cd tutorial photoshop

Game menjadi lebih dan lebih bersemangat dari hari ke hari. Game cd tutorial photoshop developer sekarang perusahaan-perusahaan besar dan industri telah berkembang dalam dekade terakhir. Permainan ini memiliki alur cerita yang sangat besar dengan grafik yang paling rumit resonansi dan plot. Game telah menjadi kegiatan yang mewah. Sebuah permainan biaya bisa di mana saja antara sampai . Sebuah bagian berat game penduduk adalah anak-anak amp . Oleh karena itu menghabiskan jumlah tersebut adalah masalah besar bagi sebagian besar dari mereka. Xbox adalah salah satu konsol game seperti itu yang memiliki kipas terhormat berikut.

Beberapa orang dengan antusias menunggu game baru dibebaskan. Namun di samping ada satu ketakutan yang selalu hadir dalam pikiran dari semua gamer takut merusak permainan CD dan harus membelinya lagi di harga konyol itu. Ada beberapa permainan menyalin program perangkat lunak yang tersedia di pasar. Ada juga yang baru dibebaskan hampir setiap bulan. Beberapa dari mereka yang khusus untuk Xbox dan dirancang terutama untuk menyalin permainan Xbox. Jika Anda mencari di Internet Anda akan menemukan banyak situs download yang merekomendasikan program ini. Anda mungkin ingin membaca beberapa forum atau ulasan dan memutuskan yang paling diterima dan murah satu. Sekali Anda telah memutuskan di mana seseorang untuk pergi bersama itu beberapa menit sebelum Anda men-download dan menginstalnya di komputer Anda.

Sekarang bahwa Anda memiliki game Xbox menyalin program perangkat lunak pada PC Anda yang harus Anda lakukan adalah permainan memasukkan disc di drive CD anda. Menyalin permainan Program ini akan secara otomatis mendeteksi CD. Jika telah membacanya ia akan meminta Anda untuk memasukkan disk kosong. Anda memasukkan disk kosong dan menunggu salinan harus dibuat.

That amp s about it. Anda sudah siap dengan satu salinan permainan favorit Anda. Semua panik merusak permainan mahal disk Anda tidak panik lagi. Sekarang Anda dapat memiliki banyak salinan karena banyak permainan Anda sendiri dan menikmatinya tanpa khawatir.

salin ng “El Romance del Bardo” ni José Antonio Ramos Sucre mula sa kaniyang aklat na La torre de Timón (1925).
salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo mula sa orihinal na Espanyol.

Ang Romansa ng Makata

Pinalayas ako mula sa buhay.

Nakatago sa loob ko ang magalang na pag-ibig, ang lubos na debosyon, ang nakapapayat na libog, para sa matimtimang dilag na malayo sa aking abot.

Nakalagda ang kapalaran sa aking noo.

Tatakas ako palayo sa lungsod upang magmuni, sa gitna ng malulubhang guho, sa gilid ng monotonong dagat.

At doon, habang binubuhay ng kirot, ay iinog ang mga anino ng nakaraan.

Nagunaw ang bayan natin sa pagsalungat nang lumusob ang kawan ng mga mangmang.

Ikinawing sa tradisyon ang tagumpay sa harap ng babaeng maringal, na nakaligtas sa di-magaping lahi. Kailangan niyang kusang sabayan tayo, nang di-alintana ang angking halaga.

Nakita natin siya sa huling pagkakataon, isang araw bago ang sakuna, malapit sa baybayin, na nasasaplutan ng mababangis na ikot ng mga kanaway.

Mula noon, tanging paglimot ang makapagtutuwid sa kasiraang-puri ng kabiguan.

Sumusupling ang mga damo sa larangan ng digmaan, at pinalulusog ng dugo ng mga bayani.

José Antonio Ramos Sucre, larawang hango mula sa Wikipedia

]]> http://alimbukad.com/2009/11/13/adan-ni-federico-garcia-lorca/ Fri, 13 Nov 2009 01:40:19 +0000 Roberto Añonuevo http://alimbukad.com/2009/11/13/adan-ni-federico-garcia-lorca/

Halaw at salin ng tulang “Adam” ni Federico García Lorca mula sa Espanyol
Halaw at salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Adan

Tigmak sa dugo ng punongkahoy itong umaga
Na ang babaeng bagong panganak ay umuungol.
Ang tinig niya’y bubog sa sugat na umaantak,
At sa bintana’y anyo ng butong sala-salansan.

Sibat ng sinag ay nagtitindig at humahamig
Ng puting hangga nitong pabula na lumilimot
Sa nagtatagis na mga ugat na kumakampay
Tungo sa lilim ng dambuhalang punong mansanas.

Napapangarap ni Adan yaong sinat ng luad
Ng batang paslit na dumarating, patalon-talon
Sa kambal pitlag ng kanyang pisnging mamula-mula.

Ngunit ang Adan na sadyang itim ay nanaginip
Ng buwang patas na walang buto ang mga bato
Na magliliyab ang batang sinag nang walang humpay.

Salin ng “Незнакомка” (Unknown Woman) ni Alexander Aleksandrovich Blok
Salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Ang Lingid na Babae

Sa itaas ng restoran ng magdamag
Ay ilahas ang dayaray na malandi;
At nahatak magsisigaw ang lasenggo
Sa hininga ng patakás na tagsibol.

Sa ibabaw ng lansangang maalabok
Ay tumimo yaong inip sa tahanan;
Di kumislap ang paskil ng panadero’t
Nagpalahaw yaong bata sa kawalan.

Bawat gabi, sa likuran ng tarangka,
May kung sinong nakagora ang darating,
Karay-karay paglakad ang mga dilag
Papaloob sa hinukay na imburnal.

Sa may lawa, may langitngit ang paggaod
At uungol ang dalagang lumiliyad;
Samantalang sa itaas nitong langit
Ay palihim sumisilip iyong buwan.

Bawat gabi, bumabanda sa baso ko
Ang malungkot, nag-iisang kaibigan;
At tulad ko ay mabait, umiingit
Sa mabagsik, mahiwaga na inumin.

Mga lasing na utusan ay tumambay
Sa may hapag, samantalang humihiyaw
Ang lasenggong may paningin ng kuneho:
“Lumalabas ang totoo kung may alak!”

Tuwing gabi, sa sandaling nakatakda
(o kung hindi’y guniguni lamang ito?)
Ay may anyo ng dalagang nakasutla
Ang nanawid sa pawisang durungawan.

At marahang magdaraan ang babae
Sa punduhan ng lasenggo nang mag-isa’t
May pabango ng sariwang mga hamog.
At uupo nang marahan sa bintana.

Nakabalot sa alamat nitong simoy
Ang kaniyang sutlang damit na marikit,
Ang sombrero’y may plumaheng malalamlam,
At may singsing ang mapayat na daliri.

At nahigop ng kakatwang kalapitan,
Tinanaw ko ang talukbong na maitim
At nasagap ang hiwaga ng baybayi’t
Panginoring mahiwaga sa ibayo.

Tinanggap ko’y ang sikretong malalalim,
At kalinga yaong araw ng kung sino;
Bawat tagay, gumuguhit sa kalul’wa
Ang matapang na alak kong tangan-tangan.

Lumalaylay ang plumahe ng abestrus
Sa isip ko, lumong-lumo at matamlay.
Di maarok yaong bughaw na paninging
Bumubukad sa malayong baybay-dagat.

Nakakubli itong yaman sa loob ko
At ang susi’y ako lamang ang may hawak!
Ay, tama ka, o lasenggong balasubas!
Ibubunyag nitong alak ang totoo!

24 Abril 1906, Ozerki

"Buhay sa Paris," pintura ni Juan Luna

Kematian Ibu Maternal senantiasa menjadi indikator keberhasilan pembangunan pada sektor kesehatan. Kematian Ibu mengacu pada jumlah kematian ibu yang terkait dengan masa kehamilan, persalinan dan nifas. Status kesehatan masyarakat Lampung Selatan salah satunya dilihat dari kasus kematian ibu. Grafik dibawah ini memaparkan kasus kematian ibu yang terjadi di Kabupaten Lampung Selatan selama kurun waktu lima tahun

GRAFIK 4.2

TREND KASUS KEMATIAN IBU DI KABUPATEN LAMPUNG SELATAN

PADA TAHUN 2004 – 2008

Bila dibandingkan dengan Indikator Indonesia Sehat 2010 untuk AKI yaitu 150 / 100.000 kh, Kabupaten Lampung Selatan pada tahun 2008 untuk kasus kematian ibu masih di bawah target yaitu sebesar 70,34 / 100.000 kh.

Jika dilihat dari golongan sebab sakit, kasus obstetri terbanyak pada tahun 2008 yang menyebabkan kematian adalah disebabkan oleh perdarahan.

Hal ini nampak pada diagram  berikut ini :

GRAFIK 4.3

PERSENTASE PENYEBAB KEMATIAN IBU

KABUPATEN LAMPUNG SELATAN TAHUN 2008

Sumber: Laporan Hasil Evaluasi Subdin Yankes Tahun 2008

Dari 14 kasus kematian ibu yang terjadi di Kabupaten Lampung Selatan tahun 2008, kasus perdarahan terjadi di 7 wilayah puskesmas yaitu di puskesmas Tanjung Agung dan Sukadamai masing-masing 2 kasus; di puskesmas Palas, Tanjung Bintang, Natar masing-masing 1 kasus. Untuk kasus eklampsia terjadi di puskesmas Kalianda 2 kasus, dan di Puskesmas Tanjung Agung dan Natar masing-masing 1 kasus. Sedangkan untuk kasus Aborsi terjadi di Puskesmas Way Muli 1 kasus. Untuk point lain-lain 2 kasus kematian saat persalinan tidak diketahui (tabel 7a).

Penyebab kematian berdasarkan kelompok ibu maternal, semua kematian terjadi pada saat ibu bersalin.

Salin ng tulang  “Nu” ni Manuel Bandeira (Manuel Carneiro de Souza Bandeira Filho) mula sa orihinal na Portuges de Brazil
Salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Hubad

Kung ikaw ay nakabestida,
Mailap sa haraya nila
Ang mga mundong malilikot
Sa loob ng damit mong suot.

(Kaya sa liwanag ng araw
Hindi nga namin malalaman
Ang ningning ng laksang bituing
Nakatimo sa papawirin.)

Ngunit lastag ang buong gabi,
Ganap na hubad itong gabi,
Panginigin ang mga mundo,
Ang magdamag ng mga mundo.

Kumikinang ang iyong tuhod,
Kumikinang ang iyong pusod,
Kumikinang ang lahat-lahat
Na lira sa pusong makislap.

Kambal, namumurok na suso
(Gaya ng pares na ga-buto
Sa siksik, malantik na bunged
Ng katawang kaibig-ibig)

Kumikislap ang iyong dibdib.
Mga susong tirik na tirik!
Ang iyong likod! Iyong harap!
Ang makikinis mong balikat!

Pag hubad ka, ang iyong mata
Ay hubad ko ring nakikita.
Ang pagtitig mo’y tumatagal,
Gaya ng tubig na mabagal.

Sa loob ng iyong talukap
Lulutang, lalangoy, lulundag
Ako tungo sa iyong mundo
Paloob sa lahat ng iyo.

Sisisirin ko’y iyong sukdol,
Hanggang ikaw ay mapaungol;
Kaluluwa mo’y magagalak
Sa akin nang hubad na hubad.

Pintura ni Fernando Amorsolo

]]> http://alimbukad.com/2009/10/16/magpakalasing-ni-charles-baudelaire/ Fri, 16 Oct 2009 02:11:33 +0000 Roberto Añonuevo http://alimbukad.com/2009/10/16/magpakalasing-ni-charles-baudelaire/

Halaw at salin ng  “Enivrez-Vous” ni Charles Baudelaire mula sa orihinal na Pranses
Halaw at salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Magpakalasing

Kailangan mong palaging malasing. Iyon lamang ang kailangan—at ang tanging paraan. Upang malimot ang karima-rimarim na oras na bumabali sa gulugod at nagpapakuba sa iyo, dapat kang malango nang walang humpay.

Ngunit saan? Sa alak, tula o birtud, anuman ang naisin. Subalit magpakalasing.

Kung sakali’t sa hagdan ng palasyo, o sa lungting damuhan sa gilid ng kanal, o sa malamlam na silid ng pag-iisa ay nagising ka, humuhulas ang tamà o hilo, tanungin ang hangin, ang alon, ang bituin, ang ibon, ang orasan, ang lahat ng lumilipad, ang lahat ng umuungol, ang lahat ng gumugulong, ang lahat ng umaawit, ang lahat ng bumubulong. . . tanungin kung anong oras na, at ang hangin, alon, bituin, ibon, orasan ay tutugon sa iyo:  “Panahon na upang magpakalasing! Para hindi maging alipin ng panahon, magpakalango nang walang puknat! Sa alak, sa tula o sa birtud, anuman ang ibigin!”

Retrato mula sa www.pdphoto.org

Salin ng tulang Griyegong Δέησις (Panalangin) mula sa koleksiyong The Canon ni C.P. Cavafy, at batay sa saling Ingles ni John Cavafy at nina Edmund Keeley at Philip Sherrard
Salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Panalangin

Hinigop ng dagat tungo sa itim na kailaliman ang magdaragat.
Isang ina ang nagsindi ng kandila para makaligtas ang anak

Sa panganib, di-alam ang naganap na kapahamakan sa laot,
At sa Birheng Maria ay buong pusong idinulog ang niloloob

Habang nakaabang ang mga tainga sa umaalimpuyong simoy.
Ngunit nang pinagdarasalan, ang ikón ay kumakatal sa taghoy

Ng pagsusumamo sa kaniya habang matamang nakikinig,
Kahit talos na ang tao na iniiyakan ay hindi na magbabalik.

Retrato mula sa kabutihang loob ng www.photos8.com

Salin ng “Bidrohi” ng dakilang makatang Bengali na si Kazi Nazrul Islam, batay sa saling Ingles ni Mohammad Nurul Huda.
Salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo.

Kazi Nazrul Islam, guhit sa tubig-kulay ni Alaptagin Tushar, 1995, Dhaka

Ang Rebelde

Sabihin, Magiting,
Sabihing: Taas-noo ang aking pagkatao!

Nakatanaw sa ulo ko
Ang matayog na bundok Himalaya!
Sabihin, Magiting,
Sabihing: Pinupunit ang malawak na himpapawid,
Iniiwan ang mga buwan, planeta, at bituin,
Nilalagos  ang lupa at ang langit,
Itinutulak ang sagradong luklukan ng Maykapal,
Bumangon ako,
Ako na malimit na kababalaghan ng daigdig!
Kumikinang sa aking noo ang galít na Diyos
Na gaya ng maningning na sagisag ng maharlika.
Sabihin, Magiting,
Sabihing taas-noo ang aking pagkatao!

Ako ang iresponsable, malupit, at bastos.
Ako ang hari ng matinding kaguluhan,
Ako ang bagyo, ako ang pagwasak,
Ako ang ligalig, ang sumpa ng uniberso.
Wala akong awa,
Dinudurog ko ang lahat ng bagay.
Magulo ako at walang sinusunod na batas,
Sinusuway ko ang patakaran at disiplina.
Ako ang Durjati, ako ang unos sa tag-araw,
Ako ang rebelde, ang suwail na anak ng daigdig!
Sabihin, Magiting,
Sabihing taas-noo ang aking pagkatao!

Ako ang buhawi, ako ang dagudog
Ako ang wumawasak ng lahat ng nasa daan!
Ako ang himig ng nakalalasing na sayaw,
Sumasayaw ako sang-ayon sa kaluguran,
Ako ang malayaw na kasiyahan ng buhay!
Ako ang Hambeer, ang Chhayanata, ang Hindole,
Ako ang walang humpay na pagkabalisa,
Ako ang aliw at indak habang gumagalaw!
Ginagawa ko kung ano ang ibig anumang oras,
Niyayakap ko ang kaaway at binubuno ang kamatayan,
Ako ang baliw. Ako ang ipuipo!
Ako ang salot na peste, ang malubhang takot,
Ako ang kamatayan ng lahat ng hari ng sindak,
Ako ang ganap ng pagkabalisa habang buhay!
Sabihin, Magiting,
Sabihing taas-noo ang aking pagkatao!

Ako ang paglikha! Ako ang pagwasak!

Ako ang paninirahan, ako ang libingan,
Ako ang wakas, ang wakas ng magdamag!
Ako ang anak ni Indrani
Na may buwan sa tuktok ng ulo
At araw sa pilipisan.
Tangan ng isang kamay ko ang payat na plawta
Habang tangan ng kabila ang tambol pandigma!
Ako ang Bedouin, ako ang Chengis,
Wala akong sinasaluduhan kundi ang sarili!
Ako ang kulog,
Ako ang tunog ng Brahma sa langit at lupa,
Ako ang dagundong ng kalatong ni Israfil,
Ako ang malaking salapang ni Pinakpani,
Ako ang tungkod ng dakilang hari ng katotohanan,
Ako ang Chakra at ang dakilang Shanka,
Ako ang makapangyarihang sinaunang sigaw!
Ako si Durbasha na Poot, ang mag-aaral ni Bishyamitra.
Ako ang silakbo ng sunog sa kagubatan,
Sinusunog ko hanggang maabo ang sangkalawakan!
Ako ang malutong na halakhak ng pusong mapagbigay.
Ako ang kalaban ng paglikha, ang matinding sindak!
Ako ang lahò ng labindalawang araw,
Ako ang tagapagbadya ng pangwakas ng paggunaw!
Tahimik ako minsan at payapa kung minsan,
Ngunit nahihibang sa mga sandaling di-inaasahan.
Ako ang bagong kasibulan ng liwayway,
Nililigis ng mga paa ko ang kahambugan ng Maykapal!

Ako ang ngitngit ng humahalihaw na bagyo.
Ako ang umaatungal na daluyong ng karagatan.
Ako ang patuloy na dumadaloy at masaya,
Ako ang umaagos gaya ng maingay na batis.
Ako ang maitim, mahabang buhok ng dalaga;
Ako ang kislap ng apoy sa kaniyang mga mata.
Ako ang banayad na pag-ibig na nakahimlay
Sa puso ng disiseis na kabataaan.
Ako ang kasiyahan na walang hanggahan!
Ako ang mapaghanap na kaluluwa ng maysakit.
Ako ang kaawa-awang ungol ng kulang-palad!
Ako ang kirot at pighati ng walang tahanan.
Ako ang pagdurusa ng nilalait na puso.
Ako ang hinanakit at kabaliwan ng tinalikdan ng mahal!

Ako ang di-mausal na dalamhati.
Ako ang nangangatal na hipo ng isang birhen.
Ako ang pitlag na banayad sa kaniyang unang halik.
Ako ang sulyap ng nakakulubong na sinta.
Ako ang kaniyang malimit tinititigan nang lihim.
Ako ang tuwa mula sa dibdib ng dalagitang umiibig.
Ako ang kuliling ng musika sa kaniyang galang-galang!
Ako ang batang eternal, ang kabataan habang buhay.
Ako ang mahiyaing dalagitang kabadong sumisibol.
Ako ang nakapananariwang dayaray ng timog.
Ako ang malungkuting amihan ng silangan.
Ako ang matimtimang awit ng makatang mapagbulay,
Ako ang maindayog na musika ng kaniyang lira!
Ako ang uhaw na di-matighaw sa katanghaliang-tapat.
Ang ang nagliliyab, mabalasik na araw.
Ako ang lumalaguklok na matang-tubig ng disyerto.
Ako ang malamig na lilim ng mga punongkahoy!
Napatakbo ako sa matinding ligayang nakababaliw,
Nabubuwang na nga yata ako! Nabubuwang ako!
Bigla kong nakilala ang aking sarili,
At gumuho ngayon ang lahat ng huwad na hadlang.
Ako ang pagbangon. Ako ang pagbagsak.
Ako ang kamalayan ng kubling malay ng kaluluwa.
Ako ang watawat ng tagumpay sa pinto ng mundo.
Ako ang mabunying senyas ng tagumpay ng tao.
Pumapalakpak akong nagpupuri gaya ng buhawi,
Nilalandas ang langit at ang lupa.
Sakay ako ng makapangyarihang kabayong si Borrak
Na humahalinghing sa labis na pagkatuwa!
Ako ang umaasóng bulkan sa dibdib ng sangkalupaan.
Ako ang humahalihaw na apoy sa mga kahuyan.
Ako ang dagat ng silakbo ng Gimokudan.
Inililipad ako ng bagwis ng kidlat nang matalinghaga.
Isinasambulat ko ang karalitaan at takot sa paligid.
Naghahatid ako ng nakaririnding lindol sa daigdig.

Ako ang plawta ni Orpheus,
At nagpapahimbing sa nilalagnat na kalupaan.
Ako ang pumapatay ng apoy sa impiyerno.
Taglay ko ang mensahe ng himagsik ng lupa at langit!
Ako ang rumaragasang baha.
May panahong ako ang nagpapataba ng lupa,
At ako rin ang nagdudulot na malawakang salanta.
Hinablot ko sa dibdib ni Bishnu ang dalawang dalagita!
Ako ang kawalang-katarungan. Ako ang bulalakaw.
Ako ang Saturno. Ako ang apoy ng taeng-bituin.
Ako ang makamandag na ulupong!
Ako si Chandi na pugot ang ulo, ang baganing mapanira,
Na nakaupo sa naglalagablab na kailaliman.
Ngumingiti ako gaya ng inosenteng bulaklak!
Ako ang malupit na palakol ni Parsurama,
At papatayin ko ang mga mandirigma
Upang maisilang ang armonya’t kapayapaan ng uniberso.
Ako ang sudsod ng araro sa mga balikat ng Balarama,
At lilinangin nang magaan ang kalunos-lunos na lupain,
At lilikha ng bagong uniberso ng tuwa at kapayapaan.
Lupaypay sa pakikibaka, ako, ang dakilang rebelde,
Ay tahimik na mamamahinga lamang kapag natuklasang
Ang langit at ang simoy ay malaya sa taghoy ng inaapi,
At napawi sa larangan ng digma ang mga duguang tabak.
Saka lamang ako, na pagod sa pakikibaka, mamamahinga,
Ako ang dakilang rebelde.

salin ng “La muerte afina su violin” ni Salomón de la Selva
salin at halaw mula sa orihinal na Espanyol ni Roberto T. Añonuevo

Humihimig ng Kamatayan ang Biyolin

Humihimig ng kamatayan ang biyolin:
Ani Kamatayan: Kumikinig akong sasaliw
sa sayaw na walang katapusan
sa himpapawid, sa lupain, sa karagatan!

Humihimig ng kamatayan ang biyolin.
Humihimig ang biyolin. Sumayaw tayo!
Magiging maningning na hasmin sa simoy
ang aking kaluluwa,
maputi at malambot at magaan…
maputi at malambot at magaan
na pawang nakapagpapaluha sa akin.

Sa hangin, ang kaluluwa ko’y bulaklak
Sa hangin, ang kaluluwa ko’y halimuyak.
Ang halimuyak ng kaluluwa ko’y pag-ibig.
Ay, ilang kabataan ang maiinggit sa akin!

Magagandang babae’t dalagang donselya!
Sa ilalim ng mga bulak at linong kumot
na simputi ng dalisay na liryo at estrelya,
ang makasiping ka’y ang aking kapalaran.

Tapos na ang pambungad na pagpapakilala.
Simula na ng sayaw, sayaw na walang humpay
At kinakalabit nito ang kuwerdas ng puso ko,
ang Kamatayang masayang hinihimig ng biyolin.

Retrato mula sa kagandahang-loob ng Photos8.com

salin ng “Kannizzata” ni Mario Azzopardi, batay sa saling Ingles ni Grazio Falzon
salin sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Balag

Sa tuktok ng sumilang na batuhan,
isang patse ng dugo ang tanda
ng pagpanaw ng tao na kinain ng dagat.

Sa pagitan ng mga balag na sinilip ko’y
may isang babaeng lastag gaya ng tubig,
at ang kaniyang kaluluwa’y
itinakwil sa paraiso.

Pinili ng aking mahal
ang panglaw ng pag-iisa.

Maipagkakamali ng ibang tao ang kama
ng munting dugo doon sa laot.

Sa sala-salang balag
ng hubad na babae’y gumapang paakyat
ang baging ng ubas na taglay
ang nanginginig na mga hantik. . . .

Tanawin 2

salin ng “Paesagg 2” ni Mario Azzopardi, batay sa saling Ingles ni Grazio Falzon.
salin sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo

lumatag ang gabi sa buong bukirin
at sumabit ang mga pakpak
ng mga ibon sa alambreng bitag
habang tumatagos sa dilim ang tili

mula sa punong peras na mabalahibo’y
tatlong nakayapak na babae
ang lumakad, patahak sa magdamag

inasam ng mga ibon na maging mga babae
inasam ng mga babae na magkabagwis

sa lilim ng punong kaktus
pitong batang mongol
ang humipo sa mga balahibo sa pagitan ng mga hita
at sumigaw sa kani-kanilang ina na hugasan sila

tanging ang mga ibon ang tila ibig na tumutol

Salin at halaw sa tula ni Boris Pasternak
Salin  at halaw sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo, batay sa saling Ingles nina Jon Stallworthy at Peter France.

Gawad Nobel

Gaya ng halimaw sa panulat, naibukod ako
Sa aking mga kaibigan, kalayaan, araw,
Ngunit lumulusob ang mga mangangaso.
Wala akong ibang pook na matatakasan.

Maitim na tuod at pasigan ng sanaw,
Bunged ng tumumbang punongkahoy.
Hindi makasusulong, hindi makababalik.
Nasa palad ko ang magiging tadhana.

Ako ba’y isa nang butangero o salarin?
Sa ano’ng krimen ako dapat managot
Para parusahan? Pinaluha ko ang mundo
Sa kariktan ng aking tinubuang bayan.

Nakatapak man sa hukay ang isang paa ko’y
Naniniwala ako na kahit lukob ng gahum
Ng dilim ang kalupitan ay sasapit ang araw
Na madudurog iyon ng diwa ng liwanag.

Lumalapit sa akin ang mga maninila
Na may maling hayop na ibig hulihin.
Wala akong táong kuyom ng kanang kamay,
Walang tao na matapat at makatotohanan.

At habang bigti ng lubid ang aking leeg,
Ibig kong kahit man lamang sa isang saglit
Ay pahirin nang ganap ang aking mga luha
Ng sinumang nasa aking kanang kamay.

salin at halaw sa tula ng makatang Palestinong si Mahmoud Darwish
salin at halaw sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Salmo Ikatatlo

Noong ang aking mga salita
ay matabang lupain,
kaibigan ko ang uhay ng trigo.

Noong ang aking mga salita
ay nagbubulkang poot,
kaibigan ko ang mga tanikala.

Noong ang aking mga salita
ay matitigas na batong-buhay,
kaibigan ko ang mga sapa.

Noong ang aking mga salita
ay yumayanig na himagsik,
kaibigan ko ang mga lindol.

Noong ang aking mga salita
ay pumait na mansanas,
kaibigan ko ang mababait.

Ngunit nang maging pulut
ang aking mga salita,
nilangaw ang aking bibig.

salin ng “Preparaçao Para A Morte” ni Manuel Bandeira (na ang buong pangalan ay Manuel Carneiro de Souza Bandeira Filho)

salin sa Filipino mula sa orihinal na Portuges de Brazil ni Roberto T. Añonuevo

Paghahanda sa Kamatayan

Milagro ang buhay.
Bawat bulaklak,
na may angking hubog, kulay, at samyo,
bawat bulaklak ay milagro.
Bawat ibon,
na may angking balahibo, paglipad, at huni
bawat ibon ay milagro.
Ang espasyo, na walang hanggan,
ang espasyo ay milagro.
Ang panahon, na walang hanggan,
ang panahon ay milagro.
Ang gunita ay milagro.
Ang budhi ay milagro.
Bawat bagay ay milagro.
Lahat ng bagay ay milagro maliban sa kamatayan.
—Purihin ang kamatayan, ang wakas ng lahat ng milagro!

Salin ng pangunang tula ng Los cuadernos del destierro (1960) ni Rafael Cadenas.
salin sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo mula sa orihinal na Espanyol.

Mga Kuwaderno ng Destiyero

Nagmula ako sa bayan ng kumakain ng malalaking ulupong, malilibog, marurubdob, matatahimik, at nababaliw sa pag-ibig.

Ngunit ang lahi ko ay natatangi ang ugat. Isinulat at batid—o ipagpalagay nang batid—nilang abala sa pagbasa ng mga pahiwatig na maligoy ang pahayag na sumikat ang katipiran. Mahahalata iyon, at humahalughog sa kasaysayan ng pagkawasak ng sangkatauhan, sa mga pinto ng mga bahay, sa mga damit, sa mga salita. Doon ko naibigan ang madidilim na silid-tulugan, ang mga nakaawang na pinto, ang masisinop na yari ng muwebles, ang mga sotanong pinalamutian, ang nakapapagod na yungib, ang manghal ng mga baraha na ang mukha ng pinatapong hari ay nababato.

Hindi sumayaw sa sinag ng buwan ang aking mga ninuno, hindi nila kayang basahin ang senyas ng mga ibon sa himpapawid na gaya ng makulimlim na utos ng pagpaslang, hindi nila alam ang halaga ng makalupang ganda, hindi sila tinatablan ng mga sumpa at sadyang mangmang para maunawaan ang mga seremonya ng kronika ng aking bayang isinulat sa magaspang ngunit masidhing estilo.

Ay! Nag-ugat ako sa mga barbaro na nangulimbat ng dalisay na modo mula sa kanugnog na mga nasyon, ngunit ang aking suwerte ay pinagpasiyahan ng mga mala-salbaheng saserdote na, suot ang mapupulang tunika, ay humula sa tuktok ng mga bato na lilim ng mga higanteng palmera.

Ngunit sila—ang aking mga ninuno—ay itinanikala ng sinaunang kahigpitan hanggang sa punto ng kaluluwa, na pawang elastiko, maliksi, at tiyak ang pangangatawan.

Hindi ko namana ang kanilang mga birtud.

Alanganin ako, lumalakad nang marahan at tinitimbang ang sariling hukot ang balikat, hindi asiwa, ngunit gumagalaw na tila hunghang, ihahakbang ang isang paa, saka ang kabila; ang tahimik na kabaliwan ang taliba ko laban sa kawalang-malasakit, at pumupukaw sa aking maging alerto gaya ng sundalo na pinagtiwalaan ng pamamahala sa destakamento, at gaya ng lilim, ay makararaos sa di-pagpapasiya.

Gayunman, inakala kong taglay ko ang matatayog na lunggati na sa paglipas ng panahon ay wawasak sa akin.

salin sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo, at batay sa tekstong Ingles at Hapones ni Zoltan Barczikay at ni Gabi Greve.

Tula ni Manyoushuu

秋山の
黄葉を茂み
惑ひぬる
妹を求めむ
山道知らずも

Nabon sa bundok
ang mga dahong lagás.
Nang hinanap ko
ang naglahong kabiyak
ay naligaw sa súkal.

Tula ni Ryokan ( 良寛 )

世の中は
何にたとへん
山彦の
こたふる聲の
空しきがごと

Ano’ng kahambing
ng búhay sa daigdig?
Tila ba hugong
ng alingawngaw doon
sa bundok tungong langit.

Dalawang haiku ni Matsuo Basho

年暮れぬ
笠きて草鞋
はきながら

Lipas ang taon;
suot ko’y sambalilo’t
saping nilala.

借りて寝む
案山子の袖や
夜半の霜

Hihimbing ako;
Magdaramit ng balyan
ngayong taglamig.

Renga ni Sougi (1421–1502)

Hito wo yume to ya
omoishiruramu;
sumi suteshi,
sono wa kochou no
yadori nite

Mababatid mong
pangarap itong búhay:
ulilang bahay
na ang hardin ay hitik
sa paruparo.

Tulang Tuluyan ni Ryūnosuke Akutagawa (芥川 龍之介)

十七

藻の匂の満ちた風の中に蝶が一羽ひらめいてゐた。彼はほんの一瞬間、乾いた彼の唇の上へこの蝶の翅（つばさ）の触れるのを感じた。が、彼の唇の上へいつか捺（なす）つて行つた翅の粉だけは数年後にもまだきらめいてゐた。

Paruparo

Kumampay ang paruparo sa simoy na amoy-lablab. Biglang nadama niya sa kaniyang tuyot na labi ang hipo ng mga pakpak ng paruparo. Lumipas man ang mga taon, ang gabok na lumapag sa kaniyang labi’y nananatiling kumikinang.

Nakakalungkot isipin na ang ilan sa ating mga kababayan ay hindi nabibigyang pansin ang kagandahan ng ating wika. Kung mapapansing mabuti, ang karamihan sa ating mga pampublikong dokumento ay nasa wikang Inggles. Gayundin, ang mga pangunahing pahayagan ay nasa wikang Inggles, maliban na lamang kung ang isang kolumnista ay gagamit ng wikang Filipino para sa kanyang kolum. Ang mga pinuno natin ay gumagamit ng wikang Inggles imbes na Filipino sa kanilang pag-uusap. Ang mga nasa mataas na bahagi ng lipunan ay mas matatas pa sa ibang wika kaysa Filipino.

Pero kung bibigyang tuon, mas buhay ang wika natin dahil nabibigyang kahulugan nito ang mga maliliit na detalye na naitatago o naikukubli kapag ginamit ang wikang banyaga. Isa sa mga magandang halimbawa ng buhay na salita  sa Filipino ay ang salin ng salitang rice. Ang rice ay ang pangunahing pagkain ng mga Filipino. Bahagi ito ng ating almusal, tanghalian, hapunan. Sa merienda, bahagi pa rin ang rice sa anyo ng mga suman at kakanin. Ano nga ba ang rice sa Filipino?

Walang tuwirang salin ang salitang rice. Ngunit may salin ito sa iba’t ibang gamit nito sa ating buhay. Kapag ang rice ay nasa anyong halaman pa, nakatanim sa kabukiran, tinatawag natin itong palay. Matapos ang pag-ani, ang rice ay nagiging bigas. Ang nalutong bigas ay tinatawag na kanin. Pero hindi rito natatapos ang pagbabago-bago ng salita. Kapag ang kanin ay medyo nasunog, tinatawag na itong tutong. Kapag ang kanin naman ay hindi naubos at umabot sa susunod na kainan, tinatawag na itong bahaw. At kung ang kanin ay nalaglag sa sahig, o natira sa pinggan, tinatawag na itong mumo.

Kahit ang ilang salita na tumutukoy sa rice ay may iba’t ibang ibig sabihin sa ating wika, ngunit may ibang diin sa pagbikas. Halimbawa ay ang mumo na tumutukoy rin sa multo o ghost. Ang tutong naman ay maaaring tumukoy sa isang pagkain o minatamis na gawa sa malagkit na bigas at munggo.

Bukod sa rice, ang salitang sit ay may iba’t ibang salin ayon sa pagkakaupo ng tao. Maliban sa karaniwang salita na upo, nariyan rin ang mga katagang likmo, lukluk, talungko, lupasay, kandong, kuyakoy at kuyakos. Ang mga salitang ito ay tumutukoy sa iba’t ibang paraan at anyo ng pag-upo ng isang tao; hindi ito katulad ng sit sa Inggles na tumutkoy sa pag-upo lamang sa isang upuan.

Ang upuan o chair sa Inggles ay maaari ring tawagin bilang salumpwet. Ang kataga ay tumutukoy sa ginagampanan ng bagay at hindi lamang nakatali sa pagiging bagay nito. Mayroon din tayong tinatawag na bangko, isang uri ng upuan.

Ilan lamang ito sa mga halimbawa ng mga salita na nagpapatunay na buhay na buhay ang ating wika. Kahit ang puno ng buhay ay tinutukoy ng dalawang salita: niyog at buko, di tulad ng Inggles na sapat na ang coconut.

salin ng tulang tuluyang “Guerre” ni Arthur Rimbaud, at mula sa Poesies Completes (1895) na may pambungad ni Paul Verlaine
salin sa Filipino mula sa orihinal na Pranses ni Roberto T. Añonuevo

Digmaan

Yamang bata, may tiyak na kalawakang nagpapatalas ng aking paningin: lahat ng katangian nito’y sumasalamin sa aking pagmumukha. Napupukaw ang kababalaghan. Sa ngayon, ang eternal na pagbabagong tono ng sandali at ang matematika ng kawalang-hanggan ay humahatak sa akin tungo sa mundong ito na nakakatagpo ko ang bawat kapuri-puring pambayan, iginagalang ng kakatwang musmos at kahanga-hangang pagmamahal. Napanaginip ko ang digmaan, ang digmaan ng kanan at ng lakas, ang digmaan ng di-inaasahang lohika.

Payak lamang iyon, gaya ng parirala sa musika.

salin ng dalawang tula ng makatang Ukrainian Ivan Yakovych Franko (1856-1916)
salin sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Ang Kalapati

Nakaupo ang ermitanyo sa kaniyang ulilang selda,
Malayo at nasa puso ng sinaunang liblib na kahuyang
Walang maririnig kundi ang huni o siyap ng mga ibon,
At bulong ng mga dahon habang taas-baba ang simoy.
Nang tumingala siya ay bigla na lamang napasigaw,
Nagbalik ang iisang kaibigan, ang puting kalapati,
Na dalawang araw niyang ipinagluksa ang pagkawala.
Pumagaspas ang kalapati, at bumaba sa kaniyang paanan.
Yumuko ang matanda, iniabot ang kamay, saka huminto.
Tigmak sa dugo ng mga tao ang mga puting balahibo.
Naibulalas ng banal na matanda: “Anong sumpa sa lahat ito,
Na kahit sa pagbabalik ng isang kalapati mula sa bahayan
Ng mga tao ay mababahiran ng dugo nila ang pakpak nito!”

[Setyembre 13, 1889]

Mga Pangitain

Dinalaw ako ng nakahihindik na pangitain sa bilangguan.
Ngunit pangitain lamang ba iyon? Waring iyon ay tunay,
Malinaw at matibay gaya ng pumipintig na panaginip,
Na nagdudulot sa akin ng mga gabi ng pagkabalisang labis.
Ang matinding dusa at pahirap na ganap na dinalisay
Na ipinadama nang lubos ng tao sa kaniyang kapuwa tao,
Ang mga naging martir na nagsakit at nangamatay—
Sila ang pumupuno sa bilangguan na aking tinitirahan.
Marami silang bumubulabog sa akin nang tuloy-tuloy:
Ang mga banal na bayani, ang mababagsik na bayarang tao,
Nakikita ko ang mga sugat ng mga martir, sinlinaw ng araw.

Kumukulog ang maaantak na sugat sa aking kaluluwa:
“Kung ikaw ay bahagi ng lahat ng aming paghihirap,
Hayaan ang awit mo na pagaanin ang aming binabalikat!”

[Setyembre 22, 1889]

salin ng “Le Maçon” ni Louis Bertrand (na kilala rin sa pangalang Aloysius Bertrand), mula sa kaniyang aklat na Gaspard de la Nuit (1845)

salin sa Filipino mula sa orihinal na Pranses ni Roberto T. Añonuevo

Ang Mason

Punong Mason: “Tingnan ang mga moog at haligi; iisipin ng iba na nilikha ang mga ito para umiral nang walang hanggan.”

SCHILLER— Guillaume Tell [William Tell]

Humihimig si Abraham Knupfer na mason, tangan ang kutsarang pampalitada, nakapatong sa andamyo habang humahangin sa taas, binabása ang mga gotikong berso na inukit sa malaking batingaw ng kampanaryo, habang kapantay ng mga paa ang pinakamataas na bahagi ng simbahan na may tatlumpung kontrapuwerte, at ang bayan na may tatlumpung simbahan.

Minasdan niya ang mga batong tarasko na bumubuga ng tubig mula sa alulod ng tisang bubong pababa sa bangin ng mga galeriya, ng mga bintana, ng mga haligi, ng mga himpilan, ng mga bubungan at balangkas, ang pook na sinisipat ng banog habang nagpapalutang at naghahanap ng madaragit.

Tiningnan niya ang mga tanggulan na dambuhalang bituin, ang moog na mayabang gaya ng manok sa lawas ng halamanan, ang mga patyo ng palasyo na pinaniningning ng sinag ang mga puwente, at ang mga klawstro ng mga monasteryo na may mga aninong umiikot sa mga haligi.

Nanirahan sa labas ng lungsod ang mga tropang imperyal. Naroon ang kabalyerong humahataw ng tambol. Nabatid ni Abraham Knupfer na suot ng lalaki ang sambalilong na tatlo ang sulok, pula ang palamuting tali nito sa balikat, ginintuan ang balahibo sa ulo, at may tirintas na laso ang buhok.

Nakita rin niya ang mga sundalong nasa loob ng parkeng nababakuran ng mga dambuhalang lungting sanga—doon sa malawak na esmeraldang damuhan—ay inaasinta ng riple ang mga ibong kahoy na nakabitin sa mahabang poste.

At sa gabi, kapag humimbing ang mga gulong ng mga kampana, na animo’y nakahiga nang nakahalukipkip, maaaninag niya sa panganorin, habang pababa ng hagdan, na sinisilaban ng mga kawal ng digma ang isang nayon, ang nayon na naglalagablab gaya ng bulalakaw sa makutim na bughaw ng himpapawid.

Salin ng “Τα Πλοία” (The Ships) ni C.P. Cavafy, batay sa saling Ingles nina Edmund Keeley/Dimitri Gondicas mula sa kanilang aklat na The Essential Cavafy (1995)

salin sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Ang mga Barko

Mula sa guniguni tungo sa Busilak na Papel. Mahirap ang pagtawid, mapanganib ang tubigan. Munti sa unang malas ang kalayuan, ngunit anong uri ng paglalayag, at nakapamiminsala minsan sa mga barkong pumapalaot.

Hango ang unang pinsala mula sa labis na babasaging kalikasan ng produkto na inihahatid ng mga barko. Sa palengke ng Haraya, ang pinakamagagandang bagay ay yari sa pinong salamin at lantay na tisa, at gaano man ang pag-iingat ng daigdig, marami ang nababasag sa paglalakbay, at marami ang nagkakalamat kapag inilunsad sa baybay. Hindi na maibabalik pa sa dating anyo ang anumang napinsala, dahil hindi kailanman isinasaalang-alang na isasauli yaon ng barko at maghatid lamang ng kapantay na uri. Wala nang pagkakataon na makatagpo ng parehong tindahan na magtitinda ng gayong kalakal. Sa palengke ng Haraya, malalaki at mariringal ang tindahan ngunit pansamantala lamang. Panandalian ang mga transaksiyon, ipinagbibili nang mabilis ang mga kalakal, at kisapmata ang palitan ng salapi. Bibihira para sa nagbabalik na barko na makatagpo ng parehong tagapagluwas na may parehong kalakal.

Mahahango ang isa pang anyo ng pinsala mula sa kakayahan ng mga barko. Umaalis ang mga ito sa pantalan ng mariringal na kontinente na kargado nang ganap, at kapag narating ang laot, ay napipilitang itapon ang ilang bahagi ng kargamento upang mailigtas ang kabuuang kargada.  Kaya halos walang barko ang nagagawang dalhin nang buo ang mga kayamanang hinakot nito. Mababa ang halaga ng mga itinapong kalakal, ngunit kung minsan, naihahagis din ng mga magdaragat sa dagat ang mga mamahaling bagay kapag nagmamadali.

Kapag narating ang puting papel na pantalan, kinakailangan ang iba pang sakripisyo. Dumarating ang opisyales ng adwana at sinisiyasat ang kalakal na maaari lamang na ilunsad; nabibigong makaabot sa dalampasigan ang ilang produkto; at ang ilan ay tinatanggap sa kakaunting bilang lamang. Ipinagbabawal ang pag-aangkat ng alak, dahil ang ilang kontinente na pinagmumulan ng mga barko ay lumilikha ng mga alak mula sa mga ubas na nahihinog sa higit na mapagpalang temperatura. Ayaw ng opisyales ng adwana ang naturang alkoholikong kalakal. Nakalalasing iyon. At hindi yaon angkop para sa mga panlasa. Bukod dito, may kompanyang lokal na may monopolyo ng alak. Lumilikha ito ng inumin na kulay-alak ngunit may lasa ng tubig, at matutungga mo lahat iyon sa buong araw ngunit hindi ka man lang magiging malagihay. Luma na ang kompanyang iyon. Matindi ang pagdakila sa kompanya, at ang mga paninda nito’y labis ang taas ng halaga.

Gayunman, matuwa tayo kapag pumasok ang mga barko sa pantalan, sa kabila ng lahat ng sakripisyo. Dahil sa pagbabantay at pag-iingat, ang ilang nabasag o itinapong kalakal ay mababawasan sa panahon ng paglalakbay. Ang mga batas ng bansa at patakaran ng adwana, gaano man karahas sa kabuuan, ay hindi ganap na mapagbawal, at nailulunsad ang mahuhusay na bahagi ng kargamento. Masasabi ring ang opisyales ng adwana ay nagkakamali: ang ilang kalakal na nakapapasok ay sablay ang tatak ng kahon na nagsasaad ng isang bagay ngunit iba ang laman; at ang ilang piling alak ay inaangkat mula sa piling pagtitipon.

May ilang nakalulungkot, at napakalungkot. Iyon ay kapag ang ilang malalaking barko—na may palamuti ng korales at kamagong, na nakaladlad ang malalapad na watawat na pawang puti at pula, at namimigat sa mga kayamanan—ay nabigong makalapit sa piyer dahil ang lahat ng kargamento nito ay bawal o dahil ang pantalan ay mababaw para tanggapin ang bagong salta. Kaya magpapatuloy sa paglalayag ang mga barko. Hihipan ng mapagpalang habagat ang mga sedang layag, pakikintabin ng araw ang maringal na ginintuang proa, at maglalayag ang mga barko nang tahimik, kagalang-galang, palayo nang palayo sa atin at sa ating masikip na pantalan.

Mabuti na lamang at kakaunti ang ganitong uri ng mga barko. Makakikita tayo ng dalawa o tatlong gayong sasakyang-dagat sa tanang buhay natin. At mabilis nating malilimutan yaon. Katumbas ng ningning ng pananaw ay ang bilis ng paglalaho. At makalipas ang ilang taon, habang nakaupo tayo nang panatag at nakatitig sa liwanag o nakikinig sa katahimikan, kung sakali’t magbalik ang ilang nakapupukaw na tula at pumaloob sa pandinig ng ating diwa, hindi natin makikilala iyon kaagad at pahihirapan natin ang alaala na balikan kung saan natin unang narinig ang mga salita. Sa matinding pagsisikap ay mapupukaw ang ating paggunita, at matatandaan natin ang mga tula na binibigkas ng mga magdaragat, makikisig gaya ng mga bayani ng Iliad, noong ang maririkit na barko ay nakikipagsapalaran kung saan-saan.

Salin ng “Soneto da separação” ng makatang Brazilian Vinícius de Moraes.
Salin sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo.

Soneto ng Paghihiwalay

Naghunos na lungkot ang mga halakhak,
Pumuti’t naumid na hamog na natak;
At nagsabula ang tamis ng halik,
Pinalis ng kamay ang dating kaniig.
Nagngitngit na hangin ang kapanatagang
Pinatay ang apoy sa matang sumilay;
At alab ng libog ay naging babala
At ang walang tinag ay naghunos dula.

Walang ano-ano’y napalitan lahat
Ang sinta’y nahubog tungo sa pighati;
Yaong kaluguran ay ano’t iisa.

Matalik sa puso’y lumayo nang ganap,
Lumaboy kung saan ang buhay na hati
At sa isang iglap, wala ang kasama.

salin ng “La ciudad en el mar” [1845] ni Rubén Darío (na ang buong pangalan ay Félix Rubén García Sarmiento) mula sa orihinal na Espanyol.
salin sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Ang Lungsod sa Laot

Masdan! Nagtindig ng trono ang kamatayan, sa kakaibang lungsod na sumibol nang mag-isa at malayo sa makulimlim na kanluran, na ang mabubuti o masasama, ang mga aba at nakaririwasa, ay pawang patungo sa walang hanggang kapayapaan. May mga templo, palasyo, at tore—mga tore na binubukbok ng panahon, ngunit hindi yumayanig, na waring walang halaga sa atin. Sa paligid, lumilibot ang simoy ng paglimot na hindi pumupukaw, panatag sa ilalim ng langit, habang malungkot na humihimlay ang mga alon.

Nabigong makapaglagos ang sinag mula sa sagradong ulap tungo sa pusikit na dilim ng lungsod, ngunit ang liwanag na ibinabalik ng maputlang dagat ay sumasakop sa mga tore, nagpapaningning nang tahimik sa mga moog, pumapaloob sa mga tuktok ng simboryo, sa maharlikang palasyo, sa mga Babilonikang dingding ng mga templo, sa malungkot na pag-iisa at matagal na pagkaligta, sa matitigas na batong inukit ang yerba at bulaklak—doon sa kahanga-hangang templo na binabalot at sinasakal ng mga estrelya, biyoleta, at palumpong.

Sa ilalim ng langit, nagdadalamhati ang tahimik na tubigan. Nalilito ang mga tore at anino sa pangyayaring waring nakabitin sa hangin, yamang ang mapagmataas na tore, ang Kamatayan na malawak ang tanaw, ay pinagbubulayan ang lungsod na nasa paanan nito.

Humihikab sa maningning na tubig ang mga bukás na templo at libingang walang tanda, ngunit walang mailalantad ang mga diyamanteng mata ng bawat anito, ni ang mga bangkay na binalot ng mga palamuting alahas, na pawang hinango sa kama ng dagat. Walang kulubot ng alon ang hinagpis ko! Walang alon na magpapahiwatig na ang dayaray ay makaiiral sa malayo’t masayang karagatan; walang alon na makapagsasaad na ang simoy ay mamumuhay sa ibang laot na hindi nakasisindak ang katahimikan.

Ngunit naroon ang aking pangangatal na lumiligalig sa hangin. Nagpakilapsaw iyon sa ibaba. Lalaganap ang usapang niyanig niyon ang mga tore at pinalubog sa tahimik na alon, na waring ang mga tuktok ay nagluwal ng hungkag na liwanag sa maulop na kalawakan. Pagkaraan, titingkad na pula ang ilaw, at lilipas ang sandali nang tahimik at matamlay. At sa gitna ng mga taghoy na walang kinalaman sa kaligiran, lalapain nang ganap ang lungsod na ito at ibabaón sa dagat, ngunit magbabangon sa laksang trono, saka pagpupugayan ng Impiyerno.