“The absence of fear is not courage. The absence of fear is some kind of brain damage.”

- Scott Peck

I’ve been reading The Road Less Traveled by Scott Peck over the last couple of months, sort of as a go to book when I have no fiction on hand (should I be embarrassed by this admission?).  The book came highly recommended years ago by one of two mentors in my life, which frankly was enough to convince me it’s worth a read.  And it is.   It’s actually been akin to my bible recently, helping me through a rather difficult blip in my marriage.

The beauty of The Road Less Traveled is that Scott Peck takes the human condition- all our anxieties, obsessive compulsive disorders, and general vices- and gives the reader one of Oprah’s famous “A-Ha” moments.   So what have I learnt?  Bottom line- the mental health of a child is a direct product of parental love.  As simple as this statement might sound, Mr. Peck is quick to point out there are a million and one ways in which parents can miss the mark.

The fact is I think I can safely assume that we all are plagued by some degree of mental illness which may or may not be devastating to our children in adulthood.   If I spend too much time analyzing my role as a parent I’ll just end up a victim of paralysis by analysis.

So what’s the answer?  I think I’ve figured it out.  In all you do in your role as a parent focus on getting this one thing right and your children should be okay: teach the importance of keeping an open mind.  By teaching open thoughts and contemplation you teach a person to value different points of view and basically give themselves permission to  change their values and beliefs.  If you can’t get anything else right, let openness be your only success.  You’ll give your child the power to heal himself from any damage you may have unwittingly caused…

Co to jest pewność siebie?

Wiara w to, że mogę dać sobie radę w życiu? Że znajdę rozwiązania moich problemów? Że jestem wystarczająco dobrze wyposażona przez naturę, bym mogła czuć życiowe spełnienie?

Brak pewności siebie powoduje, że szukamy różnego rodzaju protez.

Niektórzy nadrabiają fasonem. Inni gadżetami. Jeszcze inni mają protezę w postaci prestiżowego partnera. Jeszcze inni po prostu odcinają się od swoich uczuć, nastrojów, zajmują się czym innym lub sztucznie je sobie regulują. To wszystko są protezy pewności siebie. Współuzależnienie pojawia się tam, gdzie dwie osoby zamiast dążyć do dojrzałości stosują sobie protezy. Zwłaszcza wówczas, gdy dla jednej protezą taką jest drugi człowiek, a dla drugiej – substancja chemiczna lub kompulsywne działanie. W zasadzie byłoby to banalne stwierdzenie, gdyby nie ból związany zarówno z uzależnieniem, jak i współuzależnieniem.

W momencie, gdy uświadomimy sobie związek pomiędzy poziomem pewności siebie a uzależnieniem i współuzależnieniem, stajemy przed decyzją – czy wybrać stosowanie protezy, czy też podjąć trud podnoszenia pewności siebie.

Hm, tylko czy podnoszenie pewności siebie jest w ogóle możliwe? Chyba jest. Nie wierzę w to, że jeśli życie ukształtowało mnie do jakiegoś tam średniego poziomu poczucia pewności siebie, to nic już na to nie poradzę. Przecież nieraz wystarczy pogadać z kimś rozsądnym, kto udzieli nam odrobiny wsparcia, by nasze poczucie, że damy sobie radę i ogólnie jesteśmy nieźli – wzrosło. Albo gdy coś się nam uda zrobić. Albo chociaż gdy się porządnie wyśpimy i ładniej wyglądamy. Poczucie pewności siebie nie utrzymuje się zawsze na tym samym poziomie. Mi, na przykład, nieraz się zdarza doświadczać porządnych spadków pewności siebie. A to znaczy, że równie często ono również wzrasta. Poczucie pewności siebie można więc budować. Tylko najpierw potrzebna jest decyzja, że się tego chce. Że warto.

Czytam właśnie książkę Nathaniela Brandena “6 filarów poczucia własnej wartości”. Właśnie tego tematu dotyczy i proponuje indywidualną pracę nad sobą w postaci ćwiczeń.  Nie oferuje prostej recepty, drogi na skróty, kolejnej protezy, tylko rzetelną pracę.  Podoba mi się takie podejście, gdyż im dłużej się zastanawiam nad rozwojem osobistym, tym bliższy jest mi pogląd wyrażony przez M. Scotta Pecka w “Drodze rzadziej wędrowanej” iż nie ma drogi na skróty.

Tylko że… to jest kawał pracy i nie łatwo się samemu przypilnować żeby w niej wytrwać, żeby pracować systematycznie.

Myślę, czy nie byłoby miło stworzyć grupę osób, które chcą pracować na podstawie tej książki. Rozważę ten pomysł i kiedy pojawią się głosy “za”, sądzę, że taką grupę możnaby stworzyć. Na razie możecie zadawać pytania, zgłaszać wątpliwości, obiekcje, itd.

Przypominam, że wszelkie pytania i wątpliwości, jakie chcecie zgłosić mniej lub bardziej anonimowo poza forum, jak również tematy o których chcecie przeczytać w moich publikacjach (i w blogu) możecie mi zadawać również poprzez stronę zapytaj Justynę, dostępnym także na prawym pasku na górze bloga.

Pozdrawiam serdecznie,

Justyna

Bibliography for Stephen York’s Bibliography_ The American Institute for Creative Education

Stephen York’s Working Bibliography

(Updated—July 21, 2009

The American Institute for Creative Education

www.aiceonline.com

Absher, Ph.D., Tom. Writing Is Hard Work, 2nd Edition. Stonington, Maine: American Institute for Creative Education, 2008.

Adler, Mortimer J., and Charles Lincoln Van Doren. How to Read a Book. New York : Mjf Books, 1972.

Adler, Mortimer J.. How to Read a Book: The Art of Getting a Liberal Education. New York : Simon & Schuster, 1940.

Anderson, Benjamin Samuel, David R.; Bloom, and Lorin W.; Krathwohl. Taxonomy for Learning, Teaching, and Assessing, A: A Revision of Bloom’s Taxonomy of Educational Objectives, Complete Edition. White Plains, NY: Longman Publishing Group, 2000.

Ashbaker, Betty Y., and Jill Morgan. Joyce Hinckley: on the front line.(An Interview With …)(Interview): An article from: Intervention in School & Clinic. Austin, Texas: Pro-Ed, 2004.

Ashbaker, Betty Y., and Jill Morgan. Paraprofessionals in the Classroom. Boston, MA: Allyn & Bacon, 2005.

Ashbaker, Betty Y., and Jill Morgan. Work More Effectively with Your Paraeducator.: An article from: Intervention in School & Clinic. Austin, Texas: Pro-Ed, 2001.

Ashton-Warner, Sylvia. Myself By Sylvia Ashton-Warner. New York, NY: Simon & Schuster, 1967.

Ashton-Warner, Sylvia. Spinster (Touchstone Books). New York, NY: Simon & Schuster, 1986.

Ashton-Warner, Sylvia. Teacher (Touchstone Books). New York: Touchstone, 1986.

Atwood, Margaret. Oryx and Crake. New York: Anchor, 2004.

Atwood, Margaret. The Handmaid’s Tale (Everyman’s Library). New York: Everyman’s Library, 2006.

Baker, Augusta, and Ellin Greene. Storytelling: Art and technique. East Grinstead: Bowker, 1977.

Bauer, Caroline Feller. Caroline Feller Bauer’s New Handbook for Storytellers: With Stories, Poems, Magic, and More. Washington, D.C.: American Library Association, 1993.

Bettelheim, Bruno. The Informed Heart: Autonomy in a Mass Age. New York: Avon Books (Mm), 1985.

Birkerts, Sven. The Gutenberg Elegies. Boston: Faber and Faber, 1996.

Braithwaite, E. R.. To Sir with Love. London: Jove, 1990.

Brockbank, Anne, and Ian Mcgill. Facilitating Reflective Learning Through Mentoring & Coaching. London: Kogan Page, 2006.

Brockbank, Anne, and Ian Mcgill. Facilitation Skills for Higher Education.. London: Kogan Page, 1996.

Brockbank, Anne. Reflective Learning in Practice. Brookfield: Gower Pub Co, 2002.

Brockbank, Anne. The Action Learning Handbook: Powerful Techniques for Education, Professional Development and Training. New York: RoutledgeFalmer, 2004.

Brown-Chidsey, Rachel, and Mark W. Steege. Response to Intervention: Principles and Strategies for Effective Practice (Practical Intervention In The Schools). New York: The Guilford Press, 2005.

-, Bruno Bettelheim. The Uses Of Enchantment – The Meaning And Importance Of Fairy Tales. New York: Alfred A. Knopf Publishing -, 1977.

Coles, Robert. A Robert Coles Omnibus. Iowa City: University of Iowa Press, 1993.

Coles, Robert. Children of Crisis. New York: Back Bay Books, 2003.

Coles, Robert. Teaching Stories: An Anthology on the Power of Learning and Literature (Modern Library Paperbacks). New York: Modern Library, 2004.

Coles, Robert. The Call of Stories: Teaching and the Moral Imagination. New York: Mariner Books, 1990.

Coles, Robert. The Moral Life of Children. New York: Atlantic Monthly Press, 2000.

Coles, Robert. The Political Life of Children. New York: Atlantic Monthly Press, 2000.

Coles, Robert. The Spiritual Life of Children. Boston: Houghton Mifflin Company, 1990.

Collins, Rives, and Pamela J. Cooper. The Power of Story: Teaching Through Storytelling. New York, NY: Waveland Pr Inc, 2005.

Crowley, E. Paula. Exceptional Learners; Introduction to Special Education (Study Guide). Boston, MA: Prentice Hall College Div, 1999.

Denton, Paula. The Power of Our Words: Teacher Language that Helps Children Learn. Greenfield, MA: Northeast Foundation for Children, 2007.

Dewey, John. Experience and Education. New York: Kappa Delta Pi Pubns, 1998.

Dewey, John. How We Think – John Dewey. Little Books Of Wisdom: Book Jungle, 2007.

Dewey, John. The School and Society & The Child and the Curriculum. New York: Dover Publications, 2001.

Dirda, Michael. An Open Book: Chapters from a Reader’s Life. New York: W. W. Norton & Company, 2004.

Dirda, Michael. Book by Book: Notes on Reading and Life. New York: Holt Paperbacks, 2007.

Dirda, Michael. Bound to Please: An Extraordinary One-Volume Literary Education. New York: W. W. Norton, 2007.

Dirda, Michael. Caring For Your Books. Oxford, MS: Book-Of-The-Month Club, 1990.

Dirda, Michael. Classics for Pleasure. New York: Harcourt, 2007.

Dirda, Michael. Readings: Essays and Literary Entertainments. New York: W. W. Norton & Company, 2003.

Elkind, David. A Sympathetic Understanding of the Child: Birth to Sixteen (3rd Edition). Boston, MA: Allyn & Bacon, 1994.

Elkind, David. All Grown Up and No Place to Go: Teenagers in Crisis. New York: Perseus Books Group, 1998.

Elkind, David. CHILDREN AND ADOLESCENTS INTERPRETIVE ESSAYS ON JEAN PIAGET. London: Oxford University Press, 1970.

Elkind, David. Child Development and Education: A Piagetian Perspective. New York: Oxford University Press, USA, 1976.

Elkind, David. Miseducation: PRESCHOOLERS AT RISK. New York: Knopf, 1987.

Elkind, David. The Hurried Child: 25th Anniversary Edition. Cambridge: Da Capo Lifelong Books, 2006.

Elkind, David. The Power of Play: Learning What Comes Naturally. Cambridge: Da Capo Lifelong Books, 2008.

Elkind, Ph.D. David. Raising Kids Who Love to Learn. Alexandria, VA: Prentice Hall, 1989.

Erikson, Erik H.. Identity: Youth and Crisis (Austen Riggs Monograph, No 7). New York: W. W. Norton & Company, 1968.

Faber, Adele, and Elaine Mazlish. How to Talk So Kids Can Learn. London: Piccadilly Press Ltd, 2003.

Faber, Adele, and Elaine Mazlish. How to Talk So Kids Will Listen and Listen So Kids Will Talk (How to Help Your Child). London: Piccadilly Press Ltd, 2001.

Freire, Ana Maria Araujo (Fwd), Paulo Freire, and Donaldo (Fwd) Macedo. Teachers As Cultural Workers: Letters to Those Who Dare Teach. Oxford: Westview Press, 2006.

Freire, Paulo, and Ira Shor. A Pedagogy for Liberation: Dialogues on Transforming Education. Westport, CT: Bergin & Garvey Paperback, 1986.

Freire, Paulo. Pedagogy of the Oppressed. New York: Continuum International Publishing Group, 2001.

Friedman, Edwin H. Friedman’s Fables: Discussion Questions. New York: Guilford Publications, 1990.

Friedman, Edwin H.. A Failure of Nerve: Leadership in the Age of the Quick Fix. New York: Seabury Books, 2007.

Friedman, Edwin H.. Friedman’s Fables. New York: The Guilford Press, 1990.

Friedman, Edwin H.. Generation to Generation: Family Process in Church and Synagogue. New York: The Guilford Press, 1985.

Friedman, Edwin H.. The Myth of the Shiksa and Other Essays. New York: Seabury Books, 2008.

Fromm, Eric. Escape From Freedom. Boston: Avon, 1966.

Frye, Northrop. Anatomy of Criticism: Four Essays. Princeton: Princeton University Press, 2000.

Frye, Northrop. The Educated Imagination (Cbc Massey Lectures Series). Toronto: House Of Anansi Pr, 1998.

Gallagher, Kelly. Readicide: How Schools Are Killing Reading and What You Can Do About It. York: Stenhouse Publishers, 2009.

Gilligan, Carol. In a Different Voice: Psychological Theory and Women’s Development. Cambridge: Harvard University Press, 1993.

Giuliani, George A., and Roger Pierangelo. Teaching Students With Autism Spectrum Disorders: A Step-by-Step Guide for Educators. Thousand Oaks, CA: Corwin Press, 2008.

Glasser, William. Choice Theory in the Classroom. Brattleboro: Harper Paperbacks, 1998.

Glasser, William. Choice Theory: A New Psychology of Personal Freedom. Brattleboro: Harper Paperbacks, 1999.

Glasser, William. The Quality School. Brattleboro: Harper Paperbacks, 1998.

Hallahan, Daniel P., and James M. Kauffman. Exceptional Learners: An Introduction to Special Education. Boston, MA: Pearson Education / Allyn & Bacon, 2005.

Harris, Maria. Teaching and Religious Imagination: An Essay in the Theology of Teaching. San Francisco: Harper San Francisco, 1991.

Harris, Maria. Teaching and Religious Imagination: An Essay in the Theology of Teaching. San Francisco: Harper San Francisco, 1991.

Hedges, Chris. American Fascists: The Christian Right and the War on America. New York City: Free Press, 2008.

Hedges, Chris. Empire of Illusion: The End of Literacy and the Triumph of Spectacle. Toronto: Knopf Canada, 2009.

Hedges, Chris. Losing Moses on the Freeway: The 10 Commandments in America. New York City: Free Press, 2006.

Hedges, Chris. War Is a Force that Gives Us Meaning. New York: Anchor, 2003.

Hedges, Chris. What Every Person Should Know About War. New York City: Free Press, 2003.

Henderson, James G.. Reflective Teaching: Professional Artistry Through Inquiry (3rd Edition). Alexandria, VA: Prentice Hall, 2000.

Hentoff, Nat. Free Speech for Me But Not for Thee: How the American Left and Right Relentless Censor Each Other. New York: HarperCollins, 1992.

Hoffer, Eric. The Ordeal of Change. Crossville: Hopewell Publications, 2006.

Hoffer, Eric. The True Believer: Thoughts on the Nature of Mass Movements (Perennial Classics). New York: Harper Perennial Modern Classics, 2002.

Hofstadter, Richard. Anti-Intellectualism in American Life. New York: Vintage, 1966.

Horton, Myles, Herbert Kohl, and Judith Kohl. The Long Haul: An Autobiography. New York: Teachers College Press, 1990.

Huxley, Aldous. Brave New World and Brave New World Revisited (P.S.). New York: Harper Perennial Modern Classics, 2005.

Illich, Ivan D.. Celebration of Awareness  A Call for Institutional Awareness. Garden City: Doubleday & Company, 1970.

Illich, Ivan. After Deschooling, What?. New York City: Writers & Readers Publishing, 1981.

Illich, Ivan. Deschooling Society. New York, NY: Harrow, 1972.

Kauffman, James M., Mark P. Mostert, Patricia L. Pullen, and Stanley C. Trent. Managing Classroom Behavior: A Reflective Case-Based Approach (4th Edition). Boston, MA: Allyn & Bacon, 2005.

Kidney, Dorothy Boone. Away from it all. New York: A. S. Barnes, 1969.

Kidney, Dorothy Boone. Wilderness Journal: Life, Living, Contentment in the Allagash Woods of Maine. Portland: G. Gannett Pub. Co, 1980.

Kimball, Robert C. Restless is the heart: A perspective on love and violence and their intricate relationship. Charlotte: Wyndham Hall Press, 1988.

King, Lily. The English Teacher. New York: Grove Press, 2006.

Knowles, Paul, and Lynn Plourde. Celebration of Maine Children’s Books. Orono: University Of Maine Press, 1998.

Kozol, Jonathan. Amazing Grace: The Lives of Children and the Conscience of a Nation (2000). New York: Harper Collins Publishers – Perennial, 2000.

Kozol, Jonathan. Death At An Early Age. United States and Canada: Bantam, 1968.

Kozol, Jonathan. Illiterate America. New York: Plume, 1986.

Kozol, Jonathan. Letters to a Young Teacher. New York: Crown, 2007.

Kozol, Jonathan. Savage Inequalities: Children in America’s Schools. Bob Land: Amazon Remainders Account, 1992.

Lapham, Lewis H., and Marshall Mcluhan. Understanding Media: The Extensions of Man. London: The Mit Press, 1994.

Lasch, Christopher. Culture of Narcissism: American Life in an Age of Diminishing Expectations. New York: W. W. Norton & Company, 1979.

Lasch, Christopher. The Revolt of the Elites: And the Betrayal of Democracy. New York: W. W. Norton & Company, 1996.

Lasch, Christopher. True and Only Heaven: Progress and Its Critics. New York: W. W. Norton & Company, 1991.

Lehrer, Jonah. How We Decide. Boston: Houghton Mifflin, 2009.

Lehrer, Jonah. Proust Was a Neuroscientist. New York: Mariner Books, 2008.

Lewis, Sinclair. It Can’t Happen Here. New York: NAL Trade, 2005.

Louis, Paul Lauter, and (Editors) Kampf. The Politics of Literature Dissenting Essays on the Teaching of English. New York: Pantheon Books, 1972.

Louv, Richard. Last Child in the Woods. New York: Algonquin Books, 2008.

Macpherson, Myra. All Governments Lie: The Life and Times of Rebel Journalist I. F. Stone. New York: Scribner, 2008.

Maguire, Jack. Creative Storytelling: Choosing, Inventing, & Sharing Tales for Children. Somerville: Yellow Moon Press, 1992.

Mander, Jerry. Four Arguments for the Elimination of Television. New York: Harper Perennial, 1978.

Marchand, Philip. Marshall McLuhan: The Medium and the Messenger. London: The Mit Press, 1998.

May, Rollo. Art of Counseling. New York: Gardner Press, Incorporated, 1989.

May, Rollo. Love and Will. New York: W. W. Norton, 2007.

May, Rollo. Man’s Search for Himself. New York: Signet, 1967.

May, Rollo. Power and Innocence: A Search for the Sources of Violence. New York: W. W. Norton & Company, 1998.

May, Rollo. The Courage to Create. New York: W. W. Norton & Company, 1975.

May, Rollo. The Cry for Myth. New York: W. W. Norton & Company, 1991.

May, Rollo. The Meaning of Anxiety. New York: W. W. Norton & Company, 1996.

Mccourt, Frank. Teacher Man: A Memoir. New York: Scribner, 2005.

Mcluhan, Marshall. Understanding Media- The Extensions of Man. New York: New American Library, 1964.

Miller, Alice. Banished Knowledge: Facing Childhood Injuries. New York: Anchor, 1991.

Miller, Alice. For Your Own Good: Hidden Cruelty in Child-Rearing and the Roots of Violence. New York: Farrar, Straus and Giroux, 1990.

Miller, Alice. Prisoners Of Childhood-reissue. New York: Basic Books, 1996.

Miller, Alice. The Body Never Lies: The Lingering Effects of Hurtful Parenting. New York: W. W. Norton, 2006.

Miller, Alice. The Drama of the Gifted Child: The Search for the True Self. New York: Basic Books, 2008.

Miller, Alice. The Untouched Key: Tracing Childhood Trauma in Creativity and Destructiveness. New York: Anchor, 1991.

Miller, Alice. The Untouched Key: Tracing Childhood Trauma in Creativity and Destructiveness. New York: Anchor, 1991.

Moffett, James. The Universal Schoolhouse – Spiritual Awakening Through Education. San Francisco: Jossey Bass Pub, 1994.

Montessori, Maria. The Montessori Method. Unknown: Bnpublishing.Com, 2007.

Nachmanovitch, Stephen. Free Play: Improvisation in Life and Art. New York: Tarcher, 1991.

Oliver, Mary. New and Selected Poems: Volume One. Boston: Beacon Press, 2005.

Oliver, Mary. New and Selected Poems. Boston: Beacon Press, 1992.

Oliver, Mary. Thirst: Poems. Boston: Beacon Press, 2007.

Orwell, George. Animal Farm: Centennial Edition. New York: Plume, 2003.

Orwell, George. Down and Out in Paris and London (Penguin Modern Classics). London: Penguin Books Ltd, 2003.

Orwell, George. Nineteen Eighty-Four. New York: Plume, 2003.

Palmer, Parker J., and Megan Scribner. The Courage to Teach Guide for Reflection and Renewal. San Francisco: Jossey-Bass, 2007.

Palmer, Parker J.. Let Your Life Speak: Listening for the Voice of Vocation. San Francisco: Jossey-Bass, 1999.

Palmer, Parker J.. The Active Life: Wisdom of Work, Creativity and Caring. San Francisco: Harper San Francisco, 1983.

Palmer, Parker J.. The Courage to Teach: Exploring the Inner Landscape of a Teacher’s Life. San Francisco: Jossey-Bass, 2007.

Palmer, Parker J.. The Courage to Teach: Exploring the Inner Landscape of a Teacher’s Life. San Francisco: Jossey-Bass, 2007.

Palmer, Parker J.. To Know as We Are Known: Education as a Spiritual Journey. New York: Harperone, 1993.

Peck, M.. The Road Less Traveled, 25th Anniversary Edition: A New Psychology of Love, Traditional Values, and Spiritual Growth. New York, NY: Simon & Schuster, 2002.

Postman, Neil, and Charles Weingartner. Teaching As a Subversive Activity. New York: Delta, 1971.

Postman, Neil. Amusing Ourselves to Death: Public Discourse in the Age of Show Business. Boston: Penguin (Non-Classics), 2005.

Postman, Neil. Building a Bridge to the Eighteenth Century. New York: Alfred A. Knopf, 2000.

Postman, Neil. Conscientious Objections: Stirring Up Trouble About Language, Technology and Education. New York: Vintage, 1992.

Postman, Neil. Technopoly: The Surrender of Culture to Technology. New York: Vintage, 1993.

Postman, Neil. The Disappearance of Childhood. New York: Vintage, 1994.

Prince, Gregory. Teach Them to Challenge Authority: Educating for Healthy Societies. New York: Continuum International Publishing Group, 2008.

Ravitch, Diane. Left Back: A Century of Battles over School  Reform. New York: Simon & Schuster, 2001.

Reich, Wilhelm. The mass psychology of fascism. New York: Pocket, 1976.

Rogers, Carl Ransom. Freedom to Learn : A View of What Education Might Become. Westerville: Merrill Publishing Company, 1986.

Sacks, Peter. Standardized Minds: The High Price of America’s Testing Culture and What We Can Do to Change It. Cambridge: Perseus Publishing, 2001.

Sarton, May. Faithful Are the Wounds: A Novel. New York: W. W. Norton & Company, 1997.

Sarton, May. The Education of Harriet Hatfield. New York: W. W. Norton & Company, 1993.

Sarton, May. The Small Room: A Novel (Norton Library ; N832). New York: W. W. Norton & Company, 1976.

Sawyer, Ruth. The Way of the Storyteller. Boston: Penguin (Non-Classics), 1977.

Schon, Donald A.. Educating the Reflective Practitioner: Toward a New Design for Teaching and Learning in the Professions (Jossey Bass Higher and Adult Education Series). San Francisco: Jossey-Bass Inc Pub, 1987.

Schon, Donald A.. The Reflective Practitioner: How Professionals Think in Action (Arena). Hampshire, England: Ashgate Publishing, 1995.

Shalaway, Linda. Learning To Teach: Not Just For Beginner: 3rd Editions: Not Just For Beginner: 3rd Editions (Learning To Teach). New York, NY: Teaching Resources, 2005.

Sizer, Theodore R.. Horace’s Hope: What Works for the American High School. New York: Mariner Books, 1997.

Solmitz, David O.. Schooling for Humanity: When Big Brother Isn’t Watching. New York: Peter Lang Publishing, 2001.

Stuart, Jesse. Mr. Gallion’s School. Ashland: Jesse Stuart Foundation, 1999.

Stuart, Jesse. The Thread That Runs So True. Ashland: Jesse Stuart Foundation, 2006.

Stuart, Jesse. To Teach to Love. Ashland: Jesse Stuart Foundation, 1992.

Team, Gale Reference. Biography – Postman, Neil (1931-2003): An article from: Contemporary Authors Online. Chicago: Thomson Gale, 2005.

Tillich, Paul. The Courage to Be. New Haven: Yale University Press, 2000.

Whitehead, Alfred North. Aims of Education. New York City: Free Press, 1967.

Yates, Elizabeth. Someday you’ll write / Elizabeth Yates. New York: Dutton, 1969.

Zinn, Howard. People’s History of the United States: 1492 to Present (P.S.). New York: Harper Perennial Modern Classics, 2005.

Zinsser, William K.. Writing To Learn. London: Collins, 1993.

Beyond F.A.T. City: A Look Back, A Look Ahead. Dir. PBS DIRECT. Perf. Richard Lavoie. DVD. Pbs (Direct), 2004.

DESCHOOLING SOCIETY. New York: Perennial, 1972.

How Difficult Can This Be? the F.A.T. City Workshop: Understanding Learning Disabilities. Dir. Richard Lavoie. Perf. Richard Lavoie. DVD. Pbs Video, 2004.

It’s So Much Work to Be Your Friend: Helping the Learning Disabled Child Find Social Success. Dir. Richard Lavoie. Perf. Richard Lavoie. DVD. Pbs (Direct), 2005.

Lean on Me. Dir. John G. Avildsen. Perf. Morgan Freeman. DVD. Warner Home Video, 1989.

Mr. Holland’s Opus. Dir. Stephen Herek. Perf. Richard Dreyfuss. DVD. Buena Vista Home Entertainment / Hollywood Pictures, 0.

Rick Lavoie: Motivation Breakthrough. Dir. Gerardine Wurzburg. Perf. Richard Lavoie. DVD. Pbs (Direct), 2007.

The Breakfast Club. Dir. John Hughes. Perf. Emilio Estevez, Judd Nelson, Molly Ringwald. DVD. Universal Pictures, 0.

Thou Shalt Not Be Aware: Society’s Betrayal of the Child. New York: Farrar, Straus and Giroux, 1998.

When the Chips are Down: Strategies for Improving Children’s Behavior. Dir. Rick Lavoie. Perf. Rick Lavoie. DVD. Pbs (Direct), 1996.

Created at www.bibme.org

Toxic people have patterns, too, although they may be more subtle. Toxic people are crazy makers in that they can make you question your own sanity. They are manipulators and emotional blackmailers and can suck you right in before you realize what’s happening. They make you feel bad about yourself or your work – even (or maybe especially) when you know your work is good.

They’re the ones who tell you to do something and then later blame you because you did it or vice versa.

You cannot deal with these types the way you deal with normal people. You can learn how to spot them, be aware and learn their patterns. They are VERY easy to predict if you can separate yourself from the emotional mire you usually find yourself in when you realize what you’re dealing with.

Two excellent books for dealing with these folks are: In Sheep’s Clothing by George K. Simon, Jr. and People of the Lie by Scott Peck. It’s a study too indepth to try and cover here.

http://shine.yahoo.com/channel/life/8-toxic-personalities-to-avoid-461078/ is an interesting introduction to these  folks.

Oh, you cannot fix them. If you try, most of the time they will convince you that YOU are the one with the problem, they’re fine. They have to recognize and acknowledge that there is a problem and then they are the ones who have to do the work – if they so choose. Unless you are a trained and licensed therapist, the best thing you can do is remove yourself  from the relationship or at least distance yourself from these people.

PHILIP
“Where were you yesterday?  I thought you said you were going to be here.”

TONY
“I was down at St. Joe’s with heat stroke …. one minute I’m crossing that overpass, the next I remember was being in the ambulance. The paramedic told me they found me on the sidewalk, which was good since I’d have been run over if I’d been on the road.”

Scott Peck is one of my favorite authors.  He first touched my heart when I randomly picked up The Road Less Traveled back in college (about 16 years ago).  This masterful psychiatrist taught me about human psychology and personal development by describing his interaction with patients over the years.  I went on to read Further Along the Road Less Traveled and The Road Less Traveled and Beyond as well, which were equally impactful.  For some reason, although I knew about another book by him, People of the Lie: The Hope for Healing Human Evil, and even bought a copy, I could not bring myself to read it.  It just seemed too dark (judging by the title and description), while his other works were uplifting, positive, feel-good books.  Well, perhaps being a little bit older and more exposed to the difficulties of life, my interest in People of the Lie was recently sparked and I devoured the book in “short order” (for me, that means about 4 weeks).  While a full book report is on the way, I will be touching on some key lessons from the book over the coming weeks.

In discussing human evil, Peck contemplates the psychology of groups relative to that of individuals.  He reaches a conclusion that has been supported by other philosophers and social scientists over time, such as Dario Salas, and has also been quite apparent to me as I observe human behavior.

“For many years it has seemed to me that human groups tend to behave in much the same ways as human individuals – except at a level that is more primitive and immature than one might expect…why they are, from a psychological standpoint, less than the sum of their parts…one of those causes is the problem of specialization.” (p. 217)

So basically, the idea is that as we get into groups, everyone starts focusing on their particular role within the group, with less regard towards what others are doing or the group output as a whole.  I see this all the time with companies that lack good leadership or that don’t encourage social interaction and team work within the company culture.  Everyone is just “doing their own job” and can care less whether someone else is stealing from the company, slacks off or gets fired.  Peck actually demonstrates the dangers of this in a case study of the U.S. military during the Vietnam war, giving an account of how group evil works in a way where everybody is able to avoid accountability.  Specialization, Peck argues, causes a fragmentation of conscience.  I wholeheartedly agree, although of course, we are not saying that “groups are all bad”; on the contrary, just that all kinds of new difficulties arise when we move from individual to group psychology.

“Whenever the roles of individuals within a group become specialized, it becomes both possible and easy for the individual to pass the moral buck to some other part of the group.  In this way, not only does the individual forsake his conscience but the conscience of the group as a whole can become so fragmented and diluted as to be nonexistent…any group will remain potentially conscienceless and evil until such time as each and every individual holds himself or herself directly responsible for the behavior of the whole group – the organism – of which he or she is a part.” (p. 218)

So how can groups become more conscious?  Naturally, it starts with individuals within the group, especially those of greatest influence, in leadership positions.  Conscious leaders generally breed conscious groups.  As social creatures, we ought to be aware of the groups that we participate in and question our purpose in those groups.  If you are part of something that you cannot or are not willing to take responsibility for – including the parts that you do not handle – then, you may be supporting some or many kinds of unethical practices.  Think about the recent Wall Street meltdown and how bankers and mortgage brokers pleaded innocence, saying things like “Hey, we were just doing our jobs, what we were told to do.  We didn’t make the rules, just trying to execute as instructed.”  And their bosses blame the government, while the government blames “global forces outside of our control.”

See how easy it is for nobody to take responsibility?  That phenomena starts in small groups, like families, and gets more complexified in larger groups, like countries.  The key takeaway on groups is that even when individual members are not in essence evil, the activities of the group overall can yield destructive results.  There are forces at work within groups that are beyond the consciousness of the individual members.  Be mindful of your associations and strive to be part of groups that are transparent and interactive, whose purpose and leadership inspire you.

Not to be extreme, in some area of life or another, is challenging.  Some of the most talented and charismatic people tend towards addiction and obsession, being driven by their passion and emotional connection to whatever it maybe – favorite team, career, home country, hobby or religion.  I’d like to talk about scientific and religious extremists, which tend to be in an eternal conflict over “who is right”, with both sides seemingly obsessed with their own ideologies.  Scientific extremists want us to blindly follow cold, rational science without any feeling, faith, Love, intuition, creativity, respect for the unknown or awe of supernatural.  Meanwhile, religious extremists want us to blindly follow dogma of glorified religious rules without questioning them or subjecting them to the reality of life experiences.  Both sides are equally rigid and incomplete in their thinking, neglecting Aristotle’s Golden Mean, which was well-explained by his mentor Plato, who says “If we disregard due proportion by giving anything what is too much for it; too much canvas to a boat, too much nutriment to a body, too much authority to a soul, the consequence is always shipwreck.”

The extremists of religion ask us not to use our brain or to try and improve or evolve “the system”, and not to question the “powers that be”; for what an embarrassment it would be should they be proven wrong or in any way appear fallible in front of those whom they command.  On the other side, the scientific method asks us not to use our hearts or believe in anything that cannot be studied in a controlled environment with a double-blind experiment.  Hence, ‘real world’ experiences and observations that don’t take place in a lab are deemed ‘non-scientific’ and therefore, can be dismissed as fallacious and inconsequential.

The True person is awake and does not do anything blindly.  He is the one who questions everything and remains open to everything – who uses life itself as the laboratory, conducting his own experiments and coming to his own conclusions based on experience and objective observation.  He who practices the Golden Mean has the will power to reserve judgment and the humility to avoid attachment to positions.  I believe that David Hawkins, author of Power vs. Force: The Hidden Determinants of Human Behavior, is one such human being.  I have watched his seminars and read some of his works, although I have yet to complete Power vs. Force (it’s high on the list).  Hawkin’s says “Medicine had forgotten that it was an art, and that science was merely a tool of that art.” (Power vs. Force, Pg 43).  Likewise, I would say much of what is represented as modern day religion has lost the importance that the ancient texts, prophets and saints gave to the practice of verifying God and Nature through observation and discovery.  Thankfully, there are highly intelligent and emotionally sensitive people, like David Hawkins and Scott Peck, who are dedicating their lives to the re-integration of extremes and all other aspects of life into holistic thought systems.  In the old days, it was obvious to the great thinkers that everything is connected (All in One) and therefore, analyzing one part without consideration for its impact on all other parts, leads to incomplete results.  Today, given the fragmentation of our attention and hyper-specialization that modern society has promoted, I believe that we need to remember holistic principles, such as the Golden Mean, and strive foremost to create that sense of equilibrium within ourselves.

Hasta donde puede observarse, el comportamiento de un grupo es el resultado de las individualidades que lo componen. Sí, el todo es más que la suma de sus partes, pero eso no significa que algo maravilloso va a salir si los ingredientes no son buenos. No podemos esperar una cultura floreciente en un país donde las individualidades dejan tanto que desear.

Aclaremos mi frustración. De acuerdo a Scott Peck, el autor que acuñó la idea de un proceso de grupo llamado Construcción Comunitaria, en un mismo momento los individuos se encuentran en diferentes estadios de la participación para crear el sentido de comunidad. Evidentemente, el grado de desarrollo comunitario se refiere al estadio que predomina en quienes componen un grupo.

Para hacer la explicación más próxima a nuestra realidad, voy a pedir a mis lectores que se ubiquen en la frase que mejor los describe:

1. En Venezuela no está pasando nada.
2. Esta crisis es culpa de … (olvídate de lo que tú o tu grupo de referencia ha hecho o dejado de hacer para colaborar con la crisis; no pienses en términos de responsabilidad sino coloqua acá a cualquier otro).
3. El problema es que tenemos grupos heterogéneos que tienen necesidades muy distintas. (Por ejemplo estan los X que necesitan una cosa y los Y que necesitan otra). Nuestro reto es aprender a respetar y convivir con estas diferencias.
4. Estamos trabajando realmente por el bienestar de todos y todas y he acá las pruebas de cómo las reconocemos y cómo las incorporamos en un plan estratégico. (Tengo que hacer una aclaración importante en este punto: si crees que esto está ocurriendo, ve de inmediato al psiquiatra; tu sentido de realidad está bastante deteriorado y necesitas, ya mismo, unos buenos antipsicóticos. ¡Sí, estás delirando!).

Según Peck, cada frase tiene que ver con uno de los siguientes estilos, respectivamente :

1. Pseudo-comunidad
2. Caos
3. Vacío
4. Comunidad (siempre y cuando se esté anclado en la realidad)

Creo que a estas alturas, está de anteojitos que Venezuela se encuentra en la fase de CAOS. Hagamos una descripción de este nivel por descarte:

• Para nada estamos en una situación de bienestar, donde todos los miembros se sienten parte de un todo que los cobija, les da contención y sentido de vida (comunidad).
• Por supuesto, es casi imposible decir que todo está bien y que nada pasa (pseudo-comunidad). De un tiempo para acá Venezuela siempre es noticia; “algo está pasando” y, claro, quizás Sean Penn, propaganda mediante, no tenga una imagen lo suficientemente precisa de qué exactamente sucede.
• La pugna entre chavistas y opositores deja en claro que hay una incapacidad para ver lo que el otro necesita. Estamos fracturados como comunidad y nuestro conflicto es, por encima de todo, respecto al camino que debemos seguir como Nación. Quizás lo mas triste es que los que detentan el poder lo usan para embutirnos una idea que no todos comparten pero que, para quienes lo restriegan en la vida de los demás, resulta una panacea. No hay diálogo. Tesis y Antítesis. ¿Dónde estará la síntesis?

Aclaremos acá que la cosa es de ambos lados. Los chavistas son incapaces de reconocer a los opositores, esos “traidores a la Patria”, “pitiyanquis” y “lamebotas del Imperio”, tanto como éstos de aceptar la existencia de los “pata-en-el-suelo”, “desdentados” y “primates” seguidores de Chávez. De nuevo, quien no vea conflicto acá, ha perdido la cordura.

Hoy me voy a la cama con dos grandes inquietudes. La primera:

¿Qué sentía Chavez cuando por Televisión sonaba su silbato infame mientras decía ‘tas bota’o a los ex-trabajadores de PDVSA? ¿Cómo se puede dormir tranquilo sabiendo que muchos de ellos -familias con niños- fueron sacados con bombas lacrimógenas de las casas que habitaban y que, literalmente, se quedaron en la calle? Esto que para muchos ya es historia, es para mí el recordatorio constante de la pregunta más general, a saber, ¿qué procesos mentales permiten nublar el hecho de que se están sacrificando vidas humanas por una idea que, supuestamente, pretende “salvar vidas” de la miseria? (Ajá, si te parece que nada pasa, vuelve unos párrafos arriba, mi pseudo-comunitario).

La segunda,

¿Son los líderes opositores tan cortos de vista, y de mente, como para no darse cuenta que su propuesta (de haber alguna) no calza en 80% de los habitantes de Venezuela? ¿Se han tomado la molestia de escuchar ese resentimiento que Chavez ha sabido capitalizar tan bien, hasta convertirlo en un verdadero opio del pueblo? Reconozco que es dificil escuchar una petición razonable en, digamos, Lina Ron. Sin embargo, ella es un ejemplo extremo de las necesidades que la democracia venezolana nunca supo satisfacer.

Estamos ante un reto que sólo se resolverá cuando, como grupo, aprendamos a ver al otro. Sí, ese al que, aparentemente, nos cuesta tanto reconocer.

The Road Less Traveled: A New Psychology of Love, Traditional Values and Spiritual Growth by M. Scott Peck has to be one of my favorite books. The section on love is both informative and inspirational. He tackles the issues of the myth of romantic love, dependency, self-sacrifice and the risk of loss, independence, commitment and confrontation.

He writes “love is too large, too deep ever to be truly understood or measured or limited within the framework of words. I would not write this if I did not believe the attempt to have value, but no matter how valuable, I begin with the certain knowledge that the attempt will be in some ways inadequate…i define love thus: the will to extend one’s self for the purpose of nurturing one’s own or another’s spiritual growth.” Even in the ugliness of reality he details comfort can be found.

I recommend this book to you, readers, if you’ve ever had questions or apprehensions about love and are looking for some sort of explanation. I’ve read it at many times at different stages of my life and have taken something different from it each time. I hope it impacts you as much as it has me.

xo

I’ll be the first to admit I hate handling conflicts between others or those that involve myself in some way.  I have to admit that part of the reason for this is because of how we all have been systematically abused in the area of our critical thinking abilities and that we are not really urged to think for ourselves, but to give the appearance of self-aware thinking that merely parrots party lines.  We’re trained to lie, first to ourselves then to others, in the name of “getting along.”

Over the weekend, I received Carolyn Baker’s new book, and I’m devouring it.  I just read the chapter on dialog circles, and I know from my own personal experience that sometimes people ask what to them is an obvious question, and funny enough, someone else hasn’t even considered the subject being addressed.  I appreciated that conflict needs to be addressed when it arises, and that when people have resentments or feel that they can not step forward with their concerns for whatever reason, then something is wrong. 

I have been in numerous situations where someone has been scapegoated, and have even been the person who has been held up for abuse.  Ms. B mentions the work of Scott Peck, and I realize that sometimes I’m acting as the magnetized emotional conscience of a group.  Not always, but enough times to realize this is an aspect of my personality that needs to be acknowledged and respected.  Peck wrote extensively in The Different Drum about true community, outlining a few stages of growth to realize such a thing.  Many groups never get beyond the pseudocommunity stage, and I certainly have been a part of those groups.  I feel I’m in a stage with a group I’m part of that is moving into that intermediate place between being a contentious group of people and one where all of us are leaders and followers simultaneously.  There are some sterling folks involved in this endeavor and we all have foibles as well.

I understand that part of my path involves healing the aspect of me that has been wounded by the vEmpire and kept me from articulating my own thoughts.  I see I’ll be given ample opportunities in the future to do this, though it will be tricky.  There is a virulent strain of nabobism up here, but it’s everywhere.  New York City too, has its share of nabobs, whether lefty, righty, or mushy-middlin’.  I have come to recognize the kickin’ aspect of my belief system that needs to be held in firm check like the lion on the Strength card of the Tarot.  I need to be able to respond rather than react, and I’ve been amazed at my ability to do so, though sometimes it’s not as timely as I would like.  (Awareness is not always immediate, alas.) 

In dialog circles, there are no wrong or right, and we all have to speak from the heart.  It’s always good to start with the feeling–mad, sad, glad, lonely, scared.  Numb, even–which is a form of scared, I think.  And to treat each person with love and firmness at the same time.  To expect that same treatment, and to expect to learn how to be present to one another.  That is quite a tall order.  But in 12 Step rooms, we do learn to do this, and it spreads miraculously into the other areas of our lives.

I think that we ought to stop blaming religion for the world’s problems, whose roots I believe lie in the animality within basic human nature.  If anything, religion and to a larger extent, spirituality, is one of key forces that gives human beings a chance to refine their animal nature and become civilized.  The fact that many people, throughout time, in their quest for power, have abused religion and used arguments of moral superiority as a tool for political persuasion, imperialism, and manipulation of the masses, does not lessen the authenticity of the world’s religions and our basic human need for spirituality.  Nor should the possibility be denied (ref. Dr. Andrew Newberg) that human beings may be wired for spirituality.  Lastly, we should consider the positive emotional and health benefits that spirituality, when practiced with honest intention and seriousness, has brought to millions of people throughout time.

I respect the scientific movement, and encourage the investment of time and energy to the pursuit of scientific discovery.  Just like religion, science has many schools of thought and different interests that are closely intertwined with it.  It is very exciting actually, that we are able to grasp shreds of truth, in order to continue verifying the divine wonder of the Universe.  However, often scientists, out of what I believe comes from their hubris, insecurity and difficulty dealing with the unknown, resist the reality that people have existed throughout human history (like Aristotle, Plato, Rumi, Muhammad, Jesus, Buddha, Ptolemy, Nostradamus, and many more) who could not only grasp, but who were able to confirm for themselves as well as expound to others, many of the universal truths which modern science is only just beginning to get a glimpse of.  All the way back to the early days of Islam, the Faylasufs played the role of bringing the rational process into the discovery of God.  The origins of science grew out of this type of spiritual inquiry.  In the end, most of the great philosophers concluded that God was beyond purely scientific analysis and could not be approached solely by methods of logic.  One had to become closer to God through their emotional center, which is connected to the Spirit (ref. Ouspensky, Gurdjieff).  I can imagine and understand why extremists from the scientific community, who by the way, can be just as irrational and irresponsible as religious extremists, would scoff at such remarks, demanding tangible proof and replication of such statements in a laboratory setting.  Well, even these cynics are being proved wrong through the most rigorous scientific methods as we enter the era of Quantum Physics (ref. What The Bleep for a good introduction to Quantum Physics).  We are finding that the God experience is an emotional one, and that spiritual practices, like meditation and prayer, have tremendous healing and health benefits.

The amorality of most scientific practice is, I believe, a flaw and major hindrance that prevents its findings from being significant.  We must introduce ethics and components of morality and emotions into science – to make it more of a holistic process, and encourage interdisciplinary studies between various segments of science, philosophy and religion (see recent Time Magazine cover story for some recent strides in interdisciplinary approaches to science and spirituality); else, it remains something cold and removed from reality.  This concept of specialization (ref. Scott Peck), while useful in terms of achieving depth of knowledge in a particular area, has major drawbacks; it is like chopping off parts of the human body to see how they work independently, and then never bringing what we learn back into the big picture – it is insufficient and leads to erroneous and incomplete results.

This is not about being moderate or extreme – it’s about being supple, rigorous and holistic in our approach to Truth.  My hypothesis is that the deepest spiritual truths of the universe will always remain elusive to the masses, as well as the majority of religious, political and scientific ‘leaders’.  The esoteric teachers throughout history have cloaked their knowledge in symbolic language and passed it on through a process of transmission to worthy initiates.  There is good reason why this power has not been freely dispersed to the masses, for in the hands of the wrong people, it is generally abused for selfish and destructive purposes (see Lord of the Rings for an analogy).  As Shams-e-Tabriz of ancient Persia said to a cynic, “God needs no proof.  It is your existence which needs to be verified.”  And therein lies the process of Spiritual Work, and its importance for each human being.  It is, I strongly believe, our life’s purpose to prove, and make the most of, our own existence.  And spirituality, in some form or another, is the only way to achieve that purpose.

“The truth is that our finest moments are most likely to occur when we are feeling deeply uncomfortable, unhappy, or unfulfilled. For it is only in such moments, propelled by our discomfort, that we are likely to step out of our ruts and start searching for different ways or truer answers.” – M. Scott Peck

What does this say about our tendency to over protect our children? Could it be that our desire to keep our children comfortable, happy and fulfilled is actually robbing them of the motivation they need to grow and mature? Parents who hover over their children have been labeled, “helicopter parents.” An example of a helicopter parent is a parent who talks on the phone or text messages a college son or daughter several times each day. This form of interference undermines a young person’s ability to discover life for him or herself.

“Problems are the cutting edge that distinguishes between success and failure.”

– M. Scott Peck

(Did you find these words striking and noteworthy? Feel free to share your thoughts, insights, reactions, and experiences about this quote by posting a comment.)

Bin schon länger ein großer Fan von Dave aus Boston. Sein Buch letztes Jahr war inspirierend, sein Blog ist es auch. Hier ist ein Video, das den Centered Set Ansatz erklärt. Sehr cool:

Oh, und wenn wir schon dabei sind. Dave erzählt über die 4 Stufen der geistlichen Entwicklung – Räuber, Regel, Rebell, Reinheit. 

Was denkt ihr?

Read here.

Reminds me of the book by Scott Peck - A Road Less Traveled especially in this economic downtown.

Rahm Emanuel also hinted that Obama would not postpone a tax increase for families earning more than $250,000 a year despite the deepening economic gloom. He said Obama’s proposals would reduce taxes for 95 percent of working Americans by an average of $1,000 each, resulting in “a net tax cut” for the overall economy.

“All human interactions are opportunities either to learn or to teach.” – M. Scott Peck

We can learn a great deal from our children as long as we’re open minded and humble enough to let them teach us. As parents, we may mistakenly believe it is our job to teach and our Children’s job to learn from us. One of the real joys of parenthood is the privilege of living in the same house with little persons who are discovering the world for the first time. We can learn so much from their curiosity, excitement and enthusiasm.

Technorati : Learning, Scott Peck, Teaching, children, privelege
Del.icio.us : Learning, Scott Peck, Teaching, children, privelege
Zooomr : Learning, Scott Peck, Teaching, children, privelege
Flickr : Learning, Scott Peck, Teaching, children, privelege

Dzisiaj jest takie, jakie jest, ponieważ wczoraj było takie, jakie było. I jeśli dzisiaj jest takie jak wczoraj, to jutro będzie takie jak dzisiaj. Jeśli chcesz, żeby jutro było inne, to musisz dzisiaj uczynić inne. Jeśli dzisiaj jest po prostu konsekwencją wczoraj, to dokładnie w ten sam sposób jutro będzie konsekwencją dnia dzisiejszego. I jeśli zbadało się dokładnie, co zdarzyło się wczoraj, przedwczoraj, tydzień temu, rok czy dziesięć lat temu, to będzie można bezbłędnie powiedzieć, co się zdarzy jutro, a co nie. [...] To, co się zdarzy lub może się z nami zdarzyć, zależy od jednej z trzech przyczyn: od przypadku, od przeznaczenia lub od naszej woli. Tacy, jacy jesteśmy, prawie całkowicie jesteśmy uzależnieni od przypadku. W prawdziwym znaczeniu tego słowa nie możemy mieć ani trochę więcej przeznaczenia niż woli. [...] To brzmi paradoksalnie, ale mamy wszelkie prawo do tego, by powiedzieć, że znamy naszą przyszłość. Będzie ona dokładnie taka sama, jaka była nasza przeszłość. Nic się nie zmienia samo przez się.

A co usypia człowieka? Wszystko to, co nie jest konieczne, wszystko to, bez czego można się obejść. Niezbędne jest zawsze dopuszczalne. Ale zaraz za tym zaczyna się hipnoza. Przy czym musicie pamiętać, że dotyczy to tylko ludzi pracujących lub tych, którzy uważają, że pracują. A sama praca polega na dobrowolnym poddaniu się na jakiś czas cierpieniu, aby się uwolnić od wiecznego cierpienia. Tymczasem ludzie boją się cierpienia. Pragną przyjemności: teraz, natychmiast i na zawsze. Nie chcą zrozumieć, że przyjemność jest atrybutem raju i że trzeba na nią zapracować. I nie jest to konieczne z powodu jakichś arbitralnych albo wewnętrznych praw moralnych, lecz dlatego, że jeśli człowiek otrzymuje przyjemność, zanim na nią zapracuje, to nie będzie jej w stanie zachować i przyjemność ta zamieni się w cierpienie. A cała rzecz w tym, by otrzymać przyjemność i być w stanie ją zachować. Ten, kto potrafi to zrobić, nie musi się już niczego uczyć. Ale droga do tego prowadzi przez cierpienia.
[Uspieński, FNN]

“[...] najbardziej efektywną strategię wypracowali widzący z czasów konkwisty, niekwestionowani mistrzowie skradania się. Składa się ona z sześciu powiązanych ze sobą elementów. Pięć z nich nazywa się atrybutami wojownika. Są to: kontrola, dyscyplina, wytrwałość, wyczucie odpowiedniego czasu i wola. Dotyczą one świata wojownika, który wciąż zmaga się z poczuciem własnej ważności”. [C.Castaneda - "Wewnętrzny ogień"]

O woli co nieco już pisaliśmy, o wyczuciu właściwego czasu (kairos) można poczytać na blogu Układ Otwarty (kilka wpisów, m.in ten), dziś rzecz będzie o dyscyplinie.

„Życie jest trudne” – takim zdaniem Scott Peck rozpoczyna swoją książkę „Droga rzadziej wędrowana”, której pierwszy rozdział nosi tytuł „Dyscyplina”. Peck ciągnie dalej:

„Większość ludzi nie widzi w pełni tej prawdy, że życie jest trudne. Zamiast tego jęczą, bardziej lub mniej nieustannie, głośno albo po cichu, o swoich potwornych problemach, ciężarach i trudnościach, jakby życie generalnie było łatwe, jakby powinno być łatwe.[...] Życie jest ciągiem problemów. Chcemy o nich jęczeć, czy chcemy je rozwiązać?

Dyscyplina jest podstawowym zestawem narzędzi, których potrzebujemy, żeby rozwiązać swoję życiowe problemy. Bez dyscypliny nie rozwiążemy niczego.

Tym, co czyni życie trudnym, jest fakt, że proces konfrontacji z problememami i rozwiązywania ich jest bolesny. [...] A jednak w tym właśnie procesie wychodzenia naprzeciw problemom i rozwiązywania ich leży sens życia. Problemy odwołują się do naszej odwagi i naszej mądrości. W rzeczywistości, one kreują naszą odwagę i mądrość. Tylko dzięki problemom wzrastamy psychicznie i duchowo. Jak powiedział Benjamin Franklin: „To, co boli, uczy”. Jest tak dlatego, że mądrzy ludzie uczą się nie bać, a rzeczywiście dopuszczają do siebie problemy i ból, który ze sobą niosą.

Większość z nas nie jest na tyle mądra. Większość z nas obawiając się bólu w większym lub mniejszym stopniu stara się unikać problemów. Odkładamy je na później, mając nadzieję, że znikną. Ignorujemy je, zapominamy o nich, udajemy, że nie istnieją.

Ta tendencja unikania problemów i nieodłącznie z nimi związanego emocjonalnego cierpienia jest główną przyczyną wszystkich ludzkich chorób psychicznych.”

Czy nie tego nas właśnie uczą rodzice pomniejszając dziecięce problemy zarówno w oczach dzieci jak i swoich i unikając stawienia im czoła? W zamian sprzedają nam garść mitów na temat świata zewnętrznego i – co gorsza – na temat nas samych. A że odbywa się to tak powszechnie i wzmacniane jest przez wszelkie możliwe środowiska ze szkołą włącznie, w efekcie mamy społeczeństwa ludzi nie znających co to odpowiedzialność za los swój i bliźnich, ludzi szukających ucieczki od drzemiących w nich pytań w rozrywce, w karierze, w pogoni za tym czy owym… byle dalej od samego siebie.
Czasem, niektórzy, uświadamiają sobie, że coś jest nie tak, ze zaprzeczają swojej własnej naturze, że „ich dzisiaj jest takie samo jak wczoraj, a jutro będzie takie takie jak dzisiaj”. Uświadamiają sobie, że nadzieja, iż problemy znikną same z siebie, jest złudna.

Jak pisze Scott Peck, problemy nie znikną. Muszą zostać przepracowane, w przeciwnym razie na zawsze będą stanowiły barierę dla wzrostu i duchowego rozwoju. Ażeby z ochotą wyjść na przeciw problemowi w jego wczesnym stadium, zanim okoliczności zmuszą nas do stawienia mu (albo konsekwencjom chowania głowy w piasek) czoła, trzeba się zdecydować na odłożenie na bok czegoś przyjemnego czy choćby mniej bolesnego i na doświadczenie czegoś bardziej bolesnego.

Innymi słowy – należy zrezygnować z nieświadomego cierpienia na rzecz cierpienia świadomego. Jest to zadanie o wiele trudniejsze, wymaga podjęcia decyzji i konsekwentnego działania wbrem utartym procedurom, wbrew własnej maszynie, własnym mechanizmom obronnym, wbrew wijącemu się w środku drapieżnikowi, który zrobi wszystko co w jego mocy, żeby ułożyć nas z powrotem do snu.

O konieczności poświęcenia własnego (nieświadomego) cierpienia pisze Uspieński:

Następną rzeczą, którą ludzie muszą poświęcić, jest ich cierpienie. Bardzo trudno jest poświęcić własne cierpienie. Człowiek odmówi sobie wszelkiej przyjemności, ale nie porzuci swojego cierpienia. Człowiek zbudowany jest w taki sposób, że nigdy nie przywiązuje się do niczego tak, jak do swojego cierpienia. A od cierpienia trzeba się uwolnić. Nikt, kto nie jest wolny od cierpienia, kto nie poświęcił swojego cierpienia, nie może pracować. Później będę miał jeszcze dużo do powiedzenia na ten temat. Bez cierpienia niczego nie da się osiągnąć, ale jednocześnie trzeba zacząć od poświęcenia cierpienia. Teraz rozszyfruj, co to oznacza.

I o konieczności podjęcia nadwysiłku:

[...] człowiek jest zbyt leniwy. Niemal wszystko robi bez wymaganej intensywności albo też nic nie robi, myśląc, że właśnie coś robi; nad czymś, co nie wymaga intensywności, będzie pracował bardzo intensywnie, a jednocześnie przegapi te momenty, gdy intensywność jest niezbędna. Poza tym się oszczędza; obawia się robić cokolwiek nieprzyjemnego. Sam nigdy nie osiągnie koniecznej intensywności pracy. Jeżeli we właściwy sposób obserwowaliście samych siebie, to się z tym zgodzicie. Gdy człowiek podejmuje się jakiegoś zadania, bardzo szybko zaczyna sobie pobłażać. Próbuje wykonać to zadanie w możliwie najłatwiejszy sposób: to nie jest praca. W pracy liczą się tylko nadwysiłki, które wykraczają poza to, co normalne, poza to, co konieczne; zwykłe wysiłki się nie liczą.

Scott Peck mówiąc o dyscyplinie wymienia zestaw narzędzi, technik podejmowania świadomego cierpienia i doświadczania bólu towarzyszącemu stawianiu czoła problemom w sposób konstruktywny. Do narzędzi tych zalicza: odwlekanie gratyfikacji, przyjęcie na siebie odpowiedzialności, oddanie Prawdzie i wypośrodkowanie.

„Problem nie leży w stopniu skomplikowania tych narzędzi, ale w woli ich użycia”.

Ci Czytelnicy, którzy znają książki Carlosa Castanedy, przypomną sobie zapewne poniższy fragment „Aktywnej strony nieskończoności” (w szerszym kontekście zacytowany tutaj):

Wspaniała sztuczka dawnych czarowników – ciągnął don Juan – polegała na obciążeniu umysłu latawca dyscypliną. Stwierdzili oni, że jeśli narzucić umysłowi latawca wewnętrzną ciszę, wówczas obca instalacja się rozprasza; daje to każdemu, kto wykonuje ten manewr, absolutną pewność zewnętrznego pochodzenia umysłu. Obca instalacja powraca, tego możesz być pewien, ale już nie tak silna, i tak oto rozpoczyna się proces, w którym rozpraszanie umyslu latawca staje się zabiegiem rutynowym; proces ten trwa tak długo, aż pewnego dnia umysł latawca rozprasza się na dobre.

Smutny to dzień, doprawdy! Od tego dnia będziesz musiał się opierać na własnej inwencji, która jest bliska zeru. Nie będzie już nikogo, kto by ci powiedział, co masz robić. Nie będzie już żadnego zewnętrznego umysłu, który mógłby ci dyktować kretyństwa, do których zostałeś przyzwyczajony.

Mój nauczyciel, nagual Julian, zawsze przestrzegał wszystkich swoich uczniów – kontynuował don Juan – że jest to najcięższy dzień w życiu czarownika, ponieważ prawdziwy umysł – ten, który należy do nas, łączna suma wszystkiego, czego doświadczyliśmy – po trwającym całe życie poddaństwie, jest nieśmiały, niepewny i nie można na nim polegać. Osobiście powiedziałbym, że dla czarownika prawdziwa bitwa rozpoczyna się dopiero w tym momencie. Cała reszta to tylko przygotowania.

Dyscyplina niesamowicie obciąża obcy umysł – odrzekł. – Tak więc, dzięki niej czarownicy przełamują obcą instalację.

[…] zaraz zafunduję umysłowi latawca, który w sobie nosisz, jeszcze jeden wstrząs. Wyjawię ci jeden z najbardziej niesamowitych sekretów magii. Opiszę ci odkrycie, którego weryfikacja i uporządkowanie zajęła czarownikom tysiące lat.

Spojrzał na mnie i uśmiechnął się złowrogo.

– Umysł latawca rozprasza się na zawsze – powiedział – kiedy czarownikowi uda się pochwycić wibrującą siłę, która utrzymuje w jednej całości skupisko naszych pól energii. Jeżeli utrzymają w tym uchwycie dostatecznie długo, umysł latawca zostaje pokonany i się rozprasza. I to właśnie zaraz zrobisz: uchwycisz się energii, która utrzymuje nas w jednej całości.

Dzisiaj naprawdę ci się udało zupełnie poplątać moje ścieżki.

– Rozdziera cię wewnętrzna walka – powiedział don Juan. – Głęboko w środku wiesz, że nie jesteś w stanie odrzucić przyzwolenia na to, by nieodłączna część ciebie, twoja lśniąca otoczka świadomości, stała się w niepojęty sposób źródłem pożywienia dla istot o niepojętej dla nas naturze. A inna część ciebie będzie się temu przeciwstawiać całą swoją mocą.

Przewrót czarowników – ciągnął – polega na tym, że odmówili oni honorowania umów, w których nie byli stroną. Nikt mnie nigdy nie pytał o to, czy nie zgodziłbym się zostać pożarty przez istoty o odmiennym rodzaju świadomości. Moi rodzice po prostu wprowadzili mnie na ten świat po to tylko, bym został czyimś pożywieniem, tak samo jak i oni – koniec, kropka.

Tak więc nie ma dróg na skróty. Jeśli ktoś nie chce stać się czyimś pożywieniem, jeśli nie chce wciąż od nowa powtarzać tego samego cyklu, musi zaprząc do pomocy dyscyplinę i robić to, czego maszyna robić nie lubi albo co jej przychodzi z trudnością. Tylko w ten sposób można sukcesywnie zacząć odwracać skutki swojego zaprogramowania i powoli stawać się swoim własnym mistrzem.

Stiti iubirea aceea pe care o vezi in filme, cand eroul scrie 365 de scrisori catre femeia iubita si nu renunta la dragostea lui desi nu primeste raspuns (The Notebook) sau cand eroina doarme cu urna cu cenusa sotului raposat in pat (PS I love you)? Sunt mult asemenea exemple pe care ni le ofera fabrica de vise ce se cheama Hollywood. Mi-am dat seama ca toti avem un fel in care credem ca trebuie sa fie iubirea. Ne inspiram din filme, din ce vedem la parinti, prieteni, din carti ca sa stim cum s-o definim si ajungem sa traim dupa definitiile altora.

Imi amintesc ca mama ma incuraja prin liceu sa ies cu un coleg care imi aducea flori toata ziua. Asta era definitia ei despre comportamentul unui baiat care te apreciaza. Dar cine spune ca daca primesc flori sunt si iubita? De ce cred ca daca iubitul meu ma prezinta parintilor inseamna ca ma iubeste si vrea o relatie pe termen lung? Reversul functioneaza de asemenea: daca nu vrea sa ne mutam impreuna nu ma iubeste, daca merge singur la o petrecere nu ma iubeste, daca nu alearga dupa mine ca sa ma impace dupa o cearta inseamna ca nu ma iubeste. Nu suntem oare sclavi ai interpretarilor? Cand vom inceta sa credem ca desi gura zice nu, ochii spun da? De ce sa crezi ca, desi spune ca vrea sa fie cu altul, inima ei vrea sa fie cu tine? Doar pentru ca de fiecare data cedeaza la rugamintile tale de a va vedea? Doar pentru ca ti-a povestit toata viata ei si lucruri pe care nu le-a spus nimanui?

Ce s-a intamplat cu cuvintele? Suntem mai predispusi sa credem propriile noastre interpretari decat cuvintele celorlalti. Pentru ca oamenii se ascund, mint, le este frica. Si atunci s-ar putea sa avem dreptate cu interpretarile. Insa Scott Peck spunea, legat de iubire, ca este diferenta intre vointa si actiune. Una este sa spui “Ma duc sa inot diseara” si alta este chiar sa te duci. Nu putem sa traim cu interpretari si intentii, ci cu ceea ce se declara si se intampla in realitate. Alegi sa traiesti cu interpretarea ca esti iubit sau cu realitatea de a fi iubit?

Unii sunt de parere ca nu e nevoie sa spui “te iubesc” si e de ajuns sa lasi faptele sa vorbeasca. Dar daca din greseala, faptele  sunt interpretate ca iubire desi nu sunt? Daca cel de langa tine are alt cod de interpretare pentru comportamentul sau si al tau?

La fel se intampla si atunci cand trebuie sa definesti ceea ce simti. Iubirea nu e o o formula matematica si nu poti s-o confirmi ca pe o egalitate. Si atunci iti interpretezi comportamentul relativ la ceea ce ai vazut/auzit. Unii nu cred ca iubesc decat daca simt fluturi in stomac pentru ca asa se spune ca trebuie sa fie iubirea. Altii spun ca iubesc la doua ore dupa ce au cunoscut pe cineva pentru ca exista dragoste la prima vedere. Altii leaga iubirea de atractie fizica si atat timp cat aceasta exista, isi confirma iubirea. Altii cred ca fidelitatea inseamna iubire.

Faptul ca nu exista certitudine lasa loc multor mituri despre iubire. Ma intreb insa daca in absenta lor am mai fi constienti de existenta iubirii.