Murat Yassa; İstanbul Üniversitesi, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi, Türkçe Tıp Bölümü 5. Sınıf

               Ardından…           

   Kulağımda rüzgârın uğultusu

Ve içimde bilinmezin korkusu..

Yine başka bir limana sürükleniyorum;

Tüm sevdiklerim geride…

Boynum tutulmuş bakamıyorum;

Birileri üfürüyor yelkenime.

Ama Gemide değil, elden düşme bir saldayım.

Büyüyor içimdeki özlem senle.

Ama gemici değilim ki

Her limanda bir sevgilim olsun…

Rüzgar esiyor…saçlarım en son gittiğin yöne doğru çaresizce dalgalanıyor.Uzakta;çok uzakta,belki sen beni görüyorsundur diye kıpırdamıyorum yerimden.Ama…Hayat,bırak görüntünü;sesini,kokunu bile çok görüyor bana!bense bu acımasızlığa karşı yetinmeyi öğrendim.dalga köpüklerini koklayarak,sen hayallerinin en güzelini kurmayı,sana dokunmayı,martıların çığlıkları eşliğinde uzaklaşan son yüzünü görmeyi ve “Elveda!” diye haykırışını duymayı öğrendim.

Ama sensizlik bu! Ne öğrensem,ne söylesem sensizliğe,seni öğretemiyorum.Yakamı bırakmıyor…Her yanım,uzun zamandır sana “Gel artık!”diye seslenmekten amansızca ağrıyor.Ve deniz…Sensizliğin,bu ıssız adada defalarca dalgalanışının şerefine,dalgalarını bacaklarıma daha hızlı çarpıyor…

Ben… Bekliyorum!

Ba’De’Ba / 18.Nisan.99 ( 16.00) / KuŞaDaSı

Sokak Lambası

Dün gece bir kadın geçti mi bu sokaktan?

Elinde bavul, gönlüde yalanı.

Bu ışıklar mıydı önünü aydınlatan?

Kırayım mı şimdi bu  lambaları?

Affederim sizleri, yalnız bir şartla!

Hangi tarafa gitti, hangi sokağa saptı?

Beni koyup gittiği bu yarayla…

Nerde bana söyleyin sokak lambaları.

Demek üzgündü ve çaresiz,

Seviyorum her şeye rağmen yalanlarını,

Dönerdi sanki, niye sönmediniz?

Nerde bana söyleyin sokak lambaları.

Bırak rüzgârın uğultusu söylesin seni,

Yağmurun kokusu sinsin saçlarına,

Seni benden ileri götüren ne ki,

Nerde bana söyleyin sokak lambaları.

Hüsranın yanında dursun, hep ağlayasın.

Bilmiyorum bu gerçek mi, rüya mı?

Hep bekleyip bir ağaca bez bağlayasın,

Nerde bana söyleyin sokak lambaları.

Sevmek mi? Yok bu bir ateş…

Her şeyin ötesinde sevmek bağnazlığı,

Bulamadım senin gibi gönlüme bir eş,

Nerde bana söyleyin sokak lambaları. 

                                         Hasan KARAKAYA

Ntv’de yayınlanan bu belgesel bencede izlemiz gerek bir şey.. eğerki izlediyseniz o cümlede ne kadar haklı olduğumu kendi kendinize söylüyo olursunuz eğer izlemediyseniz acaba nasıl bir şeyki.. diyebirlisiniz… ve yine eğerki ben böyle bir cümle okusam aynende öyle derdim…hiç düşündünüzmü aslında nasılda hergün dünyaya bişi olmuyo nasıda yakınlarınızdaki ağaçlar duruyo ve büyüyo hergün aldığınız hava her zamanki gibi aynen duruyo.. bişi söliyim mi ÇOK YANILIYORSUNUZ…. Dünyaya hergün daha çok zarar veriyoruz.. denge hergün dahada bir tarafa ağır basıyor.. fakat bu iyi olan taraf değil… belki sizin görüdüğünüz ağaçlar değil ama şu an dünyanın farklı  yerlerinde ne kadar çok ağaç kesiliyor.. bil fark edebilsek dikkat edin evinizde ne kadar da ağaç malzeme var vitrinler masalar kapılar v.b. bunlar için hep ağaç kesiliyor… peki dikilmiyormu dikiliyor.. ama ne kadar 100.000 ağaç kesseler 10.000 ağaç dikiyorlar… sonuç hem yağmur azalıyor.. hem havamız kirleniyor.. hemde oksijen azalıyor… sadece ağaçmı kolaymış demeyin.. devamı var… sadece tükenen havamızda değil… son günlerde dahada belli oldu yurdumuz insanına sularımız bitiyor… bitmez demeyin bende öle diyodum ama iş öyle değil bitiyor gereksiz su tüketimleri, olan kaynakları boşa kullanmak  sularımızıda bitiriyor ufak bir örnek vereyim bizim evimizin yakınlarında bir su vardı kendimi bildimbili su hep akıyor durmadan vanası falan yok suya ufak bir depo yapılmış.. orda sürekli boşa doluya akıyor.. su temiz.. içile bilirde ama birisi kap doldurmadığı sürece boşa akıyor bunları böyle harcamamız lazım elbet bir gün bitecek bunları depolamalıyız… ve gene söyliyim sadece biten hava ve sumu hayııırr….hem verimli topraklar azalıyor.. hemde olağan kaynaklarımız tükeniyor… bunlar için ne mi yapılmalı mesela petrol ve doğal gaz  yerine rüzgar enerjisi güneş enerji sistemleri konulmalı… su lar için dah az kullanılmalı ve olan su kaynakları korunmalı… havamız için daha çok ağaç dikilmeli dünyamız ağaçlandırılmalı… kesilen her ağacın yerine 1 tane fazladan dikilmeli…  verimli topraklar için günümüzdeki yeni ve daha verimli sulama sistemleri kurulmalı… bunlar için sizin venim yapapmam yeterli değil bunu dünya ülkeleri ancak ortak bir karala yapmalıdırlar… aksi tatdirde sonumuz çokda uzakda değil ben görebiliyorm….

ve hatırlayayım yuvamıza yani herkesin yuvası olan dünyamıza bizden başka zararı olan canlı yok.. tek zarar veren varlık biziz…!!!!! bunu olabildğince  en aza indirgemeliyiz….

son olarak yazımı okuduysanız yuva belgeselini izleminizi tavsiye ederim.. sizde ordaki  olan güzellikleri görmelisiniz….

Bu şehrin tüm ara sokakları
Caddelere açılır
Kaybolma diye…

Irmaklar zamansız kırıldığında, yataksız kaldı sular.

Zaman/sızım

Gözlerimden vapurlar geçerken
Herbiri çığlık, rotası sürgün bir ada
Aklım en uzak yol.
Rüzgar; sürükleyebilirdi bir anda
Yahut her mavi kapısında erguvanalar açtırırdı
Bir vakitte yenilecektik,
Mümkündü sadece ani oldu.
Kalemler kırıldı, hükümsüz kaldı sorular…

Anı/sızım

Unutarak dinginleşecek
Başka türlü seveceksin
Anısı başka olacak
Bir serçeye g(ön)ül vermiştin hatırla
Ve aşkın mevsimi ekime yakışırdı
Güzler tanıdık, renkler benzer
Dokusu başka olacak.
Devrim aşktı hatırla
Kanatlar kırıldı, g/öksüz kaldı kuşlar…

Sabır/sızım

Sular çürüyor bentlerin durgunluğunda
Ve içimizde taş taş üstünde değilken
Dağılmışken yani öylesine biçimsiz, beklerken
Ezber kendiliğinden bozulacak
Dengenin böyle sağlanmacağı gibi
Anlamak ta başka olacak.
Sabır denendiği an kaybedilendir.
Dallar kırıldı, köksüz “leşti” gövdeler …

Aşksızım

Ve şimdi ne vakit kelimeler oynaşsa
Ezberlemişler aşk sanıyor
Oysa işgalleri sevmedim ve
Kimseyi öldürmedim
Aşk dikey bir intihar girişimidir
Bildiğim; henüz ölmediğim.

Aynalar kırıldı, sırsızdı suretler…

Rüzgârlara hükmeden, karıncanın dilinden anlayan Sultan Süleyman da içti bu dünyada ecel şerbetini.

Her derde deva bulan ama ölüme çare bulamayan Lokman da geçti bu dünyadan.

Ölüleri dirilten İsa için de hazır ecel şerbeti Azrail’in elinde.

Alemlere rahmet, Hazreti Muhammed bile ecel şerbetini içerek yükseldi Rafik-ı a’laya. (Allah’ın salatı ve selamı onların üzerine olsun.)

Ey Allah dostu, sen o kervanın ardında yürürken, düşmanların sana yardım etmek ve dostlarına çabuk kavuşturmak için kurşun yağmurlarına tuttuklarında sen, üstüne şemsiye almamıştın ama kurşunlar korkudan sana dokunamamıştı.

Ecel gelmeyince aşağılık ajanların kurşunlarının da hiçbir işe yaramadığını dünyaya gösterdin.

Ey iman abidesi, kızıl rüzgârlar estiği yıllarda birçoklarının gazel gibi rüzgâra kapılıp savrulduğu günlerde, güz mevsiminde gazel toplayan işçiler gibi kaybolan gazelleri toplayıp güzelleştiriyordun sen.

devamı için—->>>

Ey vefa yumağı, nice ihanet zehirlerini döktüler gönül dünyana da sen, onların zehrini de panzehire çevirdin.

Dinle dopdolu gönlüne kin girecek yer bulamadı. Dostlarını bağrına bastın, düşmanlarının kinini af meltemleriyle temizledin.

Seherde açan güllerin kokusu gibi etrafına hep güven kokusu saldın ve dostlarını gönül bahçenden hiç çıkarmadın.

Yüreğinden kan gittiği günlerde hep gülen yüzlerle baktın da körpecik gönüllere ümitsizliğin girmesini engelledin.

Ey peygamber aşığı, sadakat kozanda geliştirdiğin cesaretle bütün şimşekler üzerine yürüdün.

Gazap yıldırımları, yanardağ lavları gibi üzerine abanırken yalnız iman paratoneriyle onları savdın.

Amerika’nın gönüllü uşakları sana kan kusturdular ama susturamadılar.

Herkes korku duvarlarının üstünü “Tedbir” sıvasıyla kapatırken “Tedbirsiz ölüme doğru gidilir mi?” diye ayıplarlarken sen, ölüm kurşunlarının arasından onlara sadakat ve cesaret rüzgârları estiriyordun.

Azrail’in, kişilerin yaşına, dişine, başına bakmadığını biliyor, eceli gelenleri izbelerde de saraylarda da bulduğuna, dünyanın en kaliteli doktorlarının elinden eceli gelenleri alıp gittiğine inanıyordun.

Onun için ölümden hiç korkmadan kaderini yaratan Rabbine doğru koştun.

Ölmemeye çare olmadığını bildiğinden, ölüm seni Hak yolunda yakalasın diye Hakka hizmetten bir nefes boyu ayrılmadın.

Bu dava uğrunda koşmak yeterli değil, uçmak gerekir inancıyla hareket ettin inşallah cennete uçtun.

Binlerce pusudan kurtuldun, sayısını bilemediğimiz kadar gencimizin imanına atılan tuzakları kırdın ve puslu bir günde bembeyaz karların üstünde aşık olduğun Rabbine kavuştun.

Saltanat koltuğuyla tabutun aynı ağaçtan yapıldığını bildiğinden makama değil Makam-ı Mahmud’a yöneldin.

Servet ve şöhret tuzaklarına iltifat etmeden sen, Hakkın ve halkın rızasına kilitlendin.

Takvim kullanmayan ölüme karşı hep gönlünde takva azığını hazır tuttun.

Hep gülümseyen yüzün, doğrudan ayrılmayan sözün kaldı göz, gönül ve kulaklarımızda.

Ölüm ansızın yakalayıverirse diye midene haram lokma koymamaya dikkat ettin.

Ve sen, “Er kişi niyetine” diyerek namaza duran dostlarını yalan çıkarmadın, her kişilerin arasından sıyrılarak “Er kişi” olarak yaşadın ve İnşaallah şehitler kervanına katıldın.

Allah’tan dileğim, Cennette, “Makam-ı Mahmud” çevresinde, şehitler semtinde, Hazreti Hamza, Hazreti Ömer, Hazreti Osman, Hazreti Ali, Hazreti Hasan, Hazreti Hüseyin’le ve bütün sevdikleriyle karşılıklı sohbetler yapmayı nasip etsin.

Dilimizi ballandıran,

“Kanımız aksa da zafer İslam’ın”

“Ya Allah, Bismillah, Allahü ekber” nidaları yurdumuzda, yuvamızda ve bütün gönüllerde kıyamete kadar yankılansın.

Amin.

Geceler kapkara görünmez oldu
Ben kör geceler dilsiz oldu
Sevdalar koyduk üst üste
Ayrılık bizi buldu
Biraz karanlık
Biraz hüzün
Üstümde hazan
Söyle bize neler oldu
Bu ayrılık, bir de hasret
Bize yazık oldu..

Veysel Karani Tabak

Hadi rüzgâr
Biraz kuvvetli es
Vur bulutları birbirine
Bu karanlık dünyamı
Havai fişekleri gibi
Şimşekleriyle aydınlatsınlar
Ağlasın bulutlar ardından

Benim bütün yazacaklarımı gökyüzü yazdı, deniz yazdı. Bulutların arasında güneş bir ce-ee yaptı. Geri kaçtı. Düşünceler resimler, fotoğraflar ve sıska sokak köpeği. Şarkının biri düştü çimenlerin üzerine. Rüzgar taşıdı öteki şehirden. Tişört beyaz bile olsa, yerler tozlu bile olsa…

so fuckin’ special.

O zamanlar güvercinler konuşmayı bırakmamıştı. Gökyüzü gök mavisiydi henüz. Yeryüzündeki bütün nehirlerde balıklar yaşar, toprak bütün cemreleri memnuniyetle kabul ederdi. O zamanlar güneş bile yakmadan ısıtırdı.

. Yeryüzünden gökyüzüne aşk doldururdu havayı. Aşk dört yöne yayılırdı dört büyük rüzgârla. …ve bekleyen herkese sevgilisinin kokusunu taşırdı rüzgârlar.

Doğunun en doğusunda bir çocuk yaşardı çölün kıyısında. Amrak’tı adı. Aşka âşıktı çocuk. Batı Rüzgârı’na kendisine ne zaman güzel kokular getireceğini sorar dururdu. Ve batının en batısında bir kız yaşardı Gökçe isminde. Dünyanın en güzel kokusunu taşırdı kız ama kimsenin haberi yoktu bundan çünkü yalnız yaşardı bir ormanda ve rüzgâr kimseye onun kokusunu götüremezdi zira onun kokusunu bekleyen kimse yoktu.

Bir gün Batı Rüzgârı’nın muzipliği tuttu. Sırtını dağlara vermiş önündeki çölde kavuşan güneşe bakıp türkü söylüyordu Amrak. Birden hızlandı rüzgâr kumları gökyüzüne savurdu. Daireler, helezonlar çizdi. Birden aklı başından gitti Amrak’ın. Kumların ortasında o zamana kadar hiç görmediği kadar güzel bir kızın yüzünü gördü bir an. Sonra rüzgâr bırakıverdi kumları. İçi boş bir elbise gibi düşüverdi kumlar delikanlının gözlerinin önünde. Bir kere muzipliği tutmuştu Batı Rüzgârı’nın. İki hece fısıldayıverdi delikanlının kulağına: Gökçe.

— Dur dedi delikanlı rüzgâr eteklerini toplayıp gitmeye hazırlanırken, yüreğimi ateşe verip kaçmak için mi geldin bunca yolu?

—    Rüzgâra durmak olmaz, dedi gezginlerin en yorulmazı, durduğum gün öldüğüm gündür.

—    Beni bir anlığına gördüğüm bir yüz ve iki hecelik bir sözle mi bırakacaksın bu ateşin içinde?

—    Âşık olmak için bir yüz ve bir isim yeter. Aşkın kokusunu dumansız taşınır mı sandın sen?

Böyle deyip bıraktı delikanlıyı. Dağların eteğinde.

Aynı anda başka bir yerde bir güvercin kondu Gökçe’in omzuna Batı Rüzgârı’nın sırtından inip. Şaşırdı Gökçe, korkmadı lakin. Kendisinden başka insan tanımadığı için diğer canlılara kardeş gözüyle bakardı hep. Ara sıra beraber koşan bir çift geyik ya da birlikte uçan çifte kumruları görünce hüzünlenirdi biraz. Sadece birazcık hüzünlenirdi.

—    Senin de mi eşin yok, dedi güvercine, sen de mi benim gibi yalnızsın? Ayın doğuşunu ve güneşin batışını paylaşacağın kimse yok mu senin de? Beraber şarkı söyleyeceğin kimse yok mu?

Güvercin havalandı birden, ormanı çevreleyen dağların arkasına doğru uçtu gitti rüzgârın sırtına binerek.

—    Yok, dedi delikanlı güvercine; kokusunu beklediğim biri var ama bırakmıyor duyayım. Adımın Amrak olduğunu bile bilmiyor belki. Bilmiyor rengini bilemediğim gözlerine tutulduğumu ilk bakışta.

Delikanlıyı rüzgâr gibi düşünceler içinde bırakıp gitti güvercin. Neden konuşmuştu sanki onunla? Neden diğer güvercinler gibi uçup gitmemişti?

Aynı anda başka bir yerde güvercin delikanlının sözlerini aktarırken kıza ikisi birden anladı artık beklemeleri gerekmediğini. Güvercin artık daha sık dokumaya başladı mekiklerini doğu ile batı arasında. Her havalanışında daha fazla tanıyordu Gökçe ile Amrak birbirini. Aralarındaki mesafe daha da kısalıyordu güvercinin her uçuşunda. Her mekik daha fazla yaklaştırıyordu iki yüreği birbirine.

Bir gün –ki Aşk o günü Amrak’ın en mutlu olduğu gün diye düştü tarihe- delikanlı Gökçe’in kokusunu duydu batı rüzgârında. Ciğerlerini sevgilisinin kokusuyla doldurdu tıpkı yüreğini sevgisiyle doldurduğu gibi.

Lakin kötülük her ne kadar çiçek açmadıysa da filizlenmeye başlamıştı o zamanlarda. Cadılar yaşardı dağlarda. Sadece sevgi sözcüklerini taşıyan güvercinlerle beslenen, bekleyenlerin yüreğindeki ümitsizlikle güçlenen cadılar. Kara kulaklı, vaşaklar beslerlerdi mağaralarında. Vaşakların boyunlarına da daracık tasmalar takarlardı ki yakaladıkları güvercinleri yiyemesinler. İşte bir gün bu cadılardan biri uyurken -çok kibirli olduğu için cadı bir aynanın altında uyurdu- karakulaklı vaşağı, bir güvercin yakaladı ve her seferinde olduğu gibi cadıya götürdü. Cadının uyuduğunu görünce de göğsüne bırakıp köşesine çekildi.

Ne olduysa o anda oldu. Cadının sihirli aynası cadının içindeki kötülüğü ve hayatı güvercinin kalbine yansıttı. Uçtu güvercin yakalandığı sırada uçtuğu yöne doğru yöne kalbi kötülüklerle dolu olduğu halde. Omzuna konduğunda kızın, içindeki bütün kötülüğü kelimelerden bir zehir halinde boşalttı Gökçe’nin yüreğine. Delikanlının söylediklerinin tam tersini anlatıyor, kıza sevgisiz günlerin kara haberini veriyordu. Üzüldü kız, birazcık değil çok üzüldü. Bütün üzüntüsünü anlattı güvercine bir dost gibi lakin güvercin, sadece güvercindi. Havalandı kızın söylediklerini aktarmak için Amrak’a ve bir kez daha yakalandı vaşağa zira artık sevginin gücüyle uçmuyordu. Cadı uyanmıştı artık. Vaşağın ağzındaki güvercini görür görmez yemek istedi lakin güvercin artık mutluluk değil üzüntü taşıyordu doğu ile batı arasında. İlk ısırıkta öldü cadı.

Batı Rüzgâr’ı dünyanın çevresinde dönerken sevgisiz kalmış güzel bir kız, ölü bir cadı ve sevgilisinden haber alamadığı için delirmek üzere olan bir genç gördü. Bütün güvercinler Gökçe’yi, cadıyı ve Amrak’ı gördü. Amrak Gökçe’den, Gökçe Amrak’tan bir daha asla haber alamadı. Oysa aralarında sadece bir dağ vardı. O günden sonra güvercinler hiç konuşmadı.

En sevdiğim şey rüzgâr, o kadar hissettiriyor ki varlığını, o varken asla yalnız kalmam gibi geliyor. Asla üzülmem, asla düşünmem, asla beni kırmaz o,sadece rahat bir nefes, bana verdiği bütün iyi hisler ve bir nefes…

Buralar geceleri hep rüzgârlı… Bu yüzden geceyi seviyorum. Kendi adım ve soyadımı koyma şansım olsaydı, adımı rüzgâr, soyadımı gece koyardım. Rüzgâr Gece…

Burada geceler o kadar aydınlık ki, her rüzgâr esintisi tenime değdiğinde bir ışıltı saçar, gözlerim kamaşır, elime değip, elimi ışıldatan o rüzgârı içime çekerim derin bir nefes gibi…

Buralar geceleri çok ıssızdır. Bir tek ben olurum rüzgârı düşleyen ve o da sanki bunun farkındaymış gibi sadece bana eser. Ya da ben öyle zannederim. Fark etmez aslında nefes veriyor ya bana, buraların en şanslısı sayarım kendimi. Doya doya çekerim içime, saçlarımı savurmasına izin veririm. Uçuşan saçlarım ara ara dudağıma değer, anlarım ki rüzgâr beni öptü. İlk başlar çekerdim savrulan saçlarımı dudağımdan, şimdilerde hiç dokunmuyorum, esintiyle geliyor dudağıma, dokunuyor, başka bir esintiyle yanağıma, başka bir esintiyle kulağıma sonra yerine gidiyor…

En güzeli de ne, bilir misiniz? Kulağıma tuhaf şeyler fısıldaması. Ay’ın beni izlediğini söyledi geçenlerde, sonra saçlarımı dudağıma savurdu. Anlamadım. Sormadım da, bu ne demek diye.

Çoğunlukla konuşmam onla, yani sesli konuşmam. O benim ne demek istediğimi düşüncelerimden anlar. Cevap verilecek bir şeyse bir şekilde o cevabı bana gösterir. Yok, eğer değilse eser gider, başka bir hayale çeker beni. Kafamı karıştırır, unutturur sorumu…

Buraları bazı geceler çok soğuk olur, rüzgâr üşümüş derim o zaman. Sarılırım kendime, iki kolum belimde. İşte o zaman ısıtırım rüzgârımı…

Bu aralar çok üşüyor rüzgâr, hep kendime sarılır haldeyim. Aman üşümesin, o benim tek varlığım. Bana varlığımı hissettiren tek varlık…

Gizem Akın

Güneşin yakıcı sıcaklığı, kendini hüzünlü bir rüzgara bırakmış. Akşam vakti ürperten ve perdeler balon gibi büyüten bir rüzgar… Tüm kış hayallerini kurduğumuz tatili, yaşamış veya yaşamamış, dönüş yolundayız. Memlekek veya yazlık değil ardımızda bıraktığımız, bir parçamız kalmış, uyuduğumuz otel odasında. Çıkarken kaç kez bakmışız halbuki. Bir parçamızı o diyarlarda bırakmış, şimid gri yollarda ve yüksek binalardayız. Bencillikten mi bilinmez, aklımızın köşesinden geçmemiş eksildiğimiz, doğallığımızı yitirdiğimiz… Yollar arkadaşımız olmuş ve biz oradan oraya seyyah.
Kazanç peşinde, aşk peşinde, özgürlük peşinde koşarak harcamışız zamanı, otel odalarında kalmışız “biz”, parça parça, savruk savruk. İnsan önce kendisinin peşinden koşmalı etkilenmeden. Varlığı ve deneyimi kadar anlatmalı kendine kendini. Kendimizi dinlemeyeli ne uzun zaman olmuş.Peşinden koştuklarınız değil de, size doğru koşan kaç kişi var hayatınızda? Koçan kovalanırsa eğer, bu oyuna son vermek kimin elindedir?
Hüzünlü bir rüzgar, herkesi çağırıyor şimdi evine.. Siz farkında olmak istemesenizde, bir parçanız eksik hüzünlü akşamlardasınız..

Evet bu şarkı

sana.

Yavuz.

rgkpodkphxd.