Od czasu narodzin dzieci stałam się bardzo rytmiczna. Małe dzieci są bardzo wrażliwe na określone rytmy. Te przyjemne, to takie jak na przykład równomierne kołysanie. Jeżeli ojciec i matka poświęcają na przewijanie niewiele czasu, jeżeli dziecko jest chwytane gorączkowo, zbyt nerwowo, zbyt gwałtownie, wtedy u niemowlęcia może pojawić się nieprzyjemne wrażenie wynikające z braku poszanowania jego własnego rytmu. Jeśli takie działanie się powtarza, dziecko zaczyna reagować negatywnie na osobę, która się nim zajmuje.

Może to pewna przesada, ale to jest jak z jazdą konną. W stępie koń jest idealną kołyską – zarówno dla dużego, jak i małego dziecka.

Wszystkie poniższe fragmenty pochodzą z dzieł zebranych Hazrat Inayata Khana (tom VII, “In an Eastern Rose Garden”) w moim nieporadnym tłumaczeniu dokonanym dla potrzeb edukacyjnych

Hazrat Pir-o-Murshid Inayat Khan był muzykiem i wybitnym mistykiem indyjskim. Do Europy i Stanów Zjednoczonych przyniósł w pierwszej połowie XX wieku przesłanie o jedności wszystkich religii. Pomimo, iż nie praktykował jogi, wiele elementów jego niedogmatycznego nauczania pozwala z innej perspektywy spojrzeć na nauki jogi klasycznej. Taki również jest i ten tekst, który porusza kilka istotnych wątków na temat oddechu.

- – -

“Oddech, będący tajemnicą istnienia, jest najważniejszy ze wszystkich rzeczy. To, jakie mamy ciało, nie ma z tym nic wspólnego. Jeżeli zyskujemy na wadze, uzyskujemy tylko cięższe okrycie; ale to oddech jest esencją naszego istnienia. Gdy oddech opuści ciało, będzie ono bezużyteczne. Stąd cała powaga naszego istnienia leży w oddechu.

(…) Jeżeli Bóg manifestuje się w czymkolwiek, to właśnie w oddechu. Aktywność naszej fizycznej powłoki zależy od naszego oddechu. To on utrzymuje rytm pracy serca i mózgu. Centra energetyczne są utrzymywane dzięki istnieniu rytmu. Jeżeli rytm zatrzymuje się, przestają funkcjonować (…). Jaki jest rytm, taka jest kondycja ciała. Zaburzenie oddechu oznacza chorobę.

W gniewie, rytm oddychania jest znacznie szybszy, czasem tak bardzo, że trudno wykrztusić choć jedno słowo (…). Widzimy zatem, że oddech jest powiązany ze stanem umysłu. Lew, leopard i inne gniewne stworzenia mają bardzo nieregularny oddech, nie ma rytmu – żyją więc krótko. Kobra za to nigdy nie poddaje się ekscytacji, oddycha powoli i przyciąga swoje ofiary z olbrzymich dystansów samą koncentracją woli. Żyje bardzo długo. [...]

Ludzie, którzy żyją ukierunkowani materialnie, zdradzają się z tym, ponieważ oddech staje się materialny i jest głośny. Staje się tak gęsty, że jest “hałaśliwy”. U subtelnych osób, oddech również jest subtelny. [...]

Nauka o oddechu jest przekazywana jedynie przez słowo nauczyciela, który widzi, że ktoś jest godny tej wiedzy. Są 2 stadia: siła oddechu, łagodność oddechu i doskonałość – zrównoważenie oddechu. Ostatnia faza owocuje w specjalnych umiejętnościach.

Książka jest martwym nauczycielem (…). Jest sprawą zasadniczą, by mieć żyjącego nauczyciela, a nie studiować [naukę o oddechu] z książek. Czyste i dobre życie będzie dużo korzystniejsze dla oddychania [niż wiedza wyłącznie książkowa]. Nie pozwól, by spokój został zakłócony, a rytm oddechu będzie regularny, umysł będzie w dobrym stanie, a ciało zdrowe.

Nie bądź zbyt przywiązany do niczego w tym świecie, nie bądź niczyim niewolnikiem. Bądź ponad swoimi żądzami. Przestrzegaj prawa czystości, prawa równowagi, czyń innym to, co dobre, miej dobre myśli, utrzymuj wysoki ideał i zawsze chciej go osiągnąć. Poprzez wszystkie te działania, oddech zostanie niejako “odlany w odpowiedniej formie”.”

Tisdag 11 augusti – fredag 14 augusti kl. 12.00-17.00
Trädgårdsföreningen

Bokbussen rullar in på Barnkalaset i Trädgårdsföreningen! Kom till bokbussen och delta i sagor och musik från hela världen, för stora och små. Kom och titta och låna gärna med dig hem.

Berättare Kiriaki Christoforidis och musiker Anna Heikkinen låter barnen välja saker ur sagoväskan till en saga med sång, musik och rytmer. 11  – 13 augusti kl 13.30, 14.30, 15.30.

Fri entré

Gombrowicz:
Nazajutrz
Cokolwiek robimy, cokolwiek mówimy, czemukolwiek się oddajemy – płyniemy i płyniemy. Podczas, gdy to piszę także płyniemy. Twarze są przerażające, bo uśmiechnięte. Ruchy straszliwe, bo pełne spokoju i doskonałego błogostanu.

Środa
Goya, miasteczko płaskie.
Pies. Sklepikarz na progu sklepu. Samochód ciężarowy, czerwony. Bez komentarza. Nie nadaje się do żadnej glossy. Tu jest tak, jak jest.

Rynek 10.00, słońce, pusta kawiarnia. Siadam. Biała kawa, otwieram książkę. Mijają dwie minuty, czterdziestoparoletni mężczyzna siada kilka stolików dalej. Podsłuchuję – czarna kawa. Podglądam – otwiera książkę Paul de Man Ideologia estetyczna. Ładna okładka. Kolejne dwie minuty – siedemdziesięciolatek, dziarski, szczupły energiczny. Podsłuchuję: biała kawa. Podglądam: Rzeczpospolita.
I tak siedzimy sobie we trzech, w pustej kawiarni. Młody, średni i najstarszy. Trzy kawy, trzy teksty, spoglądamy na siebie. Rytm.
A rano i cała noc arytmiczna.

Do średniego przychodzi kolega. Rytm się burzy. Schodzą się tłumy. Trzeba uciekać.

Gombrowicz:
Nazajutrz
Płyniemy. Płynęliśmy przez cała noc i teraz płyniemy.

Piszę do Ciebie, Najdroższa
na białej kartce dwa słowa.
Ciągle je skreślam, poprawiam,
a w końcu zaczynam od nowa.

Na moim nowym blogu – wiersze i poezja – znajdziesz całość tego wiersza – Kocham Cię.

Zapach Twych piersi
penetruje najgłębsze
i najczulsze miejsca
jakie sobie wyobrażałem.

Resztę wiersza znajdziesz na moim nowym blogu – wiersz Dotyk.

krew płynie, szemrząc cicho
niczym przez jedną tętnicę
wspólnym rytmem biją serca
płosząc srebrną gołębicę

Całość wiersza jest dostępna tutaj – wiersz “Na pewno”.

“Well since I come home, well ny body’s been A mess, and I miss your tender hair, and the way you like to dress.

Oh won’t you come on over, stop making a fool out of me, oh why dont you come on over, Valerie .”

Amy Winehouse – “Valerie”

Ludzie dają sobie za mało czasu żeby chociaż odrobinkę porozkoszować się samym istnieniem. Wniknąć w plastyczność świata, wymieszać się z nią, w słuchać w puls, żyć. Unosić się na fali, poczuć jakby dusza się topiła itp. Z resztą to wszystko frazesy. To trzeba odnaleźć w sobie. Bez tego na zawsze pozostaniemy tylko czytelnikami znajdującymi nasze marzenia tylko i wyłącznie na kartkach coraz cięższych w odbiorze książek. Mnie się to nie uśmiecha.

Odnalezienie jakiegoś rytmu jest ważne. Wszystko co jest prawdziwie żywe, pulsuje, uderza, brzmi, wypełnia się jakąś głębią, melodią. Ludzie nie powinni ignorować muzyki w której ważne są bębny. Nigdy, to ich kiedyś zabije.

Zapomnijcie, nie zacznę słuchać Toola.

Póki co wsiąkam, wtapiam się w życie. Na nowo, w kolejne przedmioty, bezpiecznie, albo na głęboką wodę. Przelotne miłości, małe szaleństwa, miłe, scenki, masa książek i innych używek, bieg krok za krokiem. Indianie miasta, psiakrew.

Tak, chyba wreszcie wypocząłem.

Äntligen fredag och här kommer veckans sista låt som jag har lyssnat väldigt mycket på denna veckan. Det är en riktigt skön downtempo låt som man verkligen vaggar med i rytmen till. Sångerskan har en så otroligt skön soulig stämma. Hon föddes 1956 i Augusta, Georgia och är i grunden en soul/funk sångerska i sitt eget gamla band The Dap-Kings. Mannen som har gjort låten är fransos och härstammar från Paris. Han är vad jag vet rätt stor inom den franska trip hop scenen, men mixar även hip hop, downtempo och trip hop. Men här kommer låten som man bara kan rå älska.

Wax Tailor feat. Sharon Jones
The way we lived
2007

Nästan alla människor är mycket skickliga på att härleda en jämn puls ur en ljudsignal (som det går att härleda en jämn puls ur alltså). Om du lyssnar på det här trumkompet till exempel:

Du kommer snabbt märka att du kan räkna eller stampa med foten (osv) på jämna tidsintervall, ett-två-tre-fyr snarare än ett…….. två-trrrrrrrrrrrrrreeeeeeeeeeeeeeeee-fyr. För de flesta av oss är detta så lätt att det framstår som självklart, men att kunna följa och förutse en rytm på det här viset verkar vara en förmåga som är rätt så unik för människan, inte ens våra närmsta släktingar bland människoaporna klarar av det. Hur det kommer sig att vi har denna förmåga, och i förlägningen förmågan att uppfatta vissa ljud som musik överhuvudtaget, är fortfarande en stor gåta (men se det här inlägget). Man har antagit att vad vi lite löst kan kalla rytmuppfattning utvecklas hos barn i samspel med föräldrar och andra viktiga faktorer i miljön under det första levnadsåret, till exempel genom rytmisk vaggning till sång eller annan musik. Nu har en grupp forskare genomfört en studie vars resultat antyder att den här förmågan är medfödd i högre grad än man tidigare trott, eller att förmågan lärs in redan i moderlivet.

I studien Newborn infants detect the beat in music (av Winkler, Háden, Ladinig, Sziller och Honing) fick fjorton sovande, nyfödda spädbarn lyssna till ett enkelt trumkomp medan deras hjärnaktivitet mättes (du kan lyssna på trumkompet på Honings blogg). Det finurliga i experimentet var att vissa slag i trumkompet var uteslutna, inte varje gång utan bara ibland när barnen hade vant sig vid “originalkompet”. Genom att mäta barnens hjärnaktivitet med skalpelektroder kunde forskarna se att barnens hjärnor reagerade på de uteslutna slagen. Samma sorts reaktioner har uppmätts i andra sammanhang där ett förväntat stimuli uteblir. Det var framför allt när det första (mest betonade, inte nödvändigtvis ljudstarkaste) slaget i en takt uteslöts som barnen reagerade. Detta är intressant för det visar att barnen inte bara kan förutse att slagen ska komma med ett visst mellanrum utan också har en grundläggande känsla för periodicitet, de vet när loopen börjar om. (Jag märker att jag ibland skriver som om barnen vore medvetna om de här sakerna, jag menar förstås att det finns en mekanism någonstans i deras hjärnor som klarar av de här beräkningarna).

Den här studien är ett intressant inlägg i debatten om musikens medföddhet kontra omedföddhet (det gjorde ont att skriva men jag orkade inte tänka ut någonting bättre). Visserligen finns möjligheten att rytmuppfattningen är inlärd kvar, exempelvis genom att fostret hör sin mammas hjärtslag i livmodern. Men detta förklarar inte varför rytmuppfattning verkar vara förbehållet människor, även andra däggdjur har ju förutsättningar att höra mammans hjärtslag under fosterstadiet. En annan spekulation som ofta kommer upp i de här sammanhangen är att detta skulle vara en bieffekt av barnens förmåga att lära sig språk. Språket har ju också en sorts rytm. En invändning mot detta är att även om språket har rytm så har det sällan den sorts periodicitet som barnen visade sig uppfatta i de här experimenten. Mer forskning skulle dock behövas för att helt och hållet visa att detta är en medfödd och mer eller mindre fristående förmåga.

Artikeln finns här (open access): Winkler, Háden, Ladinig, Sziller och Honing (2009). Newborn infants detect the beat in music. Published online before print January 26, 2009, doi: 10.1073/pnas.0809035106.

Mer information här:

Music Matters

Wired

Science News

Beatcrave

Vetenskapsradion

Och slutligen: Kanske den här videon inte är fejkad ändå…

W niektórych dźwiękach tkwi magia i siła. Niektóre rytmy, tony, drżenia powietrza drażnionego falą… Oddziałują. Jak to ująć w słowa? Jestem pod wpływem melodii i rytmów. Nie do końca kontroluję ścieżki, którymi pełzają moje myśli. Nie chcę ich kontrolować. Puszczam wodze, luzuję smycz, centymetr za centymetrem pozwalam wysuwać się łańcuchowi na którym na co dzień trzymam swój umysł. A niech idzie. Niech znów nabierze nowej-starej magii w płuca. Niech wróci do korzeni, do pierwotnych, najgłębiej zakorzenionych pragnień, marzeń i dążeń. Tam jego miejsce. Tam należy.
Prądy energii przenikają moje mięśnie. Zimne ciarki wędrują po skórze jak uparty wzrok straszydła zaglądającego bezczelnie przez okno. Dziwne obrazy, jak klatki niemego filmu, wirują pod czaszką, obrazy, których nie miałam prawa w swoim życiu doświadczyć, a które jednak gdzieś w podświadomości trwają. Urojenia czy mentalna spuścizna po przodkach? Taniec pełen starej energii pobudza stopy do mimowolnych ruchów, z zewnątrz wyglądających pewnie jak podrygi padaczkowca. Kto by się tam przejmował, kiedy wewnątrz takie bogactwo.
Przytrzymuję jeszcze wcześniej zdefiniowaną, “bezpieczną” formę. Ograniczam taniec, nie pozwalam ciału dać się ponieść, tylko myśli wirują.

Ciekawe, co by było, gdybym to wszystko puściła swobodnie.

Natknęłam się na kolejną barierę w nauce bharatanatyam. Jestem przyzwyczajona w tańcu podążać za muzyką. A przy bharatanatyam to zaczyna być problemem. Bardzo często muzyka idzie sobie a tancerka sobie. Ale nie tak zupełnie dowolnie (jakby coś w bharata było dowolne, hłehłe). W odpowiednim momencie tancerka musi się spotkać z muzyką.

Żeby dokonać tych cudów nie ma innego wyjścia tylko trzeba mieć rytm w sobie. Trzeba sobie w głowie powtarzać te wszystkie “ta ki ta ta ka di mi” itp.. A muzyka rozprasza…

Oj, trudne to, ale trza się będzie nauczyć. Na razie próbuję sobie to robić na sucho, bez tańczenia. Nie zgubić rytmu tańca słuchając muzyki. Fajne ćwiczenie, bo przynajmniej sąsiadom nie przeszkadza.

PS. Budzą się demony mojego dzieciństwa. Liczenie przy grze na pianinie. Jak ja tego nie lubiłam… Już tylko metronom był gorszy.

I trudno o polemikę kiedy patrzy się na realizacje  Kelly Hoppen. W tym projekcie świetnie połączyła proste formy z uniwersalną bielą w bazie. Proporcje całości są dobrze wyważone, a dzięki zamontowaniu za mleczną szybą oświetlenia, masywna zabudowa z półek na całą ścianę jest dyskretna i elegancka . Mebel zręcznie łączy rolę ścianki działowej i miejsca na dekorację, bo pełnię urody kolorowego szkła dostrzegamy właśnie dzięki przenikającemu światłu. 
Ostatecznie projektantka wykreowała miejsce przytulne, spokojne ale nie monotonne. Nieliczne akcenty żółcieni, pomarańczu i koralowej czerwieni dodają świeżości i radości oraz nadają przestrzeni rytm i harmonię. Świetny przykład jak uniknąć “szpitalnego” efektu przy zastosowaniu takiej ilości bieli jednocześnie. No i doskonały punkt wyjścia do zmian w przyszłości bez generalnego remontu :-)

A tutaj coś jeszcze w stylu projektantki. Mnie bardzo podoba się czarna lampa na trójnogu.

Kolla Loves klapp instruktion här:

Sommarens ”bredaste” läger, Häst- och kulturlägret är just avslutat. Och det blev en underbar helg med rytm och kommunikation som gemensamma förtecken. För utan dessa blir det ingen dans, ingen ridning, bilder eller musik att tala om. Många goda samtal, mycket skratt, stor koncentration och nyfikenhet att pröva på olika saker. Det blir säkert nya läger nästa år, var den spontana känslan efteråt.

Dans i morgondaggen på gräsmattan

Hopp & lek

Koncentration på bild 

 Emma tar sig an  tölttaktens gåta

 På hästryggen för första gången

Hitta tonen

   Marjolein spelar djembe

Stretching på stallplan

Jeżeli ktoś jeszcze nie miał przyjemności trafić na stronę taat, której zrzut jest poniżej, to polecam jednak zaglądnąć. Dużo pracy autorzy włożyli i ciekawe rzeczy piszą.

A! I niech zwodniczą nie okaże się powłoka prostoty po oczach bijąca, bo pod tym Timesowym nagłówkiem jest wiele prawd typograficznych ukrytych!