Eu sempre tenho dúvidas qual calça usar, qual camiseta e se estou bem ou não, a verdade é que nunca acerto a roupa na hora de ir pra algum lugar a não ser que seja uniforme, porque se não for ai já viu né!!!

Mais fico feliz em saber que isso não é um problema só meu, tanto que anualmente a Editora Abril lança o Guia VIP de Estilo para homens, e a edição 2010 acaba de sair do forno, ou melhor, da gráfica com dicas que vão te deixar parecendo com um galã de TV.

Vão desde dicas casuais até dicas para festa e eventos de gala, passando claro pelo escritório e por outros eventos simples do dia a dia de um homem, sem falar que as dicas são todas muito praticas e no geral baratas, mas  que conta mesmo é a combinação perfeita de peças e ocasião.

O Guia VIP de Estilo 2010 tem nada menos que 475 imagens para mostrar todos os looks masculinos, e mais ensina a dar nó em gravata, é realmente a salvação de um homem que mora só.

Veja isso…

Essa é uma das dicas quer mais então leia.

Dica de Leitura

@jorgecavalcante

@sozinhocomigo

Beşikler vermişim Nuh’a
Salıncaklar, hamaklar,
Havva Ana’n dünkü çocuk sayılır,
Anadoluyum ben,
Tanıyor musun ?

Utanırım,
Utanırım fıkaralıktan,
Ele, güne karşı çıplak…
Üşür fidelerim,
Harmanım kesat.
Kardeşliğin, çalışmanın,
Beraberliğin,
Atom güllerinin katmer açtığı,
Şairlerin, bilginlerin dünyalarında,
Kalmışım bir başıma,
Bir başıma ve uzak.
Biliyor musun ?

Binlerce yıl sağılmışım,
Korkunç atlılarıyla parçalamışlar
Nazlı, seher-sabah uykularımı
Hükümdarlar, saldırganlar, haydutlar,
Haraç salmışlar üstüme.
Ne İskender takmışım,
Ne şah ne sultan
Göçüp gitmişler, gölgesiz!
Selam etmişim dostuma
Ve dayatmışım…
Görüyor musun ?

Nasıl severim bir bilsen.
Köroğlu’yu,
Karayılanı,
Meçhul Askeri…
Sonra Pir Sultanı ve Bedrettini.
Sonra kalem yazmaz,
Bir nice sevda…
Bir bilsen,
Onlar beni nasıl severdi.
Bir bilsen, Urfa’da kurşun atanı
Minareden, barikattan,
Selvi dalından,
Ölüme nasıl gülerdi.
Bilmeni mutlak isterim,
Duyuyor musun ?

Öyle yıkma kendini,
Öyle mahzun, öyle garip…
Nerede olursan ol,
İçerde, dışarda, derste, sırada,
Yürü üstüne – üstüne,
Tükür yüzüne celladın,
Fırsatçının, fesatçının, hayının…
Dayan kitap ile
Dayan iş ile.
Tırnak ile, diş ile,
Umut ile, sevda ile, düş ile
Dayan rüsva etme beni.

Gör, nasıl yeniden yaratılırım,
Namuslu, genç ellerinle.
Kızlarım,
Oğullarım var gelecekte,
Herbiri vazgeçilmez cihan parçası.
Kaç bin yıllık hasretimin koncası,
Gözlerinden,
Gözlerinden öperim,
Bir umudum sende,
Anlıyor musun ?

(POR BOB) –  Página Inicial

Em entrevista ao Las Vegas Sun, o guitarrista do Aerosmith, Joe Perry, revelou que o vocalista Steven Tyler saiu da banda e que talvez a banda procure outro vocalista.

“O que eu posso dizer é que Steven saiu (…) Eu não sei mais do que você sobre ele. Desci do avião há dois dias…(matéria completa)

1 Mayıs 1803 – 20 Haziran 1849 arası Dublin’de doğan, yaşayan ve ölen, İrlanda Ulusal Marşı’nın söz yazarı  İrlandalı şair James Clarence Mangan dil, din, tarih, iklim, yiyecek, kültür vb bakımından kasvetli, hemen her gün yağmurlu, yemyeşil İrlanda ile hiçbir benzerliği olmayan, en az 4000 km uzaklıktaki Türkiye’yi hiç görmemiş olmasına rağmen sanki Osmanlı döneminde Anadolu’da özellikle Karaman’da yaşamış bir Türk şairidir. Bir manavın oğlu olan, Clarence göbek adını sonradan alan Mangan gerçekten hayatı boyunca İrlanda’dan hiç çıkmamış ama Erzurum civarına savaşmaya giden Karamanlı bir delikanlının sıla hasretini anlattığı Karamanlı Sürgün “Karamanian Exile”adlı şu olağanüstü şiiri nasılsa yazabilmiştir:

Seni hep rüyalarımda görüyorum,

Karaman!

Senin yüzlerce tepen, binlerce deren,

Ah Karaman, Karaman!

Işıltılı sabahların parladığı zaman,

Derin gün batımı,

Derelerini ve tepelerini,

Işık huzmeleriyle ördüğü zaman,

Sen hayalimde belirirsin,

Karaman.

Bütün hayallerimde,

Hasret dolu hayallerimde belirirsin,

Karaman, Ah Karaman!

Sıcak, parıltılı ovalar, güneş, gökler,

Karaman!

…

Karaman, Ah Karaman!

Yaz çiçeklerinden, renklerinden,

Yüzümü çevirsem de

Hayal gözümde

Sen belirirsin ihtişamla,

Karaman!

Canımın parçası hâlâ sendedir,

Karaman!

Sen hâlâ mukaddessin gözümde,

Karaman, Ah Karaman!

Savaş vaktim gelmişti bir zamanlar,

Karaman!

Erzurumda taburlar vardı yer yer,

En acımasızı Erzurum’dan geldi bölüklerin,

Uhbar sarayının kubbesinden indiler,

Beni senden, vatanımdan söküp kopardılar,

Karaman!

Sen, öz vatanım, dağlık yurdum,

Karaman,

Hayatta ve ölümde ruhumun ocağı,

Karaman, Ah Karaman!

Bil ki Karaman,

On kız kardeşimden hiçbiri,

Hemşehrilerini benim kadar sevmedi,

Karaman, Ah Karaman!

O âna kadar süt kadar latif,

İpek kadar yumuşaktım.

Simdi göğsüm aslan ini gibi,

Öldürülen insanların,

Kan ve kemikleriyle kirlenmiş,

Karaman, Ah Karaman!

Yeni doğmuş gençlik duygularım,

Karaman!

Örselenmiş çiçekler gibi soldu,

Karaman, Ah Karaman!

Yerlerinde dikenler ve yabani otlar fışkırdı,

Bir zamanlar sevdiklerim simdi küçük düştü gözümde,

…

Sabahın bereketli ışığından nefret ediyorum,

Karaman!

Sabahın çehresi beni çıldırtıyor,

Karaman, Ah Karaman!

Sipahi bir zorbanın zırhını  giyinmiş,

Karaman!

Fakat kölelik şu cesetten daha kötüdür,

Karaman, Ah Karaman!

Kalbi binlerce şeytanla kararmış onun;

Karaman, Ah Karaman!

Kaf’ın yanıp kavrulmuş  ovaları gibi,

O kalbe de hiç yağmur ve çiğ düşmeyecek,

Karaman!

Ancak zehir şebnemleri ve kan yağmurlarıdır yağacak,

Karaman!

Cehennemin zehir şebnemleri, kan yağmurları,

Karaman, Ah Karaman!

Fakat en kötüsü yakında hayat bitecek,

Karaman,

Azrail her yanlışın intikamını alacak,

Karaman, Ah Karaman!

Son zamanlarda düşüncelerim daha çok geziniyor,

Çayırlarında; hayal kümeleri zihnimi, ve

Kehanetli şarkı güftelerini gölgede bırakıyor,

Karaman,

Azrail çetin ve güçlü,

Karaman!

Işıldayan kılıcı çok yakında çarpacak,

Karaman, Ah Karaman!

Bu gece Uhbarın salonlarında endişe var,

Ezilmiş esirler için umut da var,

Karaman, Ah Karaman!

Şu duvarlar boyunca yanan kızılışık da nedir?

İçtima borusu sus, dinle! diye bağırıyor!

Mızrakların ve salların parıltısını görüyorum,

Karaman!

Kalabalıklar, kalabalıklar! Duvarlara tırmanıyorlar,

Karaman!

Bu gece Murad veya Uhbar düşüyor,

Karaman, Ah Karaman!

Kimbilir belki de Fatih döneminde sürgün edilen Karaman’lılardan birinin feryadıdır bunlar, zira şiirin adı öyle çağrıştırıyor. Belki de Mangan mazide kalan gurbet yolculuğunu Dublin’de sürdürdüğünü hissediyor.

Mangan bu gibi şiirlerinde kendini Türk görerek,Anadolu’da otururmuşcasına Türklere hitap etmektedir. Türk olmayanların bu şiirleri anlaması, hissetmesi mümkün değildir. Örneğin uzun Üç Kalender (Three Khalanders) şiirinden bir bölümde olduğu gibi:

Lâ ilâhe, illallah!

Kuşlar gibi neşeli uçtuk

Biz: Emrâh, Osman, Perizâd

Güldük, şakalaştık ve seyrettik.

Şarap, güller, neş’e, türkü söyledik.

Bütün şöhretlerden vazgeçtik.

Altın ve mücevhere değer vermedik hiç.

Lâ ilâhe, illallah!

Boğaziçi, Boğaziçi

Bize engel olmadı

Her gün neş’e içinde

Yeşil Boğaziçi’ni

Bir yelkenliyle geçtik.

Mangan’ın şiirlerinde Türklükle ilgili unsurlar, yerler dekoratif bir öğe olmaktan ziyade, hissedilen bir ortamın ötesinde içinde yaşanan mekan olarak verilmektedir. Bunları yazan James Clarance Mangan’ın “Oxford İngiliz Şiirleri Antolojisinde” (Oxford Anthologie of English Verse)  İrlandalı şairler arasında değil Türk şairleri başlığı altında gösterilmesi boşuna değildir. Bu şiirlerde tasavvuf vardır, dediğim gibi şiirler dekoratif bir öğe olamaz sanki bizzat yaşanmış gibi anlatılmaktadır. Sanki Mangan Erzurum, Karaman, Boğaziçinden çıkıp Dublin’e gelmiştir. Öyle ki Mangan kendi ölümü hakkındaki düşüncelerini bile bizlerin hayal gücü ile ifade etmiş:

Şimdi kervan yola çıkıyor… Meçhul bir ülkeye doğru

Çanları hareket işaretini vermeye başladı bile

Sevin ruhum… Zavallı kuşum, kurtuldun nihayet.

Nihayet kafesin çöküyor… demirleri dağılacak yakında.

Elveda gaileli dünya, günahlarla haşır-neşir olan dünya

Ruhum Allah’ın sakin yurdunda dinlenecek artık…

“Kuş-kafes” “ten-can” ilişki benzetmeleri Doğu dolayısıyla Tasavvuf edebiyatına  ait motifler. Kervan’ın “meçhul bir ülkeye doğru” yola çıkması, bilinmeyene gidiş, hancı, kervan, seyyah (yolcu), kefen motifleri de öyle:
“Bu hana ve bu handan

Kaç seyyah geldi geçti

Kaç kervan kefenlenip gitti

Herkes geldi, herkes gitti

Kimse bilmedi neden geldiğini

Nereye gittiğini…”

Bunlar Doğu edebiyatını ve yakın zamana ait Yahya Kemal’in:
“Artık demir almak günü gelmişse zamandan

Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan”

satırlarını hatırlatırken Yahya Kemal ile Mangan’ın kendi ölümleri hakkındaki düşüncelerinin tam örtüştüğü görülüyor.

Mangan’ın “Gül Zamanı” adlı şiiri Mesîhî’nin murabbaı üzerine kurulmuştur:

Morning is blushing; the gay nightingales,

Warble their exquisite songs in vales;

Spring, like a spirit, floats everywhere,

Shaking sweet spice-showers loose from her hair,

Murmurs half-musical sounds from the stream,

Breathes in the valley and shines in the beam.

In, in at the portals that youth uncloses,

It hastes, it wastes, the Time of Roses!

Sabahın mahcup kızıllığında şakıyor,

Neşeli bülbüller, güzelim şarkıları

dolduruyor ovaları;

Bahar bir peri, her yeri kuşatıyor,

Silkeleyerek saçlarından tatlı baharat

sağnakları;

Pınarlardan müzikli seslerle

mırıldanıyor;

Vadide soluklanıyor, güneşte

parıldıyor;

Giriyor kapılardan gençliğin açtığı,

Hızlandırırken zamanı, tükeniyor Gül

Zamanı!

Mangan İngiliz şiir tekniğine uymayan Türk kafiye anlayışına bağlı kalarak Türk kültürünü özümsemiş Türk gazel formunu ustalıkla şiirlerinde kullanmıştır.

Mangan sayesinde 1937 de İrlanda’lılar  “Söz gümüşse sükut altındır -Speech is Silver but Silent is Golden, Eldeki bir kuş daldaki iki kuştan iyidir – A bird in hand is worth two in the bush ” gibi bazı Türk atasözlerinden haberdar olmuşlardır.

Mangan’ın bu Anadolu ilgisi nereden gelebilir? Benim gibi İrlanda’da bir süre yaşamış, İrlandalıların yabancı sevmeyen, ülkelerinde yaşamalarını istemeyen, yabancı kültürlerine ilgi duymayan ırkçı, milliyetçi olduklarını yerinde gözlemlemiş birisi için bunun büyük bir sürpriz  teşkil etmesi hatta imkansızı çağrıştırması gerektirir. Arapça, farsça ve Osmanlıca dillerini ne derece bildiği bilinmeyen Mangan çalıştığı kütüphane’de Osmanlı’ya dair kimi tarihi ve folklorik bilgileri barındıran kitaplar okumuş olabilir. Türkçe ve Türk şiiriyle Almanca bir tercüme sayesinde tanıştığı söylenir. Ama bunlar Mangan’ın neden geçmiş Osmanlı denemindeki Anadolu  hakkında o zamanlar yaşamış bir Türk şairiymişçesine şiirler yazdığını bana açıklayamamaktadır. Bunun kolay bir iş olmadığını Türk şiiri üzerine çalışmanın zorluğunu anlattığı “University Magazin”deki bir yazısında şöyle ifade etmiş: “Türk edebiyatını anlamak çok zor. Türkçe gramer okumakla, küçük izahları dinlemekle olacak iş değil bu. O bilgiyle Osmanlıcayı yazıp okuyamazsınız. İşi ciddi tutmak, uzun bir süre için kendi memleketinizi unutmanız gerekiyor. Âdeta yeminli bir Müslüman gibi olmalısınız. Osmanlı’yı, Türk şiirini anlamak ancak böyle mümkün.” Peki O nasıl olmuş da zoru başarmıştır. Avni Özgürel onun hakkında şöyle demektedir: “Döneminde bedava gezi tantanalı ağırlamadan yararlanmak, Osmanlı sarayından bahşiş koparmak için eser üreten tipte sanatçılardan biri değil Mangan.” Zaten Osmanlı sarayı şöyle dursun, kimse onun bu şiirlerinden haberdar olmamış, sanki O sadece kendi duygularını şiire dökerek tatmin olmak istemiştir.

Sonuçta Mangan’ın Türkiye’ye ve Türkçe’ye neden ilgi duyduğu ve sanki eskiden yaşamış bir Türk gibi eskiye ait şiirler yazdığı başkalarınca bir “sır” olarak kabul edilse de bence bunun kolay bir açıklaması vardır.  Osmanlı döneminde Karaman’da yaşamış, Erzurum ve İstanbul’a da gitmiş biri yıllar sonra Dublin’de James Mangan adıyla yeniden doğmuştur. Yani tipik bir reenkarnasyon örneği ile karşı karşıya olduğumuzu ifade edersek taşlar yerine oturur.

James Clarence Mangan İrlanda’da fakir bir hayat sürmüş olup kısa hayatına yeterli beslenememesinin neden olduğu iddia edilmektedir. Belki de şiirlerindeki Karaman’lı ile aynı fakirliği paylaşmıştır.

Bu arada ODTÜ İnşaat’da 40 yıl önce beraber okuduğumuz Bayburt’lu Yüksek Mühendis arkadaşımın soyadı da Mangan’dır.

BU YAZIDA AŞAĞIDAKİ KAYNAKLARDAN YARARLANILMIŞTIR:

KAYNAK  1

KAYNAK  2
KAYNAK 3

KAYNAK 4

KAYNAK 5

KADİR MEVLAM SENDEN BİR DİLEĞİM VAR

Kadir Mevlam senden bir dileğim var

Muhannes kuluna muhtaç eyleme

Cennet-i alayı nasib et bana

Sırat köprüsünden yolum bağlama

Kapımıza kara deve çökünce

Fırtınası şol alemi yıkınca

Cehenneme kul seçilip çıkınca

Kadir Mevlam o kullardan eyleme

Kadir Mevlam ateş atma özüme

Dünya malı görünmüyor gözüme

Kadir Mevlam sen bak benim yüzüme

Cehennemin ateşiyle dağlama

Karac’oğlan hata çıkmaz dilimden

Kocadım da hayır gelmez elimden

Kadir Mevlam asla geçmez kulundan

Deli gönül ah çekip de ağlama

ADAK IŞIĞI  

Sıcak yaz göklerinde

Önde uzanan ovada

Birden bir ışık sağdan

Bir ışık soldan çıkar

Ve bunlar

Şimşek hızıyla birbirlerine ulaşırlar

Bunu halk adak için uğur sayar

Derler: Leyla ile Mecnun buluştular

Bu göz açıp kapama anında

Ne varsa dile muradında

Mutlak yerine gelir arzun

Yerde kavuşmayanlar gökte kavuşurlar

Ve bir uğurlu anda

Kavuşmak isteyenleri kavuştururlar

İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından
bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından
durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar
şu aranıp duran korkak ellerimi tut
bu evleri atla bu evleri de bunları da
göğe bakalım

falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım
inecek var deriz otobüs durur ineriz
bu karanlık böyle iyi afferin tanrıya
herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum
hırsızlar polisler açlar toklar uyusun
herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam
herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım
nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda
beni bırak göğe bakalım

senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım
tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum
bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi
sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor
seni aldım bu sunturlu yere getirdim
sayısız penceren vardı bir bir kapattım
bana dönesin diye bir bir kapattım
şimdi otobüs gelir biner gideriz
dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç
bir ellerin, bir ellerim yeter belleyelim yetsin
seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat
durma kendini hatırlat
durma göğe bakalım

TURGUT UYAR

7.

Emanet hayat. Allaha emanet…

Kış korkusu, sigara isi, camın buğusu, soğuğun kokusu, üç nokta.

Gittikçe anlamsızlaşan ve sıralanan ard arda ; etiketler…

Hece vezni mutlu ediyor masa başındaki memuru. Gülümsüyor o cağnım kafiyeleri duyunca…

Sevgilisi olacak kadın o kadar sıkıcı değil bereket, post modern açılımlar getiriyor aşklarına.

Ötekisi , gözlük camları gözüne perde çekmiş edebiyat hocası, inceliyor şairin hayatını…

“Yazar burada ne demek istemiş” ile başlayan sorularla nice genç dimağ heder oluyor, giriyor tarihin tozlu sayfaları arasına silik bir harf olarak. Silik bir harf, fotokopi makinesi ona bu kötülüğü yapmış. Öyle çıkmış simit gibi sıcacık susamlı beyaz kağıda.

Bir öteki, bir başka edebiyat hocası kürsüde verirken nutkunu talebesine fark edemiyor, yazarın anlatmak istediği tek şeyin simit gibi sıcacık susamlı beyaz kağıt olduğunu…Fark edilmiyor o gerçek ; kalemi ayağa kaldıranın bu hisler, bu kokular olduğu da unutuluyor raflarda.

Neyse ki bazı aralar delişmen çocuklar çıkıyor da kılıyorlar kılınmamış cenaze namazını  gıyabında yazarın, yıkıyorlar yakasını, yapıyorlar yapısını…Ve sonra makul fiyata satıyorlar anasını.

Tüm bunların farkına vararak , hiçbir halta yaramayan farkındalığını aleme nispet olsun diye duvarlara yazan farklı insan sıkılıyor bunlardan. O da sarılıyor eskiye, cüzzamlılara hüzzamla yaklaşılan o arkaik devirlere…

Yorgan dövüyor ötede yorgan demokrat ise, fonda “bin atlı akınlarla çocuklar gibi şendik”…

Dev gibi bir orduyu yenen dedesinin odasından geliyor marş. Demokratın odasında ise “çav bella, çav bella, çav çav…”  Çaçalarla tanışırken dedesinin oğlu, yani yorgan demokrat’ın babası, o zaman bestelenmiş bu eser…Annesiyle de bir çaça dansı yaparken tanışmıştı babası. Tesadüfün böylesi , hayret !

Ve tüm bu hayretler dolu  yaşanmışlıklara rağmen esas konumuza dönelim deme vicdansızlığını gösteren okumuş adamlar ne kadar da acımasız…

Bir şairin dizelerinden çalarak hayata uyarladığım bu senaryo gişe rekorları kıramazsa suç yapımcının.

“Em certos estados de alma quase sobrenaturais, a profundidade da vida revela-se toda inteira no espetáculo, por mais vulgar que seja, que temos debaixo dos olhos. Torna-se o seu símbolo.”

Charles Baudelaire em O meu coração posto a nu

Numa resistência antropológica à injunção de identidade e ao princípio de individualização, a paixão era apenas um elemento em jogo naquela cena. A iniciação do espírito se dava através de uma confusão entre os diferentes afetos expressos numa manifestação de um querer-viver irreprimível.

Numa saída contra o tédio mortal de uma vida asséptica e do sacramento litúrgico que só tornava palpável a graça e a virtude de estar junto, a entrega desmedida ao prazer parecia o mais correto. Era o jeito de sair de si e romper, de maneira pluridimensional, a clausura do corpo individual para participar de uma embriaguez altamente explosiva entre o vaivém cósmico e o social.

Era a comunhão, a troca, a reversibilidade num intenso movimento de afetos e, quem sabe, no estabelecimento de uma nova ordem moral interna. De certa forma, tal ordem devia permanecer escondida dos olhos puritanos da sociedade asséptica e destituída da mais simples sensibilidade.

Eram interações bem pouco morais numa expressão mais acabada dentro do aspecto efêmero dos encontros e a atmosfera passional que esta desencadeiava. Numa forma incontrolável de êxtase, a diluição do indivíduo em amplo era apresentada para harmonizar os contrários e manter o equilíbrio cósmico e societal.

O estar-junto, no seu substrato mais natural, era apenas a representação de um laço simbólico por excelência tecido numa trama social em meio ao caos das paixões e da confusão surrealista. Simplesmente, havia a evasão de sensações novas e, mais do que isso, a redução da linguagem diante das novas combinações.

Os desvios, suas variantes e as mudanças da lei moral, a Dharma, eram compreendidos como uma forma de vencer a morte e garantir a continuidade da existência dentro da manutenção daquela sufocante ordem estabelecida.

Era apenas a dissolução das regras em nome de um viver intenso, real e totalmente verdadeiro!

Uma mulher estava passando de carro por uma rua e ao parar no sinal de trânsito foi abordada por uma moradora de rua, muito suja e de péssimas aparência, que pediu a ela dinheiro para comprar comida.

A mulher pegou a carteira da bolsa, tirou R$ 50 e perguntou:
-Se eu te der este dinheiro, você não vai sair com tuas amigas e gastar tudo?
-Que é isso, dona, eu não tenho amigas. Moro na rua.
-Você não vai sair aí pelas lojas gastando?
-Não, eu não entro em loja porque não deixam e gasto meu dinheiro só com comida.
-Você não vai usar para ir a um salão fazer cabelo e unhas?
-A senhora ta maluca? Faz uns vinte anos que não sei o que é salão.
-Bom, a mulher disse, Eu não vou te dar o dinheiro. Entre aqui no carro que eu vou te levar para jantar comigo e meu marido esta noite.
A mendiga ficou pasma.
-Mas teu marido não vai ficar furioso com você? Eu não tomo banho faz muito tempo, estou suja e fedorenta.’
-Não faz mal. Entre aí. Quero que ele veja como fica uma mulher quando ela para de sair com amigas, fazer compras e ir ao salão.

vídeo de 2008, será que ja sabia? estava treinando?

Good-Bye Twitter

Mesmo Com mais de 2 MILHÕES de seguidores no twitter a cantora
Miley Cyrus deletou o propio e ainda criou um rap explicando o porque de te-lo feito.
para contrariar os boatos de que ela teria deletado o twitter por causa do namorado,
na musica ela diz que “O motivo é simples: eu não estava vivendo para mim.
Eu estava vivendo para as outras pessoas e isso estava me desgastando”, afirmou Miley

o video já tem mais de 2 milhões de acessos.

Ela disse que gostava das postagens do humorista Dane Cooks e de ler
as páginas das cantoras Katy Perry e Britney Spears.
Mas admite que estava um pouco “obsessiva”.

Mas nos do Musica A Lot ainda temos nosso twitter

acesse,  siga e acompanhe twitter.com/freezewave

abraços a todos !!!!

“Não sei… Se a vida é curta
Ou longa demais pra nós,
Mas sei que nada do que vivemos
Tem sentido, se não tocamos o coração das pessoas.

Muitas vezes basta ser:
Colo que acolhe,
Braço que envolve,
Palavra que conforta,
Silêncio que respeita,
Alegria que contagia,
Lágrima que corre,
Olhar que acaricia,
Desejo que sacia,
Amor que promove.

E isso não é coisa de outro mundo,
É o que dá sentido à vida.
É o que faz com que ela
Não seja nem curta,
Nem longa demais,
Mas que seja intensa,
Verdadeira, pura… Enquanto durar”

Cora Coralina

Porque, mesmo não gostando do feriado por conta das mudanças cotidianas, eu sei reconhecer que sair um pouco de São Paulo e me distanciar dos problemas do dia-a-dia me fará bem…

A campanha está sendo promovida pelo site Parou Tudo e ganha cada vez mais adeptos na rede. Do site:

Todo dia é dia se se viver como somos, mas 11 de outubro no Brasil passará a ser um dia especial quando o assunto for viver longe da mentira e da omissão no que diz respeito à homossexualidade, à bissexualidade e à identidade de gênero. O Estruturação – Grupo LGBT de Brasília, a partir deste ano, passará a comemorar o 11 de outubro, Dia de Sair do Armário.

O objetivo é envolver lésbicas, gays, bissexuais, travestis, transexuais, transgêneros e heterossexuais na construção de uma realidade em que a diversidade de orientação sexual e a identidade de gênero possam ser vividas de forma livre e respeitosa. Algo que passa, necessariamente, pelo bem-estar individual de se colocar na sociedade como LGBT sendo-se verdadeiramente quem se é. Não acreditamos em um conceito de integridade psicológica, base para uma vida plena como cidadão/ã e ser humano, no qual uma pessoa precise mentir, omitir ou dissimular sua orientação sexual e sua identidade de gênero para poder estar em sociedade.

A iniciativa é feita para trazer ao Brasil o movimento sobre o tema que é feito desde 1988, quando, nos EUA, começou-se a celebrar o National Coming Out Day, em 11 de outubro. A proposta não é determinar um dia para se sair do armário, mas sim levantar o debate sobre a importância de se assumir e se ser publicamente quem se é internamente.

A campanha contará com uma programação de debates e um concurso fotográfico com premiação em dinheiro. Saiba mais aqui. Por coincidencia será bem no dia da nossa Parada daqui. Reflitamos.

“Se o problema tem solução, não esquente a cabeça, porque tem solução. Se o problema não tem solução, não esquente a cabeça, porque não tem solução”

Provérbio chinês

Às vezes, me sinto sufocada. São requisições acadêmicas diversas, cobranças familiares, deveres sociais e morais, além de uma boa dose de carência sentimental. Há dias em que eu não agüento – quero sumir, buscar uma fuga ou um esconderijo para conseguir respirar em paz e alcançar uma falsa sensação de tranqüilidade.

Em momentos de crises assim, sair de casa geralmente ajuda e muito. Dar uma caminhada também é uma alternativa bastante válida para arejar os pensamentos e acalmar os nervos. Mas, atualmente, ir à PUC tem me feito muito bem. Nem preciso estar em aula ou fazendo algo do âmbito acadêmico.

Pelo contrário, às vezes me tranqüilizo só de sentar perto dos CAs e ver o movimento dos estudantes por ali. Um suco de açaí com morango também é bom e melhora muito o meu humor. O melhor é quando consigo juntar todos estes elementos e ainda encontro alguém (um conhecido ou um amigo querido).

Aí, fica perfeito: conversar sobre a vida e as aflições acadêmicas compartilhadas por todos neste louco universo, dar risada, espairecer os pensamentos com brincadeiras bobas e esquecer toda a responsabilidade que há do portão para fora é MUITO bom e animador.

É uma sensação estranha… Mas não é ruim não! É apenas algo diferente do que eu estava acostumada até então!