Bugün çocukluk arkadaşım Rabia’ya gittim. Oğlu var dört aylık, o kadar şirin bişey ki.. Çocukluk arkadaşı bi başka oluyor, kardeş gibi.. Rabia’yla evlendiğimden beri görüşememiştim ama gönüllerimiz hep birdi.

Didikleyip durdu beni, düğünün nasıl geçti? sorusuyla başladı, geçiştirdim falan.. Ankara’da niye bunaldın dedi. Off ben konuyu değiştirdim, o bırakmadı. Anlatıp canımızı sıkmayım dedim hani. En sonunda başladım anlatmaya.. Ee bi kere açıldım mı susabilir miyim? Daha yaşadığım olumsuzlukların yüzde kırk beşindeydim ki baktım Rabiacığım ağlıyor. Haydiiiiii! Bu defa onu sakinleştirmeye uğraştım. Canım kardeşim benim, kıyamadı bana.

Onu hiç bırakmıyacağım inşallah. İstanbul’a taşınınca kocalarımızı da tanıştıracağım.

Arkadaşlarımın hepsi çok kıymetli. Benim için çok büyük nimetsiniz canlarım benim.  :)

Sevgili Günlük;

Erhan’ın gelmesine bir buçuk ay kaldı. Artık tahammül edemiyorum. İyice zorlaştı uzak olmak. Bugün sabah 9.30-10.00 gibi konuştuk, daha kahvaltı yapmamış. Canım sıkıldı.. Ben kocamı bu kadar çok mu severmişim? Hiç farkında değildim, çok seviyormuşum meğer..

Bugün filografi kursunda oğlunu yeni askere göndermiş bir hanım ağladı, içini döktü. Bir kötü oldum, bir kötü oldum, anlatamam… Ellerim titremeye başladı, gülümü öremez oldum. Hoca geliyor gidiyor aynı yerde takılıp kalmışım. Allah’tan önceki çalışmalarımdan ne kadar becerikli olduğumu biliyor, anladı canımın sıkkın olduğunu.

Atladım taksiye eve geldim. Annemle dertleşeyim dedim, onun da günü kötü geçmiş. Ben anlatmaya kalmadan o başladı zaten.

Sonra kayınvalidemi aradım. Onun oğlu, benim kocam, iyi anlaşırız herhalde dedim. O da müsait değildi, ”Seni sonra ararım.” dedi.

Üzgüün üzgün dolanırken evin içinde, Muhammed Emin çıktı karşıma. Baktı suratım asık, başladı sululuğa. ”Kız sen ne tatlısın, kız sen ne şekersin” diye diye sarıldı, kucakladı beni. Nasıl kaldırıverdi öyle, kocaman olmuş maaşallah bizim dana. Öptü, öptü, öptü, saçlarımı okşadı, boynumu gıdıkladı… Güldürmeyi başardı en nihayetinde. Sağolsun.

Bir elma çayı içtim, sonra da yukarı çıkıp, sana yazdım. Sen de, Muhammed Emin’de iyiki varsınız.

Ey Rabbim!

Birsin, teksin.

Senden başka kimseye güven yok.

Bruce Lee’nin hayatı beni hep çok etkilemiştir. Erkek olsaydım idolum olabilirdi. Dün gece hayatını işleyen filmi kimbilir kaçıncı kez izledim. İçimdeki dövüşçü kadın ruhu tekrardan canlandı. Spor yaparken çocukluğumda öğrendiğim taekwando hareketlerini yaptığımda çok keyif alıyorum. Hemen moda giriyorum. Koşarken de farklı hissediyorum kendimi. Aslında erkek fatma bir yapım yoktur ama dövüşte çok ayrı bir ruh var bence… Kungfu, taekvando ve karete gibi sporlar çok ilgimi çekiyor. Çinlilerin egzantrik filmlerinden de etkileniyor olabilirim, bilemiyorum artık.

Hem ayrıca siyah kuşak teakvando ustası babam yumruklarımı ve ölümcül tekmemi çok beğeniyor

Şınav çektikten sonraki gün kollarım ve karnımın ağrımasını

Arkadaşlarımın ‘’sen durgunlaşmışsın” deyişini

Mecburen de olsa az yiyebilmeyi

Filografide herkes alel acele çalışmalarını bitirirken, her çiviye ayrı ayrı özen gösterişimi

Müslüman gençlik için yaptığım çalışmaları

Kocamı özlemeyi

Babama şefkatle bakışımı

Annemle vakit geçirmeyi

Evimin kimbilir şimdi ne halde olduğunu düşünüp, gidip temizlemek için can atışımı

Kabakla yaptığım ”Gondol” yemeğini

Muhammed Emin’in mini gitar sololarını dinlemeyi

Dışarda müzik eşliğinde koşar gibi hızla yürüyüşümü

Eve geldiğimde üşüyen burnumu Hacicem’e sarılıp ısıtmayı

Erhan’la mektuplaşmayı (romantik yazmayı beceremesem de..)

Teheccüte kalkmayı

Her biten parfümde farklı bir kokuya geçmeyi

Elbise dolabımı dağıtmadan kullanabilmeyi

…..vs.vs.vs.

Merak insanın doğasında var. Kapılar ardında konuşulanlar, hele hele bizimle ilgiliyse ister istemez kulak misafiri eder çoğumuzu. Ama ben öyle değilim. Nedense hiç merak etmem, duymak istemem. Konu her ne olursa olsun… Çok enteresan hissediyorum kendimi. Bu Rabbimin bana verdiği güzel bir haslet, kesinlikle kendi kazanımım değil. Hani bazı şeyleri yanlış olduğunu bildiğin için yapmazsın, kaçarsın, zaptedersin kendini. Ama ben gerçekten merak etmiyorum. Bu özelliğim sayesinde beni mutsuz edecek birçok şeyden kurtulmuş olduğumu düşünüyorum. Tavsiyem; merak etseniz de kendinizi tutun, duysanız da dinlemeyin.

Bir de laf taşıyan kişiye itibar edememeyi başarabilirsem kendimi daha çok sevicem…

Bu akşam yazı yazma teknikleri ile ilgili sunum yaptıktan sonra ve duygusal anlar geçiriyorken yazmadan edebilir miyim? Hoş, buraya güzel yazma iddiasıyla yazmıyorum. Bir iç döküş sadece…

Bugün Erhan aradı, izne gelemeyeceğini söyledi. Bu beni üzmüş olamaz, hayal kurmuştum, gelecek diye heveslenmiştim, herşey suya düştü diye böyle kırıldım galiba. Sonra da Erhan’ı kırdım, kararlı olamsını istedim, ”iki gün sonra arayıp, vazgeçtim geliyorum deme sakın” dedim ona. Zor bir kadınım farkındayım.

Asıl mesele; yaklaşık son üç yıldır kendimi tanıma çabasındayım. Bugün Hatice’nin seminerinden sonra daha da iyi düşünmeye başladım ne istediğimi. Ya da yapabileceklerimi ve yapamayacaklarımı…

Anlatma kabiliyetim var, fakat hocalık fıtratıma aykırı diye düşünüyorum. Bana Saliha Hoca diye hitap edilmesi hiçbir zaman hoşuma gitmedi, hayır, kesinlikle hoca olmak  istemiyorum.

Yeni şeyler üretebiliyorum, ama derleme yapma konusunda daha yetenekliyim.

Herhangi bir projede ehil kişileri tesbit edip, görev dağılımı yapabiliyorum, organize ve koordinasyonda iyiyim, fakat insanlarla baş edebilme husunda mahir değilim.

El becerim var, ama bu hobiden öteye geçemez benim için.

Tiyatro ve eğlence programları tertiplemeye bayılırım, ama herzaman aynı enerjiyi bulmayabilirim kendimde.

Türk Dili dersine bayılırım, evde kutularda bulduğum 1970 yılından kalma Türk Dili dergilerini okumak en büyük keyiflerimden biridir.

Aynı zamanda Arapça da çok hoşuma gider, orta düzeyden daha ileri götürmeyi isterim.

Yeni öğrendiğim hemen hemen ne varsa arkadaşlarımla paylaşırım. Özellikle giyim kuşam ve kişisel bakım hakkında birçok kişi yardım almak için bana gelir.

Toplantı yönetimini de iyi beceririm, ama çevremdekiler bunun önemini henüz kavrayabilmiş değiller maalesef.

Hakkımı savunurum, elimden geldiği kadar kendimi ve benimle olanları ezdirmemeye çalışırım.

Eğer ortada birşeyler yapmayı gerektiren durumlar varsa ”birileri birşeyler yapsın” diye hayıflanmam, beklemem. Gerekirse başı çekerim.

Arkadaşlar kendimle ilgili tesbitlerimi paylaştım, sizler de beni artık az çok tanıdınız. Sizce ben ne olabilirim? Lütfen bu konuda bana yardımcı olun. Hedef belirleme konusunda zorluk çekiyorum. Hedefim olmazsa depresyona girermişim hem, Hatice söyledi….

…

Dün biraz sesli düşündüm galiba. Erhan gelince motorsiklet için ehliyet alacağımı annem ve Kadriye duydular. Kadriye belirsiz bir ifadeyle bakakaldı (ona göre Erhan askerde olduğu için boşluktan ne düşeneceğimi şaşırmışım) , annem ise canına tak etmiş bir halde elleriyle yüzünü kapatarak ”Allah’ım bu benim kızım mı?” dedi. Çok uçuk hayaller kuruyormuşum. Annem neden bu kadar şaşırdı ve neden böyle bir tepki gösterdi anlayamadım doğrusu. Bir gün öncesinde babamın bu konuda beni cesaretlendirmesinden dolayı olabilir mi acaba?

Erhan aradığında konuyu açmak zorunda kaldım, çünkü o sırada benim motor tartışması yapılıyordu. Erhan’da ”neden olmasın” dedi   Onu ikna etmek için bir hayli uğraşacağım sanıyordum ama, o da babam gibi çok makul karşıladı bu hevesimi. Artık annem biran önce hamile kalmamı istiyor

Ayy ayol gece namaza kalktım daha uyuyamadım ya hu. Muhammed Emin’in tabiriyle adrenalin patlaması mı yaşıyorum ne? Kıızz daha sabah kalktığımda spor yapacam, böyle uyumayınca pisikolojik olarak yorgunum gibi geliyor ya da uykumu alamamışım, gibi… İlk fırsatta telafi ediyorum fazlasıyla Buarada evet hala spora devam ediyorum. Zayıflayabiliyor muyum? Hayır  Neden? Çünkü yaşasın yemek yemeeeeeeeeek! Yaa seviyorum yemeyiii! Ama en azından spor yaptığım müddetçe sıkıyım. Kilolu falan da değilim aslında yani, 1950′lerin mankeniyim canım Anam şimdikiler zafiyet geçirelim istiyorlar herhalde. Ne o öyle yaa, standart 34-36 beden, etsiz, butsuz. 38′ e çıktın mı eyvah dikkat etme zamanı, 40′da şişkolar dünyasına hoşgeldiniz. Ayy sinir oluyorum yaaa!!! Bi de ben sinir olduğum zamanlarda acıkırııııııım.  :(((

Şimdi kendimi zorla yatırıcağım, yatamazsam kitap okuyacağım. Ne mi okuyorum? Elif Şafak- Aşk. Eveeeeet evet biliyorum, ”daha yeni mi okuyosun” diyeceksiniz. Kitap bir anda patlama yaptı, en çok satanlar listesinde, her yerde, herkeste, nereye gitsem Aşk… Okumadım ben de… Herkesin çok yaptığı şeylere karşı bir soğukluk hissi oluşur bende nedense. Şimdi daha yeni kırdım buzları okuyoruz bakalım.

Neyse ben çıkayım, hadi baaaayy. (Msn gibi oldu kız )

(Saat 7.00 olmuş, uyunmaz da artık :(

Ooooofff!… Gitmek istiyorum. Dünyayı dolaşmak, yalnız başıma…

Bunu yapabilmek için yeteri kadar param yok. Yalnız kalma ve uzaklaşma arzumu hoşgörebilecek bir kocam ya da ailem de yok…

Halbuki ben sadece bir kaç yıllığına gezgin olmak istiyorum. Yalnız bir gezgin… Yanımda ne bir eş, ne bir kardeş, ne bir dost, ne de bir arkadaş… Sadece kendim… Olamayacak tabii… Bu da öyle bir hayal kalacak. Her hayalim gibi bir gün gerçekleşeceği ümidini (nedense) hiç kaybedemeyeceğim bir hayal…

Bugün filografi kursunda ilk günüm, ilk çalışmam gerçekleşti.

Ve ben ilk defa dilsiz olmak istedim.

Hiç konuşmamak, sadece çivileri çakmak, telleri örmek….

İnsanlar galiba heves için blog açıyorlar, geçince bırakıyorlar. Ben burada günlük yazıyorum. Heves değil yani.

Burası benim dünyam. En çok da herkesle paylaşamadığım konuları yazdığım…

Ama içimde öyle birşey var ki, burada bile paylaşamam. İçimden geçirirken bile birilerinin duyacağından korkarım. Bu benim sırrım, tutması çok zor ama anlatılmamalı. Bazen gizli saklı köşelerde bir kağıt parçasına yazasım gelir, kaçarım hemen.

İki kişinin bildiği sır değildir. Ben sırrımı kedim Nazlı’yla bile paylaşmadım. Sadece Rabbim ve benim aramda…

Merak ettiğim iki şey var;

Acaba benden başka kaç kişi başarabiliyordur sır tutmayı?

Sırrı Allah için muhafaza edenler cennetlik olurlar mı?

Buaralar biraz duygusal, romantik takılıyorum. Kocamı özlüyorum diye mi acaba? Kendime bile itiraf etmekte zorlandığım şeyleri Kadriye’yle paylaşıyorum. Aşk konulu filmler, romanlar, şarkılar…vs.

Geçen gün babam ”Özledim…” başlıklı yazıyı okumuş. ”Özlüyor musun?” diye sordu. Annem de aynı şeyi sorup duruyor. Kimseye birşey belli etmediğim için ”Evet” dediğimde biraz şaşırıyorlar sanırım. Kocamı özledim diye zır zır ağlamak ya da ortalığı birbirine katmak istemiyorum. Ama herkes bilsin istiyorum;

Onu çok çok çok çok çok seviyorum.

Sabah sabah yine morelimi bozmayı başardılar. Halbuki sahurdan sonra ne kadar huzurlu yatmıştım. Yüzümde sebepsiz bir tebessüm vardı. Erhan’a daha dün mektubunun karşılığını göndermiştim. Mutluydum…

Mübarek Ramazan günü…

Artık öyle bir hale gelecek ki, varlıkları bile huzursuz etmeye yetecek. Yetti yani…

Bu insanların şerrinden Allah’a sığınıyorum. Ya Rabbim! Senden diliyorum, duamı kabul eyle, şimdi mukabeleden geldim. Bu insanlar bizim hayatımıza hiçbir şekilde etki edemesinler, bizim huzurumuzu bozamasınlar Allah’ım. Kurtar Ya Rabbim… Ben senin aciz kulunum, artık sabredemiyorum. Sana sığınıyorum Rabbim.

Kendimi güzellik kraliçesi, saflık perisi gibi hissetmemi sağladığı için Erhan’a,

Bana sevgisini her koşulda, her ortamda, her daim sergilemekten çekinmeyen babama,

Yaptığım her güzel işte, zor zamanımda benden desteğini hiç esirgemeyen anneme,

Bütün kaprislerime rağmen bana hala seve seve katlanan Kadriyem’e,

Gözyaşlarıma hiçbir zaman kıyamayan Muhammed Emin’e,

Beni hoşnut edebilmek için elinden gelen gayreti sarfeden Hacice Elif’e,

Kötü gün dostlarıma (Hatice, Şeyma, Merve, Hilal, Safiye…),

GÜNLÜKÜM’e değer veren arkadaşlarıma, ziyaretçilerime,

Teşekkür ederim.

Aslında çoğu kişi tarafından sevilen bir insanım. İnsanlarla ilişkilerim mükemmel olmasada güzel… Bazen laf olsun diye pata küte konuşurum, karşımdaki başka manalar çıkarabilir. Yazdıklarımı kontrol etmem çoğu zaman. Nerde hata yapıyorum? Belki de şahsıma gösterilen ufacık bir samimiyeti bile çok ciddiye alıyorumdur.

Dostluk, ahiret kardeşliği her kişinin karı değilmiş.

Dualarımdan eksik etmem yine de…

Fikrinden Geceler Yatabilmirem
Bu Fikri Başımdan Atabilmirem
Neyleyim Ki Sene Çatabilmirem

Ayrılık Ayrılık Aman Ayrılık
Her Bir Dertten Olar Yaman Ayrılık

Uzundur Hicrinden Kara Geceler
Bilmirem Men Gidim Hara Geceler
Vuruptur Galbime Yara Geceler

Ayrılık Ayrılık Aman Ayrılık
Her Bir Dertten Olar Yaman Ayrılık

Geçen sene ailemden, bu sene ise eşimden ayrı geçirmenin burukluğu var. Ama yine de beni bir kez daha bu şerefli aya ulaştıran Yüce Rabbim’e binlerce kez hamd-u senalar olsun.

Bu ay hiç okumadığım kadar çok Kur’an okuyorum. Bir de mukabele okuyorum, gitmeden önce çalışıyorum :)

Kur’an okurken bulunduğum ortama meleklerin iştirak ettiğini hayal ediyorum, kendimi onlara ziyafet veriyormuş gibi hissediyorum. Allah’ın kelamı olduğunu idrak ederek, manasını düşünerek, tane tane, mahreçlerime dikkat ederek, en güzel okuyuşumla okumaya çalışıyorum. Çok huzur verici…

Bu ay hürmetine Yüce Mevlam’dan günahlarımızın bağışlanmasını, O’na iyi kul olabilme şerefine nail olabilmeyi ve sevdiklerimizle, güzel insanlarla birarada bulunabilmemizi, dünyada ve ahirette hiç ayrılmamamızı diliyorum.

Nedense buaralar durgunum. Durgunlaştım… Sadece eski tanıdıklarımla eskisi gibi muhabbet ediyorum. Belki o bile tam olarak eskisi gibi değildir. Bir de geçen hafta Hatice’yle konuştuğumuz ve benim zaten uzun zamandır yapmak istediğim ketum olmanın gerekliliği var. Ben artık yavaş yavaş ketumlaşıyorum. Bu halim hoşuma gidiyor, böyle olması gerekli. Çok konuşuyordum. Gittikçe azalıyor, daha da azalacak. İnsanlara kendimi bu kadar net ifade etmek zorunda değilim. Bırakayım da merak etsinler beni, çözemesinler, bilmesinler zaaflarımı. Biraz esrarengiz olsam fena mı olur?

Küçüklüğümden beri nefret ettiğim soğuk kız tiplerinden biri olayım. Herkese samimi davranmak bana ne kazandırdı bugüne kadar? Sadece değerimi kaybettim. İnsanların bana hemen ulaşmalarına izin vermeyeceğim artık.

Benim yaradandan ötürü saygı duyduğum, değer verdiğim çoğu kendini bilmezin burnunu kaf dağlarına çıkardığımı çok kez gördüm. Tabiri caizse beş para etmez densizler tepeme çıktılar. Evet bunu çok yaşadım. Bazılarına müsamaha gösterdim, bazılarına tüm samimiyetimle kapılarımı sonuna kadar açtım ama hep suistimal edildim.

İnsanlarla arama uzuuuuuuuuuunca mesafe koyacağım, herkese herşeyimden bahsetmeyeceğim, gerekmedikçe muhabbet olsun diye konuşmayacağım. Sözlerimi kıymetlendireceğim. Birazcık da anti sosyalleşeceğim. Her davete icabet etmeyeceğim, her mesaja cevap yazmayacağım. Yeni biriyle tanıştığım zaman illa kaynaşmak zorunda olmadığımı anladım, bunun için çabalamayacağım. Herkes beni sevmek zorunda değil, varsın soğuk desinler, uzaylı desinler, kasıntı, kendini beğenmiş desinler… Ne derlerse desinler! Bu kararlarımı uygulayabilirsem, bana saygısızlık yapmalarını da engellemiş olacağım. Ne kadar iyi niyetli olursa olsun insan milletine yüz vermeye gelmiyor.

Örnek:

Saliha’nın Mukaddes adında çok sevdiği bir ablası vardır. Bu ablası aynı zamanda babasının çok sevdiği dostlarından birinin hanımıdır. Bir gün Mukaddes ablası Saliha’dan eşinin ailesi tarafından yaşadığı sıkıntıları gelinlerine anlatmasını ister. Amaç geline Mukaddes ablası gibi bir ailenin kıymetini bildirmektir… Saliha mukaddes ablası için başlar anlatmaya. Anlatııır, anlatııır… Ve en son gelin der ki, ”Senin kocanda iş yokmuş!” Saliha çok üzülür. Bu nasıl bir söz? Nasıl bir saygısızlık?…

Ama yok, hata gelinde değil ki. Hata Saliha’da. Niye anlatıyor ki? Saf mıdır, salak mıdır nedir?!!!

Artık akıllı olmaya karar verdim. Kararıma sadık kalabilirsem ne ala!

Furkan Abim;

-Abicim sen şimdi ne olmak istiyorsun?

Ben;

-Bilmiyorum, birşey olmak istiyorum işte!  :’(

Furkan Abim;

-Ne mesela?

Ben;

-Okuduklarımı kullanmak… Ya ne bileyim, önemli birşeyler yapmak…

Ben hiçbirşey olamadım. Olamıyorum. Olabileceğim alanlar, olmak istediklerim kadar geniş değil. Sınırlı imkanlarla ne olabilir ki insan? Bilemiyorum, böyle derken ufaktan ufaktan pay mi biçiyorum acaba tembelliğime, beceriksizliğime? Hiçbirşey olamadım, olamayacağım belkide. Bitmeyecek bu sancı… 

Kocamla askere gitmeden önce birlikte geçirdiğimiz son saatlerdeyim. Onu seviyorum, daha da önemlisi çok alıştım, özleyeceğim.

Muhammed Emin bana gitarıyla duygusal parçalar çalıyor, o çalarsa ağlarmışım. Ama kimse boşuna uğraşmasın, gözyaşlarım çabalamasınlar, çıkarmayacağım onları dışarı. Ağlamayacağım! Kimse de ağlamasın lütfen. Moral bozukluğu ile göndermek istemiyorum onu.

Umarım Şırnak’ta güzel vakit geçirirsin sevgilim. Seni çok seviyorum.

Ayaklarımın altı şişene kadar halay çekmek istiyorum.

Eski günlerdeki gibi, kına gecemde olduğu gibi, sevdiklerimle…

Çok canım çekti…

Erhan’ın arkadaşları bizde şuan, salonda oturuyorlar.

Halaylık müzik açtım ben de sıkıntıdan.