Omar (Arie) Visser (1944-1996) was een Nederlands dichter, essayist, schrijver en jazzkenner.

Woensdag is het midden van de week, en dat betekent dat het tijd is om de week een beetje te breken. En daarom iedere woensdag een foto en een blog van iemand anders dan van mij. Gastvrijheid, om de week te breken. Deze week: Sofie en haar goudvis.

Ingelise vroeg, of eigenlijk werd het meer van me geëist, me een stuk te schrijven voor haar site. Heel vrij in mijn onderwerpkeuze was ik niet, want het moest gaan over mijn goudvis. Of ik mijn goudvis nog wel een goudvis kan noemen weet ik niet, maar voor het gemak noem ik hem – of haar natuurlijk – toch even zo. Mijn ‘goudvis’ was namelijk ooit een goudvis. Tegenwoordig begint hij meer te lijken op een witvis. Ik denk zelfs dat het zinsdeel ‘begint te lijken op’ hier niet helemaal van toepassing is. Mijn goudvis lijkt niet op een witvis, hij is het gewoon.

Eerst dacht ik nog dat het misschien aan mijn ogen kon liggen, of aan het groene kleurtje dat de wanden van het aquarium langzaam hadden gekregen. Het glas was al geruime tijd niet schoongemaakt, en mijn ogen, tja, ik kon best eens langzaam kleurenblind geworden zijn. Kleurenblindheid komt vooral voor bij jongens, heb ik me laten vertellen, maar de mogelijkheid dat ik, als meisje, ook moeite met kleuren begon te krijgen bestond, toch? Die mogelijkheid kunnen we nu wegstrepen. Mijn vader begon gister, onder het genot van een hoop geklaag, aan het schoonmaken van het aquarium waar mijn witte goudvis samen met een zilver en een wit met oranje beestje in rondzwemt. Tussen al het geklaag door kwam er opeens de opmerking; ‘Die witte vis was toch ooit oranje?’

Ik heb ooit gezegd dat mijn witte goudvis kan toveren. Op dat moment was ik daar niet helemaal serieus over, maar ik ben nu toch tot de conclusie gekomen dat het dat moet zijn. Een oranje goudvis – waarom noemen ze die oranje beesten trouwens goudvissen? – kan toch zonder bovennatuurlijke toverkrachten nooit wit worden? Nee, dat dacht ik dus ook.

Buiten het feit dat witte goudvissen konden toveren, was ik ook niet op de hoogte van het volgende feitje: wist je dat goudvissen – en nu ga ik er even vanuit dat daarmee ook witte goudvissen bedoeld worden – wel vijftig jaar kunnen worden? Vijftig ja! 50! Ik dacht dat mijn witte goudvis inmiddels wel in zijn pensioentijd aangekomen zou zijn. Dat beest is tien. Van zo’n klein ding verwacht je toch niet dat hij veel ouder wordt dan twaalf? Ik niet tenminste, maar nu blijkt dus dat ik nog zo’n veertig jaar aan hem vast kan zitten.

Toen ik tien jaar geleden een goudvis voor mijn zevende verjaardag kreeg was ik dolblij. Welk meisje van zeven wil er nou geen eigen goudvis op haar kamer? Maar nu, tien jaar later dus, denk ik daar heel anders over. Ik ben geen dierenvriend, en ik zit er ook niet op te wachten om dat witte kleine beestje mee te moeten slepen naar overal waar ik nog ooit wil gaan wonen. Toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om dat kleine witte beestje door de wc te spoelen, of vrij te laten in een put. Ik bedoel, dat kleine witte beestje blijft toch mijn eigen, toverende, goudvis.

Ook een week breken, gewoon omdat je talent hebt?  Schrijver, fotograaf, kunstenaar, muzikant,filmmaker, iets anders? Mail je bijdrage naar ingelise @live.nl!

Opgelaten

Als ik vliegen kon

Zou ik vliegen gaan

Als vliegers in de lucht

Net als raven die kraaien snaaien

Net als kauwtjes in een vlucht

Om te kunnen zeggen: ik heb gevlogen

Tot in den diepste winter zucht

…

kunstcriticus, schrijver, curator,…

Zoals iedere gestudeerde plezier-fietser leef ik op bij de stukjes van Thijs Zonneveld. Je vindt ze in het ‘literair wielermagazine’ De Muur maar ook op nu.nl en in De Pers.

Thijs was tot anderhalf jaar geleden Wielrenner, wat hem bij voorbaat oneindig veel stoerder maakt dan ons kantoorslaven-die-in-het-weekend-een-rondje-fietsen.

Maar Thijs kan dus ook nog een potje schrijven, het is oneerlijk verdeeld in de wereld.

Dat schrijven lijkt nu een voorlopig hoogtepunt te krijgen in de vorm van een heuse roman met als titel De Ereronde van de Eland. Als dit inderdaad zo mooi is als zijn stukjes tot zover doen vermoeden wordt dit het cadeau dat wielermaten elkaar tot ver in de jaren 20 cadeau gaan doen.

Voorproefje kun je hier lezen, verdomme wat mooi geschreven, ik koop het vanavond nog.

“Jij zou schrijver moeten worden,” krijgt Burijn al jaren naar zijn hoofd geslingerd als hij weer eens moppert op zijn werk.

Ja, Jezus…, denkt hij dan, dat is makkelijker gezegd dan gedaan! Een beetje uit het raam staren en regels achter elkaar plaatsen, dat kunnen we allemaal. Zou het streven niet moeten zijn om een ‘goede’ schrijver te worden… Wie bepaalt dat eigenlijk? Ben ik dat zelf… of bepalen je lezers dat? Of ben je pas een schrijver als je een uitgever zo gek hebt gekregen om je verzinsels tussen twee kaftjes in de etalage van Scheltema neer te leggen? Ja, ja, lezers: er gaat wat om in Burijn als zijn vrienden dit tegen hem zeggen.
Wat is eigenlijk een goede schrijver?
Een goede schrijver raakt mensen, zet ze aan het denken of zet ze juist op het verkeerde been. Hij doet iets met de lezer. Kan ik dat? Heb ik wat te vertellen? Misschien. Maar waarom de wereld daar dan mee lastig vallen? In welke vorm? In welke stijl?
Vragen die al jaren smeken om een antwoord bij Burijn.
De enige manier om achter het antwoord te komen is te beginnen, schijnt. Het kunstje net zolang oefenen totdat je het onder de knie hebt. En op tijd weer stoppen natuurlijk. Niets is zo tragisch als de volhouder die niet wil inzien dat hij iets niet kan. ‘Leren leven met je beperkingen’ heet het dan. En vervolgens als de wiedeweerga je nek weer intrekken boven het maaiveld.
Het gaat er dus nu van komen.
Gewoon beginnen…hoe doe je dat? Volgens Reve is het helemaal niet erg om de grote schrijvers te imiteren in het begin. Er ontstaat dan vanzelf een eigen stijl – of niet. Dat klinkt vrij makkelijk. Maar ja, om nu even De Avonden in Burijns eigen woorden te gaan navertellen is weer zo’n mijl op zeven. Vandaar dat hij kiest voor het korte verhaal en de column. Grote voorbeelden daarbij zijn Ischa Meijer met zijn Dikke Man, het proza van Kees van Kooten en TIm Krabbe, de stukjes van Martin Bril natuurlijk maar ook de columns van een tijdje terug: Hermans als Age Bijkaart.
De spelregels zijn eenvoudig:
- niet meer dan 500 woorden: een mening of een kort verhaaltje
- altijd gevisualiseerd met een plaatje uit eigen keuken
- onderwerpkeuze is vrij – alles mag
- na 20 korte stukjes stoppen we en maken we de balans op
- in eerste instantie laat ik mijn vrienden die af en toe bovenstaande hebben geroepen de stukjes lezen en beoordelen door middel van de knop rechtsboven in het Volkskrantblog

Een sprong in het diepe voor Burijn. Wat een avontuur!
Waar zal het eindigen?
Kijk: hij zweeft al boven het maaiveld! Zal hij stijgen of zal hij dalen?
Over 20 stukjes weten we het.

Paul Theroux, geweldige schrijver. Hij heeft veel boeken geschreven. Fictie en Non-fictie. Ook veel reisverhalen, dat ik dan ook de reden dat ik hem ben gaan lezen. Dark Star Safari is een reis van Cairo naar Kaapstad, van noord naar zuid, bomvol leuke interessante feiten en mooie verhalen. Paul reist door Egypte, Soedan, Ethiopië, Kenia, Oeganda, Tanzania, Zimbabwe, Malawi, Mozambique en Zuid Afrika. Door steden, woestijnen, groene gebieden, jungles, meren, rivieren en nog veel meer mooie en indrukwekkende plaatsen. Aanrader! Het volgende boek van Paul ligt al op me te wachten.  De Oude Patagonie Express, weer een reis van noord naar zuid. Ditmaal van Boston naar Patagonie. Ben benieuwd! Website Paul Theroux

Carl Honore is de schrijver van het boek ‘In Praise of Slowness’.

Bekijk zijn presentatie over Langzaam Leven:

Nieuwsgierig geworden? Wordt dan lid van de maandelijkse Orchid of Life Nieuwsbrief! Je krijgt via de nieuwsbrief gratis LifeCoachingTips. In de nieuwsbrief komen verder nieuwtjes voorbij gerelateerd aan persoonlijke ontwikkeling, doe, kijk en luistertips en coaching kortingen. Om de 2 maanden ontvang je ook een Orchid of Life Nieuwsbrief met de titel ‘Focus op Liefde’. Klik hier om je aan te melden voor de nieuwsbrief.

Onlangs was Hermans Brusselmans te gast in de geweldige talkshow ‘De wereld draait door‘ op de Vara. En zoals altijd zorgt dat voor hilarische momenten. Het ging er zelfs zo grappig aan toe dat presentator Matthijs van nieuwkerk even van de tafel moest weggaan omdat hij zijn lach niet meer kon inhouden.

Ohja , Georgina Verbaan mag dan wel knap zijn maar grappig is zij zeker niet.

Omdat ik het filmpje hier niet rechstreeks geplaatst krijg moet je even op onderstaande foto klikken.

Laatst kwam ik als nieuwe schrijver aan bij Razord, maar nu hebben we weer een nieuwe. Haar naam is Nikki, ze komt uit Oss ( Iedereen kent Oss toch wel! ), ze is goed in gedichten schrijven en nee ze is niet manisch depressief of aan de drugs.
Ofjah aan de drugs misschien wel maar tja wie niet tegenwoordig.
En Nikki is Nikki niet of ze doneert Razord even €200 Haha just kidding .

Namens iedereen van de crew : Welkom Nikki !

xDjango

Macgyver

Het moest er ooit van komen. Na ‘Starsky & Hutch’ en ‘Dukes Of Hazard’ is ’MacGyver’ aan de beurt. Alles is blijkbaar goed om geld in het laadje te brengen.
Die series hebben hun charme, die samen hangt met de tijdsperiode waarin ze gemaakt zijn. Voor mij is zo’n remake zowiezo een teleurstelling. Ik ben ‘Starsky & Hutch’ op het grote scherm gaan zien en dat is me dik tegen gevallen. Vond de casting dan nog helemaal niet geslaagd ook niet. Was ik blij dat men 2 idolen uit de jaren zeventig op het einde dan toch enkele seconden in beeld kwamen. 
Soit,  New Line werkt momenteel aan een film over de vindingrijke ex-spion MacGyver. Angus MacGyver (Richard Dean Anderson) is een vindingrijke ex-spion die zich keer op keer uitzichtloze situaties weet te redden door gebruik te maken van zijn Zwitsers zakmes en inventief gebruik van huis-, tuin- en keukenspullen. De avonturenserie liep tussen 1985 en 1992 op de Amerikaanse televisie en werd ook hier een mega succes. Er zijn 139 afleveringen en 2 films gemaakt.
Weldra volgt er de eerste ‘MacGyverfilm’ die in de filmzalen te bekijken zal zijn. We zullen wellicht wel nog even geduld moeten aan de dag leggen aangezien New Line nog op zoek is naar een schrijver voor het scenario.
Ik vraag me af of het een bejaarde  MacGyver gaat worden zoals de laatste Indiana Jones.

Angst, allemaal angst.
Het is niet dat je het niet wilt, maar er is iets dat je tegenhoudt. Het weerhoudt je op haar af te stappen, weerhoudt je haar te vertellen dat je d’r leuk vind, wil je niet laten drinken met haar. Altijd weer die verdomde angst.
Wat zou het toch heerlijk zijn zonder die angst. Dat je gewoon, god zegen de greep, van alles doet. In plaats van na te denken en je zelf te behoeden voor een risico. Een klein risico als je kijkt naar wat voor geluk daar tegenover staat.
Je hoort het goed, angst is geen manier om je te behoeden voor gevaren, het is iets dat je geluk wil verstoppen, dat je leven wil verpesten.
Dus mensen, mocht u hem tegen komen. Meneer Angst.
Hak zijn neus af!
Ruk zijn alvleesklier uit de maag, en laat het hem opeten!
Stomp net zo lang op zijn borstkas tot al zijn ribben zijn gebroken!
En voer hem tenslotte aan de varkens. Ook al kennen die geen angst, ze eten hem vast wel. Het zijn geen boeren.
Hoe hij zal smaken, dat weet ik nog niet. Misschien smaakt hij wel naar angstzweet. Maar je weet dat er bij angst niet alleen zweet vrijkomt. Dus misschien smaakt hij wel naar zoute tranen, zure pis of dunne poep. We zullen het wel nooit weten; met varkens kan je nou eenmaal niet praten.
Maar goed.
Als angst weg is, stel je dat leven eens voor. Heerlijk moet dat zijn! Alles doen wat je ooit had willen doen. Afstappen op dat ene meisje en haar te drinken vragen.
Maar ja, angst heb ik vaak genoeg gevoeld, alleen nooit gezien. Dus meneer angst aandoen wat hij verdient, zal wel nooit lukken. Jammer voor de varkens.

We kunnen natuurlijk ook iets anders verzinnen dan angst vermoorden. We kunnen hem ook negeren! Veel makkelijker en met hetzelfde resultaat. Gewoon denken: ‘tralalala; niks aan het handje; ‘t zonnetje schijnt; ik ga het gewoon doen!’. En voor je het weet lig je met vijf meiden in bed. Wat kan het leven toch mooi zijn, denk je dan. Vervolgens zullen mensen vragen: ‘Hoe doe je dat toch, ik vind één al moeilijk’. Dan zeg jij: ‘nee, je vindt vind het niet moeilijk, je bent gewoon bang! Die angst moet je simpel weg negeren.’
Het is dan nog maar een kwestie van tijd voordat de hele wereld met vijf meiden in bed ligt. Voor de wiskundigen onder ons, dat is één grote orgie. Wat een feest!
Als de aliens dan komen en vragen: ‘Hoe doen jullie dat toch?’, zeggen we dat we geen flauw idee hebben, met een dikke vette knipoog naar elkaar. Want we weten wel hoe we het doen, dat doen we door angst te negeren!
Maar uiteindelijk, als het er op aan komt, ben ik veel te bang om angst te negeren, dat is veel te eng voor mij. De monsters onder mijn bed zijn veranderd in vrouwen. Nu zijn vrouwen mijn grootste angst. Wat kan een monster nou doen, als je het vergelijkt met een vrouw die jou afwijst, een vriendin die jou dumpt of een ex die vraagt: ‘How have you bin?’ Dan wil je kunnen roepen, schreeuwen, schelden: ‘flikker toch een end op!’, maar dat doe je niet, ik niet. Want ik ben bang.

Ik ben nu met dit blog bezig, je zou kunnen zeggen dat ik al bezig ben met het verwezenlijken van een droom. De droom van schrijver. En dat is ook wel waar, door een blog bij te houden leer ik veel over schrijven en het is ook nog eens een mooi portfolio voor als ik ooit nog ergens als columnist aan de gang wil. Maar wat ik echt het aller liefste wil dat is wel even wat anders dan een blog bij houden. Mijn grootste (sub)droom is het schrijven van een eigen roman. Een echte roman, met een mooie spanningsopbouw, goed uitgediepte personages en een eigen filosofie die iedereen doet duizelen. Zo’n roman waarvoor een 15e druk wel nodig zal zijn.
Maargoed, voor ik klaar ben om dat boek te schrijven zal ik eerst behoorlijk wat schrijf ervaring op moeten doen en daarvoor is dit blog dan wel weer heel handig.

De vreselijkste momenten in het leven van een schrijver zijn toch die waarop zijn werk gelezen wordt. Als hij niet in de buurt van zijn lezer vertoeft is er niets aan de hand, de problemen beginnen pas als hij moet toezien hoe een lezer het geprinte bundeltje papier ter hand neemt en begint te bladeren. Een lach op een onverwacht moment, iets te weinig gegrinnik maar wel genoeg gebiogeerd lezen. En dan na de laatste bladzijde: “ja.”

Het is de hel: je wil indrukken, bevindingen, commentaar. Je wil alles wat in het hoofd van je lezeres zit eruit zuigen als het merg uit een bot. Maar het is te ongestructureerd, zegt ze, het moet nog wat bezinken. Het begint wel heel leuk maar wordt dan wel heel filosofisch. Maar ze vond het goed, absoluut, al kan ze er geen woorden opplakken.

Ze wil weten of ge er echt zo met zit, met dat peinzen aan de dood, ze zegt dat ze dat zelf ook al heeft gehad en dat ze daar nu van af is, dat ze denkt dat het de leeftijd is en dat het ook bij u wel weg zal gaan. En of het allemaal uit uw eigen koker kwam, of ge misschien bronnen hebt gebruikt. Ge geeft schoorvoetend toe dat ge hier en daar wel eens iets gepikt hebt, maar altijd netjes zeventig jaar nadat de pijp van de bestolene uit was. En ge hebt al eens wat dingen verdraaid of wat bijbelicht ja, maar zonder te erg van uw eigen af te wijken.

En voor ge het weet zijt ge weer een schrijver: ge vertelt weer meer dan dat ge luistert naar de rest, ge zevert over uw bedoeling en de verwijzingen naar wie dan ook en als ge ’s avonds thuis komt komt ge er achter dat ge weer niks wijzer zijt over uw eigen krabbels. Tot drie dagen later: ge krijgt een mailtje binnen. “Doe maar, het is goed.”

En dan hebt ge het geproefd: de smaak van een lezer. Het schoonste moment in het leven van een schrijver: iemand die zegt dat hij u heeft gelezen en dat hij het goed vond. Geen uitgever of prijzenbaas kan hier aan tippen. Gewoon iemand die leest wat gij ooit hebt bedacht en zegt dat zij iets aan u heeft gehad. Ze kunnen zeggen wat ze willen, met hun publicaties en royalties maar er is niks schoonder dan dat.

“To laugh often and much, to win the respect of intelligent people and the affection of children, to earn the appreciation of honest critics and endure the betrayal of false friends, to appreciate beauty, to find the best in others, to leave the world a bit better, whether by a healthy child, a garden patch or a redeemed social condition, to know even one life has breathed easier because you have lived. This is to have succeeded.” 

[Ralph Waldo Emerson]

Het is een mooie zaterdagmiddag, de zon staat laag en schijnt zacht door het raam naar binnen.
Ik zit, met mijn Macbook Pro, in de trein. Het voelt decadent, het is is bijna beschamend. Maar, bijna is nog niet helemaal. Het is gewoon heerlijk. Ik kijk naar de overige reizigers en denk: “Ha! Ik wel en jullie niet!”.
Met mijn laptop op schoot voel ik mij een echte schrijver. Een kritisch observator op weg naar het grote avontuur. Maar voorlopig moet het avontuur nog even wachten. Ik ben namelijk onderweg naar de koffie van mijn oma.

Er zitten niet veel mensen in de treincoupé. Iedereen staart zwijgend naar de voorbij trekkende weilanden. Behalve een luidruchtige jongeman, die vergeefse pogingen doet om een normaal telefoongesprek te voeren.
“Hey swa!…nee maaaan…”.
Verder is het onverstaanbaar gebrabbel. Bij mij komt zijn gebrabbel luid en duidelijk over, dwars door de muziek van de Silversun Pickups heen.

Ditmaal erger ik mij niet, want ik geniet. Sinds ik mijn nieuwe laptop heb geniet ik er iedere dag van. Natuurlijk heb ik wel vaker en laptop gebruikt, maar ik heb er nooit een bezeten. Ik weet nu wat ik al die jaren heb moeten missen.

’s Ochtend even snel op buienradar kijken voor ik naar mijn werk ga. Op zaterdag na het ontwaken het eerste uur met de laptop doorbrengen. Het hele huis door wandelen tijdens een msn gesprek. En nu dus ook teksten typen in de trein.
Tekstjes schrijven deed ik al, in een klein boekje. Losse aantekeningen, gedachtes, een leuke quote. Maar nooit ter plekke een heel verhaal.

De jongeman met een taalgebrek is weer een nieuw onverstaanbaar gesprek begonnen.
Ooit heb ik voor Nederlands een essay geschreven over de verrijking die straattaal de Nederlandse taal bood. Als ik deze puber hoor praten begin ik toch sterk aan mijn oude standpunt te twijfelen. Het is gewoon lachwekkend. Ik hoop voor hem dat hij dit enkel onder vrienden doet en daarnaast ook nog normaal kan praten. Mocht het niet zo zijn dan zie ik zijn toekomst niet bijzonder rooskleurig in.

Ik wrijf in mijn ogen.
Sinds mijn bril, tijdens een ongelukkige botsing in tweeën brak, loop ik met mijn oude bril op. Mijn lelijke en niet meer de juiste sterkte bezittende, oude bril. Het ding bezorgt mij nu al een week lang koppijn en dat zal ik nog twee weken moeten volhouden.
De trein rijdt station Alkmaar uit, nog een paar minuten en dan ben ik in Heiloo.

Aangekomen bij mijn oma word ik zoals altijd hartelijk ontvangen.
“Dag jongen! Wat is het een tijd geleden hè?”
“Is dat zo? Ja, inderdaad, november was het.”
Ik ben blij dat ik er weer ben. Een middag bij Oma de Wit doorbrengen is een middag lang ontspannen praten over ons beider leven. Een kop koffie en een kersentaartje, meer is er niet nodig. Avontuurlijk is het niet en voor de kritische observator biedt het ook weinig stof tot schrijven. Maar het is fijn.

Ach ja, observeren is leuk, maar is het nou nodig om de rest van de wereld lastig te vallen met mijn teksten? Want ik heb absoluut niet de illusie dat ik daadwerkelijk een echte schrijver ben. Misschien helpt mijn laptop mij bij het verfijnen van mijn schrijfkunsten. Hij biedt mij in ieder geval de mogelijkheid om vaker te schrijven. Mocht er zich nu een avontuur aandienen dan ben ik gewapend!

Mijn naam is Marthe & k heb m’n eerste scenario/ script geschreven.

Na overal & bij vanalles in showbizz te hebben gewerkt, van personal assistant tot producer, besloot k dat t tijd was om m’n eigen vibe verder te ontwikkelen. Eerder werkte ik oa voor: Radio 10 Gold, Lion King in Fortis Circustheater (Joop van den Ende Theaterproducties), Carmen in La Jolla Playhouse, USA (Robin de Levita Producties, met muziek v John Ewbank & Cirque du Soleilregie Franco Dragone) en filmfestivals.

Nu is t tijd om m’n Script uit te brengen. I’ll try to let you rock!! Thanks voor visiting m’n WordPress Blog & kom nog ns langs, want k houd je natuurlijk op de hoogte!

Rockin’ greetings,
Marthe Spahr van der Hoek