Bu yaz tatilimizi eşimle birlikte “Kuzeyin Akdeniz Kenti” diye tabir edilen Sinop’ta geçirmeye karar veriyoruz.18 Temmuz 2009 Cumartesi günü Hacıhamza üzerinden Kargı yoluna, oradan Sinop’un ilçesi Saraydüzü’ne geçiyoruz.
SARAYDÜZÜ
Kargı-Saraydüzü arasında yol çok dar,bozuk,rampalı ve oldukça da virajlı.10 bin civarında nüfusu olan Saraydüzü’nden sonra yol çok iyi geliyor bana.O, dar virajlı yollardan sonra burası otoban gibi geldi doğrusu: ) Saraydüzü’nden sonra Sinop’un Boyabat ilçesine varıyoruz.
BOYABAT
Boyabat 25 bin nüfuslu bir ilçe.İlçede iki sarp kayalıktan birisine kurulmuş olan Boyabat Kalesi’ni geziyoruz.İki sarp kaya arasından Boyabat çayı akıyor.Çayın kenarını piknik alanı, park yapmışlar.İçerisinde iki tane de yüzme havuzu var.Burada bir şeyler atıştırdıktan sonra yolumuza devam ediyoruz.
ERFELEK
Erfelek ilçesine dönüp Erfelek şelalelerine gitmek için rotamızda küçük bir değişiklik yapıyoruz.Erfelek’ten sonra yol yer yer soğuk asfalt ama biz çoğunlukla bozuk bir stablize yoldan gidiyoruz.Giderken Erfelek Barajı’nın yanından geçip Tatlıca takım Şelaleleri’ne ulaşıyoruz.Bu şelaleler 28 taneymiş.Biz ikisini görüyoruz.Çünkü patika bir yoldan yukarılara tırmanmanız gerekiyormuş.Vakit yeterli olmadığından tekrar Sinop yoluna koyuluyoruz.
SİNOP
Sinop, Türkiye’nin kuzey ucunda yarımadaya kurulmuş 35 bin nüfuslu bir ilimiz.Buranın nokul,mantı,etli ekmeği çok meşhur.Çünkü lokantalara baktığınızda bunlar hemen dikkatinizi çekiverir.Biz ilk olarak sahilde “Örnek Mantı-Kahvaltı Salonu”nda kahvaltı yapmak için nokul yiyoruz.Benim çok hoşuma gitti.Üzümlü-cevizli,kıymalı,haşhaşlı peynirli çeşitleri var.Başka bir günde mantı yiyoruz.Sinop mantısı yemek için en meşhur yer, “Teyze’nin Yeri” adında bir lokanta.Çok kalabalık olmasından belli zaten meşhur olduğu.Sinop’a gidip’te gezip görmeden gelmeyeceğiniz yerlerde çok fazla,Sinop Kalesi, Tarihi Sinop Cezaevi,Süleyman Pervane Medresesi,Alaaddin Camii, Seyit Bilal Türbesi,Arkeoloji Müzesi,Etnoğrafya Müzesi,Paşa Tabyaları’ nın yanında Akliman,dünyada sadece Norveç ve Sinop’ta bulunan Hamsilos fiyordu,Sarıkum Gölü ve Sahili’de Sinop’un doğal güzellikleri arasında.Sinop’un en güzel manzarası, halk arasında Ada denilen yerden gözüküyor.Genelde Sinop fotoğrafları buradan çekilmiş.Sinop’tan hediyelik eşya alacaksanız “kotra” denilen küçük minyatür teknelerden alabilirsiniz.Çok küçüklerinin fiyatı1,5 TL’den başlıyor.Çok pahalı ve gösterişli bir kotra almak isterseniz de 200-300 TL vermeniz gerekir.Biz “Akmanoğlu Kotra”dan 10 TL ye vitrinimizi süsleyecek güzel bir kotra alıyoruz.Ayhan Kotra,Ülgen Tekne de diğer hediyelik kotra,tekne satan dükkanlar arasında yer alıyor.
Sinop’ta bunun dışında yapabileceğiniz bir diğer faaliyette tekne turu yapmak.Tekneler kooperatif kurmuşlar.Standart fiyatları var.50 TL ye bir kişide olsa 10 kişi de olsa aynı fiyata biniyorsunuz.Biz bu işte biraz zorlandık.Çünkü kimisi ailece binip 50 TL yi veriyor.Kimisi de fiyatı beğenmeyip yanına arkadaş arıyor.Yani öyle dolmuş usulü binemiyorsunuz bu teknelere.Bize bu teknelere binmek 6 gün sonra nasip oldu.Her geçişimizde bakardık bu teknelere, acaba bizim gibi bekleyen olur mu diye en sonunda balık –ekmek yemek için sahildeki balıkçıya giderken birkaç kişinin beklediğini gördük.5 kişilik bir aile , 3 kişi ayrı bir aile, bir de eşimle 2 kişi de biz binince 10 kişiyi tamamladık.Yani kişi başı 5 TL ye tekne turu yapmış olduk. “Kuzey Yıldızı” ismini taşıyan teknemiz bizi Korucuk Koylarına kadar gezdirip aynı rotadan tekrar geri döndürdü. Tekne sahibi aynı zamanda müşterilerine çayda ikram ediyor.Tekne turu yaklaşık 1 saat kadar sürüyor.Tekne turundan sonra Sinop’ta sahilde mütevazi bir teknenin içinde balık ekmek satan “Yengeç’in Yeri” ne balık- ekmek yemeye gidiyoruz.Bu mevsimde Norveç uskumrusunu kızartıp ekmek arası satıyorlar.Yarım ekmek arası balığın fiyatı 3.5 TL.Karnımızı doyurduktan sonra Sinop’un seyrine doyum olmayan o meşhur manzarasının seyredildiği halk arasında “Ada” diye tabir edilen yerin eteklerine çıkıyoruz.Bu meşhur manzarayı seyretmek için “Seyit Bilal Camii ve Türbesi” ne kadar gelip oradan yukarı rampadan çıkmanız gerekiyor.O yolu takip ettiğinizde sizi oraya ulaştıracaktır.
Sinopluların en uğrak yeri sahilde bulunan “Aşıklar Yolu”diye de tabir edilen “Barış Manço Parkı”.Halk özellikle geceleri burada vakit geçiriyor. “Kervan Dondurma” nın kağıt helva arası dondurmalarından alıp sahil boyu geziyoruz.
Sarıkum
Sinop’tan sonra Amasra’ya kadar olan sahil boyunu gezmek niyetiyle yola koyuluyoruz.Sinop’tan çıktıktan biraz sonra yol ikiye ayrılıyor .Biri Boyabat’ta , diğeri de Ayancık’a ayrılıyor.Sahile gideceğimizden Ayancık yoluna sapıyoruz.Giderken denize çok yakın bir gölün olduğu “Sarıkum”a uğruyoruz.Sahilinin sarı kumlu olmasından ismini alan bu bölge plaj olarak kullanıldığı gibi mesire yeri olarak ta kullanılıyor.Buradan tekrar yola çıkıp Ayancık ilçesine varıyoruz.
AYANCIK
Ayancık ilçesi 11000 nüfuslu bir sahil kenti.Buradan İnatlı Mağarası ve Akgöl ü ziyaret etmek için Ayancık güneyine doğru yola çıkıyoruz.Türkeli yolundan güneye Yenikonak beldesi yolu üzerinden Boyabat yoluna çıkıyoruz.Buradan İnatlı köyü yoluna giriyoruz.Bu yol üzerinde İnatlı Orman Şefliği bulunuyor.Zaten asıl bizi büyüleyen mekanlar buradan sonra başlıyor.Dar, stablize bir orman yolundan ilerliyoruz.Bir tarafımızda insanı ferahlandıran su sesiyle dere,bir yanımız sarp dağlık bir alandakı sık ormanlıklar.Fotoğraf ve video çekerek yolumuza devam ediyoruz.Buralarda kendinizi amazon ormanlarında zannedebilirsiniz.Biraz sonra yukarı doğru tırmanmaya başlıyoruz.Yoldaki küçük levhalar bizi yönlendirmeye yetiyor.Nihayet İnatlı köyüne ulaşıyoruz.Mağaraya gitmek için biraz daha yolumuz var.Köyden mağaranın olduğu kayayı görebiliyoruz.Sarp ve büyük bir kayanın içinde olduğu hemen tahmin edilebiliyor.Kıvrıla kıvrıla yukarıya doğru çıkan yollara tırmanıp nihayet uzaktan görünen sarp ve ihtişamlı kayanın yanına varıyoruz.Park alanına arabamızı park ettikten sonra ormanlık bir merdivenli yoldan biraz daha tırmanıyoruz.Bize burası Trabzon’un Maçka ilçesi’ndeki Sümela Manastırı yolunu hatırlatıyor.Ve nihayet o mağaraya ulaşıyoruz.İnaltı Mağarası Ayancık Belediyesi tarafından işletiliyor.Mağaranın kesin uzunluğu bilinmiyor ama denizden yüksekliği 1070 m. İnatlı mağarasından sonra tekrar aynı yoldan ilerliyoruz.İnaltı köyünde namaz için mola veriyorum.Camisi yeni yapılıyor.Bir evde namaz kılıp kısa bir muhabbet ediyorum.Köyde sadece bir aile kalıyormuş.Onun dışındakilerin hepsi dışarıda,özellikle de İstanbul’da imişler.Yazın gelirlermiş bu köye tatil için.Buradan sonra o harika orman manzarasıyla yaklaşık 7 km ilerdeki Çangal Ormanları içerisinde bulunan Akgöl e varıyoruz.Akgöl, küçük bir göl.Göl çevresi piknik alanı olarak kullanılıyor.Burada da vakit geçirdikten sonra tekrar aynı yoldan inip Türkeli’ne varıyoruz.
TÜRKELİ
Gece 21 gibi Türkeli’ne varıyoruz.Deniz sahiline bakan Öğretmenevi’nde o gece konaklıyoruz.Türkeli’nin nüfusu 5200 ama halkın çoğunluğu yurtdışında ya da İstanbul gibi büyük şehirlerde yaşadığından yaz aylarının burada çok hareketli geçtiğini öğreniyorum.Düğün,sünnet davet işleri herkesin geldiği yaz aylarında yapılırmış.Ertesi sabah havanın fırtınalı ve zaman zaman yağışlı olduğunu gördüğümüzden Türkeli’nde fazla oyalanmadan diğer durağımız Kastamonu’nun 2500 nüfuslu küçük bir sahil ilçesi olan Çatalzeytin’e gidiyoruz.
ÇATALZEYTİN
Çatalzeytin,sahilde kurulmuş küçük bir ilçe.Gür ormanlık alan bir tarafta,deniz diğer tarafta.Gittiğimizde deniz çok dalgalı idi Çatalzeytin’de.Sahile gidip fotoğraf çekiniyoruz.Merkezinde turladıktan sonra Abana’ya doğru yol alıyoruz.Yol boyunca harika manzaralar var.Çatalzeytinden biraz sonra “Gibolu” köyünden geçiyoruz.Bu köyün özelliği sahilde bir kalesinin bulunması.Aynı zamanda plajıda var.Daha ileride “Sarıcılı” köyünün yol kenarında sırayla dizilmiş çeşmeleri var.Burada durup su molası veriyoruz.Harika bir doğası var.Buradan Abana’daki “Hacıveli Kanyonu” nu gezmek için Abana’ya doğru ilerliyoruz.
ABANA
Abana’daki gezilecek yerlerden en önemlisi “Hacıveli Kanyonu”.Abana’nın doğusunda bu kanyonun girişi Abana’ya sadece bir kaç kilometre uzaklıktaki Hacıveli köyünün girişindeki “Hacıveli Konağı” nın yanı.Hacıveli köyünün girişinde sol tarafta “Hacıveli Konağı” levhasını görüyor ve bu yola sapıyoruz.Ormanlık alan içerisine tamamen ahşaptan yapılmış konak şimdilik sadece restoran olarak hizmet veriyor.Seneye konaklama hizmeti de vermeyi düşünüyorlarmış.Bu konağın hemen yanından kanyona inebileceğiniz gibi köyün içerisinden de kanyona giriş yapabilirsiniz.Biz konağın yanından kanyona giriyoruz.Harika görüntüler eşliğinde bir miktar ilerledikten sonra yolların bozuk olmasından dolayı geri dönüyoruz.Tam kanyondan çıkacakken Abana’dan kanyonu gezmeye gelen bir gurupla karşılaşıyoruz.Geçen hafta büyük bir sel geldiğinden yürüyüş parkurlarının zarar gördüğünü ve asıl manzaranın ileride olduğunu söylüyorlar.Bizde onlara takılıyor ve kanyon içerisinde ilerlemeye devam ediyoruz.Gerçekten de ilerledikçe çok güzel manzaralarla karşılaşıyoruz.Kanyon gitgide daralıyor ve öyle yerlere geliyoruz ki kafamızı göğe kaldırdığımızda gökyüzünü göremiyor ve akşam oldu zannediyoruz.Tepemizde yosun tutmuş dev ağaçlar ,sarmaşıklar, kocaman olmuş dev otlar,ağaçlardan damlayan su taneleri içerisinde kendimi balta girmemiş ormanlarda hissediyorum.Yürüyüş parkurunun zorlaşmasından dolayı 1 -1,5 saat kadar ilerledikten sonra geri dönüyoruz.Kanyondan çıkıp hemen az ilerideki Abana’ya varıyoruz.Abana, 2900 nüfuslu geçtiğimiz diğer ilçeler gibi nüfusuna rağmen hareketli bir ilçe.Çünkü burası da yaz aylarında,buralı olup ta dışarıda kalanlar için tatil mekanı olarak seçiliyor.Çatalzeytin’de gördüğümüz ahşap evleri burada daha fazla görüyoruz.Sık ormanlık bir alanla denizin kavuştuğu bir alanda kurulmuş olan Abana’dan çıktıktan hemen sonra İlişli köyünde ikindi namazını eda edip İnebolu’ya doğru ilerliyoruz.Abana- İnebolu arasındaki Gemiciler köyünde sadece kadınlara ait bir plajın olduğu dikkatimizden kaçmıyor.
İNEBOLU
Akşam vakti İnebolu’ya varıyoruz. Arabamıza LPG aldığımız yerde konaklama yerlerini soruyorum. O da bize Turizm Otelcilik Lisesi’nin Uygulama Otelini tavsiye ediyor.İnebolu’ya girmeden şehrin doğusundaki bu otelde o gece konaklıyoruz.Denize nazır temiz odaları olan Uygulama Oteli’nde sabahları açık büfe kahvaltıda veriliyor.Kişi başı 20 TL ödüyorsunuz.Sakin ,sessiz bir yer .Sabah buradan ayrılıp İnebolu’ya varıyoruz.9700 nüfusu İnebolu,İstiklal Harbi’nde silah sevkiyatının yapıldığı bir yer olmasından dolayı da tarihi bir öneme sahip.Türk Ocağı müzesi gezilecek yerler arasında.Bunun dışında İnebolu çarşısında geziyoruz.Salı günü İnebolu’nun pazarı olduğundan şehir oldukça kalabalık.Tarihi İnebolu evleri görülmesi gereken değerler arasında.Bu evleri diğer Karadeniz evlerinden ayıran özelliği çatılarının yassı taşlarla kaplanması.Bu evlerden bulup bol bol fotoğraflıyoruz.”Geriş (Manastır) Tepesi” İnebolu ve çevresini seyredebileceğiniz hakim bir tepe.Buraya çıkıyor o eşsiz Karadeniz manzarasını seyrediyoruz.Aynı zamanda bu tepe bir ören yeri.Eski kalıntılar ve höyükler gözümüze çarpıyor.Benim dikkatimi çeken diğer bir husus çok sayıda kelebek türünü de barındırması.Bu tepeden İnebolu’yu ayaklarınızın altında seyrediyorsunuz.İnebolu’ya inip çarşı,pazar geziyoruz.Bundan sonraki hedefimiz sahilden iç kesimlere sapıp Pınarbaşı’ndaki kanyonları , şelale ve mağarayı gezmek.Bunun için İnebolu’nun içinden Kastamonu yoluna sapıyoruz.
KÜRE
995 rakımlı Çuhadoroğu Geçidi’ni geçtikten sonra Türkiye’nin ve Kastamonu’nun önemli kanyonlarından birisi olan Ersizlerdere Kanyonu’nun yanından ve Ersizlerdere köyünden ve arkasından da Batı Karadeniz Dağları’na ismini veren Küre’nin yanından geçiyoruz.Bu dağlarda aynı zamanda Etibank tarafından işletilen ve teleferikle İnebolu Limanı’na sevkedilen Bakır madeni yataklarını görüyoruz.Küre’de birde Osmanlı döneminden kalma Akşemseddin Camii var.Bu camiyi de uzaktan görüyoruz.
AĞLI
Küre’den sonra Ağlı ilçesi’ne yol ayrılıyor. 2200 nüfuslu düzlük bir alanda kurulmuş olan küçük bir ilçe olan Ağlı’ya giderken ormanların seyreldiğini fark ediyoruz.Bu ilçenin birkaç km. ilerisinde Ağlı Kalesi var.Tabelaları izleyerek bu kaleye çıkıyoruz ama kaleden çok bir höyük tepeye benziyor .Çünkü ne bir sur var ne de bir kalıntı. Ya da o kadar dolaşmamıza rağmen biz bulamıyoruz.Burada bir etkinlik için çadırların kurulduğunu görüyoruz.Etrafın manzarasını aldıktan sonra Azdavay yoluna giriyoruz.Biraz gittikten sonra Bereketli Köyü’nde yol ikiye ayrılıyor.Biri Şenpazar-Cide, diğer yol Azdavay-Pınarbaşı’na gidiyor.Aynı zamanda bizim hedefimizde olan Ilıca Şelalesi, Valla Kanyonu ve İlgarini Mağarası levhalarını görünce daha da heyecanlanıyoruz.Tabi ki bizim hedefimiz Pınarbaşı olduğundan Azdavay yoluna giriyoruz.
AZDAVAY
Kayıkçı köyünden geçtikten sonra 3000 nüfuslu Azdavay’a giriyoruz. Azdavay merkezindeki levhalara takılıp Azdavay Şelalesi’ne gitmeye karar veriyoruz.Aslında programımızda olmayan bu şelaleye gittiğimize de gideceğimize de pişman yiyoruz.
Azdavay Şelalesi Tabela Rezaleti Hayatımda gezi sırasında en sinir olduğum anlardan birisiydi bu zaman.Önce Daday yoluna gidiyoruz.dağların tepesine çıktıktan sonra buralarda şelale olmayacağı hissiyle aynı yoldan geri dönüyoruz.Köylülerin dediği Saray köyüne döneceksiniz sözüyle Saray köyü levhasını görünce bir an için tereddüt ediyorum.Acaba gitsek mi diye.Gelmişken gidelim deyip levha olmamasına rağmen köy yoluna giriyoruz.Emin olmak için insan gördükçe soruyorum.Onlarda ileride olduğunu söylüyorlar.Sorduğumuz köylülerden biri köprünün üzerinden geçeceğimizi söylüyor.Yollar ayrılıyor.Sormasam yanlış yola girerdik herhalde.Neyse burayı kurtarıyoruz ama bir yerlere ayrılan yolların yanından geçerken acaba bu yol mu? demeden geçemiyoruz.İnsan olsa da sorsak diyoruz ama kimsecikleri göremiyoruz.Tabela olmadığına göre düz gidiyoruz herhalde diyoruz.İlerlerken orman işçileriyle karşılaşıyoruz.Bu yolun orman yolu olduğunu, şelale yolunun aşağıda kaldığını söylediler.Küçük köprüyü geçince sağa döneceksiniz diyorlar neyse geri dönüyoruz köprüyü geçip sağdaki yollara bakıyoruz . Bir yol geliyor oraya giriyoruz .İyice ilerledikten sonra yaşlı bir teyzeyi görüp soruyoruz .Yolun yanlış yol olduğunu söyleyince çıldıracak gibi oluyorum.Daha aşağıda sağa dönen bir yol varmış oradan dönecekmişiz.Neyse sabredip o yola da girdik.İlginç ama o yola girdikten sonra aşağı inen yola tabela koymuşlardı.Peki diğer yol ayrımlarına neden konmamışta sadece buraya konmuştu.Görülmeye değer bir şelale mi diye sorarsanız herhalde yaşadığımız olumsuzlukların da etkisi vardır ama pekte görmeye değer bir şelale olmadığını söylemek isterim.Zaten şelalenin manzarasını görebileceğiniz bir konum yok.Çok küçük bir şelale.Suyu çok soğuk Buzdolabı suyu gibi.Tabela rezaleti yüzünden tam üç kere yanlış yola girdim ve bu olaydan dolayı Azdavay bende olumsuz bir intiba bıraktı.Bir yer turizme açılıyorsa en önemli unsurlardan birinin de tabela olduğunu yaşayarak öğrenmiş oluyoruz.Şehir merkezine konan cafcaflı tabelaların arkası gelmeyince Çatak Kanyonu ve Medil Mağarası’nı sormadan direk basıp Pınarbaşı’na gidiyoruz.
PINARBAŞI
Gezimizin en can alıcı yerlerinden birinin Pınarbaşı olacağını tahmin ediyordum. Tahmin ettiğim gibi de oldu. Batı Karadeniz gezisi sırasında beni en çok etkileyen yerler Pınarbaşı ilçe sınırları içerisindeki Horma Kanyonu, Valla Kanyonu ve Ilıca Şelalesi oldu. Akşam üstü Pınarbaşı’na geliyoruz.2100 nüfuslu Pınarbaşı daha önce Azdavay’a bağlı iken sonradan ilçe olmuş. Pınarbaşı’nda ilk başta Abana’daki Hacıveli Konağı gibi tamamen ahşaptan yapılmış benzer bir konak olan Paşa Konağı’nda kalmak niyetinde idik ama sonradan önce öğretmenevine bakalım deyip Pınarbaşı Öğretmenevi’ne gittik ve gece orada konakladık. Sabah kahvaltımızı yapıp hemen kaymakamlığa gittim. Burada gezilecek Horma kanyonu, Ilıca Şelalesi, Valla Kanyonu’nun dışında dünyanın 4. büyük mağarası Ilgarını Mağarası var. Bunlar hakkında az-buçuk bilgi sahibiydim. Her iki kanyonda da yürüyüşün zor ve tehlikeli olduğunu söylemişlerdi. İnternetten de bayağı yazı vardı. Hatta şunu söylemeliyim beni Pınarbaşı’na sevk eden geçen sene bu aylarda (Temmuz) televizyona haber olarak düşen Horma Kanyonu’nda İstanbul’dan 6 işadamının kaybolması haberi idi. O zaman bile araştırmıştım nasıl bir kanyonmuş diye. Neyse Kanyonlarda yürümek için ekipmanlı olmak gerektiğini biliyorum. Onun için niyetimi sadece kanyonların giriş bölümlerinde gezinmek. Mağara içinde aynı şey söz konusu. Rehbersiz ve donanımsız gidilemeyeceği söyleniyordu. Bu bilgileri teyit etmek ve gideceğimiz yerler hakkında bilgi sahibi olmak maksadıyla kaymakamlık yazı işleri müdürlüğünden bir broşür alıyor ve gideceğimiz yerler hakkında malumat alıyorum. Bu bilgiler neticesinde Ilgarını Mağarası’nı istemeyerekte olsa elemek zorunda kalıyoruz. Mağaraya gitmek için sabah erkenden çıkmak gerekiyormuş.1 günün tamamını mağaraya ayırmak gerekiyormuş. Çünkü mağaraya gitmek için 2 saat kadar ormandan yürümek gerekiyor. Dönüşte 2 saat. Yani toplam 4 saat kadar mağaraya geliş- gidiş için ayırmanız gerekiyor. Mağaraya gitmek için kesinlikle bir rehber alınması gerekiyormuş. Mağaranın olduğu köyden de rehberlik için gelen olabilirmiş ama işi garantiye almak için mutlaka kılavuzsuz gidilmemesi gerektiğini söylüyorlar. Çünkü giderken gelirken ormanda ve mağaraya girdikten sonra mağarada kaybolma tehlikesi varmış. Söylene göre rehber ücreti 100 TL. imiş. Mağaranın içinde çok eski dönemlerden kalma iskelet kalıntıları, yerleşim yerleri olduğunu söylediler. Işıklandırma sistemi olmadığı ve diğer mağaralar gibi soğuk olduğu için kafa feneri, el feneri kazak gibi benzer donanımları almak gerekiyormuş. Kısacası burası profesyoneller için bir mağara.
Horma Kanyonu ve Ilıca Şelalesi: Bundan sonra bizim planımız sırasıyla Horma Kanyonu, Ilıca Şelalesi ve Valla Kanyonuna gitmek oluyor. Kaymakamlıktan çıktıktan sonra Ilıca Şelalesi yoluna giriyoruz. Zaten bahsettiğimiz yerler, mağarada dahil olmak üzere aynı yoldan gidiliyor.Biraz gidilince Valla Kanyonu ve Ilgarını Mağarası’na yol ayrılıyor.Bizim ilk durağımız Horma Kanyonu ve Ilıca Şelalesi olduğunda direk devam ediyoruz.Ilıca köyüne gelince şelale tabelaları yönlendiriyor.Köyün girişinde Park Ilıca Turizm tesislerinin bungalov tarzında yapılmış evleri ve restoranı karşılıyor. Park Ilıca’ya geldiğimizde de soruyoruz şelalenin yerini. Burada da konaklama imkânı bulunuyor. Kişi başı 35 TL olduğunu söylediler.
Bu yörenin evleri sahilde gördüklerimiz gibi tamamen ahşap değil. Takoz tuğladan kireçli harçla tutturulmuş, aralarda ahşap kullanılmış. Şelale yoluna geldiğinizde “Şelale Gözleme” adında doğal ortamda çayınızı kahvenizi içebileceğiniz, yörenin ilginç yemeklerini yiyebileceğiniz bir tesis karşılıyor. Tesis sahibi Mustafa Bey bizi çok sıcak karşılıyor. Şelale ve kanyonu soruyoruz. İkisi de aynı yerde üst taraf Horma Kanyonun sonu alt tarafta şelale akıyor diyor.15 dakikalık kadar bir patika orman yolundan gittiğinde kanyona ya da şelaleye ulaşabiliyorsunuz.Patika yoldan biraz gidince yol ikiye ayrılıyor.Aşağı doğru giden yol şelaleye, yukarıya doğru giden yol ise Horma Kanyonunun sonuna ulaşıyor.Biz ilk önce kanyonu görmek istediğimizden yukarı sapıyoruz.İnaltı ve Hacıveli’de gördüğüm yosunlu sık ormanlık bir alandan Horma Kanyonu’na varıyoruz.Devrekâni Çayı üzerindeki Horma kanyonu Türkiye’nin en zorlu kanyonları arasında yer alıyormuş.Bizim ekipmanımız olmadığından sadece kanyonun geldiğimiz son bölgesinde oyalanıyor ve fotoğraf çekiyoruz.Kireç gibi beyaz taşlara sahip kanyon içindeki taşlar.Su seslerini ve o harika manzarayı seyrettikçe seyredesi geliyor insanın.Biraz aşağıda Horma Kanyonu Devrekani Çayının derin bir kayalık bölgeden aşağı inmesiyle yani Ilıca Şelalesi ile son buluyor.Şelaleye gitmek için tekrar aynı yoldan dönüyoruz.Ilıca Şelalesini de gördükten sonra Şelalenin girişindeki Şelale gözlemeye gidip karnımızı doyuruyoruz.Ispıt Çiçeği Kavurması dikkatimi çekiyor.Ben ondan istiyorum.ayranla beraber çok hoşuma gidiyor.
Valla Kanyonu:Buradan sonra aynı yolda Valla Kanyonuna gidiyoruz.Kanyonu görünce insan etkileniyor.Dünyanın 4. derin kanyonu imiş. Burayı 1996 da bir gurup keşfetmiş ve buraya “Vahşi Cennet” demişler.Muratbaşı köyünün Valla Mahallesinin biraz ilerisinde olan kanyona ulaşmak için ormaniçi patika yoldan 15 kadar yürüyor ve kanyonun seyredildiği bölgeye ulaşıyorsunuz.Saç levhalardan, demir korkuluk ve merdivenlerden yapılmış gözlem yerinde insanın başı dönüyor.Kanlı Çay ile Devrekani Çayının birleştiği yerde başlayan ve Cide yakınlarında son bulan Valla Kanyonu yüksekliği, derinliği ve haşmetli duruşu ile insanı büyülüyor.Valla Kanyonunuda gezdikten sonra Pınarbaşı’ndaki gezimiz bitiyor.Aynı geldiğimiz yoldan Azdavay’a oradan Bereketli köyündeki Şenpazar, Cide yol ayrımına sapıp Şenpazar üzerinden Cide’ye gidiyoruz.
CİDE
Cide’ye gece 22.00 civarında varıyoruz.5600 nüfuslu sahil kenarındaki bu ilçede bir gece konaklıyoruz.Yine Turizm Otelcilik Uygulama Oteline gidiyoruz.Ama buradan memnun kalmamadan ayrılıyoruz.Cide’de Rıfat Ilgaz’ın evi var.Cide’den tarihi Gideros koyuna oradan Bartın il sınırlarına girip Kapısuyu köyü plajlarına bakıp Kurucaşile’ye oradan da Çakraz’dan geçip Amasra’ya ikindi vakti varıyoruz.
AMASRA
6700 nüfuslu Amasra’da Turizm Otelcilik uygulama oteli’ne yerleşiyor ve ardından şehri gezmeye başlıyoruz.Önce Müzeyi geziyoruz.Ardında sahile gidip tekne turu yapıyoruz.Kişi başı 4 TL’den yaklaşık 1 saat kadar Amasra çevresini ve Tavşan Adası çevresini gezdiriyor.Sonradan Amasra kalesini geziyoruz.Kale içerisindeki Fatih camii 1460’da Fatih Sultan Mehmed’in burayı fethinden sonra kilise iken camiye çevrilmiş.Fatih Sultan Mehmet burada kılıçla Cuma hutbesi okumuş ve bu adet hala günümüzde devam ediyormuş.Akşam ise Amasra’nın çarşısını geziyoruz.Hediyelik eşyalarını satıldığı uzun bir çarşısı var.Amasra’nın balığı ve Amasra Salatası meşhur olduğundan Şafak Lokantası’nda balık ve salata yiyoruz.Akşam otelde konaklayıp ertesi gün kahvaltımızı yaptıktan sonra kale içerisinde Ağlayan Ağaç diye bilinen mevkie gelip manzara seyrediyoruz.Burada tavşanların yaşadığı Tavşan Adası’nı dürbünlerle seyretme imkanına sahipsiniz.Amasra’dan sonra Fatih Sultan Mehmed’in Amasra’yı fethetmeden önce gördüğü ve lalasına “Çeşm-i Cihan bura mı ola lala?” (Dünyanın gözü) dediği Bakacak mevkiinde Amasra’nın manzarasını seyrediyor ve ardından az ilerdeki dünyanın tek yol anıtı olan, Roma döneminden kalma “Kuşkayası Yol Anıtı” nı geziyor ve ardında 48000 nüfuslu, 25 metre rakımlı Bartın iline varıyoruz.Bartın Çayı üzerindeki bir piknik alanını gezdikten sonra merkeze giriyoruz.Buranında eski evleri meşhur.
SAFRANBOLU
Buradan ayrılıp Karabük il sınırlarına giriyor ve 37100 nüfuslu Safranbolu’ya giriş yapıyoruz.Eski Safranbolu’yu gezip Safranbolu’ya 8 km. uzaklıktaki Mencilis (Bulak) mağarasını geziyoruz.Arkasından İncekaya Kanyonunu ve kanyon üzerindeki su kemerlerini gezdikten sonra tekrar Safranbolu ‘ya eski Safranbolu evlerinin olduğu eski merkezi gezmeye gidiyoruz.Eski merkezi gezdikten sonra akşam Safran alışveriş merkezini gezdikten sonra Karabük üzerinden Osmancık’a varıyoruz.

http://www.safranbolu.gov.tr/

Safranbolu, Karabük ilinin en büyük ve gelişmiş ilçesidir. Konumu yaklaşık olarak Ankara’nın 200 km kuzeyinde ve Karadeniz’in 100 km güneyindedir. Karabük ilçe merkezinin de 8 km [3] kuzeyinde bulunmaktadır. Safranbolu şehir merkezi ile Karabük il merkezi bitişiktir.    Ev örneklerine, Beypazarı, Göynük, Odunpazarı gibi Türkiye’nin birçok yerinde rastlanan Klasik Osmanlı kent mimarisini yansıtan tarihî evleri ile ünlü olan şehir, bu özelliği sayesinde 17 Aralık 1994 tarihinden beri Türkiye’de Dünya Miras Listesi’nde yer alan 9 kültürel varlıktan biridir ve turistik ilgi çekmektedir.[4] Safranbolu ismini, bölgede yetişen ve nadir bir bitki olan safrandan alır.
Safranbolu coğrafi konumu nedeniyle tarih boyunca idari ve ticari bir merkez olmuştur. 2007 adrese dayalı nüfus sayımına göre nüfusu 49.821′dir.
Tarihte Paflagonya olarak adlandırılan bölgede bulunur ve birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Türkler tarafından kesin olarak alınışı 1196 yılındadır. Osmanlı zamanında 17. yüzyılda İstanbul-Sinop yolu üzerinde olması nedeniyle tarihteki en önemli dönemini yaşamıştır.
2002′de kurulan Zonguldak Karaelmas Üniversitesi’ne bağlı Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi ve Safranbolu Meslek Yüksek Okulu bulunmaktadır. Şu anda ise bu fakülteler Karabük Üniversitesine bağlıdır.

Safranbolu’da tarihî bir çeşme

Şehir eski çağlarda Homeros’un İlyada destanında geçen Paflagonya bölgesinde yer almaktadır ve bilinen tarihi M.Ö. 3000 yıllarına kadar gider. M.Ö. 3000 ve 4000 tarihli tümülüsler, Safranbolu’nun insan yerleşimi açısından uzun bir tarihî olduğunu göstermektedir. Şehir Flaviopolis, Theodoropolis, Hadrianopolis, Germia ve Dadibra (Dadybra) gibi antik kasabalarla yorumlanmıştır. Bölgedeki bilinen ilk medeniyetler Hititlerin komşuları olan Gaspalar ve Zalpalardır.[5] Bölgede sırası ile Hititler, Frigler, dolaylı yoldan Lidyalılar, Persler, Helenistik Krallıklar (Pondlar), Romalılar (Bizans), Selçuklular, Çobanoğulları, Candaroğulları ve Osmanlılar egemenlik kurmuşlardır.
Şehir Selçuklular tarafından fethedildiğinde adı Dadibra idi. Safranbolu, Selçuklu Sultanı II. Kılıç Arslan’ın oğlu Muhiddin Mesut Şah tarafından 1196 tarihinde Türklerin eline geçmiştir. Muhiddin Mesut Şah, Yunan-Bizanslı nüfusa savaşmadan teslim olmaları durumunda hayatlarını koruyacağına söz vermiş fakat kayıtlara göre şehir savaşla ele geçirilmiştir. Hristiyanlara ne olduğu hakkında bir bilgi yoktur. 1213-1280 tarihleri arasında Çobanoğulları, 1326-1354 tarihleri arasında Candaroğulları ve 1423 yılından sonra da Osmanlı Devleti’nin elinde bulunmuştur. Şu anki Kıranköy bölgesinde, Yunan topluluk bulunmaktaydı. Burası daha sonra merkez Yunan mahallesi olmuş ve 1923′teki nüfus değişimi bu bölgede gerçekleşmiştir.[5]
Selçukluların idaresinde şehrin adı Zalifre olmuştur ve Sinop – Kastamonu – Safranbolu – Gerede – Söğüt uç bölgesi durumuna gelmiştir. Sonraki yıllarda şehir Türkmenler ve Bizanslılar arasında birkaç defa el değiştirmiştir. 1213 ile 1280 yılları arasında kasabayı, Anadolu Selçuklu Devleti’nin uç beyliği durumundaki Kastamonu ve Sinop bölgesine yerleşmiş olan Çobanoğulları Beyliği yönetmiştir. Daha sonra Çobanoğuları Moğol İlhanlılar’a vergi vermeye başlamıştır.[6]
1326′da Candaroğulu Süleyman Paşa şehri ele geçirmiştir. 1332′de Kastamonu’ya gitmekte olan İbn Battuta ve Kastamonu paşasının oğlu vali Ali Bey ile görüşmüştür. İbn Battuta’ya göre geldiğinde, Hanefi ögretisini öğretmekte olan bir medrese bulunmaktaydı. Candaroğulları dönemiyle bölgede İslami mimari hareketlenmiştir, bu dönemde Gazi Süleyman Paşa Camii kullanılmaktaydı. Ayrıca eski bir Bizans kilisesi, iki hamam ve çeşitli çeşmeler bulunmaktaydı. Diğer benzer bir İslami yapılanma ancak 17. yüzyılda olacaktır.[6]

Geleneksel Safranbolu evi

Safranbolu 14. yüzyılın ortalarında ilk defa Osmanlı kontrolüne geçmiştir ve bu tarihten 1416′da tamamen fethedilene kadar Osmanlı Devleti ile Candaroğulları arasında bir sınır bölgesi olmuştur. Bölgeye Osmanlılar Yörükan-i Taraklı olarak bilinen çok sayıda Türkmen göçebeyi yerleştirmeye çalışmıştır ve şehrin ismi bu dönemden sonra Taraklı Borglu veya kısaca Borglu ve Borlu olarak adlandırılmıştır. 18. yüzyılın ortalarında ZağfiranPolis kullanılmaya başlanmıştır ve daha sonra 19. yüzyılın ortasında kısa bir süre için Zağfiran Benderli kullanılmıştır fakat 19. yüzyılın son çeyreğinde Zağfiran Bolu olarak değişmiştir.[6][7] En son olarak ise Zafranbolu ve daha sonra Safranbolu şekline dönüşmüştür.[7]
Osmanlı Devleti zamanında özellikle 17. yüzyılda İstanbul-Sinop kervan yolu üzerinde konaklama merkezi olmasıyla kültürel ve ekonomik olarak en yüksek düzeyine ulaşmıştır. Aynı devirde Osmanlı sarayı ve devlet adamları şehre önemli eserler katmıştır.
18. yüzyıldan başlayarak, III. Selim ve II. Mahmud dönemlerinde de devam eden ve 1850′den sonra artan İstanbul’a olan belgelenmiş göç ile Safranbolulular sarayda etkili olmaya başlamışlardır. Göçmenlerin çoğunluğu fırıncılık veya denizcilik yapmaktaydılar. Xavier de Planhol’a göre 1860′dan başlayarak Safranbolulular İstanbul’da fırıncılık konusunda tekel kurmuşlardı ve fırınlarda çalışan yaklaşık her beş kişiden üçü Safranbolu bölgesinden gelmekteydi. Büyük ihtimalle mevki sahibi ve tanınmış kişiler Safranbolu’dan akrabalarını, arkadaşlarını veya müşterilerini İstanbul’a getirmekteydiler. Planhol’a göre Safranbolu’dan İstanbul’a gelen Yunanların büyük çoğunluğu denizcilik yapmaktaydılar.[8]
1939′da işletmeye alınan Karabük Demir Çelik Fabrikası ile Karabük ilgi merkezi durumuna gelmiştir ve Safranbolu 1950′lerde Anadolu’da gerçekleşen modern şehirleşmeden fazla etkilenmemiştir. Bu nedenle mimari gelenekleri, özellikle yarı ahşap, üç odalı Pontian Yunan stilinde depreme dayanıklı evleri korunmuştur.[5] UNESCO tarafından 17 Aralık 1994 tarihinde Dünya Miras Listesi’ne alınarak “Dünya Kenti” unvanını almıştır. Dünya Miras Şehirleri Organizasyonu’nun (OWHC) aktif üyesi olan Safranbolu’da 2000 yılında OWHC yönetim kurulu toplantısı düzenlenmiştir. [4]

Asmazlar konağı içindeki havuzlu oda.

Coğrafya ve iklim

Şehrin genel coğrafyası tepelik bölgelerden oluşur.

Safranbolu’da bulunan tümülüslerden bir tanesi.

Batı Karadeniz Bölgesi’nde yer alan Safranbolu, il merkezinden 8 km ve denizden 65 km içerdedir. İlçe, Karabük (merkez, Ovacık ve Eflani), Bartın (Ulus) ve Kastamonu (Araç) illeri ile çevrilidir.
Büyük bölümü ormanlık olan ve yüzölçümü 1.013 km2 olan şehir coğrafi açıdan engebeli bir bölgededir. Şehrin en alçak noktasının rakımı 300 metre iken en yüksek noktası 1.750 metre ile Sarı Çiçek Tepesidir. Şehir merkezinde ise en alçak nokta 400 metre ve en yüksek nokta 600 metre civarında olup ortalama yükselti 500 metredır.
İlçeden geçen önemli akarsulardan Araç Çayı, Soğanlı Çayı ve Ovacuma Deresi’nin yanında su miktarı az olan ve büyük kanyonlar oluşturan çok sayıda küçük derecik bulunmaktadır. Derin ve uzun kanyonların yanında, büyük mağaralar ve dağ yamaçlarında bulunan mağara ağızlarından çıkan büyük çaplı sular bulunmaktadır. Tokatlı (Gümüş), Akçasu ve Bulak dereleri üç ayrı kanyon oluşturarak şehirden geçip Araç Çayı’na karışırlar. Araç Çayı ise Soğanlı Çayı ile birleşir ve Filyos Çayı’ndan Karadeniz’e ulaşır.
Safranbolu’da Uluyayla ve Sarıçiçek olmak üzere iki yayla bulunmaktadır. Şehre 50 kilometre uzaklıkta bulunan, 280 hektar ve 7 kilometre uzunluktaki Uluyayla’nın ortasında bir gölet ve içinde yer altı nehri olan bir mağara vardır. Safranbolu’ya 8 kilometre uzaklıkta olan Sarıçiçek yaylasında ise kamp ve dağcılık yapılmaktadır.[9] Ayrıca şehirde kanyonlar ve mağaralar bulunmaktadır. Uzunluğu 2.725 m olan Bulak (Mencilis) Mağarası’nın iki girişi bulunmaktadır ve 350 metrelik kısmı ışıklandırılmıştır. Yatay gelişmiş ve fosil Hızar Mağarası’nın büyük bir girişi vardır. Ağzıkara Mağarası ise sarkıt ve dikitleri ile dikkat çekmektedir.[10]
Karadeniz ve İç Anadolu iklimleri arasında bulunan Safranbolu’da yazlar sıcak, kışlar soğuk, baharlar ılık ve serin geçer. İlkbahar ve sonbahar oldukça uzundur. Özellikle son yıllarda yaz ayları kurak geçmeye başlamıştır, yağışlar ilkbahar, sonbahar ve kış aylarında olur. Yıllık yağış miktarı ortalama 500 mm, nem oranı ise %60 civarındadır. Yılda ortalama 35 gün kar yağışı olur.

Kentin genel görünümü

Şehrin Çarşı ve Bağlar kısımları farklı yüksekliklerde olup çevrelerinde ormanlar bulunur. Bu nedenle bölgeler arası sıcaklık farklılıkları vardır. Çarşı kısmı vadilerin yan yamaçlarında bulunur, daha ılık ve rüzgârsız olan bölge kışlık olarak kullanılır ve daha az kar yağışı olur. Yüksek kesimlerde bulunan Bağlar kısmı ise, rüzgârlara açık, yaz aylarında serin, kış aylarında karlıdır, bu nedenle yazlık olarak kullanılır.

Nüfus

19. yüzyılın sonlarına doğru şehrin nüfusu yaklaşık 7.500′dü. 1923′de Yunan Ortodoks nüfusun 1923 mübadelesi ile Yunanistan’a göç ettirilmesi sonucunda nüfus 5.000′e düşmüştür ve 1940′lara kadar bu şekilde kalmıştır. 1939′da Karabük Demir Çelik Fabrikası’nın açılması ile birçok zanaatkâr ve çiftçi fabrikada çalışmak için Safranbolu’yu terketmiş ve Karabük’ün nüfusu 100.000′e çıkmıştır. Bununla birlikte, dış göçe rağmen Safranbolu’nun nüfusu 1940′lardan sonra yaklaşık 20.000′e çıkmıştır.[11]
1997 sayımında 44.788 olan nüfus,[2] 2000 sayımına göre 31.697’si merkezde, 15.560′ı ise köylerde olmak üzere 47.257′dir.[1] 1997 yılı Safranbolu Belediyesi nüfusu 32.150′dir[12] ve Ovacuma Belediyesi nüfusu 1879′dur.[13]
İlçenin nüfusu 2000 genel nüfus sayımına göre ‘dir. Bunun ’si ilçe merkezinde, 127706′i ise kasaba ve köylerde yaşamaktadır.
İlçe bağlısı olmak üzere ilçe merkezine bağlı; 1 belde, 55 köy ve ilçe merkezinde 20, Ovacuma’da 5 olmak üzere toplam 25 mahalleden oluşmaktadır.

Geleneksel Safranbolu evi

Yıllara göre ilçe nüfus verileri Yıllar Merkez Köyler Toplam 2007 38.334 11.487 49.821 2000 31.697 15.560 47.257 1997 32.150

1990 24.351 18.464 42.815 1985 22.404

1980 19.440

1975 14.793

1970 12.470

1965 9.712

1960 7.383

Yönetim

Şehre hakim konumuyla eski hükûmet binası ve saat kulesi

19. yüzyılda Osmanlı Devleti’nin idari yapılanmasındaki reformlar sonucunda Safranbolu, Safranbolu kazasının merkezi olmuştur ve Kastamonu iline bağlanmıştır. 19. yüzyılın sonlarına doğru eski zamanlarda kale olan tepeye modern bir hükümet binası yapılmıştır.[8]
Osmanlı zamanında önemli bir kısmı idari olarak Kastamonu’ya bağlı olan Safranbolu Cumhuriyet döneminde Zonguldak’a bağlanmıştır.[5] Daha sonra 1937 yılına kadar Safranbolu’ya bağlı Öğlebeli Köyü’nün bir mahallesi olan, Karabük’ün 6 Haziran 1995′de il olması ile Karabük’ün bir ilçesi durumuna gelmiştir.
Safranbolu kaymakamı İzzettin Küçüktür.[2] İlçenin Safranbolu ve Ovacuma olmak üzere iki belediyesi bulunur. 2004 yılı seçimlerinde Safranbolu belediye başkanlığını AKP’den Nihat Cebeci %46.27,[12] ve Ovacuma belediye başkanlığını DSP’den Abdullah Deniz %42.70 oyla almıştır.[13]
İlçe yerleşim açısından üç önemli bölüme ayrılmıştır. Eski şehir olarak adlandırılan kısım, birçoğu koruma altında olan ve bazıları müze olarak kullanılan yarı ahşap üç katlı evlerin olduğu kısımdır. Resmi adı Misakı Milli olan ve halk tarafından Granköy olarak adlandırılan Kıranköy ise, 1923 mübadelesinden önce Yunan Ortodoks halkın yaşadığı bölgedir. Bağlar bölgesi ise varlıklı ailelerin yaz aylarını üzüm bağlarında ve meyve bahçelerinde geçirdiği bölgedir.1923′e kadar bağlarda Türk ve Yunan aileler yakın olarak yaşamaktaydılar, 1923′den sonra eski Safranbolu’da yaşayanlar nüfus devamlı olarak bağlarda yaşamaya başlamıştır.[14]

Ekonomi

48 odalı Cinci Hanı tarihteki ekonomik canlılığın bir göstergesidir, sağ üstte Cinci Hamamı ve solda Köprülü Mehmet Paşa Camii bulunmaktadır.

Osmanlı devrinde İpek yolu üzerinde olması ve üretilen malların İstanbul’da satılması Safranbolu’nun ticarette uzun yıllar etkili olmasına yardımcı olmuştur. Ticaretin yoğun olduğu bu dönemlerde Cinci Hanı ve Hamamı etkin olarak kullanılmaktaydı. Bu devirlerde üreticiler ve esnaflar lonca sistemi ile örgütlenmişlerdi.
Çok kültürlü, çok etnik ve çok dinli bir bölge olan Safranbolu eski zamanlarda önemli yollardan uzak olması nedeniyle Anadolu deri endüstrisinin önemli merkezlerinden biri değildi, fakat bölgesinde dericilik açısından önemli bir yere sahipti. Dericilik tarım ve kerestecilikten sonra üçüncü sırada gelmekteydi.[15]
1940′larda Karabük Demir Çelik Fabrikası’nın kurulması ile Safranbolu, ekonomideki eski gücünü kaybetmeye başlamıştır. İşgücünun fabrikaya yönelmesinden, dericilik gibi üretim sektörleri ve üzümcülük, safran üretimi gibi tarımsal ve hayvansal üretim de etkilenmiştir. 1970′lerden sonra şehrin ekonomisi turizm ile tekrar canlanmaya başlamıştır.
Tarımsal açıdan ormancılık ve tahıl ekimi başta gelir. Hayvancılık ise temel olarak büyükbaş hayvancılık konusunda yapılmaktadır.
2004 yılı kayıtlarına göre; 1855 gelir vergisi mükellefi, 934 adet basit usul ticari kazanç, 218 adet kurumlar vergisi, 3007 vergi mükellefi bulunmaktadır. 2005 yılı itibariyle ilçede tahakkuk eden vergi 17.393.507,75 YTL ve tahsil edilen vergi 13.971.967,41 YTL’dir. Ticaret ve Sanayi Odası’na kayıtlı 365 şahıs firması, 38 anonim şirket, 2 kollektif şirket, 1 komandit şirket, 1 adi şirket, 139 limited şirket, 42 adi ortaklık, 6 tüketim kooperatifi, 23 kalkınma kooperatifi, 85 yapı kooperatifi olmak üzere toplam 702 işletme bulunmaktadır.[16]

Eğitim

Safranbolu’da 451 öğrencinin eğitim gördüğü iki tane bağımsız okul öncesi eğitim kurumu vardır. 11′i merkezde, 5′i köylerde olmak üzere 5.229 öğrencinin eğitim gördüğü 16 ilköğretim okulu bulunmaktadır. 1.981 öğrencinin eğitim gördüğü 9 tane ortaöğretim kurumu bulunmaktadır.[17] 2002 yılında kurulan Zonguldak Karaelmas Üniversitesi’ne bağlı Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi’nin yanında bir de Meslek Yüksek Okulu bulunmaktadır. Bu iki öğretim kurumu kentin dinamik yapısını ayakta tutmaktadır. 2005-2006 öğretim yılında Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi’nde 77 ve Safranbolu Meslek Yüksek Okulu’nda 1.839 öğrenci eğitim almıştır.[18]
Şehirde Safranbolu ve Ovacuma halk kütüphaneleri bulunmaktadır. Safranbolu İlçe Halk Kütüphanesi 1981′de yapılmıştır ve 23 Nisan 1982′de açılmıştır. Ayrıca Safranbolu Kütüphanesine bağlı olarak 12 Aralık 2002 tarihinde Ovacuma Belde Halk Kütüphanesi açılmıştır.[19]

Kültür

Geleneksel Safranbolu evi

Geleneksel Safranbolu evi

Hıdırlık’ta bulunan Hasan Paşa Türbesi

Safranbolu’nun ünlü evleri 18. ve 19. yüzyıl Türk toplumunun geçmişini, kültürünü, ekonomisini, teknolojisini ve yaşama biçimini yansıtan mimarlık bilgisi ile yapılmıştır. Şehirde bulunan yaklaşık 2.000 geleneksel yapıdan 1.008 adeti tescil edilmiş ve yasal koruma altına alınmıştır.
19. yüzyılın sonunda 28 cami, 2 Yunan Ortodoks kilisesi, 13 tekke (Nakşibendiye ve Halvetiye), 2 kütüphane, 2937 öğrencinin eğitim gördüğü 191 okul, 12 medrese, 8 Yunan okulu, 1 telgraf istasyonu, 24 han, 11 hamam, 940 dükkân ve fakirler ve daha çok eski askerler ve akrabaları olan sifilitik hastalar için 1 hastane bulunmaktaydı.[8]
Yaklaşık 3000 yıllık tarihi geçmişinde pek çok uygarlığın yaşadığı şehirde önemli kültürel zenginlikler vardır. Özellikle Osmanlı döneminden kalma han, hamam, cami, çeşme, köprü ve konaklar ziyaretçilerin ilgisini çekmektedir.
UNESCO’nun 17 Aralık 1994′de Dünya Miras Listesi’ne aldığı Safranbolu, Türkiye’de bulunan yaklaşık 50.000 korunması gerekli kültür ve tabiat varlığının 1.125′ini barındırır. Bu nedenle, müze kent durumundadır.
Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu’nun 1975 yılında şehri kentsel sit alanı ilan etmesi akademik çevrelerin ilgisini çekmiş ve bu ilgi zamanla Türkiye dışına da taşmıştır. Turistlerin ilgisi ile 90′ların başından itibaren küçük ve orta ölçekli turistik tesislerin oluşumu başlamıştır ve bu sayede terk edilen konaklar otel ve lokanta gibi yapılara dönüşmüş, anıtsal eserler restore edilmeye başlanmış ve unutulmakta olan el sanatları tekrar canlanmıştır.
Dünya Kültür Mirasına dahil olup sit alanı ilan edilen eski şehir merkezinde 1.008 adet tarihi eser tescil edilmiştir. Bunlar; 1 özel müze, 25 cami, 5 türbe, 8 tarihi çeşme, 5 hamam, 3 han, 1 tarihî saat kulesi, 1 güneş saati ile yüzlerce ev ve konaktır. Bunların dışında höyükler, tarihî köprüler ve kaya mezarları da bulunmaktadır.
Safranbolu’da her yıl Ağustos ayının ikinci haftasında Uluyayla Şenlikleri, Eylül ayında da Altın Safran Belgesel Film Festivali düzenlenmektedir.

Belediye

Safranbolu ilçesinde belediye teşkilatı ilk kez 1923 yılında cumhuriyet ile birlikte kurulmuştur. Seçildikleri yıllara göre belediye başkanları, oy oranları ve siyasi partileri:
2004 – Nihat Cebeci AKP %46.272002 – Nihat Cebeci (Belediye Başkan Vekili)1999 – Mehmet Ceylan FP (2002 genel seçimlerinde AKP Karabük milletvekili seçilmiştir)1994 – Mustafa Eren DYP(1994 genel seçimlerinde DYP Karabük Milletvekili seçilmiştir)1989 – Mustafa Eren

http://www.safranbolu.gov.tr/

Safranbolu, Karabük ilinin en büyük ve gelişmiş ilçesidir. Konumu yaklaşık olarak Ankara’nın 200 km kuzeyinde ve Karadeniz’in 100 km güneyindedir. Karabük ilçe merkezinin de 8 km [3] kuzeyinde bulunmaktadır. Safranbolu şehir merkezi ile Karabük il merkezi bitişiktir.   Ev örneklerine, Beypazarı, Göynük, Odunpazarı gibi Türkiye’nin birçok yerinde rastlanan Klasik Osmanlı kent mimarisini yansıtan tarihî evleri ile ünlü olan şehir, bu özelliği sayesinde 17 Aralık 1994 tarihinden beri Türkiye’de Dünya Miras Listesi’nde yer alan 9 kültürel varlıktan biridir ve turistik ilgi çekmektedir.[4] Safranbolu ismini, bölgede yetişen ve nadir bir bitki olan safrandan alır.
Safranbolu coğrafi konumu nedeniyle tarih boyunca idari ve ticari bir merkez olmuştur. 2007 adrese dayalı nüfus sayımına göre nüfusu 49.821′dir.
Tarihte Paflagonya olarak adlandırılan bölgede bulunur ve birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Türkler tarafından kesin olarak alınışı 1196 yılındadır. Osmanlı zamanında 17. yüzyılda İstanbul-Sinop yolu üzerinde olması nedeniyle tarihteki en önemli dönemini yaşamıştır.
2002′de kurulan Zonguldak Karaelmas Üniversitesi’ne bağlı Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi ve Safranbolu Meslek Yüksek Okulu bulunmaktadır. Şu anda ise bu fakülteler Karabük Üniversitesine bağlıdır.

Safranbolu’da tarihî bir çeşme

Şehir eski çağlarda Homeros’un İlyada destanında geçen Paflagonya bölgesinde yer almaktadır ve bilinen tarihi M.Ö. 3000 yıllarına kadar gider. M.Ö. 3000 ve 4000 tarihli tümülüsler, Safranbolu’nun insan yerleşimi açısından uzun bir tarihî olduğunu göstermektedir. Şehir Flaviopolis, Theodoropolis, Hadrianopolis, Germia ve Dadibra (Dadybra) gibi antik kasabalarla yorumlanmıştır. Bölgedeki bilinen ilk medeniyetler Hititlerin komşuları olan Gaspalar ve Zalpalardır.[5] Bölgede sırası ile Hititler, Frigler, dolaylı yoldan Lidyalılar, Persler, Helenistik Krallıklar (Pondlar), Romalılar (Bizans), Selçuklular, Çobanoğulları, Candaroğulları ve Osmanlılar egemenlik kurmuşlardır.
Şehir Selçuklular tarafından fethedildiğinde adı Dadibra idi. Safranbolu, Selçuklu Sultanı II. Kılıç Arslan’ın oğlu Muhiddin Mesut Şah tarafından 1196 tarihinde Türklerin eline geçmiştir. Muhiddin Mesut Şah, Yunan-Bizanslı nüfusa savaşmadan teslim olmaları durumunda hayatlarını koruyacağına söz vermiş fakat kayıtlara göre şehir savaşla ele geçirilmiştir. Hristiyanlara ne olduğu hakkında bir bilgi yoktur. 1213-1280 tarihleri arasında Çobanoğulları, 1326-1354 tarihleri arasında Candaroğulları ve 1423 yılından sonra da Osmanlı Devleti’nin elinde bulunmuştur. Şu anki Kıranköy bölgesinde, Yunan topluluk bulunmaktaydı. Burası daha sonra merkez Yunan mahallesi olmuş ve 1923′teki nüfus değişimi bu bölgede gerçekleşmiştir.[5]
Selçukluların idaresinde şehrin adı Zalifre olmuştur ve Sinop – Kastamonu – Safranbolu – Gerede – Söğüt uç bölgesi durumuna gelmiştir. Sonraki yıllarda şehir Türkmenler ve Bizanslılar arasında birkaç defa el değiştirmiştir. 1213 ile 1280 yılları arasında kasabayı, Anadolu Selçuklu Devleti’nin uç beyliği durumundaki Kastamonu ve Sinop bölgesine yerleşmiş olan Çobanoğulları Beyliği yönetmiştir. Daha sonra Çobanoğuları Moğol İlhanlılar’a vergi vermeye başlamıştır.[6]
1326′da Candaroğulu Süleyman Paşa şehri ele geçirmiştir. 1332′de Kastamonu’ya gitmekte olan İbn Battuta ve Kastamonu paşasının oğlu vali Ali Bey ile görüşmüştür. İbn Battuta’ya göre geldiğinde, Hanefi ögretisini öğretmekte olan bir medrese bulunmaktaydı. Candaroğulları dönemiyle bölgede İslami mimari hareketlenmiştir, bu dönemde Gazi Süleyman Paşa Camii kullanılmaktaydı. Ayrıca eski bir Bizans kilisesi, iki hamam ve çeşitli çeşmeler bulunmaktaydı. Diğer benzer bir İslami yapılanma ancak 17. yüzyılda olacaktır.[6]

Geleneksel Safranbolu evi

Safranbolu 14. yüzyılın ortalarında ilk defa Osmanlı kontrolüne geçmiştir ve bu tarihten 1416′da tamamen fethedilene kadar Osmanlı Devleti ile Candaroğulları arasında bir sınır bölgesi olmuştur. Bölgeye Osmanlılar Yörükan-i Taraklı olarak bilinen çok sayıda Türkmen göçebeyi yerleştirmeye çalışmıştır ve şehrin ismi bu dönemden sonra Taraklı Borglu veya kısaca Borglu ve Borlu olarak adlandırılmıştır. 18. yüzyılın ortalarında ZağfiranPolis kullanılmaya başlanmıştır ve daha sonra 19. yüzyılın ortasında kısa bir süre için Zağfiran Benderli kullanılmıştır fakat 19. yüzyılın son çeyreğinde Zağfiran Bolu olarak değişmiştir.[6][7] En son olarak ise Zafranbolu ve daha sonra Safranbolu şekline dönüşmüştür.[7]
Osmanlı Devleti zamanında özellikle 17. yüzyılda İstanbul-Sinop kervan yolu üzerinde konaklama merkezi olmasıyla kültürel ve ekonomik olarak en yüksek düzeyine ulaşmıştır. Aynı devirde Osmanlı sarayı ve devlet adamları şehre önemli eserler katmıştır.
18. yüzyıldan başlayarak, III. Selim ve II. Mahmud dönemlerinde de devam eden ve 1850′den sonra artan İstanbul’a olan belgelenmiş göç ile Safranbolulular sarayda etkili olmaya başlamışlardır. Göçmenlerin çoğunluğu fırıncılık veya denizcilik yapmaktaydılar. Xavier de Planhol’a göre 1860′dan başlayarak Safranbolulular İstanbul’da fırıncılık konusunda tekel kurmuşlardı ve fırınlarda çalışan yaklaşık her beş kişiden üçü Safranbolu bölgesinden gelmekteydi. Büyük ihtimalle mevki sahibi ve tanınmış kişiler Safranbolu’dan akrabalarını, arkadaşlarını veya müşterilerini İstanbul’a getirmekteydiler. Planhol’a göre Safranbolu’dan İstanbul’a gelen Yunanların büyük çoğunluğu denizcilik yapmaktaydılar.[8]
1939′da işletmeye alınan Karabük Demir Çelik Fabrikası ile Karabük ilgi merkezi durumuna gelmiştir ve Safranbolu 1950′lerde Anadolu’da gerçekleşen modern şehirleşmeden fazla etkilenmemiştir. Bu nedenle mimari gelenekleri, özellikle yarı ahşap, üç odalı Pontian Yunan stilinde depreme dayanıklı evleri korunmuştur.[5] UNESCO tarafından 17 Aralık 1994 tarihinde Dünya Miras Listesi’ne alınarak “Dünya Kenti” unvanını almıştır. Dünya Miras Şehirleri Organizasyonu’nun (OWHC) aktif üyesi olan Safranbolu’da 2000 yılında OWHC yönetim kurulu toplantısı düzenlenmiştir. [4]

Asmazlar konağı içindeki havuzlu oda.

Coğrafya ve iklim

Şehrin genel coğrafyası tepelik bölgelerden oluşur.

Safranbolu’da bulunan tümülüslerden bir tanesi.

Batı Karadeniz Bölgesi’nde yer alan Safranbolu, il merkezinden 8 km ve denizden 65 km içerdedir. İlçe, Karabük (merkez, Ovacık ve Eflani), Bartın (Ulus) ve Kastamonu (Araç) illeri ile çevrilidir.
Büyük bölümü ormanlık olan ve yüzölçümü 1.013 km2 olan şehir coğrafi açıdan engebeli bir bölgededir. Şehrin en alçak noktasının rakımı 300 metre iken en yüksek noktası 1.750 metre ile Sarı Çiçek Tepesidir. Şehir merkezinde ise en alçak nokta 400 metre ve en yüksek nokta 600 metre civarında olup ortalama yükselti 500 metredır.
İlçeden geçen önemli akarsulardan Araç Çayı, Soğanlı Çayı ve Ovacuma Deresi’nin yanında su miktarı az olan ve büyük kanyonlar oluşturan çok sayıda küçük derecik bulunmaktadır. Derin ve uzun kanyonların yanında, büyük mağaralar ve dağ yamaçlarında bulunan mağara ağızlarından çıkan büyük çaplı sular bulunmaktadır. Tokatlı (Gümüş), Akçasu ve Bulak dereleri üç ayrı kanyon oluşturarak şehirden geçip Araç Çayı’na karışırlar. Araç Çayı ise Soğanlı Çayı ile birleşir ve Filyos Çayı’ndan Karadeniz’e ulaşır.
Safranbolu’da Uluyayla ve Sarıçiçek olmak üzere iki yayla bulunmaktadır. Şehre 50 kilometre uzaklıkta bulunan, 280 hektar ve 7 kilometre uzunluktaki Uluyayla’nın ortasında bir gölet ve içinde yer altı nehri olan bir mağara vardır. Safranbolu’ya 8 kilometre uzaklıkta olan Sarıçiçek yaylasında ise kamp ve dağcılık yapılmaktadır.[9] Ayrıca şehirde kanyonlar ve mağaralar bulunmaktadır. Uzunluğu 2.725 m olan Bulak (Mencilis) Mağarası’nın iki girişi bulunmaktadır ve 350 metrelik kısmı ışıklandırılmıştır. Yatay gelişmiş ve fosil Hızar Mağarası’nın büyük bir girişi vardır. Ağzıkara Mağarası ise sarkıt ve dikitleri ile dikkat çekmektedir.[10]
Karadeniz ve İç Anadolu iklimleri arasında bulunan Safranbolu’da yazlar sıcak, kışlar soğuk, baharlar ılık ve serin geçer. İlkbahar ve sonbahar oldukça uzundur. Özellikle son yıllarda yaz ayları kurak geçmeye başlamıştır, yağışlar ilkbahar, sonbahar ve kış aylarında olur. Yıllık yağış miktarı ortalama 500 mm, nem oranı ise %60 civarındadır. Yılda ortalama 35 gün kar yağışı olur.

Kentin genel görünümü

Şehrin Çarşı ve Bağlar kısımları farklı yüksekliklerde olup çevrelerinde ormanlar bulunur. Bu nedenle bölgeler arası sıcaklık farklılıkları vardır. Çarşı kısmı vadilerin yan yamaçlarında bulunur, daha ılık ve rüzgârsız olan bölge kışlık olarak kullanılır ve daha az kar yağışı olur. Yüksek kesimlerde bulunan Bağlar kısmı ise, rüzgârlara açık, yaz aylarında serin, kış aylarında karlıdır, bu nedenle yazlık olarak kullanılır.

Nüfus

19. yüzyılın sonlarına doğru şehrin nüfusu yaklaşık 7.500′dü. 1923′de Yunan Ortodoks nüfusun 1923 mübadelesi ile Yunanistan’a göç ettirilmesi sonucunda nüfus 5.000′e düşmüştür ve 1940′lara kadar bu şekilde kalmıştır. 1939′da Karabük Demir Çelik Fabrikası’nın açılması ile birçok zanaatkâr ve çiftçi fabrikada çalışmak için Safranbolu’yu terketmiş ve Karabük’ün nüfusu 100.000′e çıkmıştır. Bununla birlikte, dış göçe rağmen Safranbolu’nun nüfusu 1940′lardan sonra yaklaşık 20.000′e çıkmıştır.[11]
1997 sayımında 44.788 olan nüfus,[2] 2000 sayımına göre 31.697’si merkezde, 15.560′ı ise köylerde olmak üzere 47.257′dir.[1] 1997 yılı Safranbolu Belediyesi nüfusu 32.150′dir[12] ve Ovacuma Belediyesi nüfusu 1879′dur.[13]
İlçenin nüfusu 2000 genel nüfus sayımına göre ‘dir. Bunun ’si ilçe merkezinde, 127706′i ise kasaba ve köylerde yaşamaktadır.
İlçe bağlısı olmak üzere ilçe merkezine bağlı; 1 belde, 55 köy ve ilçe merkezinde 20, Ovacuma’da 5 olmak üzere toplam 25 mahalleden oluşmaktadır.

Geleneksel Safranbolu evi

Yıllara göre ilçe nüfus verileri Yıllar Merkez Köyler Toplam 2007 38.334 11.487 49.821 2000 31.697 15.560 47.257 1997 32.150

1990 24.351 18.464 42.815 1985 22.404

1980 19.440

1975 14.793

1970 12.470

1965 9.712

1960 7.383

Yönetim

Şehre hakim konumuyla eski hükûmet binası ve saat kulesi

19. yüzyılda Osmanlı Devleti’nin idari yapılanmasındaki reformlar sonucunda Safranbolu, Safranbolu kazasının merkezi olmuştur ve Kastamonu iline bağlanmıştır. 19. yüzyılın sonlarına doğru eski zamanlarda kale olan tepeye modern bir hükümet binası yapılmıştır.[8]
Osmanlı zamanında önemli bir kısmı idari olarak Kastamonu’ya bağlı olan Safranbolu Cumhuriyet döneminde Zonguldak’a bağlanmıştır.[5] Daha sonra 1937 yılına kadar Safranbolu’ya bağlı Öğlebeli Köyü’nün bir mahallesi olan, Karabük’ün 6 Haziran 1995′de il olması ile Karabük’ün bir ilçesi durumuna gelmiştir.
Safranbolu kaymakamı İzzettin Küçüktür.[2] İlçenin Safranbolu ve Ovacuma olmak üzere iki belediyesi bulunur. 2004 yılı seçimlerinde Safranbolu belediye başkanlığını AKP’den Nihat Cebeci %46.27,[12] ve Ovacuma belediye başkanlığını DSP’den Abdullah Deniz %42.70 oyla almıştır.[13]
İlçe yerleşim açısından üç önemli bölüme ayrılmıştır. Eski şehir olarak adlandırılan kısım, birçoğu koruma altında olan ve bazıları müze olarak kullanılan yarı ahşap üç katlı evlerin olduğu kısımdır. Resmi adı Misakı Milli olan ve halk tarafından Granköy olarak adlandırılan Kıranköy ise, 1923 mübadelesinden önce Yunan Ortodoks halkın yaşadığı bölgedir. Bağlar bölgesi ise varlıklı ailelerin yaz aylarını üzüm bağlarında ve meyve bahçelerinde geçirdiği bölgedir.1923′e kadar bağlarda Türk ve Yunan aileler yakın olarak yaşamaktaydılar, 1923′den sonra eski Safranbolu’da yaşayanlar nüfus devamlı olarak bağlarda yaşamaya başlamıştır.[14]

Ekonomi

48 odalı Cinci Hanı tarihteki ekonomik canlılığın bir göstergesidir, sağ üstte Cinci Hamamı ve solda Köprülü Mehmet Paşa Camii bulunmaktadır.

Osmanlı devrinde İpek yolu üzerinde olması ve üretilen malların İstanbul’da satılması Safranbolu’nun ticarette uzun yıllar etkili olmasına yardımcı olmuştur. Ticaretin yoğun olduğu bu dönemlerde Cinci Hanı ve Hamamı etkin olarak kullanılmaktaydı. Bu devirlerde üreticiler ve esnaflar lonca sistemi ile örgütlenmişlerdi.
Çok kültürlü, çok etnik ve çok dinli bir bölge olan Safranbolu eski zamanlarda önemli yollardan uzak olması nedeniyle Anadolu deri endüstrisinin önemli merkezlerinden biri değildi, fakat bölgesinde dericilik açısından önemli bir yere sahipti. Dericilik tarım ve kerestecilikten sonra üçüncü sırada gelmekteydi.[15]
1940′larda Karabük Demir Çelik Fabrikası’nın kurulması ile Safranbolu, ekonomideki eski gücünü kaybetmeye başlamıştır. İşgücünun fabrikaya yönelmesinden, dericilik gibi üretim sektörleri ve üzümcülük, safran üretimi gibi tarımsal ve hayvansal üretim de etkilenmiştir. 1970′lerden sonra şehrin ekonomisi turizm ile tekrar canlanmaya başlamıştır.
Tarımsal açıdan ormancılık ve tahıl ekimi başta gelir. Hayvancılık ise temel olarak büyükbaş hayvancılık konusunda yapılmaktadır.
2004 yılı kayıtlarına göre; 1855 gelir vergisi mükellefi, 934 adet basit usul ticari kazanç, 218 adet kurumlar vergisi, 3007 vergi mükellefi bulunmaktadır. 2005 yılı itibariyle ilçede tahakkuk eden vergi 17.393.507,75 YTL ve tahsil edilen vergi 13.971.967,41 YTL’dir. Ticaret ve Sanayi Odası’na kayıtlı 365 şahıs firması, 38 anonim şirket, 2 kollektif şirket, 1 komandit şirket, 1 adi şirket, 139 limited şirket, 42 adi ortaklık, 6 tüketim kooperatifi, 23 kalkınma kooperatifi, 85 yapı kooperatifi olmak üzere toplam 702 işletme bulunmaktadır.[16]

Eğitim

Safranbolu’da 451 öğrencinin eğitim gördüğü iki tane bağımsız okul öncesi eğitim kurumu vardır. 11′i merkezde, 5′i köylerde olmak üzere 5.229 öğrencinin eğitim gördüğü 16 ilköğretim okulu bulunmaktadır. 1.981 öğrencinin eğitim gördüğü 9 tane ortaöğretim kurumu bulunmaktadır.[17] 2002 yılında kurulan Zonguldak Karaelmas Üniversitesi’ne bağlı Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi’nin yanında bir de Meslek Yüksek Okulu bulunmaktadır. Bu iki öğretim kurumu kentin dinamik yapısını ayakta tutmaktadır. 2005-2006 öğretim yılında Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi’nde 77 ve Safranbolu Meslek Yüksek Okulu’nda 1.839 öğrenci eğitim almıştır.[18]
Şehirde Safranbolu ve Ovacuma halk kütüphaneleri bulunmaktadır. Safranbolu İlçe Halk Kütüphanesi 1981′de yapılmıştır ve 23 Nisan 1982′de açılmıştır. Ayrıca Safranbolu Kütüphanesine bağlı olarak 12 Aralık 2002 tarihinde Ovacuma Belde Halk Kütüphanesi açılmıştır.[19]

Kültür

Geleneksel Safranbolu evi

Geleneksel Safranbolu evi

Hıdırlık’ta bulunan Hasan Paşa Türbesi

Safranbolu’nun ünlü evleri 18. ve 19. yüzyıl Türk toplumunun geçmişini, kültürünü, ekonomisini, teknolojisini ve yaşama biçimini yansıtan mimarlık bilgisi ile yapılmıştır. Şehirde bulunan yaklaşık 2.000 geleneksel yapıdan 1.008 adeti tescil edilmiş ve yasal koruma altına alınmıştır.
19. yüzyılın sonunda 28 cami, 2 Yunan Ortodoks kilisesi, 13 tekke (Nakşibendiye ve Halvetiye), 2 kütüphane, 2937 öğrencinin eğitim gördüğü 191 okul, 12 medrese, 8 Yunan okulu, 1 telgraf istasyonu, 24 han, 11 hamam, 940 dükkân ve fakirler ve daha çok eski askerler ve akrabaları olan sifilitik hastalar için 1 hastane bulunmaktaydı.[8]
Yaklaşık 3000 yıllık tarihi geçmişinde pek çok uygarlığın yaşadığı şehirde önemli kültürel zenginlikler vardır. Özellikle Osmanlı döneminden kalma han, hamam, cami, çeşme, köprü ve konaklar ziyaretçilerin ilgisini çekmektedir.
UNESCO’nun 17 Aralık 1994′de Dünya Miras Listesi’ne aldığı Safranbolu, Türkiye’de bulunan yaklaşık 50.000 korunması gerekli kültür ve tabiat varlığının 1.125′ini barındırır. Bu nedenle, müze kent durumundadır.
Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu’nun 1975 yılında şehri kentsel sit alanı ilan etmesi akademik çevrelerin ilgisini çekmiş ve bu ilgi zamanla Türkiye dışına da taşmıştır. Turistlerin ilgisi ile 90′ların başından itibaren küçük ve orta ölçekli turistik tesislerin oluşumu başlamıştır ve bu sayede terk edilen konaklar otel ve lokanta gibi yapılara dönüşmüş, anıtsal eserler restore edilmeye başlanmış ve unutulmakta olan el sanatları tekrar canlanmıştır.
Dünya Kültür Mirasına dahil olup sit alanı ilan edilen eski şehir merkezinde 1.008 adet tarihi eser tescil edilmiştir. Bunlar; 1 özel müze, 25 cami, 5 türbe, 8 tarihi çeşme, 5 hamam, 3 han, 1 tarihî saat kulesi, 1 güneş saati ile yüzlerce ev ve konaktır. Bunların dışında höyükler, tarihî köprüler ve kaya mezarları da bulunmaktadır.
Safranbolu’da her yıl Ağustos ayının ikinci haftasında Uluyayla Şenlikleri, Eylül ayında da Altın Safran Belgesel Film Festivali düzenlenmektedir.

Belediye

Safranbolu ilçesinde belediye teşkilatı ilk kez 1923 yılında cumhuriyet ile birlikte kurulmuştur. Seçildikleri yıllara göre belediye başkanları, oy oranları ve siyasi partileri:
2004 – Nihat Cebeci AKP %46.272002 – Nihat Cebeci (Belediye Başkan Vekili)1999 – Mehmet Ceylan FP (2002 genel seçimlerinde AKP Karabük milletvekili seçilmiştir)1994 – Mustafa Eren DYP(1994 genel seçimlerinde DYP Karabük Milletvekili seçilmiştir)1989 – Mustafa Eren

counter

Die letzten Tage meines Urlaubs habe ich genutzt um die Hochzeit meiner Nichte Leyla in Bartin zu besuchen und mit Freunden durch die Landschaft zu fahren!

Auf der Hochzeit war ich zwar nur gut zwei Stunden, aber es war wirklich eine gelungene Feier mit viel Musik und zahlreichen Hochzeitsgeschenken, die von den anwesenden Gästen und mir natürlich auch dem Brautpaar an Anzug und Kleid gesteckt wurden.

Am nächsten Tag ging es mit der Familie zum Essen in ein Restaurant mitten im Wald. Gerade mal drei Kilometer außerhalb von Safranbolu kann man in natürlicher Idylle gut grillen und essen während man die Landschaft betrachtet.

In der Natur haben meine Familie und die meines Schwagers dann den Tag gemütlich ausklingen lassen. Das war dann auch leider mein letzter Urlaubstag!

In den nächsten Tagen werde ich einige Bilder von meiner letzten Urlaubswoche in voller Auflösung auf meinen Fotoblog stellen!

Ein frisch renoviertes altes Haus in Safranbolu

Einige kleine Schnappschüsse! Zum Betrachten in voller Grösse einfach draufklicken!

Himmel über Emek/Safranbolu

Musiker in einer kleinen Bar am Schwarzen Meer!

Kunstausstellung in Bartın

Ein Heli am Himmel

Am Himmel sieht man in Safranbolu normalerweiser nur Vögel fliegen. Flugzeuge oder andere technischen Fluggeräte sind hier eine absolute Seltenheit! Nur letztens sah ich zufällig diesen Helikopter am Himmel!

Um das Bild in voller Größe zu sehen braucht man nur darauf zu klicken!

Bei der Fahrt mit Freunden von Karabük nach Safranbolu sah ich plötzlich diesen imposanten Regenbogen. Darüber bildete sich sogr ein zweiter kleiner!

Ein schöner Zufallsschnappschuss also! Nachdem es kurz zuvor noch heftig geregnet hatte kam wieder die Sonne durch und mit ihr der Regenbogen!

Imposanter Regenbogen über Karabük

Zwei Biertrinker im Wald bei Safranbolu

Bier, Wein und natürlich auch Raki sind auch in der Türkei sehr beliebte Getränke!

Dummerweise nur haben die regierenden Islamisten begonnen den Alkoholkonsum zu begrenzen und die früheren freizügigen Regelungen zu verschärfen.

Konzessionen für Bauchtanz und Alkoholausschank werden kaum noch vergeben und die Hotels und Gaststätten, die ihren Gästen noch Bier und Wein sowie Spirituosen anbieten müssen mit Repressalien rechnen.

In der Öffentlichkeit darf man nun natürlich auch nicht trinken.

Da bleibt ausser den dunklen Spelunken und teuren Restaurants nur der Wald um ein Bierchen zu trinken. Da kann man mit Freunden noch ungezwungen einen heben.

Picknick

Interessante Begegnung!

Ein Grund warum wir jedes Jahr an die türkische Schwarzmeerküste fahren ist neben der Verwandten und Freunde ganz einfach die immer noch weitgehend unberührte Naturlandschaft und die idyllische Landschaft!

Heute wollen wir deshalb auch in den nahegelegenen Wald hoch fahren damit unsere mitreisende Nachbarin auch davon einen Eindruck gewinnt!

Mehr Bilder gibt es übrigens auf meinem Fotoblog! Da werde ich dann auch in den naechsten Tagen mehr Bilder von unseren Ausflügen veröffentlichen!

Blick von Kıranköyü auf die Altstadt

Gestern waren wir im alten Haus meiner Schwiegereltern und haben dort die Familie des Neffen meiner Frau besucht. Vom Balkon aus hatten wir eine wunderschöne Aussicht auf die tiefergelegene Altstadt!

Safranbolu vom Balkon aus betrachtet

Die Fotos können auch in voller Grösse betrachtet werden wenn man darauf klickt!

Blick auf die Altstadt

BBHNNJMM

Der alte Regierungspalast über der Altstadt von Safranbolu

Ich bin zur Zeit im Urlaub! In der Heimatstadt meiner Frau in Safranbolu! Da die Stadt wirklich sehr schön historisch aussieht habe ich hier ein paar Bilder reingestellt. Für die volle Auflösung braucht man nur draufzuklicken!

Festlich zum Feiertag am 19. Mai geschmückt

Blick auf die Berge

Ein altes Stadttor

Eines von vielen vielen alten Häusern

Ein Blick von oben auf die Altstadt

Moschee in der Nacht

Moschee tagsüber

Hier haben auch mal Christen gelebt

Die Moschee, die einmal eine Kirche war

Eine Moschee, die einmal eine Kirche war: Ulu Cami

Griechische Inschriften am Eingang der Ulu Cami!

Andenkenladen in der Altstadt

Hier kann man lange bummeln!

Ein kleiner Duisburger in Safranbolu!

Touristensouvenirs!

Das Angebot für Touristen

Safranbolu

Der erste Tag war ganz entspannend! Mit unserer Nachbarin aus der Rheinpreussensiedlung sind wir durch die historische Altstadt von Safranbolu geschlendert und haben uns das bunte Angebot in den vielen kleinen Laeden angesehen!

Auf einem Hügel wo früher eine Burg stand haben wir die Aussicht genossen und uns ein paar alte Graeber angesehen!

Ein altes Grab! "Hasan Paşa" hiess der Mensch!

Nach der vielen Historie und einem stundenlangen Bummel in der Mittagshitze haben wir dann in einem Lokal namens “Cinci han” für wenig Geld gut gegessen. Das Bier (Tuborg!) hat auch gut geschmeckt, frisches Fassbier eben!

Trinkgeld (Bahşiş) muss sein!

Natürlich haben wir auch etwas Trinkgeld da gelassen. 5 Türkische Lira (ca. 2 EURO) reichen da schon! Und Japaner haben wir dann auch noch gesehen!

So langsam startet jetzt die Tourismussaison. Heute fahren wir nach Karabük!

Übrigens habe ich auf meinem Fotoblog auch hochauflösende Urlaubsbilder. Wer sich also mal einige Impressionen von der türkischen Schwarzmeerküste ansehen möchte!

Endlich mal wieder weg! Am Ende musste ich dem Drängen meiner Frau doch nachgeben, und wir sind nun zusammen mit einer Nachbarin, die für eine Woche mitkommen wollte, in der Türkei!

KITA-Streik, Wahlkampf und sonstige böse Nachrichten haben wir für die nächsten drei Wochen verbannt! Jetzt sind wir im Moment in Safranbolu bei meiner Schwägerin. Ich werde jetzt also in nächster Zeit in diesem Blog nur noch Meldungen von der türkischen Schwarzmeerküste aus der Region zwischen Safranbolu und Bartin bringen! Nach einem angenehmen und preisgünstigen Flug mit Turkish Airlines (THY) hat uns der Bruder meiner Frau in Ankara abgeholt und sich vor allem gefreut seinen Neffen, also Benny wiederzusehen.

Auf der Fahrt vom Flughafen in Ankara zum Schwarzen Meer habe ich ganz erstaunt festgestellt, dass es hier auch den “Media Markt” und “Praktiker” gibt. Die Türkei scheint also noch europäischer geworden zu sein.

Ich bin mal gespannt wie die Zeit hier vergehen wird und schreibe hier natürlich auch ab und zu mal was!

C’est la vie …, originally uploaded by voyageAnatolia.

Old woman looking out the window of yellow house at Saftanbolu, Turkey.

http://voyageanatolia.blogspot.com