[Συνέχεια από το 1]

Άφησα το φυλακισμένο αγόρι σε μόνιμη κατάθλιψη, δίπλα στον στωικό δράκο, φύλακα του μυστικού αυτής της ιστορίας, και κάθισα στην επιφάνεια, δίπλα στην τρύπα εισόδου της φυλακής.

Η νύχτα είχε πέσει για τα καλά κι άρχισα να κρυώνω, νοσταλγώντας τη ζεστασιά του σπιτιού μου, μα δεν ήθελα να τους αφήσω εκεί μια ζωή. Οι πιθανότητες να διαπρέψει το αγόρι ήταν πια μηδαμινές. Δεν μπορούσε να δραπετεύσει, ούτε να νικήσει σ’ αυτό το παιχνίδι –τουλάχιστον με τον τρόπο που αντιλαμβάνονταν- οπότε έπρεπε να στηριχτώ μόνο στη μεγαλοψυχία και την υπομονή του δράκου, ο οποίος έχοντας αυτόν τον διττό ρόλο του αιώνιου εχθρού και πατρικής φιγούρας ταυτόχρονα θα αναλάμβανε να διδάξει το αγόρι, αν εκείνο κατάφερνε να υπερβεί τον ίδιο του τον εαυτό, αλλάζοντας την οπτική του και βλέποντας καθαρά το πρόβλημα, ξεκινώντας από το εσωτερικό του, αναπτύσσοντας την τέχνη και αρετή της αυτογνωσίας, ξεχνώντας οτιδήποτε πίστευε για τα πάντα: τους δράκους, τις πριγκίπισσες και τις φυλακές.

Το σημαντικότερο ερώτημα βέβαια ήταν το είδος του μαθήματος για το αγόρι και η φύση των φιλοσοφικών ερωτημάτων που κάτι τέτοιο θα μπορούσε να εγείρει.

Ξεκίνησα λοιπόν με ένα γεγονός: Ο δράκος είχε έναν ακόμη ρόλο. Εκείνον της πριγκίπισσας.

Μην εκπλήσσεστε. Ποιόν άλλο λόγο θα είχε ένας δράκος να δείχνει τόση υπομονή και κατανόηση με κάποιον που η αρχική του πρόθεση ήταν να τον αφανίσει; Η φυλακισμένη δέσποινα βρίσκεται εκεί, και το αγόρι, όπως κάθε αγόρι που θέλει να γίνει άντρας, πρέπει να αποκρυπτογραφήσει έναν πακτωλό μηνυμάτων και να δει πίσω από την τρομακτική όψη του κάθε δράκου, κάτι που εδώ συμβολίζει τις σχέσεις τις οποίες, βλέποντας τις από μακρυά μοιάζουν σαν τεράστια βουνά με αδιέξοδα περάσματα κόβοντας τη φόρα σε οποιονδήποτε λογικό άνθρωπο δεν έχει ποτιστεί από το μαγικό φίλτρο του έρωτα.

Το δώρο της συντροφικότητας άλλωστε –που εδώ είναι το μοναδικό στραφτάλισμα που μαρτυρά την ύπαρξη χρυσού- είναι το μεγαλύτερο και πιο αδικημένο στις σχέσεις. Όλη η φασαρία συνήθως γίνεται για το πρώτο σκίρτημα, τον κεραυνοβόλο έρωτα, το παιχνίδι των κορμιών, τις χάρες της σαρκικής ζεύξης και τη χημεία της εξάρτησης. Στην ιστορία με τον δράκο τα πράγματα ξεκινούν αντίστροφα, προεξοφλώντας την αποτυχία της αποστολής, μιας και το αγόρι –όπως όλοι οι άντρες- είναι αδύναμο στη διαλεύκανση παρόμοιων μυστηρίων μιας και βασίζονται ως αρχέγονοι κυνηγοί περισσότερο στα ορατά παρά στα αόρατα.

Σίγουρα θα είχε σημασία η αντίδραση του αγοριού στην αποκάλυψη του μυστηρίου, όμως και πάλι αδυνατώ να ασχοληθώ εκτενώς για να περιγράψω τις αντιδράσεις κάποιου τυχάρπαστου ανόητου που κατόπιν εορτής ανακαλύπτει ξαφνικά τη σημασία των πραγμάτων, και μιας και μίσησα τον ήρωα μου στην πορεία, δεν πρόκειται να του χαρίσω ένα χαρούμενο ή τραγικό τέλος.

Για τον φτωχό αναγνώστη μου όμως, που αφιέρωσε χρόνο για να διαβάσει τις πέντε αυτές αράδες θα μπω στον κόπο να σκηνοθετήσω κάποιο τέλος. Ας σηκωθώ λοιπόν για να κοιτάξω πιο καλά Κι ας σας παραδώσω τη μουσική.

[Στα ακουστικά της πανοπλίας: Night Reconnaissance by Dresden Dolls]

Part 3

-Παραιτούμαι. Ναι! Φώναξε το αγόρι κι έπεσε στη γωνιά του κρατώντας τα γόνατα του με τα χέρια.
-Θα ήθελες να βγεις; Του φώναξε ο δράκος ζυγώνοντας τον και με τα τρία κεφάλια του.
-Μπορείς να με βγάλεις; Πετάχτηκε το αγόρι με τα μάτια του φωτισμένα απ’ την λάμψη της ελπίδας.

-Φυσικά. Ποιος άλλος θα μπορούσε; Έσκαψε ο δράκος το χώμα με το πόδι του αποκαλύπτοντας ένα κόκκινο κουμπί. Το πάτησε, ένας κρότος ακούστηκε από το μέρος της κατακόρυφης σήραγγας και μια πτυσσόμενη σκάλα έπεσε μπροστά στα πόδια του αγοριού που κοίταξε τον δράκο σε όσα μάτια μπορούσε ταυτόχρονα.

-Τι με κοιτάς σα χάνος; Εμπρός φύγε.
-Μα… τόσο εύκολο ήταν;
-Φυσικά…Έκανε ο δράκος ξεφυσώντας απογοητευμένος. Αν ο πρωταγωνιστής παραιτηθεί, τι νόημα υπάρχει πια στην ιστορία;
-Ευχαριστώ! Φώναξε το αγόρι, αγκάλιασε τον δράκο –κάπως άγαρμπα είν’ η αλήθεια- και ξεκόλλησε την ασπίδα απ’ το χώμα. Μετά, σαν κάτι να θυμήθηκε, σταμάτησε και γύρισε στο δράκο.

-Υπάρχει κάτι που δεν ξέρω; Υπάρχει μια λύση σε όλο αυτό το μπλέξιμο; Ο δράκος κούνησε το κεφάλι καταφατικά και του έγνεψε να φύγει.
-Θα μου πεις; Επέμενε το αγόρι.
-Όχι, γιατί μετά πρέπει να σε σκοτώσω. Θα καταστραφεί ο θρύλος, καταλαβαίνεις.

-Καλά. Είπε το αγόρι και ανέβηκε τη σκάλα πετώντας χωρίς σκέψη και την τελευταία του ευκαιρία.
Η δέσποινα δε θα τον σκότωνε. Της αρκούσε που θα διακινδύνευε –έστω και θεωρητικά- τη ζωή του για κείνη.

……..

Σκέφτηκα να τον κάνω να κοντοσταθεί, να τον βάλω να σκεφτεί. Να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά και να προσπαθήσει, μα…. άδικος κόπος θα ήταν. Άλλη μια συμβατική ιστορία αγάπης που θα ξεφτούσε μερικά χρόνια αργότερα.

Αντί γι αυτό προτίμησα το δάκρυ που ξέφυγε απ’ το δράκο μόλις το αγόρι έφυγε και την έκρηξη με τον ροζ καπνό της μεταμόρφωσης του κτήνους σε άνθρωπο.
Η δέσποινα κλαιει με λυγμούς και αποσύρεται στα διαμερίσματα της που είναι επιμελώς κρυμμένα στο σκοτάδι πίσω από την κυρίως σκηνή του δράματος.

Ακόμα μια κατάρα που δε θα λυθεί. Μια ασυμβίβαστη ψυχή που δε θα λυτρωθεί και ένας ηλίθιος που θα συνεχίσει να ζει στην άγνοια του.
Μας θυμίζει άραγε κάτι αυτό;…

Art by kkcola & Olivier050670

Το φυλακισμένο αγόρι ξύπνησε κουλουριασμένο στη χωμάτινη γωνιά του. Χασμουρήθηκε και προσπάθησε να τεντωθεί όσο του επέτρεπε η χαμηλή πέτρινη οροφή του κελιού του.
Χνώτισε την ασπίδα του που ήταν στερεωμένη σε μια άκρη και τη σκούπισε με το μανίκι του. Τέντωσε τα χείλη του καθρεφτίζοντας τα δόντια του και παραμέρισε τις λιγδιασμένες πρώην μπούκλες των μαλλιών του.

-Διάβολε,…μοιάζω σαν εκατό χρονών! Φώναξε, και ο δράκος με τα τρία κεφάλια που καθόταν στην άλλη άκρη του λαγουμιού τινάχτηκε τρομαγμένος από έναν ήρεμο ύπνο. Μισάνοιξε ένα από τα μάτια του και μούγκρισε αλλάζοντας πλευρό.

Το αγόρι βούτηξε το πρόσωπο του σε μια γούβα από βρόχινο νερό και τίναξε τα μαλλιά του σαν σκύλος. Ο δράκος ξανατινάχτηκε τρομαγμένος.
-Πόσες φορές σου ‘χω πει ότι αυτό το πράγμα μ’ εκνευρίζει; Του φώναξε με το στόμα του δεξιότερου κεφαλιού του ενώ τα υπόλοιπα εκτόξευσαν δυο καυτές φλόγες.
-Συγγνώμη δράκε, αλλά έχεις δει πως έχουν καταντήσει τα μαλλιά μου. Ξανακοιμήσου. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει και τίποτε άλλο να κάνουμε.

-Τώρα με ξύπνησες. Μουρμούρισε το αριστερό στόμα του δράκου. Τι στο καλό κάνεις εκεί; Ξυρίζεσαι;
-Ναι.
-Υπάρχει κάποιος λόγος γι αυτό;
-Με ενοχλεί το μούσι.
-Καλά. Είπε ο δράκος και ανακάθισε.
Το αγόρι πέρασε του σουγιαδάκι του προσεκτικά στο μάγουλο του πλησιάζοντας στην ασπίδα-κάτοπτρο.

-Δράκε κοιμήθηκες; Φώναξε.
-Και να το ‘θελα…
-Βαρέθηκα εδώ μέσα.
-Αλήθεια; Και πως αυτό;
-Νομίζω ότι είναι ώρα να ξαναβγώ στο φως.
-Πολύ καλά. Να πάω κι εγώ σπίτι μου γιατί βαρέθηκα. Και πότε με το καλό;
-Δεν ξέρω. Πρέπει να καταστρώσω ένα σχέδιο.
-Να βγεις από την τρύπα φαντάζομαι.
-Μπα, δε μ’ απασχολεί και τόσο αυτό το θέμα επί του παρόντος. Σκεφτόμουν περισσότερο για τα πράγματα που θέλω να κάνω όταν βγω έξω.

-Δεν σ’ απασχολεί; Μα ανάμεσα σε σένα και την ελευθερία σου, βρίσκεται ένα κατακόρυφο λαγούμι δεν ξέρω κι εγώ πόσων χιλιομέτρων με διάμετρο πολύ μεγαλύτερη από το ύψος σου και πολύ μικρότερη από τα φτερά μου.

-Τέλος πάντων. Ας υποθέσουμε πως βρίσκω τον τρόπο.
-Ας υποθέσουμε ότι άρχισες να χάνεις τα λογικά σου.
-Πόσος καιρός να πέρασε δράκε; Δυο, τρεις μήνες; Γιατί γελάς;
-Μόνο έξι ημέρες μεγαλειότατε.
-Σοβαρολογείς τώρα;
-Δεν αστειεύομαι ποτέ.

Ξαφνικά η όψη του αγοριού άλλαξε και σαν να ξύπνησε πραγματικά , άδραξε το ξίφος του και πήδηξε πάνω στο δράκο ουρλιάζοντας. Ο θυμός του κράτησε όσο ήταν στον αέρα. Ένα χτύπημα από τα φτερά του δράκου τον σώριασε σ’ έναν τυφώνα σκόνης.

-Άρχισες πάλι τις αηδίες; Είπε ήρεμα ο δράκος και τον βοήθησε να σηκωθεί. Αφού είπαμε. Ήταν επιλογή σου να πέσεις εδώ. Σκέψου κι εμένα που δεν το επέλεξα. Αναμενόμενο όμως. Εγώ είμαι ο δράκος. Κάποιος θα έπρεπε να με σκοτώσει.

Το αγόρι με λειψό ένα κομμάτι από τα γένια του βούρκωσε και αγκάλιασε τον δράκο ξεσπώντας σε λυγμούς.

-Και πόσο τρομερός μου φάνηκες στην αρχή με το σπαθί και την ασπίδα σου. Τόσο θαρραλέος και αδίστακτος.
Το αγόρι σκούπισε τα μάτια του και κοίταξε ερωτηματικά το κεφάλι που μιλούσε.

-Δηλαδή παραιτείσαι από την αποστολή σου; Συνέχισε ο δράκος χαϊδεύοντας την πλάτη του αγοριού με την τεράστια φολιδωτή ουρά του.
-Έχω ήδη παραιτηθεί. Εγώ ήρθα εδώ για να σώσω την πριγκίπισσα των ονείρων μου από τον δράκο και να σπάσω τα μάγια, και το μόνο που βρήκα εδώ ήσουν εσύ, ένα άσχημο και τρομαχτικό πλάσμα, με ευρυμάθεια βέβαια και πολύ καλός συζητητής -δεν μπορώ να πω-. Το χειρότερο δε, ήταν ότι δεν υπήρχε επιστροφή -κάτι που δεν έλεγε ο θρύλος για ευνόητους νομίζω λόγους- και ο σχεδιασμός της κρύπτης… τόσο φανερό ότι ήταν παγίδα, αλλά που να το δω ο ανόητος…. που να το δω!
-Πείσθηκες δηλαδή ότι όλα ήταν μια απάτη; Ρώτησε ο δράκος στρέφοντας όλα του τα μάτια πάνω στο αγόρι.
-Ω ναι! Φώναξε το αγόρι και κλώτσησε το χώμα όλο θυμό. Θα έδινα τα πάντα για να βγω από ‘δω.

[Συνεχίζεται...]

art by ironshod

[συνέχεια από το άλφα, βήτα και γάμα]

Μετά από αρκετή ώρα σκέψης και αφού δεν κατάφερα να κατασταλάξω σε κάποια προσωπικότητα από τον χώρο της φιλοσοφίας ή της ψυχανάλυσης -η ιδέα να συνομιλήσω με τον Φρόιντ ή τον Νίτσε που είναι τα πρώτα ονόματα που έρχονται σε κάποιον αδαή δε μου φάνηκε και πολύ ελκυστική- κατέληξα σε κάποιον από τους πάντα διαθέσιμους παιδικούς μου ήρωες, τον Jim Morrison.
Η επιλογή του μεταξύ άλλων υποψηφίων ήταν καθαρά τυχαία, αφού δεν ήθελα να χάσω άλλο χρόνο -διακινδυνεύοντας την εύθραυστη κατάσταση της αυξημένης μου συνειδητότητας- προσπαθώντας να κάνω κάποια πιο αξιόλογη επιλογή.
Οι γνώσεις του Τζιμ δεν ήταν αναγνωρισμένες βέβαια σ’ αυτά τα πεδία, μα ξέχασα με μιας όλες μου τις επιφυλάξεις μόλις τον σχημάτισα απέναντι μου, επιλέγοντας την ανάμνηση από τις φωτογραφίες του με μούσι, αφού το  βάθος του βλέμματος του σε σχέση με τις πιο δημοφιλείς του παλαιότερες πόζες ήταν ασύγκριτο.

-Τι μου συμβαίνει Τζιμ; Τον ρώτησα χωρίς περιστροφές και πλησίασα πιο κοντά, αναποφάσιστος ακόμα για τα ρούχα που φορούσε.
-Τι θες να μάθεις; Μουρμούρισε αινιγματικά κοιτώντας γύρω του, αναγκάζοντας με αμήχανα να σχηματίζω με το μυαλό μου φόντο εκεί που κοιτούσε. Δέντρα λουλούδια και μεγάλους βράχους. Ήταν σαν τη Νεβάδα με βλάστηση ελληνικού νησιού.
-Ποιά είναι; Τι θέλει από μένα; Γιατί την ψάχνω; Φώναξα σε επιτακτικό τόνο και κλότσησα ένα κουτάκι αναψυκτικού -πως βρέθηκε εκεί;- που εκτοξεύτηκε μακρυά και κόλλησε στον ουρανό κάνοντας έναν ευχάριστο θόρυβο.
Μάλλον πρέπει να μου άρεσε αυτό γιατί συνέχισα να κλοτσάω κουτάκια που εμφανίζονταν το ένα μετά το άλλο μπροστά μου τα οποία κολλούσαν επίσης στον ουρανό δίπλα στο προηγούμενο τους, φτιάχνοντας καμπυλωτές γραμμές.
-Αρχικά σταμάτα να παίζεις. Φώναξε φανερά εκνευρισμένος ο Τζιμ και υπάκουσα χωρίς δεύτερη κουβέντα. Κι εκείνος σηκώθηκε -ήταν μάλλον καθιστός- γίγαντας σχεδόν, κρύβοντας το φως από μπροστά μου.

“Φαντάζομαι πως ξέρεις ότι δεν ψάχνεις τίποτα. Δεν ψάχνεις τίποτα γιατί δεν υπάρχει κάτι να ψάξεις.” είπε και άνοιξα το στόμα μου σχηματίζοντας ένα ερωτηματικό -φανερό δείγμα αποπροσανατολισμού και απορίας- εστιάζοντας σε μια υποψία χαμόγελου που αχνοφάνηκε μέσα απ’ τα γένια του. Συνέχισε αφού πρώτα κλώτσησε το τελευταίο κουτάκι αναψυκτικού.

“Απορείς; Το φαντάστηκα ότι θα με κοιτούσες έτσι. Μάθε αρχικά ότι όταν οι αστοί στερεύουν από εμμονές φτιάχνουν νέες. Και συνεχίζουν να φτιάχνουν μέχρι να πεθάνουν. Γιατί φίλε μου -και μη με παρεξηγείς που σου μιλάω έτσι- είναι βαρύ φορτίο να έχεις συναίσθηση του εαυτού σου, ξέρεις, ότι δεν είσαι τίποτα, τζάμπα γεννήθηκες και όταν φύγεις… Α, όταν φύγεις…. Θα είναι σα να μην υπήρξες ποτέ!
Είναι μαγικά θλιβερό δεν είναι;”

Ένευσα σε συμφωνία και ένοιωσα ένα δάκρυ κάπου σε μια άκρη του ματιού μου.

“Η ωραία Ελένη αδερφέ μου δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Είναι οι εφιάλτες σου. Όλοι οι εφιάλτες που έχεις δει ποτέ. Είναι απλά ένα θελκτικό δόλωμα που κατασκεύασε το μυαλό σου. Είναι αυτά που ήθελε να σου πει ο εαυτός σου. Όλα αυτά που κατέληξες να είσαι χωρίς να θέλεις. Όλα αυτά που ήθελες να κάνεις και δεν έκανες ποτέ. Όλες οι αγάπες που δεν διεκδίκησες. Οι στιγμές που δείλιασες, τα λόγια που μετάνιωσες και γύρισαν πίσω για να σε στοιχειώσουν.
Είναι ο πόθος σου να πετάξεις, και η αβάσταχτη θλίψη που φέρνει η βεβαιότητα ότι δε θα πετάξεις ποτέ. Η αποδοκιμασία του εγώ σου για σένα τον ίδιο -αν βέβαια δεχτούμε την υπερβολή αυτή- ή καλύτερα, η σιχασιά του εσωτερικού για το κέλυφος. Ένα σαλιγκάρι που δεν του αρέσει το καβούκι του. Γιατί το καβούκι δεν μπορεί να έχει άποψη για το σαλιγκάρι. Σκέψου το… συνεχίζεις να είσαι το καβούκι. Γιατί; Σκέψου το. Γιατί;”

“Γιατί;” ρώτησα καθώς πληγωμένος επέστρεφα στην επιφάνεια με τη θέληση μου αφήνοντας πίσω μου τις εικόνες που έφτιαξα να συρρικνώνονται σε ένα παλλόμενο, πολύχρωμο φράκταλ και άνοιξα τα μάτια μου.
“Γιατί;” αντήχησε το σκοτάδι στο δωμάτιο μου παίρνοντας το σχήμα των δοντιών μου.
“Γιατί;” σφύριξε η καφετιέρα καθώς κοίταζε τα μουδιασμένα μου μέλη να την αδειάζουν σ’ ένα φλιτζάνι.
“Ίσως είναι καιρός για μια αλλαγή” έγραψα σ’ ένα χαρτάκι και το στερέωσα με ένα μαγνητάκι στο ψυγείο. Το ξαναδιάβασα. Στάθηκα διστακτικός για μια στιγμή μέχρι να συμφωνήσω. Ρούφηξα καφέ και κάθισα εκεί απέναντι. Το διάβασα ξανά.
. . . . .
Και τώρα τι; Είχε έρθει ο καιρός για το σαλιγκάρι να αφήσει το καβούκι του. Το ένοιωθα τόσο πολύ αυτό, που ξαφνικά είδα τους τοίχους να χαμηλώνουν και να γέρνουν προς το μέρος μου. Πνιγόμουν.

Ντύθηκα κι έχωσα δυο-τρία ρούχα βιαστικά σε μία τσάντα μαζί με το πορτοφόλι μου. Άνοιξα την πόρτα νοιώθοντας ότι θα σκάσω σε ένα δευτερόλεπτο. Κοίταξα πίσω μια τελευταία φορά το καβούκι μου. Αν είχα λίγο χρόνο, λίγο κουράγιο και κανένα ενδιαφέρον για τους γείτονες θα το έβαζα φωτιά, μόνο και μόνο για να με ξεπροβοδίσει μια έκρηξη.

- Τ Ε Λ Ο Σ -

photo by Anton@DirtyAngels

[συνέχεια από το άλφα και βήτα]

Τα πραγματικά προβλήματα όμως τα είχα στο γραφείο. Νύσταζα διαρκώς, τόσο ώστε σταδιακά να μην μπορώ να ξεχωρίσω τις εικόνες που ζούσα εκεί από ένα βαρετό όνειρο, ένοιωθα ιδιαίτερα αδύναμος, δεν είχα διάθεση για τίποτα και προσπαθούσα να ενημερώνω τα ονειρολόγια μου χωρίς να με αντιληφθεί κανείς, μιας και οποιαδήποτε εμμονή γιγαντώνεται πάντοτε, καταλαμβάνοντας το μέγιστο της σκέψης, όταν προκύπτει ελεύθερος χρόνος, οπουδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή.
Οι κοινωνικές μου σχέσεις με τους συναδέλφους έπνεαν τα λοίσθια, κάτι που δεν με ανησυχούσε ιδιαίτερα -και με ανησυχούσε αυτό-,  δίνοντας μου μια αύρα μισανθρωπικής αγοραφοβίας και ένα βλέμμα τέρατος, διεκδικητικό  και πρωτόγονο που παρόλα αυτά δε βοηθούσε καθόλου τον ρου της ζωής μου.

Αποκορύφωμα δε, αποτέλεσε το άνευ προηγουμένου κατσάδιασμα από το αφεντικό μου, ο οποίος συνήθιζε -όπως οι περισσότεροι που έχουν εξουσία πάνω στους ανθρώπους- να νοιώθει μια ψυχική ανάταση μειώνοντας τους υφισταμένους του. Δεν είχε άδικο στις παρατηρήσεις του, μα δεν άντεχα άλλη πίεση για το τίποτα. Έτσι του γύρισα την πλάτη και αποχώρησα απ’ το γραφείο -με ψηλά το κεφάλι πιστεύοντας- χρεωμένος με το υπόλοιπο της αδείας μου προς απάλυνση των ψυχικών μου τραυμάτων που έφερα ως δικαιολογία μετά τον υποτιθέμενο αιφνίδιο θάνατο κάποιας φανταστικής δευτεροξαδέρφης που τύχαινε να είμαι μυστικά ερωτευμένος μαζί της.
Ένας Θεός ξέρει γιατί χρησιμοποίησα μια τόσο κλασσικά ψεύτικη και περιττά περίπλοκη δικαιολογία. Ο ίδιος Θεός πιθανότατα θα ξέρει επίσης γιατί ανέχτηκα όλη εκείνη τη φραστική βία. Φοβόμουν να χάσω τη δουλειά μου μάλλον, μια διαπίστωση που πάντοτε με εκνεύριζε εξαιρετικά, αφού έδειχνα στα μάτια του εαυτού μου όλη τη μικροαστική δειλία και ανασφάλεια που είχα μαζεμένη στο εσωτερικό μου, νιώθοντας ως λεπτό κέλυφος μιας άδειας ψυχής.
Και θαρρείς σαν οιωνός, που πάντα θα αναρωτιέσαι αν προκάλεσε ένα μελλοντικό αποτέλεσμα, ή το ίδιο το αποτέλεσμα σε εξαπατά για να πιστέψεις κάτι ως οιωνό υποκλινόμενος σε προκαταλήψεις, την ίδια νύχτα κατάφερα να σταθώ απέναντι “της”.
Χωρίς πρόσωπο και πάλι, χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά επάνω της που να προδίδουν ένα γυναικείο σώμα, τη βρήκα καθισμένη στην άκρη μιας προβλήτας. Η θάλασσα μαύρη, ανύπαρκτη και αθόρυβη, υποκρινόταν ότι υπήρχε εκεί για να γεμίζει το κάδρο της ιστορίας μου. Φοβήθηκα από τις εναλλαγές εικόνων στο προσωπείο της -τηλεοπτικά χιόνια, κακοποιημένο κρέας, ουρανός, κόκκινο-μαύρο σε συνεχή εναλλαγή- και στάθηκα μακριά απλά κοιτάζοντας. Δεν μπορούσα να μιλήσω. Ήξερα όμως πως είναι “εκείνη” και με είχε ήδη εντοπίσει, γυρνώντας αργά το κεφάλι-οθόνη προς το μέρος μου.
Ξύπνησα σχεδόν τρομοκρατημένος με την καρδιά μου να προσπαθεί να σπάσει τον θώρακα για να πετάξει και τη νόηση μου να έχει περάσει το προστατευτικό δίχτυ του συνειδητού.
Έκλεισα τα μάτια ξανά, ανασαίνοντας γρήγορα. Μια ανεξήγητη διάυγεια με κυρίεψε, αφήνοντας με στο διάστημα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου -αυτήν την υπέροχη ουτοπική κενότητα- και όταν ο σφυγμός μου γαλήνεψε χρησιμοποίησα το τελευταίο μου τέχνασμα.
Σχεδίασα μια πέτρινη βουνοκορφή, σε έναν κρύο κόσμο, χωρίς λεπτομέρειες κάποιας σημασίας στο φόντο του, για να μιλήσω με κάποιον σοφό. Έναν ψυχολόγο, φιλόσοφο, καλλιτέχνη ή κάποιον άγνωστο τυχαίο σαμάνο -αγαπημένο από χρόνια και νεκρό από καιρό- που θα μιλούσε εκ μέρους του εαυτού μου -διαχέοντας ενδεχομένως κάποια ψήγματα της σοφίας του- σε μια ύστατη προσπάθεια εκλογικευμένης ανακεφαλαίωσης της εμμονής μου και των προσφάτων μου ευρημάτων.

Στα ακουστικά της πανοπλίας: (ως φόντο) : Shearwater – The snow leopard

[συνεχίζεται ξανά...]

photo by RetroAtelier via DirtyAngels

[συνέχεια απ' το άλφα]

Πολύ αργότερα, αφού είχα εξαντλήσει τις “σπιτικές” μεθόδους αποκρυπτογράφησης που μπορούσε να εφεύρει το φτωχό μυαλό μου, κι έπειτα από την -ομολογουμένως απρόθυμη- σκιαγράφηση της εμμονής μου σε κάποιον καλό μου φίλο, ο οποίος είχε να προτείνει τελικά κάτι αρκετά ενδιαφέρον, η πρόοδος μου στην αναζήτηση του προσωπικού μου δισκοπότηρου βγήκε σταδιακά από τη μόνιμη δυσχέρεια.

Η τεχνική των διαυγών ονείρων στην οποία εξ ανάγκης μυήθηκα, είναι η προσπάθεια, μέσω κάποιων ασκήσεων και τεχνασμάτων, αυτού που ονειρεύεται να αποκτήσει τον έλεγχο των ονείρων του. Πράξη χωρίς ουσιαστική αξία για τους περισσότερους, μα ανυπολόγιστης σημασίας για κάποιον στην κατάσταση μου, αφού η αναζήτηση της ωραίας Ελένης και η εξερεύνηση των αόρατων πτυχών του νου μου, είχε μεταλλαχθεί σε μονομανία που εμπόδιζε τις υπόλοιπες μου δραστηριότητες, κάνοντας με εύθικτο, αφηρημένο, ανόρεχτο για κάθε είδους δραστηριότητα, μίζερο και κακόκεφο για όσες ώρες περνούσα στη δουλειά μου ή έμενα ξύπνιος, απλά για να δικαιολογήσω τη μέρα που περνάει.

Το να φτάσει ένα όνειρο σε απόλυτη διάυγεια για τον ονειρευτή του, απαιτεί καταγραφή -στην οποία είχα από καιρό εντρυφήσει- και αφοσίωση. Όλα τα υπόλοιπα είναι τεχνάσματα, που θα καταφέρουν να βγάλουν τον εγκέφαλο από την κατάσταση ύπνου στην οποία βρίσκεται, θύμα ανήμπορο του ασυνειδήτου, που βλέπει ιπτάμενα αυτοκίνητα, ροζ ομιλούντες ελέφαντες και άλλα ασύλληπτα, θεωρώντας τα φυσιολογικά, χωρίς τη δυνατότητα κρίσης. Οι ασκήσεις και τα τεχνάσματα λοιπόν είχαν να κάνουν με τον έλεγχο της πραγματικότητας ανά πάσα στιγμή, ούτως ώστε ο ονειρευτής να συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται σε κατάσταση ύπνου και να ανακτήσει τον έλεγχο. Έτσι λοιπόν παρατηρώντας λεπτομέρειες και έχοντας στο μυαλό μου διαρκώς την επιθυμία μου να ξυπνήσω το μυαλό μου, κατάφερα σχετικά γρήγορα να βρεθώ στο όνειρο μου με πλήρη συνείδηση.

Η εμπειρία της πρώτης φοράς ήταν εκπληκτική. Χωρίς να ξέρω τι με έκανε να αποκτήσω πλήρη συνείδηση ή αν κράτησε στην πραγματικότητα δευτερόλεπτα ή μερικά λεπτά, είχα μείνει ακίνητος στην άκρη ενός δρόμου, και άγγιζα ότι έβρισκα μπροστά μου για να καταλάβω την πραγματικότητα της υφής τους. Το μαγικό ήταν ότι υπήρχε υφή, τα αισθητήρια στα ακροδάκτυλά μου δούλευαν όπως είχα συνηθίσει και τα χρώματα ήταν πιο έντονα, αν και υπήρχαν διαρκώς σφάλματα φωτισμού δίνοντας σου μια ψευδή αίσθηση περιβάλλοντος.

Δεν μπόρεσα να επικοινωνήσω κατευθείαν με τους ηθοποιούς του ονείρου μου. Στην αρχή τους έβλεπα απλά να περνούν από μπροστά μου, ή να στέκονται στο ίδιο σημείο για πάντα. Αν προσπαθούσα να τους πλησιάσω ή να τους μιλήσω, τότε αυτομάτως -έχοντας τη συνείδηση της επικοινωνίας μαζί τους- το όνειρο διαβρώνονταν, χαλούσε, άλλαζε η τοποθεσία ή θόλωνε η εικόνα του για λίγο, μέχρι που χάνονταν τελείως και εγώ -ο ονειρευτής – άνοιγα τα μάτια απότομα προσπαθώντας να θυμηθώ ακριβώς τα βήματα που ακολούθησα, να σχεδιάσω το επόμενο μου βήμα και μερικές φορές -κυρίως τα Σαββατοκύριακα- πίεζα τον εαυτό μου να ξαναβυθιστεί στον ύπνο για να συνεχίσει το ταξίδι, χωρίς διάθεση να ασχοληθώ με κάτι άλλο.

Τα γεύματα μου πλέον ήταν σύντομα και περιορισμένα στα απαραίτητα. Είχα αποσυνδέσει το τηλέφωνο και το κουδούνι της εξώπορτας για να ελαττώσω τις πιθανότητες απόσπασης του ύπνου μου, και στη δουλειά, μου ήταν αδύνατο να μιλήσω στον οποιονδήποτε μιας και ήμουν χαμένος στις παράξενες μου σκέψεις, με μια αίσθηση μεγάλης ικανοποίησης και ανωτερότητας που με κρατούσε σε απόσταση από τα καθημερινά, κοινά και οικεία μου πρόσωπα.

Έτσι κατάφερνα να έχω τουλάχιστον δύο επιτυχημένες υπνο-συνεδρίες τη μέρα, που σταδιακά κρατούσαν περισσότερο, δίνοντας μου την ψυχραιμία της αυτοπεποίθησης και χρόνο να παίξω με το μυαλό μου επεμβαίνοντας, μεταφερόμενος κατά βούληση σε διάφορες τοποθεσίες και περιβάλλοντα, εμφανίζοντας αντικείμενα και ορισμένες φορές συγκεκριμένους ανθρώπους, χωρίς να τρομάξω ή να ενθουσιαστώ ώστε να συντομεύσω την προσγείωση μου στην πραγματικότητα.

[και πάλι...συνεχίζεται]

photos by rayfresh

Υπήρχε για καιρό τώρα μέσα μου, μια εμμονή, από αυτές που στιγματίζουν τους ανθρώπους, και μένουν ζωντανές ακόμα και χρόνια μετά την εξάτμιση τους δια της φυσικής φθοράς των σκέψεων είτε της παραίτησης του θύματος τους. Και χαρακτηρίζω ως θύμα τον φέρων την εμμονή -δηλαδή τον εαυτό μου- υπακούοντας στις εκρήξεις αυτολύπησης, που χαρακτηρίζουν κάθε άνθρωπο που αποτυγχάνει να συμβιώσει μαζί τους, κάθε άνθρωπο που έχει προσπαθήσει να τις δοξάσει, μα οι απαιτήσεις τους ξεπερνούν κάθε όριο λογικής και ηθικής, μεταλασσόμενες σε σκούρους, δυσβάσταχτους όγκους, με εφιαλτική υπόσταση.

Έτσι, πήρα την απόφαση μετά από ένα βράδυ μοναχικής οινοποσίας να κάνω τη βρώμικη δουλειά. Η εμμονή μου είχε να κάνει με ένα πλάσμα που στοίχειωνε τις ονειρικές μου εμπειρίες, σχεδόν κάθε βράδυ, γεμίζοντας με ένταση τις ιστορίες του υποσυνειδήτου μου τόσο, ώστε να ξυπνώ αμέσως στη μέση του πιο γλυκού ύπνου γύρω στα ξημερώματα, γεμάτος αρώματα αισθήσεων και συναισθημάτων που είχα χρόνια να νιώσω, με κορυφές αγάπης, εγκατάλειψης και νότες αποτυχίας και μιας γενικότερης μελαγχολίας.

Η μεγαλύτερη μου στεναχώρια όμως ήταν, πως ξυπνώντας απότομα, και όντας ακόμα δέσμιος του ομιχλώδους μουδιάσματος του ύπνου κατέβαλα τρομερές προσπάθειες να ανακαλέσω κομμάτια της ιστορίας, τα οποία από μόνα τους ήταν βαλμένα απλά, όπως ακριβώς θα μπορούσε να ανασκευάσει το μυαλό ενός υπαλλήλου, χωρίς καινούριες παραστάσεις ή ακραία θέματα, με γνώριμα πρόσωπα και διαδικασίες ρουτίνας που συνήθως στολίζουν τις ακροβασίες ενός ηθικά αιχμαλωτισμένου υποσυνειδήτου πιασμένου στη φάκα της καθημερινότητας.

Τίποτε απειλητικό δεν υπήρχε σε δωμάτια που είχα να δω απ’ τα παιδικά μου χρόνια, σε συγγενικά πρόσωπα που ούτε καν σκεφτόμουν συχνά και κατ’ αυτόν τον τρόπο μου δινόταν ένα κίνητρο για κάποιο τυπικό τηλεφώνημα, ή σε ανθρώπους που μοιραζόμουν την καθημερινή μου ζωή και κατά κανόνα αντιμετώπιζα στον ύπνο μου με την ίδια ευγένεια και τυπικότητα, όπως και όταν ήμουν ξύπνιος.

Σ’ αυτή την ονειρική μου ρουτίνα λοιπόν χτυπούσε εκείνη. Και λέω εκείνη, χωρίς ιδιαίτερη σιγουριά, βασιζόμενος σε κάποιο από τα ελάχιστα στοιχεία που κατάφερα να ανασύρω από τον ύπνο μου στην πραγματικότητα: Η ωραία Ελένη. Άκουσα κάποιον να με ρωτάει αν τη γνωρίζω, κι επειδή μου μίλησε γλύφοντας μου το αυτί θεώρησα προφανώς αξιομνημόνευτη τη σκηνή σώζοντας την στις άμεσες εμπειρίες μου, ίσως προς μελλοντική αποφυγή.

Αυτή η ωραία Ελένη λοιπόν δεν έχει πρόσωπο συνήθως. Κι όταν έχει εναλλάσσεται μεταξύ γνωστών κινηματογραφικών αστέρων ή άγνωστων γυναικείων προσώπων που ενδεχομένως προσπέρασα στο δρόμο.

Την ακολουθώ, ή τη βρίσκω μπροστά μου, ακόμα και σε σκηνές του ονείρου που δε θα είχαν σχέση με κάποια γυναίκα. Αυτή λοιπόν η προσπάθεια οπτικοποίησης της εμμονής μου -που στα τελευταία μου ταξίδια είχε για πρόσωπο ένα πολύχρωμο φάσμα παλλόμενων γραμμών, σα νυχτερινή φωτογραφία σε υπερέκθεση- θα μπορούσε να ερμηνευτεί από κάποιον φροϋδικό ως το κυνήγι του άλλου μου εαυτού ή την απεγνωσμένη προσπάθεια διάσωσης της χαμένης μου σεξουαλικότητας (που αν το έλεγε κάποιος ειδικός θα ήταν οπωσδήποτε χαμένη) μα εκτός από όλες αυτές τις θεωρίες εξακολουθούσε να είναι μια εμμονή, σκέψη βασανιστική και άχρηστη για πολλούς. Όχι για μένα όμως.

Οι τεχνικές που ακολούθησα ήταν αρκετές. Άρχισα να κρατώ ημερολόγιο καταστρώματος, το οποίο συνέτασσα ακριβώς μετά τα βίαια ξυπνήματα μου. Ήταν εκπληκτικό πόσα περισσότερα πράγματα μπορούσα να θυμάμαι γράφοντας. Κάθε εβδομάδα συνέλλεγα δεδομένα. Τοποθεσίες, πρόσωπα, συναισθηματικές διαβαθμίσεις και τις εμφανίσεις της. Προσπάθησα να τα αναλύσω στατιστικά με διάφορους τρόπους. Κανένα αποτέλεσμα. Σκεφτόμουν νέους τρόπους και αιτίες. Η εμμονή είχε κυριεύσει πια μεγάλο μέρος της ημέρας μου. Έτρωγα με το τετράδιο μπροστά μου αναλύωντας και κοιμόμουν μ’ ένα στυλό κι ένα μπλοκάκι κάτω απ’ το μαξιλάρι μου. Δοκίμασα τη συλλογή δεδομένων με κάποιο μέσο ηχογράφησης, μα η φωνή μου με δυσκολία έβγαινε στο χρόνο που μεσολαβεί από το ξύπνημα ως τον πρώτο καφέ της ημέρας.

[δυστυχώς συνεχίζεται...]

photos by shiver

Ο κυνηγός μούλιαζε τα πόδια του μέσα σε μια ροζ λεκάνη με αιθέρια έλαια ευκαλύπτου και άπλωνε στα χέρια του μια κρέμα με άρωμα λεβάντα.

Το αποψινό του θήραμα, μια ξανθιά γύρω στα εικοσιπέντε καθόταν στη διπλανή πολυθρόνα και ξεφύλλιζε βαριεστημένα κάποιο περιοδικό μόδας.
“Ακόμα;” Μουρμούρισε κατσούφικα.
“Λίγο ακόμα μωρό.” Είπε ο κυνηγός. “Δυο λεπτά μούλιασμα ακόμα. Αν θέλεις μετά μπορείς να με βοηθήσεις στο λιμάρισμα.”
“Πφφφ” έκανε η ξανθιά πετώντας το περιοδικό στο πάτωμα.-Που έχει πάει η αγριάδα των αντρών;
-Η αγριάδα;
-Ναι. Το δωμάτιο μυρίζει σαν γυναικεία μπιζουτιέρα. Κι εκεί που κάποτε κρεμούσες τα κεφάλια των θηραμάτων σου, υπάρχουν έργα του Ντεγκά, του Μονέ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Αν το ήξερα θα ερχόμουν με έναν Λωτρέκ κι ένα κουτί σοκολατάκια cherry.
-Που το ήξερες ότι μ’ αρέσουν τα σοκολατάκια; Θα ήταν πολύ γλυκειά μια τέτοια κίνηση από μέρους σου, μα νομίζω ότι με ειρωνεύεσαι λιγάκι.
-Λιγάκι; Μα σου το λέω καθαρά. Δεν είσαι ο κυνηγός που περίμενα. Ήθελα να είμαι θήραμα. Επέλεξα να με αιχμαλωτίσεις για να ικανοποιήσεις οποιαδήποτε σου ορμή, σκέψη ή εμμονή. Είμαι δική σου κι εσύ…. (λυγμοί).
Ο κυνηγός σκούπισε τα πόδια του κι έσυρε την λεκάνη παραπέρα. Κάθισε δίπλα της κι ακούμπησε την παλάμη του στον αυχένα της.

-Μην κλαις καλή μου. Το ξέρεις ότι δε φταις εσύ. Είσαι πιο όμορφη από ένα ουράνιο τόξο του Μάρτη και πιο δροσερή από πρωινή δροσοσταλίδα.
Είναι δικό μου πρόβλημα αυτό. Δεν είμαι σίγουρος αν θέλω πια να κυνηγάω. Δεν ήμουν καν σίγουρος όταν σε αιχμαλώτισα γιατί έπρεπε να το κάνω αυτό.
Φαίνεται νομίζω ότι περνάω μια περίοδο σύγχυσης και αβεβαιότητας σχετικά με το ποιόν μου.

…βλέπεις προσπαθούσα πάντα να γίνω καλύτερος σ’ αυτό που κάνω. Να νοιώθω τι αρέσει στο θήραμα. Δεν περνούν πια οι βάρβαροι τρόποι. Χρειάζεται πνεύμα, τρυφερότητα και αισθητική πια το παιχνίδι. Χρειάζεται κατανόηση, ηρεμία, συντακτικό, λεξιλόγιο κι όμορφες μυρωδιές.

Η ξανθιά τον κοίταξε με δυο υγρά μάτια όλο απορία.
-Ήταν η μυρωδιά;
-Δεν ξέρω. Είναι πολλά που παγιδεύουν ένα θήραμα. Πάρα πολλά. Δουλεύοντας τα όμως με τον καιρό, έχασα τη μονοδιάστατη λογική του κυνηγού. Τα ζωώδη ένστικτά μου υποχώρησαν και κλείστηκαν σε μια μικρή σφαίρα.
-Μια σφαίρα;
-Ναι, κάπου εδώ στο υπογάστριο.
-Εκεί είναι λοιπόν τα αρχέγονά σου ένστικτα; Ο πρωτόγονος ανδρισμός σου; Δως το μου!
-Πως; Έτσι;
-Έτσι. Χρειάζεσαι και διαδικασία.
-Ναι. Σκεφτόμουν να μαγειρέψω ιταλικό. Έχω κι ένα καλό cabernet του 2004.

-Πφφφ… έκανε ξανά η ξανθιά. Νοιώθω σαν κυνηγός τώρα. Μήπως θέλεις και γλυκόλογα; Να μου πεις για τα παιδικά σου χρόνια;
-…
-Ξέρεις τι; ‘στο καλύτερα. Δεν είμαι έτοιμη ακόμα να γίνω κυνηγός.
-Πιστεύεις ότι δεν ήσουν εξ αρχής;
-Όχι. Δεν ήμουν. Πάντα ήμουν θήραμα και δεν έχω διάθεση να το συζητήσω αυτή τη στιγμή. Αντίο.
-Κρίμα τέτοιο κρασί…

all add photos by Rankin (again)

Μάτια κλειστά. Τρέχω όσο πιο δυνατά μπορώ.
Ώρα πολύ σε ευθεία στα τέσσερα τετραγωνικά του δωματίου.
Πρόσκρουση στη μπαλκονόπορτα. Άλμα πριν τα κάγκελα. Το ωστικό κύμα του μένους μου είναι κίτρινο. Το νιώθω στην πλάτη να εκρήγνυται.
Τρεις τούμπες μέχρι το έδαφος. Προσγείωση στις μύτες. Καθόλου σκόνη. Χέρια σε θέση. Με λεν Σιντάρτα. Αναπνέω ακίνητος. Εκπέμπω ζέστη απ’ το μέτωπο νοιώθοντας κόμπους τον ιδρώτα να με γλύφει.

Ισορροπία. Απότομη περιστροφή. Συσπείρωση με τα χέρια στα γόνατα. Απελευθέρωση και οριζόντια πτήση. Νότια. Προβολή τον πελμάτων. Χέρια ανοιχτά. Μελωδίες σφυρίζει ο άνεμος στ’ αυτιά.
Γαντζώνομαι σε κάποιον τοίχο. Χωρίς βαρύτητα. Με λεν Γαβριήλ. Δυο ακτίνες γαλάζιου φωτός ξεπηδούν απ’ τα μάτια μου. Περπατάω προς την κορυφή του ανθρώπινου έργου. Λιώνουν οι σοβάδες δακρύζοντας σα βούτυρο. Κάποιοι μαζεύονται κοιτάζοντας με απορία και τρόμο. Κοιτώ για λίγο κάτω. Τρέμουν. Τι φοβούνται; Έτσι κι αλλιώς η παγωμένη μου ανάσα θα τους κάνει να ξεχάσουν.

Φτάνω στην κορυφή και μ’ ένα βήμα αιωρούμαι. Χέρια φτερά, πόδια οριζόντια. Με λεν Αζραέλ και κατεβαίνω φλεγόμενος προς τη θάλασσα χωρίς βιασύνη. Το Άλφα και το Ωμέγα μου σε κατακόρυφη πτήση. Σε λίγο θα σκάσω στην παγωμένη θάλασσα, σαν αυθαίρετος κομήτης αυτογνωσίας σκορπίζοντας τα κομμάτια του περιβλήματος μου από δω κι από κει.

Βυθίζομαι. Κάτω απ’ την επιφάνεια, μα πάνω από τα πάντα. Δεν ξέρω τίποτα. Δεν είμαι τίποτα. Θα κοιμηθώ κάτω από έναν κόκκο άμμου χιλιάδων χρόνων. Χαμένος μα ευτυχισμένος.

Είμαι όλα. Και όλα είναι εγώ.
Νους σα νερό. Όλα τίποτα.

@artwork.Balance by jensequel

Πρωί-πρωί ένα σκοινί με τράβηξε μάλλον απ’ το κρεββάτι, και μ’ έσυρε σιγά-σιγά πάνω στα κρύα πλακάκια.
Ξύπνησα απ’ το θόρυβο πού ‘κανε το κεφάλι μου χτυπώντας στη ντουλάπα κι έψαχνα να βρω ποιος τον δεξί μου αστράγαλο περίτεχνα είχε δέσει.
Μέχρι που νοιώθοντας το αίμα μου στο κεφάλι βρέθηκα να αιωρούμαι στο κενό απ’ το πίσω μπαλκόνι.

Δεμένος απ’τα κάγκελα ψυχρός αέρας γέμισε των ρούχων μου τις ίνες.
Κοίταξα πάνω ψάχνοντας ποιος τόση δύναμη έχει και τι στο διάολο του ‘φταιξα…
Φώναξα και βλαστήμησα μες στην οργή πνιγμένος.
Χτυπιόμουν σαν το ψάρι πασχίζοντας να κρατηθώ απ’ τα λερά περβάζια.

Τότε τις είδα τις γριές επάνω στην ταράτσα. Σταφιδιασμένες και κακές κατάμαυρα ντυμένες και ξεδοντιάρες, βρώμαγαν κι ας ήμουνα πιο κάτω.
“Για βλέπε, πως σου φαίνεται τον Χάρο να χαϊδεύεις;” φώναζαν στήνοντας χορό με γέλια όλο αηδία και μια απ’ αυτές με έφτυνε βρίσκοντας πάντα στόχο, όσο κι αν κρύφτηκα.
Τι σίχαμα στ’ αλήθεια…

Για στάσου όμως, οι γριές αυτές μου φάνηκαν οικίες. Κάπου τις είχα ξαναδεί. Μπορεί μπροστά μου, δίπλα μου, ή σε κάποιο βιβλίο.
“Μην το κουράζεις το μυαλό” φώναξε τότε η πρώτη. “Η Ένδοια είμαι κι από δω είναι οι αδερφές μου. Ήττα τη λένε την ξανθή και Θλίψη τη γλυκούλα.”

“Πάτε πνιγείτε και οι τρεις” ούρλιαξα μες στη λύσσα. “Λύστε με και δεν εφταιξα σε τίποτα γριές του κερατά, γεννήματα μιζέριας .”
Τότε η Ήττα η ξανθή τέντωσε το κεφάλι κι έφτασε δίπλα μου εκεί, τέσσερα μέτρα κάτω.Ταράχτηκα, ήταν φριχτό και μ’ έγλειψε στη μύτη.
“Τελευταία το χαίρεσαι πολύ κι έχουμε ένα χρέος.”

“Λάθος θνητό διαλέξατε ανέραστες κυράδες” φώναξε κάποιος απ’ τη γη και πέταξε κατά πάνω τους λες και ήτανε κομήτης.
“Διόνυσε…” τσίριξαν κι οι τρεις και χάθηκαν στο βάθος κι εκείνος χαμογέλασε και χάθηκε πριν τον ευχαριστήσω.

Και πάνω που είπα να πιαστώ για να λυθώ επιτέλους, βγήκες απ’ το παράθυρο μ’ ένα κουτί στα χέρια που έκλεισες κείνη τη στιγμή και χρυσή σκόνη βγήκε.

Γέλασες και το φίλησες, το ‘κρυψες στα μαλλιά σου και μπήκες μέσα αθόρυβα αφήνοντας με εκεί μ’ ένα αχνό χαμόγελο να κρέμομαι στο χάος.

@ακουστικά.Metric-Combat Baby

Προχτές πήρα άδεια λοιπόν απ’ το ζυγό του αφεντικού μου, δήθεν δουλειές επείγουσες να διεκπεραιώσω, μα είπα να τεμπελιάσω.
Τον εαυτό μου έσερνα σε πεζοδρόμια ηλιόλουστα για ώρες και νωχελικά το βλέμμα μου γλιστρούσα πάνω σε πολύχρωμες βιτρίνες με πολυτελείς πραμάτειες.
Κόσμος στριμώχνονταν στις άκρες του δρόμου και η αλλοτινή μου θλίψη αγνοημένη και χαμένη, τσίριζε μήπως την ακούσω. Τι αίσθηση κι αυτή να ζεις σ’ ένα παζάρι. Όλοι χαρούμενοι και μίζεροι μαζί-κουβάρι όλα.Ώρα μετά κατέληξα σε κάποιο καφενείο με άλλους ανθρώπους παστωμένος μέρα μεσημέρι, κοιτώντας έκπληκτος τα θέλγητρα της πρωινής τηλεόρασης, φυσώντας τον καπνό μου στο ταβάνι. Αν είναι η βλακεία μακαριότητα σκεφτόμουν και τότε μπήκαν μέσα αιφνιδίως το αφεντικό μου και κλιμάκιο καθεστωτικών λακέδων.
“Είσαι τεμπέλης” φώναζαν κι αναρχικό στοιχείο οκνηρίας με είπαν, ψεύτη, υποκριτή και μ’ έβαλαν στη μέση. “Αναστολή της άδειας” έκανε κάποιος γραμματέας με μούρη από ύφασμα κοτλέ με μουσταρδί λεκέδες.
“Καταδικάζεσαι για παρακόλυση της προόδου αυτής της χώρας” χώθηκε κάποιος -δικαστής θαρρώ- και μ’ έπιασε απ’ τον ώμο.

“Κάτω τα χέρια σας τρελοί” φώναξα όταν πια ένοιωσα το αίμα μου να βράζει. “Δεν έχετε καμιά εξουσία πάνω μου ημιθανείς κρετίνοι.” και τράβηξα το ξίφος μου “Ποιος θα ‘ρθει πρώτος;” λέω.
Όλοι οπισθοχώρησαν, κοιτάξαν σαστισμένοι. “Πίστευα πως οι τρελλοί μιμούνται παραδοσιακά μόνο τον Ναπολέων” έφριξε κάποιος και κάλεσε τον διοικητή ασφαλείας, μα πριν προλάβουν κίνηση είχα χαθεί στο πλήθος.
Πάλι δειλός…

Αγαπημένη μου ψυχή, ως πότε θα πεθαίνεις…
@hats off.Δον Κάρλος
@ακουστικά.the Animals – We’ve got to get out of this place

“Επιτέλους ήρθατε”. Αναφώνησε η κυρία Φ. μόλις αντίκρισε τον τεχνικό στην πόρτα. “Περάστε”.
“Καλημέρα”. Είπε εκείνος και άφησε την τσάντα του πάνω σε μία καρέκλα. “Μου είπαν ότι είναι επείγον. Τι πρόβλημα υπάρχει;”
“Νοιώθω περίεργα. Ή μάλλον δε νοιώθω πια” κλαψούρισε εκείνη βοηθώντας τον να βγάλει το μπουφάν του. “Θα πιείτε κάτι;”
“Καφέ. Σκέτο”. Είπε εκείνος κοιτώντας γύρω του. “Που μπορώ να συνδεθώ;”
“Το τερματικό είναι στο σαλόνι.”
“Τρωτε κανονικά;” τη ρώτησε πατώντας το μπουτόν της οθόνης.
“Έχω να φαω τρεις μέρες” είπε εκείνη και σωριάστηκε σε μια καρέκλα απέναντι του.
Εκείνος σύνδεσε ένα laptop στο σύστημα, και ήπιε μια γουλιά καφέ πληκτρολογώντας δυο εντολές. Η οθόνη τρεμόσβησε κι ένα τεράστιο κατεβατό από χαρακτήρες και προτάσεις άρχισε να κυλάει ασταμάτητα.
“Πως το βλέπετε;” ρώτησε εκείνη ανήσυχα στριφογυρίζοντας στη θέση της.
“Η ψυχή σας…” μουρμούρισε ο τεχνικός ξύνοντας το αξύριστο πηγούνι του. “Θα χρειαστείτε επέκταση. Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα.”
“Είναι σοβαρό; Θα κοστίσει πολύ;” ρώτησε ανήσυχα η κυρία Φ. κάνοντας μια προσπάθεια να σηκωθεί.
“Θα κοστίσει, ναι.” είπε εκείνος ανεβάζοντας απότομα τον τόνο της φωνής του αφήνοντας το πληκτρολόγιο και την κοίταξε στα μάτια για ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου. “Έχετε υπερβολικά πολλά δεδομένα. Συναισθήματα, μνήμες, γνώσεις. Είναι αξιοθαύμαστο πραγματικά, μα το σύστημα της ψυχής δεν μπορεί να σηκώσει άλλο.”

“Μα δεν έχω καθόλου χρήματα” κλαψούρισε εκείνη στηρίζοντας το σαγόνι της στα χέρια και στα γόνατα της.
“Τότε θα πρέπει να διαγράψω για να μπορέσετε να ζήσετε” έκανε ο τεχνικός κοιτάζοντας μια το πάτωμα και μια το σύστημα.
“Δηλαδή μπορεί και να πεθάνω απ’ αυτό;”
“Πολύ φοβάμαι πως ναι κυρία. Το σώμα σας δε θα είναι σε θέση να εκτελέσει ούτε τις βασικές του λειτουργίες από την υπερφόρτωση.”
“Άρα δεν μου αφήνετε άλλη επιλογή. Θα πρέπει να αποχωριστώ τις αναμνήσεις μου;”
“Όχι απαραίτητα τις αναμνήσεις σας κυρία. Μπορούμε να σβήσουμε κάποιο τραγούδι, μυρωδιές, λογοτεχνικά κείμενα, κάποια ξένη γλώσσα. Μιλάτε ξένες γλώσσες;”
“Όχι, όχι καθόλου.” ψέλλισε και μια λάμψη από βούρκωμα φάνηκε στα μάτια της.
“Δυστυχώς…Πρέπει να αποφασίσετε τώρα.”
“Μα τι να διαγράψω; Τα χρειάζομαι όλα. Δεν μπορώ να ζήσω αν μου λείπει κάτι απ’ όλα αυτά.”
Εκείνος συνέχισε να κοιτάζει το πάτωμα σκεπτικός εκδηλώνοντας νευρικότητα τραντάζοντας το δεξί του πόδι.
“Εντάξει.” είπε τελικά η κυρία Φ. σκουπίζοντας τα μάτια της και σηκώθηκε απότομα, λες κι ένας αιφνιδιαστικός άνεμος αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας τη χτύπησε στο πρόσωπο. “Δεν θα σας χρειαστώ άλλο. Τι σας οφείλω;”
Ο τεχνικός σήκωσε τα μάτια απορημένος και άνοιξε το στόμα του μπροστά σ’ αυτήν την ξαφνική καταιγίδα μεγαλοπρέπειας. “Μα…” κατάφερε να ψελλίσει μόλις συνειδητοποίησε πόσο όμορφη έμοιαζε μέσα σ’ εκείνο το γαλάζιο απλό φόρεμα.

“Ξέρετε…” είπε τελικά χωρίς να κουνηθεί από τη θέση του και με το πόδι του ακόμα σε ρόλο ταμπούρλου “οι αντρικές ψυχές φτάνουν πολύ δύσκολα σ’ αυτό το σημείο. Θα μπορούσα να κρατήσω εγώ τα δεδομένα σας.”
“Θα γινόσασταν η αδελφή ψυχή μου;”
“Ναι. Χωρίς δεύτερη σκέψη.”
“Έτσι απλά; Κι ο έρωτας;” έκανε εκείνη κοιτώντας έξω απ’ το παράθυρο
“Έχω την έκδοση 86.00 σ’ αυτόν τον οπτικό δίσκο ” φώναξε εκείνος τραβώντας μια διάφανη θήκη από την τσάντα του.
“Ω, Πόσο μισώ αυτή την εποχή…”

@ακουστικά.The Film-Can you trust me?

Η Χιονάτη, ημίγυμνη και καθισμένη ανακούρκουδα κάπου στο δάσος έτρωγε άπληστα το φρεσκοψημένο μπιφτέκι πλασμένο από τα σωθικά του πριγκιπόπουλου.
Βύθιζε ηδονικά τα δόντια της μέσα στο μοσχομυριστό ουρανοκατέβατο έδεσμα κόβοντας μεγάλες μπουκιές και κάπου-κάπου περνούσε την κατακόκκινη γλυκιά της γλώσσα πάνω απ’ τα χείλη της σφουγγίζοντας τα υπολείμματα.

Η κακιά μητριά στάθηκε απέναντι της κουνώντας αποδοκιμαστικά το κεφάλι της.
“Μη βιάζεσαι και τόσο”. Της φώναξε καταπράσινη από φθόνο. “Όλα αναλώνονται. Ακόμα και ο έρωτας”.

Η Χιονάτη σήκωσε τα μάτια συνεχίζοντα να μασάει ασταμάτητα, στάζοντας λάδια και άφησε μια μακρόσυρτη περιπαικτική κραυγή ηδονής γλείφοντας αργά και ένα-ένα τα δάχτυλα της.

“Ας το είχα, κι ας το καταβρόχθιζα σε μία ώρα” μονολόγησε η κακιά μητριά, αποχωρώντας απ’ τη σκηνή, πιο πράσινη από ποτέ.

fade to black

@ακουστικά.Edie Brickell-Tomorrow Comes

]]> http://panoplia.wordpress.com/2007/01/22/%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82-11/ Mon, 22 Jan 2007 15:19:07 +0000 dr.Uqbar http://panoplia.wordpress.com/2007/01/22/%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82-11/

Το να μετατρέψω τον εαυτό μου σε υπεράνθρωπο ήταν δυσκολότερο στη θεωρία απ’ όσο φανταζόμουν.
Κάπου είκοσι δύο μήνες ήμουν χαμένος στα βιβλία και τις σημειώσεις μου αναζητώντας εκείνα τα ανθρώπινα και σχεδόν τερατώδη στοιχεία που θα με έκαναν τον καλύτερο ανάμεσα στους ανθρώπους. Μελέτησα φιλοσοφία, ιστορία, λογοτεχνία, δοξασίες και τοπικούς θρύλους, σπάνιες και νεότερες εκδόσεις επιστημονικών συγγραμμάτων, εγκυκλοπαίδειες, ποίηση και ιστορία της τέχνης του μεσαίωνα.
Οι αναφορές για τον υπεράνθρωπο ήταν παντού μα οι αρετές του όχι και τόσο διαχρονικές και η αλήθεια ήταν ότι κόπιασα πολύ για να αποφασίσω περί των στοιχείων που συνθέτουν τον άνθρωπο για όλες τις εποχές.Και κάποτε η μέρα έφτασε. Είχα συγκεντρώσει τις απαιτούμενες πληροφορίες και τον εξοπλισμό και στάθηκα μπροστά σ’ έναν ολόσωμο καθρέφτη.
Τράβηξα το γονιδίωμα μου κάτω από μια κρυφή πτυχή του σβέρκου. Βγήκε απαλά σα ραχοκοκαλιά από βρασμένο ψάρι. Είχε ύψος γύρω στα δύο μέτρα, μα σε πλήρη ανάπτυξη θα έφτανε σε δεκάδες χιλιόμετρα. Τρία δισεκατομμύρια ζεύγη είκοσι χιλιάδων γονιδίων.
Το κρέμασα από μια πινέζα στο ταβάνι του σαλονιού και κάθισα μια στιγμή να το κοιτάξω. Ένα συνονθύλευμα από γυαλιστερές πολύχρωμες χάντρες, ιστούς και υγρό που έσταζε σε έναν κουβά τον οποίο αναγκάστηκα να τοποθετήσω από κάτω του για να μη φουσκώσει το ξύλινο πάτωμα.
Παιδεύτηκα αρκετά με την ανάρτηση του χάρτη με τα γνωστά ζεύγη και τα χρωμοσώματα. Ήταν τόσο μεγάλος που κάλυψε όλους τους τοίχους του σαλονιού και αναγκάστηκα να τον συνεχίσω μέχρι την κρεβατοκάμαρα.

Άνοιξα τη βαλίτσα με το ειδικό όπλο λέιζερ απελευθερώνοντας μια ευχάριστη μυρωδιά λεπτού μηχανέλαιου. Εφάρμοσα το τρίποδο και την υπέροχη διόπτρα μικροσκοπίου. Η δουλειά απαιτούσε τεράστια ακρίβεια. Γύρισα τον διακόπτη στο on. Ένας οξύς βόμβος ακούστηκε και αμέσως άναψε η πράσινη οθόνη του όπλου. Ξάπλωσα πρηνηδόν πίσω από το όπλο και άνοιξα το καπάκι της διόπτρας. Η ένδειξη aim αναβόσβησε. Μετακίνησα την κάνη με το τηλεχειριστήριο και κλείδωσα. Σηκώθηκα αναποφάσιστος και ήπια μια γουλιά από τον κρύο πια καφέ μου ξανακοιτάζοντας τον φάκελο του project.
Κατανόηση, καλοσύνη, εμπάθεια, ανάγκη αγάπης και αναγνώρισης, ένστικτα αναπαραγωγής, συναισθήματα δέους και ανταπόδοσης. Ήταν τεράστια η λίστα με τα χρωμοσώματα που έπρεπε να καούν για να επιβιώσω στον κόσμο.
Ξάπλωσα πάλι πίσω απ’ το όπλο. Κοίταξα μέσα απ’ τη διόπτρα φέρνοντας μπροστά μου τον πρώτο στόχο και κράτησα την αναπνοή μου…

@ακουστικά.Donovan – Sunshine superman

Στα ακουστικά της πανοπλίας:
The Celibate Riffles – Merry Xmas Blues
(καλύτερα δεξι κλικ και save as)

Έπρεπε να βάλω κασκόλ. Που το ‘χω βάλει όμως; Η αναμονή στις στάσεις του λεωφορείου με πεθαίνει έτσι όπως ο κρύος αέρας περνάει μέσα απ’ τα μπατζάκια και μπιμπικιάζει τα πόδια. Ίσως και ν’ αρρωστήσω. Τι με νοιάζει όμως; Δεν έχει αξία να αρρωσταίνεις αν δεν υπάρχει κάποιος να σε φροντίζει… (σιωπή) …(ανεβαίνει στο λεωφορείο. Όρθιος κοιτάζει απ’ το παράθυρο) Αυτές οι τεράστιες αφίσες της ωραίας κοπέλας με τα σαμπανί εσώρουχα έχουν γεμίσει τον κόσμο. Τι πιο τερατώδες για ένα σώμα να εκθέτει τη ζεστασιά του παντού και να ξεχνιούνται οι οδηγοί στα φανάρια, κάτω από σύννεφα κορναρισμάτων, αιώνια ερωτευμένοι με οποιαδήποτε απαλά και τεράστια θέλγητρα. Ένα ακόμα δικό της σώμα με βαμμένο μπούστο από κάποιον παρανοϊκό που μεταφέρει την ηθική του από αφίσα σε αφίσα με ένα κουτί σωμών χρώμα. Ηθική αγανάκτηση. Ζήλια με φωτοστέφανο που λεει και ο κύριος Wells. Μήπως κι εγώ δεν είμαι τόσο μόνος λόγω της ηθικής; Κοίτα τα όμορφα μάτια σ’ εκείνο το κορίτσι. Μελαγχολικά, πάνω σε λευκό διάφανο δέρμα. Μάγουλα που σε προκαλούν να μοιραστείς ένα χάδι απαλό. Ας είναι μόνο αυτό. Με πεθαίνει κι αυτός ο τραπεζίτης όπως η ηθική. Πως θα αντιμετωπίσω μια ενδεχόμενη εξαγωγή; Αλλά αυτός ο πόνος είναι κάτι που υποφέρεται με μια αναισθητική ένεση. Να υπήρχε κάτι και για την καρδιά. Χάπι, ένεση, υπόθετο, η στάση μου! (κατεβαίνει απ’ το λεωφορείο) Πόνος και ηθική. Πονάω από ηθική; (χτυπάει το κουδούνι του ιατρείου και η πόρτα σφυρίζει για να τη σπρώξει) κάθεται στον καναπέ προσπαθώντας να διαλέξει κάποιο περιοδικό από μια στοίβα.

(κλειδώνει την πόρτα και βάζει τα κλειδιά στην τσέπη της) Σίγουρα κάτι ξέχασα. Το μάτι αναμμένο; Το θερμοσίφωνο; Την μπαλκονόπορτά… (ξεκλειδώνει) … (ξανακλειδώνει) Αυτό το καταραμένο δόντι με εμποδίζει να σκεφτώ αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι όλα πάνε στραβά τελευταία. (σταματάει σε κάποιον μεγάλο καθρέφτη. Κοιτάζεται φευγαλέα) Τα τέλεια χάλια. Θα έπρεπε να ασχοληθώ λίγο με τον εαυτό μου. Θα καταντήσω στο τέλος κάποια που θα μοιάζει συγγενής των γυναικών Amish. Μου λείπει μάλλον το κίνητρο. 76 ημέρες μετά το τη μεγάλη ήττα μου από τη ζωή. Ή από εκείνο το ζώο. Αν ένα κορίτσι πρέπει να κάνει τόσες υποχωρήσεις για να του ζεσταίνει κάποιος το κρεβάτι τα βράδια, μάλλον θα πρέπει να εγκαταστήσω ατομική θέρμανση. Δεν τους μπορώ τους αγροίκους. Κι ας τους ονειρεύομαι τα βράδια σε υγρές παραισθήσεις με σκοτεινό πορτοκαλί φως και το βάρος τους πάνω μου. “Ελευθερία” όπως λεει και σ’ εκείνη την αφίσα. “Νοιώσε ελεύθερη” φαίνεται να μουρμουρίζει η κοπέλα με το διεισδυτικά ψευτοπρόστυχο βλέμμα. Όσο πρόστυχα μπορεί να είναι δυο μάτια σε μια αφίσα μαζικής κατανάλωσης. Θα ήσουν ελεύθερη μόνο αν ικανοποιούσες τις ανάγκες της σάρκας σου. Ίσως γι’ αυτό να είσαι. Γιατί θα έρθει ο εραστής σου σπίτι και θα σου τα σκίσει με τα δόντια. Κρίμα. Τόσο όμορφη δαντέλα. Και θα σε αρπάζει από παντού κι εσύ θα ταξιδεύεις με αφέλεια την άκρη του δείκτη σου πάνω στον αποτριχωμένο θώρακα του. Εικόνες φαντασίας αρρωστημένα καθαρής. Διαφήμιση χλωρίνης ίσως. Ξέχασα όμως τον πονόδοντο. (χτυπάει το κουδούνι του ιατρείου και η πόρτα σφυρίζει για να τη σπρώξει) κάθεται στην πρώτη πολυθρόνα που βρίσκει. Με όμορφο μαύρο δέρμα.

“Ο επόμενος” ακούγεται μέσα από την πόρτα του ιατρείου. Κοιτάζονται για λίγο. “Περάστε εσείς” λεει εκείνος. “Μα εσείς ήρθατε πρώτος” απορεί εκείνη.
“Έχω καιρό για σκότωμα” χαμογελάει κοιτώντας την φευγαλέα καθώς εκείνη σηκώνεται αμήχανα.

Δυο ψυχές που συνεχίζουν να κολυμπούν μέσα σ’ αυτή τη θάλασσα που ζει και αναπνέει μέχρι να σκοτεινιάσει.
Ξυπνούν, πεθαίνουν κι ανασταίνονται κοιτώντας ανάμεσα τους. Ανάμεσα μας.
Και τα χρώματα της polaroid διαλύονται σε κάποιο τοξικό υγρό. Σαν όνειρο.

Στα ακουστικά της πανοπλίας:
Inspiral Carpets – This is how it feels

Χαίρετε. Φαντάζομαι ότι σας εκπλήσσει που με βλέπετε έτσι ξαφνικά μπροστά σας. Με λένε Νόβακ Ντέστινι και χαίρομαι που σας γνωρίζω.