente interesantes y dignos de una Nota, este blog pertenece al Fotografo Rubén Pinella que por lo que e visto es un fotografo Argentino que diariamente va subiendo fotos y tiene fotos realmente Grandiosas…

Su Blog (I):

Su Nuevo Blog (II)

Su Web:

Su Otro Blog:

El Don Fotografico se plazma en cada Foto que esta Persona realiza… Todos los Lunes Subire una Foto de el.

Si lo Quieres serguir en Twitter Ingresa a http://twitter.com/rubenpinella

Persoonlijk heb ik vrij weinig met Within Temptation. Maar toen dit liedje live voorbij kwam op de radio viel mijn mond open van verbazing. Kippenvel!

Within Temptation. Ze zijn een van de grootste exportproducten van Nederland op muzikaal gebied. Meer dan 10 jaar lang is de band te zien geweest in haar legendarische en bombastische live optredens waardoor ze zijn uitgegroeid tot één van de meest populaire bands uit het genre. Grote live shows, festivals, uitverkochte stadions. Het kan voor de – uit de klei opgetrokken –  metal formatie niet groot genoeg. Tot voorkort. Want deze rockers van weleer laten in A Acoustic Night at the Theatre een totaal andere kant van zichzelf zien. Integere mooie liedjes,  in een akoestische setting. Verrassend. Ik kan niet anders zeggen. Alleen de opnamekwaliteit van de live-cd is ronduit slecht. Een gemiste kans. Jammer.

Maar wees niet getreurd, want er is veel meer goede muziek! John Mayer is bijvoorbeeld weer terug! En niet zomaar, maar met een steengoed album. Geïnspireerd door de Californische rock en popinvloeden van de jaren ‘70 en ‘80 is Battle Studies hèt remedie tegen een winterdip… Nog niet overtuigd? Lees volgende week mijn blog over John Mayer!

"Ó SENHOR, quem é como tu entre os deuses?" Ex 15:11

Antigo Testamento

Acabe | Adão | Eva | Caim | Abel | Seth | Enos | Cainan | Jared | Henoch | Metusala | Lamech | Noé | Sem | Cam | Jafeth | Irad | Meujael | Metusael) Gomer | Magog | Madai | Javan | Tubal | Mesech | Asquenaz |Tarsis | Dodanim | Cush | Mizraim | Canaan |Nimrod | Patrusim |Caftorim | Sidon |Eber | Elam | Assur | Arfachad | Lud | Aram | Uz | Peleg |Uzal | Ofir |Nephilim | Baal |Basemate | Maalate |Bila | Elifaz | Reuel |Raquel | Lea | Ruben | Simeão | Levi | Judá | Issacar | Zebulom | José | Benjamim | Dã | Naftali | Gade | Aser | Tema | Amaleque |Zerá | Samá |Jónatas | Davi |

Veja também
Os patriarcas e profetas de Israel, nossos pais na fé

Das Sackgassendorf Rüben bei Leipzig wurde 1955 zugunsten des Braunkohlebergbaus aufgegeben.

(… gerade bei wiki gelesen …)

(… was ist ein SACKGASSENDORF??? …)

De winter kan me gestolen worden. Het regent, het waait en het is koud. Bah! Ik heb er helemaal niks mee. Het enige wat me op de been houdt is muziek. In deze barre wintertijden voelt een goede plaat als een warm deken om je heen. Neem nou Kyteman, de hiphopsensatie van het jaar. Als je  zijn muziek hoort is het alsof je een sterk glas whisky drinkt die je keel smeert: rauw en puur. Heerlijk! Zet daar tegenover Nick en Simon. Dan verkleum ik ter plekke.

Deze tijd van het jaar is mijns inziens bij uitstek het moment muzikale frustraties ongegeneerd te spuien. Heel muziekbeminnend Nederland is er mee bezig: de TOP2000. Of je nu bij koffieautomaten, kopieermachines of bij de sanitaire voorzieningen staat; iedereen heeft een mening over dé beste plaat van 2010. Radio 2 is nu vaste prik voor mij.  Hopen dat die palingsound eindelijk een keer gaat dalen op de lijst der lijsten! Kyteman erin, palingsound eruit. Adieu Jan Smit, auf wiedersehen!

Jawel dames en heren, vandaag is de dag. Mijn weblog wordt eindelijk gelanceerd. Is het niet fantastisch. is het niet geweldig vraagteken. dat moet allemaal nog blijken…..

hoooiiii

30 aristas se han juntado para aposar al Sahara grabando un disco compuesto por unas inusuales versiones que seguro que sorprenderán a más de uno y una. Además del disco hoy unos cuantos afortunados podrán verlo en directo en Madrid. Las canciones han sido elegidas por los propios artistas, y podemos escuchar cosas como Estopa cantando pacto enre caballeros, de Sabina a duo con santi Millán o a Liva de Pereza con Michelle Jener cantando ¿Dónde estás? de Jaime Urrutia, y eso no es todo, aquí os dejo el video de presentación y debajo la lista de temas:

01. Michelle Jener y Leiva (Pereza) – ¿Dónde estás? (Jaime Urrutia)

02. Fede Celada y Rubén (Pereza) – Sweet Black Angel (The Rolling Stones)
03. Jimmy Barnatán y Sidecars – Una noche sin ti (Burning)

04. Silvia Abascal y Pedro Guerra – Lo eres todo (Luz Casal)

05. Asier Etxeandía y Pastora – Sympathy For The Devil (The Rolling Stones)

06. Álex González y El Canto del Loco – Años 80 (Los Piratas)

07. Alberto Amarilla y Bebe – Es muy fácil (Los Mitos)

08. María Castro y David DeMaría – Es por ti (Cómplices)

09. Inma Cuesta y Manuel Carrasco – Contigo (Joaquín Sabina)

10. Sabrina Garciarena y Supersubmarina – ¡Chas! y aparezco a tu lado (Álex y Cristina)

11. Blanca Romero y Maldita Nerea – Dulce condena (Los Rodríguez)

12. Lluvia Rojo y Jaime (Sr. Nadie) – One (U2)

13. Laura Pamplona y Jarabe de Palo – Cadillac solitario (Loquillo y Los Trogloditas)

14. Edu Soto y Conchita – Como yo te amo (Rocío Jurado/Raphael)

15. Juanjo Ballesta (a la guitarra) y Poncho-k – La leyenda del tiempo (Camarón)

16. Santi Millán y Estopa – Pacto entre caballeros (Joaquín Sabina)

Stoppa pressarna – fantastiska, underbara nyheter har nått våra öron!

Det ryktas nämligen att de gamla hjältarna i Tindersticks har spelat in ett nytt album som kommer nå skivbutikerna den 25e januari. Att döma att den mp3 som finns för streaming på Pitchfork låter det inte helt olikt deras förra album, den fullständigt briljanta comebacken The Hungry Saw… Mums, säger vi i EP’s och ställer oss och köar utanför Pet Sounds!

Ohoj!

Dagar som dessa (gråa, fulkalla och allmänt fördjävliga) behövs det glädjeämnen! Av just denna anledning väljer vi att ta tünnelbanan till Landet (nej, i helvete att vi ska ut på det riktiga landet med kossor och regn – ni vet jag menar) för att låta The Bloody Romance skingra höstvintersorgen!

Spana in dem på deras hemsida (som f ö är hilarious) så fattar ni grejen – man blir ju glad och stissig och fullifan omvartannat! Perfekt!

Kärlek, alltså… Det är ju rätt komplicerade grejer.

Det säger ju sig självt, egentligen; om nu varenda kotte är unik blir det ju unikt i kvadrat när två personer ska försöka sig på att umgås. Inte för att det nu måste sluta i hjärtekross och misär – men nåt knas blir det, det går liksom inte att komma ifrån. Och det är väl det som är grejen, eller? Allt knas är ju, trots allt, inte av ondo.

Nåväl – här kommer en spotifylista fylld av avig, bitterljuv kärlek, hög och låg, smutsig och ren… Varsågoa: El Rubos Snyftare!

Interpol. Jag var inte sen att döma ut dem som ett plastigt Joy Division-surrogat. Men se, den poletten föll ner i sinom tid, gradvis…

Det började med den andra skivan, Antics. När basgången på Evil drog igång var det kört. Jag kan fortfarande köra den på repeat i gott och väl en timme utan större problem.

Men den verkliga grejen är ju sången. Det förhåller sig nämligen så, att sångaren Paul Banks kan den ädla konsten att fylla den mest banala fras med precis vad fan som helst. En rad som “How are things on the West Coast” förvandlas från en platt fråga till en öppen dörr till värld fylld av ilska, svek, paranoia, saknad, djävulen och hans adopterade moster. När sedan han sedan slänger ur sig ett “Yeah, but you’re an actress and I don’t identify” är det en nonchalant diss värre en en loska i fejjan. Eller är det jag som bara läser in lite väl mycket i det här?

Döm sjäva, boys & girls:

Överkurs: Paul Banks soloprojekt Julian Plenti…

mi/am zis să îmi “sărbătoresc” şi a 2-a zi de “naştere” şi să nu o las să treacă pe lângă, deşi deja au trecut 2 zile…nu mai e 9 noiembrie…

unii scriu ce au învăţat în primu’ an de blogging, alţii ce n-au învăţat în al 2 -lea, eu pot sa zic că în primul an eram mai precocupat, mai activ parca, mai interesat. comentam mai mult pe alte bloguri, ştiind că în felul ăsta oamenii devin curioşi să vadă cine le-a comentat, să arunce şi pe pagina mea o privire.

jaba constat cît de repede trece timpul, cat de uşor lăsăm un an în urmă…

eu nu scriu despre subiecte fierbinţi, deci nu stârnesc interesul sau curiozitatea decât unei categorii de oameni, cei interesaţi de variantele poetice ale impresiilor, ale sufletului, ale vieţii

ceea ce-mi place aici pe blog, e selecţia pe care o face vizitatorul atunci cînd citeşte ce am scris, şi micile reacţii, mai ales la textele la care mă aştept mai puţin – scrieri fugare, neplanificate, nelucrate, ca să le zic aşa, ci scrise spontan, aşa cum îmi trec prin minte, într-un moment al zilei sau al nopţii

ştiu sigur că daca nu pun pe foaie ceea ce îmi trece prin gând la un moment dat (mai ales dacă-mi place) – pierd, se duce şi până când îmi fac timp să scriu, uit. aşa că indiferent ce moment al zilei sau al nopţii e, când suprind vre-o combinaţie faină de cuvinte, sau reuşesc să îmi descriu o trăire, o amintire, o pun pe foaie…

surprins am fost să constat că la unele scrieri mici, care mi-au plăcut mie, dintre cei 50-70 de vizitatori pe care-i am zilnic (uneori mai puţini ) nimeni nu a reacţionat, nimănui nu  i-a atras privirea, interesul… ca apoi după mai mult timp să existe o reacţie întârziată, cu aceeaşi mirare în comnetariu, cum de nimeni nimic?   – uite aici un exemplu  >>click!!

îmi plac scrierile mici şi dense. le citeşti dintr-o privire, da daca vrei le poţi “săpa” o întreagă după amiaza – … ce vise

vă mulţumesc tuturor pentru vizitele  şi comentariile voastre!

Se på fan!

Det verkar som ett av mina älsklingsband från de brittiska öarna, Rachel Unthank and the Winterset, har genomgått ett par förändringar – kort och gott har the Winterset (den del av bandet som inte består av systrarna Unthank) sparkats ut och kvar blir alltså The Unthanks!

Tyvärr verkar de inte finnas på Spotify ännu, men ni kan ju alltid spana in deras nya alster på myspace!

Vad gäller bandet i dess gamla sättning vill jag gärna slå ett slag för 2007 års ‘The Bairns‘ – även om de kan slå över gränsen till det lillgamla och duktiga ibland finns där höjdpunkter av guds nåde. Inte minst Robert Wyatt-covern ‘Sea song‘. Den kommer för alltid ha en plats i mitt hjärta.