Het tijdschrift PSY, jaargang 13 nummer 11 is verschenen, het decembernummer van 2009.

Omslagartikel ‘Adieu Schizofrenie?’

Inhoud

• Misschien ben je zelf een beetje gek ; Miek Bal ….. 4-8
• Knijphorloge ‘The Repeat’ vervangt rituelen ; Horloge gemaakt voor kinderen van 4 tot 8 jaar met autisme ….. 12
• Adieu Schizofrenie? Schizofrenie, een stigmatiserend en verwarrend ziektebeeld ; Schizofrenie is wetenschappelijk onhoudbaar  ….. 22-26
• Waanbeleving veel normaler dan gedacht ….. 27
• De warme kliniek ; Soteria in Duitsland ….. 28-31
• Mijn broer leeft in een andere wereld ….. 32
• Die injectie was mijn redding ….. 33-34
• Ik deed stiekem een pilletje in zijn koffie ….. 35
• Ieder vecht zijn eigen oorlog ….. 36-37
• Ik verlang naar een rauwe patiënten beweging ….. 40-41

Website

• www.psy.nl
• Horloge ‘The Repeat’ i8s bedoeld om dwangmatige rituelen te vervangen ; www.jesseresnick.com
• Slaapproblemen ; www.journalsleep.org
• Schizofrenie stichting ; www.schizofreniestichting.nl
• Soteriahuis; www.soterianederland.nl

Chiar sunt dusa. Serios, am probleme. Am o stare intre neliniste, un fel de tristete, nervi multi, euforie, amorteala si lene. Numai eu puteam sa am asa o combinatie. Rad ca proasta. Cred ca sufar de anxietate. Sau schizofrenie. Sau bipolaritate. Sau toate la un loc. Oricum, ceva asa. Nu sunt in toate facultatile mintale. In curand cred ca o sa am dunga rosie pe buletin. Cum ma, sa ajung asa intr-un timp asa de scurt? Cred ca intodeauna am avut niste problemute la mansarda. Dar acum sunt prea de tot. O fi de la insomnii. Cica daca nu ti se odihneste creierasul suficient, o iei razna. Raaaaznaaaa. E clar, mi-am pierdut si coerenta.

Azi am fost data afara de la cursul de biofizica. Am fost dati afara de la cursul de biofizica.

Mai bine azi in loc de vodka aia din suc, puneam formol. Cred ca ne amuzam si mai tare la anato.

Cel mai rau e ca azi m-am simtit obosita, toata ziua. Iar acum am o energie de parca am dormit 4 zile fata intrerupere. Ma trezesc la 7 dim. E greva la metrou. O sa chiulesc de la un curs. O sa imi distrug ficatul de la mirosul de formol.

Am chef sa vorbesc franceza o zi intreaga. Toooata ziua. Sa uit ca stiu romana.

[Daca nu ma vei saluta cand ma vezi pe strada. Iti voi da cu geanta in cap. Da, da. Tu. Si sa vezi bataia dracu' in strada.]

Nu inchei postul de azi fara sa ii zic la multi ani lui Beatrice (fara varice), care e cu siguranta cea mai tare, cea mai frumoasa, cea mai simpatica  si inteligenta moldoveanca din cate cunosc. Si sper sa ramana asa mereu. Pe langa sanatate. Atat iti doresc: sa ajungi cu bine in anu’ 6. Si sa ma iei si pe mine dupa tine.

Afgelopen week was ik weer bij de cursus “Psychiatrie voor geestelijke leiders”. De discussie in de groep ging op een gegeven moment over de vraag of de psychiatrie (m.n. de biologische) alles wel kon verklaren of behandelen. Zijn er niet dingen, zo werd de vraag gesteld, die zich in het geestelijk vlak afspelen, waar de psychiatrie niets over te zeggen heeft? De vragensteller dacht hierbij aan demonie en bezetenheid. In de groep werd dit door wel meer mensen gedeeld. Een aantal cursisten, die betrokken zijn bij een psycho-pastorale hulpverleningsorganisatie, zeiden: “wij proberen een juiste diagnose te stellen: is iemand schizofreen, of is iemand onder de macht van een demon.” Hoewel voor christenen de vraag naar een verpersoonlijking van het kwaad terecht is, vind ik de stelligheid van de pastores waarmee ze hun “eigen terrein” verdedigen, wat beangstigend.

Mijn uitgangspunt is een epistemologische veronderstelling: als God zich openbaart, doet hij dat op manieren, vormen, etc. die voor de menselijke kenvermogens (in de breedste zin van het woord), vatbaar zijn. Voor mij is dit een logische waarheid: de definitie van openbaring is dat de transcendente God zich laat zien aan mensen. Als hun vermogens hem niet zouden opmerken zou er geen sprake zijn van openbaring. Hetzelfde zou ook gelden voor demonische machten: als deze mensen beïnvloeden, doen ze dat op manieren die ook daadwerkelijk mensen raken, ervaren etc.

Wat zeg ik hiermee? In ieder geval twee dingen. Als eerste dit: met het menselijke karakter van openbaring komt ook feilbaarheid ter sprake. Ik geloof niet in een onfeilbare weerslag van openbaring, omdat openbaring aan, in, door (in de mediale, niet in de causale zin), bij mensen gebeurd. Dit heeft met name implicaties voor het schriftgezag. Een tweede gevolg van de bovenstaande veronderstelling is dit: als we spreken over demonie, maar ook over de werking van de Geest, kun je vanuit verschillende taalvelden over hetzelfde spreken. Vanuit de biologie en de psychiatrie kun je beschrijven dat er iets gebeurd in de hersenen, dat er een tekort is van bepaalde stoffen of dat er bepaalde vreemde verbindingen worden gelegd. Daar  kun je pillen en behandelingen voor voorschrijven, die gelukkig soms nog werken ook. Maar vanuit een godsdienstig perspectief kun je spreken over het kwaad en over de onmacht die een mens kan ervaren.

Eerlijk is eerlijk. Het bovenstaande levert voor mij een moeilijkheid op: de psychiatrie zegt dat iemands ziekte deel is van de persoon zelf, terwijl een theologische visie over een persoonlijk kwaad dat kwaad buiten mensen plaats. Ik wil proberen beiden te laten staan: in sommige gevallen is het heilzaam voor mensen om te beseffen dat ze een heel mens zijn. Bijvoorbeeld: iemand is depressief en wil dood. Het kan, en ik leg de nadruk op “kan”, heilzaam zijn als iemand beseft dat een bepaald tekort aan hormonen hem/haar eigen is en dat medicatie dit kan verhelpen. Dat haalt de druk er een beetje af. In een ander geval kan het goed zijn voor iemand om te beseffen dat de stemmen die zeggen dat je niets waard bent, dat je beter dood kunt zijn, niet bij jezelf horen, maar iets zijn waar je weerstand tegen kan/moet bieden. Maar dit zeg ik in alle voorzichtigheid: welk perspectief je ook kiest, het grootste belang is dat van de zieke. Het doel moet altijd zijn: Gods heil brengen voor mensen.

Laatst werd ik gewezen op een tekst van Aubrey Ellen Shomo. In dit ‘manifest’ wordt op een heldere manier beschreven met wat voor soort reacties mensen vooral wordt geleerd om de medicatie te blijven nemen. Mensen krijgen te horen dat ze weigeren medicatie te nemen uit een gebrek aan ziekte-inzicht.

Verder is het idee diepgeworteld dat je vooral door het nemen van de ‘major tranquilizers’ (mega-kalmeringsmiddelen) ook wel eufemistisch ‘antipsychotica’ genoemd het monster van de psychose kan blijven onderdrukken en dat terwijl wellicht juist de psychose – mits goed begeleid – de sleutel tot de oplossing kan aanreiken (zie Psychose, vriend in Vermomming).

Het probleem dat kan optreden als je eenmaal een paar jaren geest-beïnvloedende medicatie hebt geslikt is dat mensen om je heen ook werkelijk ervan overtuigd raken dat je die medicatie nodig hebt om te kunnen leven. Een ander nadeel is verder dat je hersenen er ook aan gewend zijn geraakt, waardoor er een soort antipsychotica-verslaving is opgetreden waarvan het afkicken een erg sterke geest vereist, want afkicken van een medicatie-verslaving lijkt meer op het afkicken van een heroïne-verslaving dan op het stoppen met roken (zie Afbouwen van Medicatie).

Na een jaar ‘psychose anders’ is een van mijn conclusies dat het hoog tijd wordt voor de oprichting van ‘afkickcentra voor psychofarmaca’: plekken waar mensen naar toe kunnen die af willen van de geestverlammende en lichaamsverdikkende chemicaliën die onder het mom van helpende medicatie aan de man worden gebracht.

Afkickcentra waar mensen artsen treffen die hen willen begeleiden met een voorzichtige afbouw van medicatie (met zo’n 10% per maand of iets in die geest) met daarbij de ondersteuning van een groep mensen die ervaring hebben met het afkicken van medicatie en ook ervaring hebben met het omgaan met de thema’s die dan weer vrij kunnen komen zodra de medicinale onderdrukking steeds meer wordt opgeheven.

Er zou een team van ervaringsdeskundigen en behandelaren horen te zijn die geloven dat iemand in staat is om af te kicken van de psychofarmaca en die ook vertrouwen heeft in het zelfhelend vermogen dat geactiveerd kan worden: een groep mensen die in staat is om warm en liefdevol te zijn naar mensen die het zwaar hebben gehad in hun leven, mensen die in de knoei zijn geraakt door allerlei soorten problemen die het leven kan aanreiken.

Mochten er lezers zijn die artsen kennen die bereid zijn mensen te helpen met het afkicken van medicatie dan hoor ik dat graag via het emailadres in de rechterbalk bovenaan.

Hieronder volgt het vurige manifest van Aubrey Ellen Shomo die niet voor altijd een braaf-slikkende patiënt wilde blijven (met dank aan Sharon voor de vertaling uit het Engels):

Manifest van een onwillige psychiatrische patiënt

Ik zie het overal: ‘Mensen met een geestesziekte hebben medicatie nodig.’ Het klinkt redelijk.
Vandaag de dag zijn er zelfs politieke organisaties die ernaar streven het makkelijk te maken om een persoon te dwingen deze te nemen. Het is makkelijk om naar iemand anders te kijken en zulk soort dingen te veronderstellen. Het is menselijk. Het is immers meelevend om iemand te helpen die niet in staat is om om hulp te vragen, toch? Ze zullen je bedanken op de lange termijn, nietwaar?

Niemand vraagt waarom hun kind, of zus of vriend weigert zijn medicijnen in te nemen. Waarom moeite doen? Het is een ziekte. Het is zinloos. De dokters zeggen het zelf. Zij weten dit soort dingen. Heb je je ooit afgevraagd wat de logica is van de woorden: “Ze zou haar medicatie niet weigeren als ze niet ziek was.”?

Ik ben een onwillige psychiatrisch patiënt. Dat ben ik al jaren. Ik smeek u. Vraag waarom. Kijk in mijn ogen en zie me. Probeer te begrijpen wat mijn achtergrond is. Zelfs een gek persoon heeft een menselijke wil. Ik ben iemands zus, iemands kind en iemands vriendin. Ik zou de jouwe kunnen zijn.

Mij is meer keren dan ik kan tellen verteld dat ik het niet zou halen zonder medicatie. Mij is verteld dat ik een chemische onbalans heb. Mijn hersenen zijn stuk. Ik heb het nodig. Als ik weiger, komt het door de bijwerkingen. Die kunnen ze behandelen met meer medicatie. Als het dat niet is, komt het door een gebrek aan inzicht. Ik weet niet dat ik ziek ben.

Waarom zou ik mogelijk willen stoppen? Hoe kan ik dit wensen? Laat me u dit vragen; heeft u ooit deze medicijnen ingenomen? Ze noemen het anti-psychotica medicatie. Het klinkt goed genoeg maar wist u dat deze medicijnen ook wel de grootst mogelijke kalmerende middelen genoemd worden?

Ze spreken over bijwerkingen maar weet u hoe het voelt om ze te hebben? Kunt u het lezen op het etiket? Op mijn etiket? Wat? U heeft alles hierover geleerd tijdens uw medicijnstudie? Kun je leren wat het is om verliefd te zijn door het lezen van een medische beschrijving? Hartslag, neurotransmitters, gedragspatronen. Drie criteria van de vijf. Kan de menselijke ervaring in zulke simpele termen worden beschreven? Ik weet dat u denkt dat dat met uw ervaring niet kan. Waarom dringt u er dan op aan de mijne te beschrijven?

Ik weet hoe de grootst mogelijke kalmeringsmiddelen voelen. Ik moest wel. Ze veranderen een persoon. Het krachtigste van de menselijke ervaring vervaagt tot grijstinten. Het leven wordt saai, dof, lang. Creativiteit verdwijnt in het niets. De ware menselijke spirit wordt dof. Je kunt van de extase van het in leven zijn zelfs gaan tot het je afvragen of je er überhaupt nog wel bent.

Ze zullen je kalm maken. Ze zullen je je laten gedragen. Ze zullen je zelfs mogelijk helpen met je problemen maar ze kunnen ook datgene dempen wat er echt toe doet. Dat wat je levend maakt. Ze kalmeren voornamelijk. ‘Ze geeft de voorkeur aan haar manie –haar gekte- het is een symptoom van haar ziekte.’
Hoe kunt u zeggen wat belangrijk voor mij is? Is dat uw recht?

Vanwege die kapotte geest van mij moet ik opgesloten worden. Ik werd bedreigd. Ik werd vastgehouden. Ik heb geleden in de handen van een systeem waarvan mij verteld is dat deze mij helpt. En ze vragen zich af waarom ik ze niet vertrouw. Hoe zou ik kunnen aarzelen, zelfs bitter kunnen zijn? ‘Ze is paranoia. Ze wil haar medicijnen niet innemen.’

Ze kunnen gelijk hebben maar het enige dat ik ooit gewild heb, is mijn eigen keuzes maken. Ik heb alleen maar willen schreeuwen; “En wat over hoe ik me voel?!” Ik ben een niet-meegaande psychiatrische patiënt. Hoor mijn stem. Een kankerpatiënt kan chemotherapie weigeren. Een religieus persoon kan ervoor kiezen op God te vertrouwen in plaats van penicilline. Een dokter zou het allebei irrationeel noemen maar zich erbij neerleggen. Alles wat ik vraag, is hetzelfde recht.

‘Ze zal decompenseren zonder. Het is het enige ding dat haar zelfs enigszins geestelijk gezond kan houden.’
Ik ben twee keer gestopt met al mijn medicatie. Ik hoopte dat één keer genoeg zou zijn. De eerste keer faalde ik. Ik raakte de weg kwijt. Ze hadden gelijk; ik werd gek.  Ik werd sterk aangemoedigd mijn medicijnen in te nemen. Het was een gevecht waarvan ik wist dat ik het niet zou winnen. ‘Patiënt is meegaand – maar vijandig.’

Een façade van normaliteit werd herwonnen. Hoog functionerend. Werken, naar school gaan, een sociaal leven. Al die dingen waarvan je geacht wordt ze te doen. Alles zo hol. De vonk was verdwenen. ‘De medicatie is effectief.’ Maar de medicijnen voelden hetzelfde. Dus stopte ik opnieuw. Heel veel mensen doen dat. ‘Meewerken is een groot probleem in de behandeling van geestelijke ziekte.’

Mij is verteld dat ik voor altijd medicatie nodig zal hebben. De feiten spraken voor zich. Ik was geestelijk ziek. Zolang ik mijn medicijnen in nam, zou ik in orde zijn. Zonder, was ik gedoemd. Waarom wilde ik stoppen? Ik vertelde ze hoe het voelt maar het maakte niet uit. Ik vertelde ze dat ik zou herstellen door wilskracht. ‘Patiënt heeft grootheidswaanzin.’

Dus vertelde ik hen dat ik niet geloofde dat ik ziek was. ‘Patiënt heeft gebrek aan inzicht.’ In werkelijkheid was ik doodsbang. Ik geloofde dat ik gek was, ik had al eerder gefaald en ik was er niet zeker van dat ik het in mijn eentje voor elkaar zou krijgen. Want de feiten waren duidelijk. Niemand kon het.

Maar ik deed het. Later leerde ik dat velen het deden. Niemand praat over hen. John Nash slikte nooit meer medicijnen – het was de sleutel tot zijn herstel. Dat hebben ze uit de film ‘A Beautiful Mind’ gelaten. Er zijn vele anderen aan wie verteld wordt dat niemand herstelt– verteld dat ze voor altijd ziek zullen zijn – maar die bewezen dat men ongelijk had.

Ik ben een onwillige psychiatrisch patiënt, toch zou niemand proberen me vandaag de dag een pil te geven. Om daar te komen, moest ik goed medisch advies negeren. Ik moest weinig inzicht en een slecht oordeel hebben. Zonder dit, zou ik nooit bereikt hebben wat ik in het leven bereikt heb.

Dus, wanneer ik nu hoor over familieleden die zeker zouden moeten zorgen dat hun gezinsleden de medicijnen innemen of rechtbanken die het gedwongen zouden moeten hebben, denk ik bij mezelf aan dokters die geluisterd zouden moeten hebben. Ik denk vaak aan mensen die succesvol zouden zijn gestopt met hun medicatie als ze alleen maar de noodzakelijke ondersteuning hadden gehad in plaats van de verzekering van falen. Ik vraag me af hoeveel meer ik bij naam zou kunnen noemen.

Ik vraag me af waarom zo weinig mensen spreken over de rechtmatigheid om niet-gedrogeerd te worden.
Zelfs een gek persoon heeft een menselijke wil.

http://theicarusproject.net/advocacyrightspolitics/manifestoanoncompliantmentalpatient-aubreyellenshomo

Manifesto of a Noncompliant Mental Patient – Aubrey Ellen Shomo

Zoals inmiddels uit de nodige artikelen binnen dit project is gebleken kunnen er vele zaken belicht worden die te maken hebben met het omgaan met psychoses en een eventuele doemdiagnose zoals schizofrenie.

Een verschijnsel dat nog niet is belicht betreft de angst om je behandelaanbod te verspelen zodra het wat beter met je gaat. Er is al eerder gesproken over het verschijnsel secundaire ziektewinst wat hiermee verband houdt.

Er kan een neiging ontstaan om je ook een beetje zieker of gekker te gedragen om toch maar vooral de aandacht van de behandelaars vast te houden en te laten zien dat er nog een lange weg voor de boeg is.  Niet alleen heeft het iets aangenaams om vast te houden aan een soort van patiëntenrol met het eventueel daarbij behorende behandelaanbod, maar ook biedt het veiligheid.

Arnhild Lauveng schrijft over de identificatie met de patiëntenrol:

Want de rol van de patiënt houdt ook een carrière in, en zoals alle carrières ontwikkelt die zich in de loop van de tijd. Ik was jarenlang ziek geweest, mijn hele volwassen leven eigenlijk, en grote delen van mijn tienertijd ook; dat kon ik, dat was mijn carrière.

Grote delen van mijn leven waren rond deze patiëntenrol opgebouwd. Ik had een woning omdat ik ziek was. Ik had een inkomen, dat wil zeggen een uitkering, omdat ik ziek was. De sociale spelregels die ik kende waren op ziekte gebaseerd. Wat ik overdag deed, of ik nu op een afdeling was, op de dagopvang of in een reïntegratie-acitviteit, mijn diagnose was het uitgangspunt.

Mijn sociale netwerk, of het nu betaalde helpers of innerlijke stemmen waren, was er omdat ik ziek was. Als ik gezond werd dacht ik dat alles zou verliezen, want ik had geen andere ervaringen, en ik wist niet dat ik zo veel zou kunnen krijgen, veel meer dan ik nu had.

Ik kon mij dat niet voorstellen, ik kon er niet eens in geloven, maar ik moest er toch aan beginnen en het proberen. Ik had wel moed, maar zoveel moed had ik nou ook weer niet.” (p.192)

Arnhild Lauveng kan een ware inspiratiebron zijn voor mensen die weigeren te accepteren dat ze voor de rest van hun leven gedoemd zijn om een marginaal leven te leiden waarin de angst voor terugval en psychotische ontregeling een belangrijk leitmotiv is. Er zijn wegen mogelijk om al-dan-niet medicatievrij weer een nieuw leven op te bouwen.

Daca as avea dreptul sa imi aleg o superputere, as alege puterea de a controla timpul. In fiecare zi ma uit la fetele oamenilor in metrou si ma gandesc ca fiecare dintre ei se lupta cu viata intr-un alt mod. Si mi se pare trist. Mi se pare trist ca trebuie sa ne LUPTAM cu viata. De ce tre` sa fie asa? De ce trebuie sa ne adaptam si sa facem parte din randul celor care se lupta cu viata? Oamenii din ziua de azi nu mai traiesc. Tot ce facem e sa ne irosim viata servind sistemul si incercand sa fim membri exemplari ai acestuia. Nu imi place sa traiesc dupa reguli si nici sa ma gandesc tot timpul ca ar trebui sa o fac. Ah, prea multa tristete. Prea multe vieti irosite. Candva o sa plang pentru fiecare secunda in care am stat degeaba…

Mitul că schizofrenia este o tulburare în care NU se înregistrează evoluţii favorabile sau conform căruia oamenii astfel diagnosticati sunt condamnaţi la o viaţă pe care noi ceilalţi nu o înţelegem şi o considerăm “nebună” a fost contrazis de mult. Problema rămâne undeva în mentalitatea oamenilor care continuă să considere această tulburare ca fiind incurabilă prin prisma cazurilor care îi îndreptăţesc să creadă acest lucru.

În mare majoritate, persoanele diagnosticate cu schizofrenie înregistrează o evoluţie pozitivă, trăind o viaţă similară de cea a oricărui om, cu condiţia unui stil de viaţă sănătos, fără abuzuri şi excese şi cu complianţă la tratament. Există cazuri însă în care intervine contradicţia: suntem în anul 2009 şi încă nu există un tratament care să să soluţioneze unele cazuri grave în cazul cărora se merge încă pe principiul încercare eroare.

Tratamentul cu neuroleptice, fie ele clasice sau atipice, uneori nu este de ajuns în recuperarea unei persoane diagnosticată cu schizofrenie. De ce? Simplu, pentru că ele nu vorbesc, ele nu ţin de urât, ele nu îl învaţă pe pacient să fie mai independent. Ele acţionează la nivel fiziologic şi crează premisele desfăşurării unei vieţi în care intensitatea simptomelor este mai scăzută, persoana putându-se preocupa de celelalte responsabilităţi inerente vieţii fără a mai fi împovărată de efortul de a face faţă simptomatologiei.

Recuperarea în schizofrenie înseamnă mai mult decât remiterea simptomelor aferente. Scopul ei este acela de a reda persoana bolnavă comunităţii din care face parte, integrarea socială este un proces de durată, influenţat în mare măsură de capacitatea persoanei de a realiza un efort în vederea acoperiri acelor prăpăstii care o despart de societatea din care face parte.  Un alt factor care influenţează recuperarea este necesitatea implementării unor terapii care pe lângă farmacoterapie şi pe lângă psihoterapie să acopere dimensiunea socială.

În Statele Unite există şi este bine implementată şi documentată o terapie care al rezolva această problemă: antrenamentul abilităţilor sociale (social skills training). Formarea  se realizează în  centre specializate şi există un manual după care se realizează implementarea. De obicei intervenţiile se realizează în grup iar principiul de bază îl reprezintă învăţarea socială.

Acest training se adresează problemelor de comunicare şi de relaţionare care influenţează contactul cu persoanele din jur.

În România încă nu ştiu dacă cineva practică această formă de terapie. În mare majoritate recuperarea se rezumă la terapie medicamentoasă şi în caz fericit la psihoterapie. Deja dacă întâlnim aceste două forme de terapie la un singur pacient putem spune că el face eforturi mari…dar nu este de ajuns. poate psihoterapia ar umple într-o anumită măsurăprăpastia dintre persoana diagnosticată cu schizofrenie şi societate după un episod psihotic, dar nu este de ajuns.

Rămâne o luptă deschisă între capacitatea comunităţii de a furniza servicii de calitate care să acopere toate ariile de funcţionare ale unei persoane diagnosticate cu schizofrenie şi stereotipurile şi miturile care restrâng posibilitatea luării deciziilor adecvate.

Apartamentul 64 e atât de iubit de toată lumea, încât ne este imposibil să mai facem faţă cererilor. La noi sună tot timpul interfonul. De cele mai multe ori e vecina de la 63 care urlă la noi să nu mai trântim uşa liftului. Atitudine extra mega tare, având în vedere că e ora 12 noaptea şi noi suntem toţi în bucătărie. Poftită frumos la o discuţie se pierde şi închide repede nenorocitul ăla de interfon, dar nu înainte să ne ameninţe “am să sun la poliţie. Si pe proprietar”. Mda…let’s picture this “alo, secţia 2 de poliţie? Maică, unde aş putea să fac şi eu o plângere? Aaaa, îmi daţi departamentul Plângeri. Da, aştept. Alo? Departamentul plângeri? Da, domnule. Vreau să vă zic că vecinii mei de la 64 trântesc uşa la lift şi nu mă mai pot concentra când învârt în zacuscă. POFTIM? Cine e dom’le nebun aici? Alo…alo…alo”. Probabil că asta a îmbărbătat-o, aşa că m-am trezit cu ea la uşă. Cine este ea? Naiba ştie. E vecina de la 63 şi discuţia cu ea a fost ceva de genu:

“-Bună. Tu te-ai mutat aici?

-Da.

-Mă bucur să te cunosc. Poţi să nu mai trânteşti uşa la lift?

-Imi cer scuze. Aveam mâinile ocupate. Aveam 3 plase şi o saltea de dormit în mâini, am încercat să ţin uşa cu dinţii, dar mi s-a rupt un canin. of la naiba ce tragedie.

-Nu-i nimic. Da’ îţi permiţi să plăteşti chiria la apartamanent, tu singurică?

-….”

Wtf, credeam că vrea să nu mai trântesc uşa la lift şi nicidecum să îmi cunoască situaţia financiară. Promit solemn, tanti vecina să vă aduc în fiecare lună fluturaşu’ de salariu şi chitanţele pentru tot ce cumpar.

Si pentru că ar fi fost prea simplu aşa, mai este şi administratorul. Altă arătare, la fel de ciudată.

Prima întâlnire:

El: Auzi?

Eu(în mintea mea): Nu. Poţi să îmi desenezi? Sau măcar să dai din mâini mai mult?

El(continuând): Stai la Domnu’ B. în apartamentul 64?

Eu: Da

El: Aveţi cheile de la interfon în poştă. Să veniţi să mă căutaţi într-o zi”

Eu: :-|

A doua întâlnire:

El: Auzi? Stai la Domnu’ B în apartament, la 64?

Eu: Da

El: Nu aţi venit să mă căutaţi.

Eu: Dar nu ştiu unde vă găsesc.

El: Dom’şoara, aveţi toate informaţiile necesare pe avizier, cum intraţi în scară, pe stânga.

Eu: :-| “

A treia întâlnire:

Cadrul ambiental: intră Radu în bucătărie cu o faţă care exprimă oarecum că nu înţelege despre ce e vorba. Pe hol 2 tipi de la Upc care schimbau cabluri, capsau alte cabluri, etc. Ora 10 seara. La solicitarea lui Radu mă duc la uşa. Evident administratorul. Nu mai are sens să redau conversaţia. Oricum prea lungă şi fără sens. Pe scurt, el vrea copii după buletinele noastre şi dat în scris unde suntem studenţi sau cu ce ne ocupăm, un număr de telefon mobil şi nu mai ştiu ce. Nu de alta, da’ vrea să ştie unde să cheme de acum înainte poliţia. Wtf? Pt ce să chemi poliţia? Pt că locuim aici?

A patra întâlnire:

Cadrul: prima dimineaţă din multe ultimele, în care m-am trezit bine dispusă. Aerul de afara şterge orice urmă de îndoială: e iarnă. Mă întâlnesc cu EL în faţa scării.

El: Dom’şoară, locuiţi la 64?

Eu: Da. Locuiesc la 64.

El: Nu aţi putut să scrieţi dom’le pe foile alea ce ocupaţie aveti?

Eu: Dar am scris în dreptul fiecăruia -student- şi unde a fost cazul, ocupaţia.

El: Păi şi nu aţi putut să îmi scrieţi şi UNDE sunteţi studenţi?

Mică paranteză. Domnu’ administrator, pentru ce pana mea aveţi nevoie de numele facultăţii mele?  Poate ar trebui să vă dau şi orarul. Poate vreţi să mă aşteptaţi când ies de la cursuri să mă conduceţi acasă. Domnule, nu vă faceţi probleme, vă rog, ne descurcăm aşa de bine cu drumul de facultate până acasă. Facem 5 minute.

Tot el: Si nu mi-aţi scris şi voi de la ce dată locuiţi aici?

Eu: Aveţi scris “ne-am mutat de la…”

El: Le aduc înapoi să mi le completaţi.

Eu: Dar ce lipseşte? Să ştim să nu vi le mai dăm incomplete.

El: …Nimic

Eu: … :-|

Fac pariu că în maxim 5 ore mă trezesc cu copiile după buletin în poştă.

Sunt curioasă care e urmatorul personaj din scara asta cu care va trebui să port o discuţie fără sens şi oarecum, fără să jignesc pe nimeni, schizofrenică.

Binnen dit project wordt gesteld dat het stellen van een diagnose ’schizofrenie’ of  het ‘disfunctionele perceptie syndroom‘ eigenlijk neerkomt op het aanbieden van een vloek aan de betrokkene. Deze diagnose wordt vaak vergezeld met de boodschap dat er sprake is van disfunctionele hersenen die vooral met medicijnen nog enigszins in bedwang gehouden kunnen worden. Wellicht bestaat er een mogelijkheid tot remissie, maar dan vooral als je wel trouw je medicijnen blijft nemen.

Het is daarom tijd voor een andere insteek en daarbij zou wellicht ook de betrokkene zelf een rol kunnen spelen. Ook al is iemand die psychotische periodes doormaakt waarschijnlijk niet in staat om precies te beoordelen of hij voldoet aan de criteria voor schizofrenie, denk ik wel dat iemand in staat is om zelf aan te geven wat voor een soort aanpak het beste bij hem zou passen.

En aangezien de bejegening sterk afhangt van de diagnose is het ook zaak om zelf te kiezen welke diagnose je de mogelijkheid biedt om je er mee te vereenzelvigen. Hieronder noem ik enkele mogelijke diagnoses in het ‘omgaan-met-psychoses’-spectrum:

A.CHRONISCHE SCHIZOFRENIE
Een persoon accepteert deze diagnose als hij ervan overtuigd is dat er sprake is van hersenen die niet goed functioneren. Er hoeft dan niet of nauwelijks gezocht te worden naar mogelijke psycho-sociale oorzaken. Er is geen sprake van werkelijke verantwoordelijkheid voor de situatie. Het inkomen en onderdak is verzekerd. Het hele leven dient zo te worden ingericht dat er niet teveel stress is. Je kunt steeds verwijzen naar de wijsheid van de wetenschap, artsen en psychiaters. Medicatie dient regelmatig te worden ingenomen. Het heeft zo zijn voor- en nadelen. De pijn of de angst voor de oorzaken kan té onaangenaam zijn.

Zie ook: Secundaire Ziektewinst.

B.TIJDELIJKE SCHIZOFRENIE
De betrokkene is uitgeput en verkiest het om even bij te komen. Je accepteert tijdelijk de kenmerken van de chronische schizofrenievariant, maar je weet altijd dat het slechts tijdelijk is. Je probeert op krachten te komen om uiteindelijk de sprong te wagen naar diagnose C.

C.DE INNERLIJKE VERKENNER
Je kiest voor deze diagnose als je je niet lekker voelt bij bovengenoemde diagnoses A en B. Consequenties van deze keuze zijn dat je accepteert dat je zelf ook verantwoordelijkheid draagt om te proberen te ontdekken wat tot de ‘waanzin’ heeft geleid.

Je staat erg sceptisch ten opzichte van geest- en emotieleven onderdrukkende farmaceutische producten omdat je gelooft dat je juist een scherpe geest en een krachtig hart nodig hebt om door te dringen tot de werkelijke oorzaken.

Je durft tegen sommige mensen open te zijn over de verscheurende gedachten die je hebt, hoe beschamend, onprettig of pijnlijk ze ook mogen zijn. Je hebt er vertrouwen in dat je onder de juiste omstandigheden een zelfgenezend vermogen kunt aanboren dat inzichten kan aanreiken waardoor volledig herstel mogelijk wordt.

Het vereist lef en doorzettingsvermogen en hierbij kan de hulp van mensen die psychoses kunnen begeleiden van belang zijn: dat hoeven geen professionals te zijn (hoewel dat ook goed mogelijk is als ze innerlijke verkenners kunnen accepteren), maar vooral mensen die ook het vertrouwen hebben in het vermogen om de innerlijke kracht weer te hervinden en die bovendien niet met zichzelf overhoop liggen.

Wilma Boevink schrijft in 2006 over haar geestelijk herstelproces. Ze stelt dat het voor haar van belang was om vooral de diagnose schizofrenie af te leggen en in plaats daarvan ruimte te scheppen voor een constructievere benadering. Hieronder staat een citaat uit het boek  ‘Herstel, Empowerment en Ervaringsdeskundigheid‘ onder redactie van Wilma Boevink, Annette Plooy en Sonja van Rooijen 2006:

Ik denk dat mijn herstel is begonnen op het moment dat ik durfde terug te kijken op mijn leven. Tot dan toe was daar maar één officieel verhaal voor. Volgens dat verhaal zat er ergens in mijn een psychiatrische stoornis, waardoor ik in het psychiatrisch ziekenhuis terechtkwam. Daar werd ik behandeld en hoewel de aandoening niet valt te genezen, valt er met de restverschijnselen wel te leven.

Dat is niet meer mijn verhaal. Ik kan er niks meer mee en ik geloof er niet meer in. Mijn verhaal luidt heel anders. Daarin ben ik niet de drager van een psychiatrische stoornis. In mijn verhaal is mijn psychiatrische opname de uitkomst van een complex samenspel van factoren. Mijn psychoses zijn zeker ook het gevolg van externe factoren. Waarom heeft nooit iemand naar die omstandigheden gevraagd? Waarom vroeg niemand mij: ‘Wat is er toch gebeurd dat jij er gek van wordt?’

In de psychiatrie is men niet gewend om dit soort voor de hand liggende vragen te stellen. De psychiatrie wil een medische wetenschap zijn; zij richt zich op de pathologie van het individu. Het vaststellen van de diagnose vraagt alle aandacht. En zodra die diagnose bekend is, is ook een antwoord gevonden op alle vragen. Vanaf dat moment wordt alles wat je zegt en doet logische verklaarbaar door het ziektebeeld dat men bij je heeft vastgesteld.

Terugzien op wat er met je is gebeurd en daarvoor je eigen verhaal maken is een wezenlijk onderdeel van herstel. In feite herschrijf je je eigen geschiedenis opdat en totdat deze bij je past. Het gaat erom dat je eigenaar wordt van je eigen ervaringen. Het gaat erom dat de betekenis van die ervaringen niet meer door anderen wordt bepaald, maar dat je die zelf geeft.

(p.21 uit het hoofdstuk getiteld:  Herstel: leven met een psychische aandoening)

Zie ook Weiger Schizofrenie Lijst

Si acum am ajuns in “writing mood” dupa berea de vineri seara. Probabil ca va imaginati cum a fost, superb, sublim, tripuri mai frumoase decat astea n-am mai avut de mult. Distractiv, intens, intim…superb. Nu se compara fratilor, ramaneti cu ce a evoluat natural, e mai bine, mai frumos mai curat.

Ziceam ceva cu comentarii imbecile, sincer, mi-e scarba, n-am chef… daca sunteti fan chestii d-astea cititi-le singuri, is linkurile cu cateva posturi in spate, tot rahatul m-a scarbit in asa hal incat efectiv nu merita sa-mi bat capul. Sec, prost si mood kill.

In orice caz, cand m-am uitat pe statistici am vazut un search term interesant : “sensul vietii si puncte de vedere asupra (si atat scria, asupra ce, nu stiu”. Ma rog, mi-a dat-o dublu, prima-i joasa: “da prietene, o sa gasesti sensul vietii pe net, destept esti taica….” si dupa, mi-am amitit de faptul ca am descoperit scopul vietii acum ceva timp…dar nu mi s-a parut asa interesant Daca pe altii ajuta iata:, am descoperit mai multe posiblitati… evident ca totul super simplificat, adica, aberez… atata am scos eu, toate cu argumente viabile, nu zic ca asa e… zic ca, pana una alta… s-ar putea sa fie asa, adica… de ce nu:

Sa va explic, primul si cel mai mentionabil, dealtfel, cel ce cred eu ca este cel mai probabil: “REPRODUCEREA”. Da frate, asta-i un posibil scop Reproducerea, si aici ma refer la viata in general, la structura biologica, in toate formele ei. Asta vrea viata in general, sa fie mai multa, si mai multa…si mai multa…si tot asa, ideea e sa fie MULTA viata. Asta explica si evolutia, viata, sub toate formele ei e evolutat ca sa poate faca viata mai multa, si mai pregatita sa faca viata pe viitor. S-au hotarat celulele alea sa se adune ceva mai multe ca sa le fie mai usor sa se reproduca, si asa am ajuns de la moluste, la copaci, la oameni si la porci. Atat au putut comunitatiile alea de celule sa faca pana acum, asta e… asa au vrut ei sa-si construiasca mediul si asta e, evoluam in permanenta. De aici o poti da si pe spiritualitate, cum ca viata este o constiinta, o entitate emotiva, iar spatiul, universul este ceva inert (ma rog, adica gen o piatra, doar elemente de celule…moarte, fara sens sau socp.) respecta legiile fizici si chimiei si, cand, necontrolabil legiile alea ale fizicii, printr-un act pur matematic sa ciogneasca o bila de prin vid cu alta bila de prin vid si, inevitabil sa incurce planurile (aspiratiei -trasatura umana ? sau celulele ce au evoluat in forma umana au avut un management, o politica ceva mai buna de organizare a celulelor alea de am putut aspira catre mai mult, pe principiul de “da frate, daca facem aia O SA NE FIE SUPER BINE, dar se poate si mai bine de atat…etc”-) vietii, stiti voi, pe principiul de “Hai frate, iar am prins rosu). In rest, pe langa legiile pur fizice si chimice (reci) ale universului viata nu a fost incurcata prea rau.

Epidemii, pandemii….nimic, pana la urma si virusii aia sunt tot elemente biologice, vii.. si ei vor tot sa se reproduca, asa o fac..sunt normazi… unde ajung strica, pillagers. Ceva gen hunii sau ceva asa nomad si invadator (nu fii xenofob ca te strici). Vedeti si asa usor usor dam in alt film, cum ca ar exista o politica inter-biologica, cum ca chestiile alea mici ar avea o forma de inteligenta. Inteligenta  atat de primitiva, atat de, ma rog, rudimentara este un cuvant semi-potrivit, alegeri atat de simple incat nici macar nu ating constiientul, asta ce percepem noi cum ca ar fi lumea reala. Frumos, un fel de ierarhie a inteligentei celulare, uite, tu (pana acum) nu te gandeai ca-ti bate inima… dar o facea, nu te gandeai ca ficatul filtreaza, sau ca ochii isi schimba forma/pozitia in timp ce citesti…dar toate se intampla. O bucata a energiei consumate de adunatura asta de celule se duce pentru a indeplini acest scop minuscul, ce nu merita nici macar actul de a-l constiientiza ? Ganditi-va ca toate aceste celule respecta niste ordine, ele sunt “puse” de cineva sa faca asta. Uite, stilul ingineresc de “mda, si aici pun o piesa in forma de “L” si gata, dar tipul ala in sine nu stie CUM se face o piesa “L” nu stie cum se mineaza/prelucreaza materialul. Dar da un telefon si cineva se gaseste sa faca rost si de material, sa-l prelucreze si sa-i faca boului piesa “L”, dar boul ala construieste CEVA cu piesa aia, si nu o construieste el ca vrea, ci o construieste ca vrea cineva sa faca ceva cu ea. SI ACEL CINEVA, la randul lui nici macar nu stie unde dracu trebuie sa vina nenorocita aia de piesa “L”, si tot asa, ala face ca asa vor mai multi, si majoritatea (adica multimea, si pentru a fi multi si si mai multi, tre in primul rand sa ne unim) decide., drept urmare. Scopul este reproducerea. Ah si zoom out, ganditiva ca poate si constiinta noastra raspunde de cineva mai sus, doar ca nu ne dam seama…doar, minerul de scoate fierul din munte nu-si poate imagina pentru ce si cum este folosit fierul ala. Sigur, are cateva idei in mare, gupuri generale…dar nu intra in profunzime, nu stie care fier din care piatra o sa se duca ba ca furculita ba ca ac de siguranta, sau ac ce coase o camasa. Inca putin cu zoom-ul…si…oare acea constiinta ce nici nu ne percepe sa fie chiar “entitatea” ce-si merita cu adevarat denumirea de zeitate ?

Ma rog, va dati seama ca debitez, daca totul ar fi un gand…toata existenta asta, doar un gand atat de neimportant si rapid in ultraconstiinta. Oare si cand noi creem un gand dam nastere unui asemenea supraunivers ?  Oare daca o duci asa, explicam si cum faptul intradevar zeiitatile isi merita acest adjectiv “infinit”, caci, de-o ducem tot asa este efectiv o ininitate de mai mult…mai sus, se mai poate. Mda, aspiratiile sunt fundatia acestei conceptii filosofice.

Cat wordplay, cat de frumos, good good shit… tare curios sunt cum o sa citesc asta treaz… adica-i destul de skitzo.

In orice caz, cum ca reproducerea ar fi scopul vietii, sensul (in sus, mai mult) am putea s-o dam si in social.Toata evolutia tehnologica a avut ca scop promovarea, atragerii atentiei SI a ne fi cat mai comod si confortabil pentru a putea face asta, adica sa ne reproducem. Bine, o luam usor usor…dar depinde cat de de sus vezi problema, pana la urma…totul e doar un gand. Ceva infinit mai mic CONTRIBUIE intr-un fel sau altul la ceea ce e maret, doar ca nu constientizam, nu apreciem asta… din pacate nementionabil.

SI BOON, ASA FACEM USOR USOR TRECEREA LA CEA DE-A DOUA POSIBILITATE DE SCOP AL VIETII: DE SCOP: “TRANSMITEREA INFORMATIEI”.

Da, exista viata PENTRU A transmite informatii mai departe, trairi, experiente, sentimente, bine, totul la un nivel mult mai profund. A da chestii mai departe. Lucru ce din punct de vedere social, al societatii microcelulelor este cam trist, adica… nu aspira destul de sus. Suntem restransi in comunitati mai mici si asta e, am evoluat asa din pura intamplare, nu am vrut, nu-i nici o constiinta guvernatoare.

Informatia frate, informatia in sine este scopul, si o luam pe comunitati: minerul se reproduce si ISI transmite informatia lui mai departe: informatie genetica, trairi, asteptari…chestii. Corpul (sau aglomeratul de celule) in sine este, doar o ustensila ce are ca scop trimiterea informatiei mai departe. Evident, niste informatii se mai transmit. Nu se transmit nicaieri…doar se transmit, un +++informational. Nu este o informatie anume ce trebuie transmisa, informatie sa fie. COpacii, meduzele, gandacii si ei transmit informatie, doar ca la alt nivel, pe care noi ca oameni nu-l intelegem. Si nu-l intelegem poate pentru ca nu ne intereseaza, sau nu ne trebuie, nu ne ajuta cu nimic sa ajungem mai departe, sa transmitem informatia mai departe.

Asa explicam si evolutia tehnologica in cazul nostru, politica conglomeratului de celule ce a luat forma a ceea ce noi generic numim un corp uman, a hotarat ca vrem sa transmitem informatii in mai multe medii, in mai multe directii…dar sa facem asta cat mai comod posibil. Si oameni, ma rog, celule muncesc ca o bucata (creierul ? ce produce constiinta INDIVIDUALA?) din corp sa fie comoda.

De ar fi asa, n-mi place, nu te gradeaza nimeni…ma rog, nimeni…IMPORTANT, daca-ti atingi scopul pana mori bine..daca nu nu, daca atingi NORMA de informatie necesara incat si altii sa considere MENTIONABIL (SUBRUTINA PRINCIPALA A SCOPULUI TRANSMITERII INFORMATIEI, SA FACI CEVA..EPIC, PE CARE TINE MINTE LUMEA, SA STIE CATI MAI MULTI DE TINE . Asta sa fie si “entitatea” daca tot cautam zei pe care adeptii acestei posibilitati (adica, locuitorii gandului -heh, piticii-”) sa o divinizeze ? Sa fie acest zeu numit “Stima, extravaganta, ATENTIE ?)

De asta ar fi scopul vietii e trist rau, suntem singuri…si in esenta cersim atentie, asta ne dorim…si de asta te simti nasol singur, ca n-ai parte de atentia nimanui, trist…tragic…catelusi de plang.

Si totusi, daca cauti un motiv ? Daca cauti…o explicatie la eterna intrebare: de ce ? Raspunsul e simplu, fugar ca un gand…dar atat de simplu: pentru ca e amuzant, ne place, si daca nu ne costa nimic, ne face sa ne simtim bine…atunci… de ce nu ? Va aduce aminte de ceva ?

MA rog, e 2 noaptea, peste in jur de o ora incepe primul episod din sezonul 21 din The Simpsons (genial, efectiv genial, MENTIONABIL SI DE APRECIAT – pana la urma si asta este o subrutina, trebuie exista cineva ce se gandeste si la moralul celulelor alea, zooooom in, infinitate in interior, zeul esti tu). Oricum, e frumos, placut, as mai abera vreo ora..doua…dar trebuie sa plec s-o ard mai social, sa ne uitam in grup funny si fun.

Pupicei, si va doresc tripuri ca astea…frumos, efectiv genial, superb, de laudat !!! O productie extraordinara

… iar semantica inseamna totul, asta este…zeul: “semantica”, o noua..religie, sau, mai frumos spus, a la dogma…”o idee”

In 2006 is in Nederland de zogenaamde Nationale Remissie Werkgroep (NRW) opgericht. Deze groep  – welke voornamelijk bestaat uit psychiaters – heeft als doel om het concept remissie bij schizofrenie in te voeren in Nederland conform de criteria van een internationale groep (zie meer op de website inremissie.nl).

Wat behelst het concept remissie bij schizofrenie? In hoeverre strookt het concept remissie met de houding die gehanteerd wordt binnen dit Psychose Anders project?

WAT IS REMISSIE?
De basis van het remissieconcept bij schizofrenie lijkt gevonden te worden in een artikel in het Amerikaanse tijdschrift voor Psychiatrie uit 2005 van de groep rond Andreasen (volume 162,pp.441-449) waar ook regelmatig naar verwezen wordt.

Tijdens een bijeenkomst op 22 oktober 2008 in Amersfoort rondom het begrip remissie kwam deze vertaling van de definitie terug in een power-pointpresentatie van prof.dr. Mulder:

Remissie is een toestand waarbij patiënten een langdurige verbetering van symptomen vertonen, in die mate dat eventuele overblijvende symptomen niet langer het gedrag en het dagelijks functioneren belemmeren.

Als dit dan minstens 6 maanden het geval is zou er gesproken kunnen worden over remissie, wat eigenlijk in het normale medische jargon betekent dat er sprake is van een (tijdelijke) vermindering of afname van ziektesymptomen zonder dat deze volledig verdwijnen.

In diezelfde bijeenkomst was ook Wilma Boevink aanwezig als spreekster vanuit het cliëntenperspectief (HEE). Haar speech ‘Het Recovery-concept: (n)iets voor dokters?‘ (pdf) is nog altijd on-line te lezen.

REMISSIE-CONCEPT: POSITIEVE ELEMENTEN
In de presentatie van de heer Mulder wordt op een bepaald moment gesproken over de mogelijkheid dat de fase van remissie een voorbode zou kunnen zijn op weg naar volledig herstel.

Ook al is Wilma Boevink in haar toespraak erg kritisch ten opzichte van de term ’schizofrenie’ en remissie, toch ziet ze het remissie denken als een stap in de goede richting. Ze zei:

Er zijn nog veel kritische noten te kraken over het remissieconcept, maar in mijn ogen is het uiteindelijk een grote verbetering in de behandeling van mensen met de diagnose schizofrenie. Ik zie het als een stap in de richting van het volledig opheffen van die diagnose schizofrenie en het opheffen in denken in termen van een ziekte die je ja of nee hebt.

Ik denk dat het remissie concept uiteindelijk de mogelijkheid biedt om het denken in termen van psychose als continuüm te versterken en geheel door te voeren.

HET REMISSIE-CONCEPT: NEGATIEVE ELEMENTEN
Als we echter vanuit een puur ‘psychose-anders’-perspectief krijgen dan zijn er toch zeker een aantal bedenkingen te noemen. Ten eerste is daar de opmerkelijke steun van het farmaceutische bedrijf Janssen-Cilag – de producent van Risperdal -  die de site www.inremissie.nl sponsort.

Als je een blik werpt op de links-pagina dan zie je daar opmerkelijk veel links naar sites die eveneens worden gesponsord door farmaceutische bedrijven (schizofrenieplein, psychoseplein etc.)

Dat stemt tot nadenken, ook al wordt er gezegd dat de sponsoring zonder enkele voorwaarden plaatsvindt.

Je zou deze remissie-beweging ook als volgt kunnen beleven: mensen die minder symptomen vertonen kan verteld worden dat het dan misschien wel lijkt alsof ze weer gezond zijn, maar dat ze nog altijd de ziekte onder de leden hebben. Als ze echter in deze schijnbaar gezonde toestand verkeren dan kunnen ze voorkomen dat deze ‘verschrikkelijke ziekte’ weer de kop op steekt door langere tijd de psychose-onderdrukkende chemicaliën te nemen.

CONCLUSIE
Als remissie zou worden uitgelegd als een volgende stap op weg naar een volledig herstel dan zou het een hoopvol begrip zijn. Je zou dan kunnen denken aan stelregels als: “Als je ‘ziekte’ een jaar in remissie is dan is de ziekte voorbij en kun je dientengevolge ook stoppen met het nemen van medicijnen.”

Alleen vrees ik dat deze laatste consequentie zelden zal worden getrokken en dat het remissiedenken vooral zal worden aangewend om mensen ervan te overtuigen dat ze de ziekte nog altijd sluimerend als een tikkende tijdbom onder de leden hebben, maar dat ze desondanks toch een redelijk leven kunnen hebben zolang ze het monster van de psychoses met farmaceutische producten blijven onderdrukken.

Zo kan het remissieconcept zich juist ontpoppen als een nieuw middel om mensen niet te laten geloven dat ze werkelijk kunnen opknappen en gezond kunnen worden.

Zoals ik al eerder heb gezegd ben ik erg onder de indruk van het boek van de Noorse Arnhild Lauveng: ‘Morgen ben ik een Leeuw’. Op een heldere en krachtige wijze weet deze vrouw die volledig hersteld is van haar schizofrene episode allerlei fascinerende aspecten aan te reiken welke zinvol kunnen zijn voor mensen die nog aan het worstelen zijn met de vreemde verschijnselen die gepaard kunnen gaan bij een bewustzijn dat overbelast raakt.

Het boek is al aanleiding geweest voor het artikel ‘Optie bij Onhandelbare Druk: Splits je Geest‘ en tevens voor ‘Vechten met Levende Symbolen‘. In deze huidige bijdrage wil ik stil staan bij een bepaald dilemma dat ook een erg storende invloed kan hebben, en vooral als je opgenomen bent of vaak door periodes van eenzaamheid gaat.

Arnhild Lauveng beschrijft het dilemma waarop ik doel als volgt:

“Dan maar liever de schuld geven aan de ziekte of aan de stemmen of aan wat dan ook, als ik maar niet hoefde toe te geven welke akelige, laaghartige en onbegrijpelijke behoeften ik had: behoefte aan aandacht en zorgzaamheid, behoefte om gezien te worden, behoefte om aan de eenzaamheid te ontkomen. ‘Ze doet het alleen maar om aandacht te krijgen,’ en dat zou ik nooit willen toegeven. Niet eens tegenover mezelf.”

(Morgen ben ik een Leeuw, p.61)

Je kunt je voorstellen dat je juist op die momenten dat je wat de weg kwijt bent, of op die momenten dat je je opgesloten voelt in je kamer of in een kliniek (of misschien zelfs in je eigen woning), dat er dan een vrij natuurlijk verlangen kan ontstaan, namelijk een verlangen naar genegenheid, geborgenheid en zorgzaamheid.

Vaak is echter de omgeving niet of nauwelijks in staat om daadwerkelijk deze steun en oprechte, warme aandacht te geven. Het is ook een enorme grote stap als je echt aan een hulpverlener of andere mensen om je heen om deze zorgzaamheid zou vragen. Je stelt je dan namelijk wel erg kwetsbaar op. Wellicht tref je af en toe een vriend, familielid of  hulpverlener die ook in staat is je wat te geven op dit vlak en wordt niet in dossiers geschreven dat ‘patiënt veel om aandacht vraagt.’

Ik kan me ook voorstellen dat het voor een hulpverlener niet altijd duidelijk is wat een cliënt vraagt.

Het is jammer dat er soms omstandigheden kunnen ontstaan waarin je je zelfs kunt gaan schamen voor je eigen verlangen naar iemand die je ziet, die er (al is het maar even) voor je is.

Het project Psychose Anders richt zich op het aanbieden van een andere manier om naar psychoses te kijken. Om zuiver te kunnen kijken naar een alternatieve benadering kan het handig zijn om bewust te leren omgaan met de informatie die uit het reguliere circuit wordt aangereikt.

Een handige tip hierbij is altijd om te kijken naar de financiële banden die gekoppeld zijn aan bepaalde visies. Laten we als voorbeeld eens kijken naar het 5e schizofreniecongres dat op 19 november 2009 in Zwolle wordt gehouden. Je kunt de folder downloaden. Als je dan op de laatste pagina kijkt van deze folder dan zie je daar het volgende bericht staan:

Tegenwoordig wordt het steeds algemener bekend wat de aard is van de invloed van de farmaceutische bedrijven op de wetenschap, artsen en psychiatrie (zie bijvoorbeeld de uitzending van Radar op 31 augustus 2009, zie clipjes onderin en De Farmapsychiatrische Wetenschappelijke Trukendoos).

Er zijn mensen die zich erg kunnen opwinden over deze praktijken, maar ikzelf denk dat het constructiever is als mensen zich er bewust van worden en met een milde glimlach in staat zijn om door de duistere belangenverstrengelingen heen te kijken.

De sponsoren van het schizofreniecongres 2009 zijn Janssen-Cilag (bekend van antipsychotica als Risperdal, Imap en Invega), Eli Lilly (bekend van vooral Zyprexa met de verzwegen diabetesrisico’s) en de nieuwe ster aan het antipsychoticafirmament: Schering-Plough die straks de lucratieve schizofreniemarkt (en meteen ook de manisch-depressieve markt, immers hoe meer markten hoe meer winst) willen veroveren met hun nieuwe middel: asenapine (in Amerika inmiddels goedgekeurd door de FDA met de naam Saphris).

Het is natuurlijk kristalhelder dat farmaceutische bedrijven die een schizofreniecongres sponsoren dat doen omdat ze hun antipsychotica willen promoten. Zij zijn er bij gebaat om vooral zoveel mogelijk patiënten te hebben in de wereld die ervan overtuigd zijn dat ze een chronische hersenziekte hebben: dat levert immers een heel leven lang inkomsten op.

Vandaar ook dat ze dit soort congressen steunen omdat daar deze boodschap over de ongeneeslijkheid van deze verschrikkelijke ziekte wordt verkondigd en bestendigd.

Op een dergelijk congres zul je geen ervaringsdeskundigen aantreffen die een lezing geven over hoe ze ontdekten dat de psychose het gevolg was van allerlei onhandelbare stress en angsten, en hoe ze in staat waren om in een begripvolle omgeving te ontdekken hoe ze zelf de oorzaken konden aanpakken en dat daarbij medicatie vooral een geestverlammend en psychose-onderdrukkend effect had.

Nee, op het congres worden organisaties als Anoiksis en Ypsilon in het zonnetje gezet omdat ze respectievelijk al 15 en 25 jaar bestaan. Deze organisaties hebben getoond uitstekende spreekbuizen te zijn voor het establishment met hun boodschap over de gestoorde, vaak genetisch bepaalde ziekelijke schizofrene hersenen welke nog een beetje in het gareel kunnen worden houden door het nemen van neuroleptica, of major tranquilizers zoals ze vroeger werden genoemd.

Als er daadwerkelijk een tegenbeweging op gang zou kunnen komen dan moet deze bestaan uit mensen die genoeg hebben van die boodschap van ‘we kunnen je niet genezen maar wel heel je leven je psychose onderdrukken’ en iets anders willen, namelijk mensen die hen begeleiden in het leren begrijpen van de werking van de geest die gek kan gaan doen op allerlei typische manieren ten gevolge van ondraaglijke angsten, geestelijke pijn en stress.

Zie ook: Weiger Schizofrenielijst

Un crestin in cautare de Adevar a ajuns aici pe blog cautand pe google “cum scapam de atei“. Pentru ca lui Dumnezeu nu-i plac oamenii care nu i se inchina Lui, m-am gandit ca este o problema de actualitate socio-politica, problema care este bine de avut in vedere si in sedintele din Parlamentul Romaniei si al altor tari. Este drept ca ateii nu trebuie sa pateasca mare lucru din partea crestinilor decat daca incearca sa deschida gura, sa te sminteasca. Dumnezeu, in preaindestulata Sa mila si bunatate, ne-a dat noua oamenilor libertatea democratica de a alege intre poienita din Rai si tortura vesnica din Iad, in cazurile in care fie il veneram, fie nu. Deci practic suntem obligati sa il alegem pe El, libertate pe care ne-a dat-o iubindu-ne.

Ateii il neaga pe Dumnezeu spunand ca nu au “dovezi si IQ atat de mic pentru a mai crede in zei in secolul 21 in care s-a descoperit supraconductibilitatea, fisiunea nucleara, hologramele, iar Dumnezeu nu ofera decat o cruce desenata pe un sandwich sau o icoana cu cateva picaturi de mir pe ea”. Ei se inchina pe ascuns, fara sa-i vedem (dar intotdeauna stim) la dumnezei pagani: Darwin, Einstein, Dawkins, maimuta, Mark Twain, Remus Cernea s.a.. Dumnezeu este singurul adevarat, pentru ca asa scrie in Biblie, Biblia e dovada suprema; simplul fapt ca scrie “Biblie” pe ea, o face automat adevarata.

Problema e ca unii vorbesc cam mult. Ateii ar trebui sa taca, sa nu ne mai pangareasca credintele cu spurcaciunile si ereziile lor si sa nu ne mai necinsteasca Biserica si liderul spiritual, cum face de exemplu iubitoarea de unicorni prin aceasta poza:

Este valabil si pentru adeptii evolutiei, heliocentrismului si alte minciuni marsave care contrazic Biblia, cat si cei care indraznesc sa se opuna contribuirii lor la bunastarea Bisericii prin taxe si impozite.

Ca sa raspund in sfarsit acelui omulet crestin, Dumnezeu este foarte clar in aceasta privinta, a celor ce slujesc altor dumnezei, conventionali sau nu, si care incearca sa convinga si pe alti oameni:

De te va îndemna în taină fratele tău, fiul tatălui tău, sau fiul mamei tale, sau fiul tău, sau fiica ta, sau femeia de la sânul tău, sau prietenul tău care este pentru tine ca sufletul tău, zicând: Haidem să slujim altor dumnezei, pe care tu şi părinţii tăi nu i-aţi ştiut,

Dumnezeilor acelor popoare, care locuiesc împrejurul tău, aproape sau departe de tine, de la un capăt până la celălalt al pământului,

Să nu te învoieşti cu ei, nici să-i asculţi; să nu-i cruţe ochii tăi, să nu-ţi fie milă de ei, nici să-i ascunzi;

Ci ucide-i; mâna ta să fie înaintea tuturor asupra lor, ca să-i ucidă, şi apoi să urmeze mâinile a tot poporul.

Să-i ucizi cu pietre până la moarte, că au încercat să te abată de la Domnul Dumnezeul tău!!!

(Deuteronomul 13:6-10)

Desigur ca poate din cauza metodei neplacute sau ca Dumnezeu nu ar putea sa ceara asa ceva, unii crestini vor invoca tot felul de chestii precum ca unele pasaje biblice trebuie luate metaforic. Este adevarat, in ziua de azi nu este obligatoriu sa omori cu pietre sau cu sabia, poti folosi si cutite, topoare, tarnacoape, pistoale sau chiar avioane care intra in cladiri inalte. Rezultatul este acelasi, iar Dumnezeu va fi multumit pentru ca i-ati respectat porunca data de El insusi in Biblie, care este adevarata.

Parteneriatul dintre stat si Biserica

Aceasta ne transmite imparatul nostru spiritual, liderul romanilor, imaginea Audi, Preafericitul Parinte Patriarh Daniel. El ne ofera un alt inteles al cuvantului schizofrenie, diferit de ceea ce inteleg oamenii de stiinta. Bineinteles ca Imaginea Audi are mult mai multa dreptate decat multimea de savanti de pe Pamant, el fiind reprezentantul lui Dumnezeu pe Pamant, iar cuvantul Domnului se regaseste in Biblie, fapt care il face automat adevarat. In intelepciunea sa pravoslavnica, Danielul ne transmite ca cei care nu sunt crestini practicanti zilnic, sufera de schizofrenie, relateaza preasfantul lacas virtual de indoctrinare LacasuriOrtodoxe.

Avem mare nevoie ca, pe langa tot ceea ce am dezvoltat ca organizare si zidire de Biserici, sa avem si aceste centre culturale pastoral-misionare pt ca oamenii sa invete sa gandeasca in mod crestineste nu numai in timpul duminicii, in Biserica, ci pe parcursul intregii saptamani.

Daca suntem numai crestini de duminica nu si de peste saptamana, atunci instalam in viata noastra o contradictie, o schizofrenie spirituala.

(Imaginea Audi)

De ce nu acceptam ca persoana cu care suntem sa faca sex cu alta persoana (de sex opus) ? De ce baietii nu ar avea nimic impotriva daca iubita lor ar face sex cu o alta femeie? Ba din contra, hahaha, li s-ar parea chiar cool… AA bla bla conrtinui maine ca azi nu mai am chef..