Dream by SaDu

2009 (4 tracks, 28:46)

dance/electronica

Budynek Sądu Okręgowego w Krakowie

Some pictures from Varanasi, regarded as holy by Hindus, Buddhists and Jains, and is one of the oldest continually inhabited cities in the world.

Varanasi. India. 2008.12

Morning Puja. Varanasi. India. 2007.10

Sadu baba. Varanasi. India. 2008.12

Holy River Ganga. Varanasi. India. 2007.10

Wedding ceremony on the Ghats. Varanasi. India. 2008.12

Morning time on the river Ganga. Varanasi. 2008.12

On the Ghats. Varanasi. India. 2008.12

Boatman on the river Ganga. Varanasi. India. 2007.10

Varanasi. India. 2007.10

Just a few words to say we’re still fine, having a great time. Leaving Kolkata (Calcutta) early tomorrow for the balmy south, Kerala, where we are leaving the dirty, chaotic and challenging, exciting city behind. I’m haunted by the image of this religious guy who symbolizes a lot about this place—a Sadu, who decided to give up one arm (by holding perpetually in the air and not using—it atrophies and the nails grow horribly long, freezes in place) and worldly matters, begging and praying and meditating. He was on the ferry with us, and then walked by later. A huge city, but small in some ways because you see the same things over and over.

We’re walking the streets, went to the flower and orange market yesterday, then botanical gardens which were empty. No other tourists at all except Indian ones. Did meet one anthropologist at the hotel this morning, otherwise only Japanese, Chinese or Korean foreigners. Incredible place.

We’re borrowing Bob’s expensive Internet connection, so can’t really write something long, but may do later if there’s free Internet somewhere.

The day before we went to Bishnupur in the countryside, a 4-1/2 hour drive there and 7 hours back because we were stuck in a truck-abandonment (four lanes of them) traffic jam. We had to climb the median and drive against traffic in the fog at night to get out of it!!! Pretty scary. But we all survived the adventure, and have hundreds of pix of terra-cotta temples from a defunct religion to show for it…and lot of memories.

Today seeing a Bollywood movie and a bit of shopping and walking around. yesterday botanical gardens pretty empty except for couples courting each other, but wonderful world famous banyan tree, 250 years old. I love to get letters back, but if I don’t answer personally, please understand the time limits of getting on computer here. Feel free to forward.

Must run, love Aleen

Η φάρμα ακυρώθηκε και εμείς αποφασίσαμε να μείνουμε μια-δυο μέρες στην Jaipur. Αλλη μια μεγαλούπολη αν και, ομολογουμένως, ομορφότερη από πολλές άλλες. Μας φιλοξενεί ένας Πακιστανός κοσμηματοπώλης. Εκπλαγήκαμε όταν είδαμε πως δεν ήμασταν οι μοναδικοί καλεσμένοι του – ο Brian, ένας καναδός με μεγάλη πείρα στην Asia ήταν εκεί για να μας μυήσει στον Ινδουισμό.

Το βραδυ, απολαμβάνοντας ρύζι με dal στην ταράτσα του Sanjai, υποσχεθήκαμε να ξυπνήσουμε τα χαράματα και να περπατήσουμε έως τα βουνά που περικυκλώνουν τη πόλη.

Ο Brian έχει βρει ένα ναό προς τιμήν του Hanuman και πρότεινε να επισκεφτούμε τον Baba που ζει εκεί.

…

Ένιωσα ένα χέρι στην πλάτη μου. Γύρισα και είδα τον Brian, μετά το ρολοι μου. Έξω σκοτάδι. Τελικά ήμασταν οι μονοι που βρήκαμε το κουράγιο να σηκωθούμε. Βγήκαμε στο δρόμο και αρχίσαμε τη πεζοπορία.

Φτάσαμε στο βουνό μερικές ώρες αργότερα. Αρχίσαμε να ανεβαίνουμε το μονοπάτι προς το Ναό. Λίγο πριν φτάσουμε συναντήσαμε ένα καλοσυνάτο γεράκο. Αρχίσαμε να συζητάμε για πρακτικές Γιόγκα. Μας πρότεινε να παρεκκλίνουμε από την αρχική μας κατεύθυνση και να τον ακολουθήσουμε βαθύτερα στο βουνό. Δεν το σκεφτήκαμε πολύ.

…

Το σκηνικό ήταν υπέροχο. Μια υπεροχη κοιλάδα απλωνόταν στα πόδια μας, περιτριγυρισμένη από τεράστιους ορεινούς όγκους. Ένας καταρράκτης και τρία σκαλωτά επίπεδα – τεχνίτες λίμνες. Τα υψηλά για τους άνδρες. Στο χαμηλότερο γυμνόστηθες ινδές να πλένονται με τα απόνερα των πάνω επιπεδων. Είπες κάτι για μητριαρχία? Τεράστιες, αρχαίες, σαν παρατημένες, ινδουιστικές προσόψεις καλύπτουν τη δεξιά πλευρά του πολυεπίπεδου ορίζοντα και ο καταρράκτης να διατηρεί το κύκλο της ζωής στη κοιλάδα. Εκατοντάδες μαϊμούδες παντού. Μετά από παρότρυνση του γερου οδηγού μας, έβγαλα τα ρούχα μου και βούτηξα στα παγωμένα νερά. Κάναμε λίγες ασκήσεις Γιόγκα στο νερό και συρθήκαμε στα προσκείμενα γρασίδια για να στεγνώσουμε στον ήλιο.

…

Αποχαιρετηθήκαμε και πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Περάσαμε μέσα από την παλιά πόλη. Σταματήσαμε μπροστά από ένα ναό όπου περίπου είκοσι Baba και Sadu χτυπούσαν εκστασιασμένοι διαφορα κρουστα ψέλνοντας και χορεύοντας ζωηρά – σαν σε solo του Billy Cobham, man.

Ο Brian είπε πως είμαι απελπιστικά τυχερός που πετυχαίνω κάτι τέτοιο μετά από μονο δυόμισι εβδομάδες στην India! Βγάλαμε τα παπούτσια μας στην είσοδο και τους συνοδέψαμε.

…

Μας προσκάλεσαν στο τραπέζι τους. Δεν μπορέσαμε να αρνηθούμε… Όταν τελειωσαν όλοι, σηκωθήκαμε και ο διπλανός μου, ένας από τους υψηλότερους Sadhu στον ναό, μας πρότεινε συζήτηση με καπνό. Έβγαλε λίγο καπνό από τη τσέπη του και άρχισε να τον ανακατεύει με σκόνη από limestone. Μου έδωσε ένα μπαλάκι. Αντιγράφοντας τις κινήσεις του, το έβαλα μεταξύ του κάτω χείλους και των δοντιών μου. Με τα δόντια φιλτράρεις το σάλιο που περνάς από τον καπνό. Δεν καταπίνεις το σάλιο, το φτύνεις κάθε δέκα περίπου λεπτά και αρχίζεις από την αρχή. Η ζάλη ήταν γλυκιά σαν την μαυροδάφνη. ξάπλωσα και “άφησα” τους άλλους να μιλάνε.

…

Γύρισα στο σπίτι πτώμα. 04/04/08, η μέρα που αγάπησα την India.

Later,
E.