Maar onze laatste volle week dus, 

Na het weekend in Granada gefeest te hebben begonnen we maandag ochtend weer met de niños, in de middag en avond hebben we ons favoriete deel van het werk “de Admin” weer opgepakt. Dinsdag repeat one, Niet interessant voor jullie, Next!

Woensdag zijn Anita (vanaf nu: moeder Ai Lien) en Ai Ming (zus Ai Lien) aangekomen op het eiland, ze slapen zoals verwacht in onze huiskamer de Cornerhouse. Hier in Nica-land is het verplicht om een helm op een motorfiets te dragen, nu ben ik niet zo van de regeltjes, echter lijkt me deze niet geheel onverstandig. Wat dan wel weer vreemd is, is dat de bijrijder deze verplichting niet heeft. 1 motor, 1 helm, x aantal berijders domineert het straat beeld. Zo ook bij ons. Maar hoe verkoop je dat, als je op de motor voor de eerste keer de moeder van een reis/studiegenootje gaat ontmoeten? Juist, ja! Rijdend wisselde Ai honderd meter voor de Cornerhouse de helm. En met de opmerking van de moeder van Ai Lien: “wat galant zeg! Dat jij je helm aan je bijrijder geeft..!”, gaf ik met een glimlach mijn hand: “Sebastiaan”. (U mag nu een klein braakje leggen) Karma besloot daarom dat de achterophanging van de motor nog diezelfde dag het rijdend moest begeven. Lopen dus, pff.. Die avond hebben we BBQ style pizza’s bij Gary gegeten wat zoals altijd weer voortreffelijk was.

Donderdag zijn de moeder van Ai Lien en Ai Ming nog op werk inspectie geweest bij ons op school. Daarna zijn we met de zwarte Jeep van Gary “the Shadow”  naar mijn favoriete plek Ojo de Aqua geweest voor het verre uitzicht en overvloedig zonlicht. Nadat Ai Lien wat wespen en zonnesteken opgelopen had zijn we vroeg in Balgue gaan eten.

- klein tussen dingetje -

Naam: Gina Jun Yuen Peng

Werkwoord: Vamos (gaan)

Gina Gaat = Va Gina

- excuus, krijg je met deze hitte -

Na weken naar de Concepcion gestaard te hebben, moest het er dan toch van komen: de Concepcion zal getrotseerd moeten worden! Kuddedier Gina (eigen woorden..) moest door de team-pressure van familie Nolman eindelijk ingeven en ging dus mee. Helaas was Ai Limp nog aan het treuren en zeuren over het verlies van haar teennageltje waardoor (terecht wel) ze de tocht aan zich voorbij moest laten gaan. Geheel onverwachts vulde Ai Ming haar plaats in. Waardoor het team toch 4 “sterk” was.

 Vrijdag 02:45 uur,

Met de rugzakken vol met boterhammen en ieder minimaal 2,5 liter water begon, onder begeleiding van vriend en gids Horacio, onze tocht aan de voet van de 1600 meter hoge actieve vulkaan. In de duisternis van de nacht en de beschutting van het maanlicht door de dichte jungle, verlichte onze behandellampen de kleine paadjes die maar steiler, gladder en uitdagender werden. Al snel werd het peloton gesplitst, de kop groep bestaande uit concepcion veteraan Horacio en familie determined Nolman. Team Hijg&Puf  bestond uit Ai Ming en Gina, die bij elke pauze hun letterlijke tekortkomingen van hun benen bleven benadrukken. Na twee heftige uren kwamen we aan bij het view point halverwege de berg. Daar besloten Hijg&Puf dat het wel weer welletjes was voor vandaag, het blijft immers vakantie werkstage. (04:45 uur)

De zweterige klamme jungle maakte plaats voor een meer uitgestorven heide landklimaat. De helderheid bij de viewpoint, werd door een deken van wolken verdreven. Hoe hoger we klommen en het echte buitenaardse rots landschap betraden, des te meer kwam het besef dat het geen plaats is waar je zonder gids wilt zijn (de vulkaan heeft vorig jaar 2 levens geëist). Geen paden, spekgladde rotsen, niet te beschrijven inclinaties (zie foto’s), diepe afgronden, in rollende mistbanken en harde windstoten creëerden en prachtige, maar ook zeer nederige ervaring. Horacio trippelde als een volleerde berggeit naar boven. Fleur klauterde voorzichtig doch gestaag meter voor meter hoger de onbekende mist in. Na twee uur bereikte we de top, het was gevoelsmatig ijzig koud door de dichte mist (10 meter zicht) en harde windstoten (7 BF). Uitzicht 0, ervaring 10. Na als een turbo diesel omhoog geklommen te zijn, sloeg de angst er bij het afdalen bij Fleur er wel degelijk in. Het terrein (afbrekende rotsen, loszittend zand op harde natte rotsen) en de weerscondities waren verre van ideaal. Om de sfeer toch nog een beetje luchtig te houden gooide ik de bijnaam “Turbo Flor Diesel” overboord en was “het Anker” geboren. Na 2,5 uur teamwerk van glijden, vallen en opstaan arriveerden we uitgeput bij het viewpoint. Hier had team Hijg&Puf zo hun eigen struggles weten te overwinnen, deze bestonden uit onderkoeling, insomnia, en verveling. “Ik ga nooit meer iets actiefs doen!” klaagde Gina na 4,5 uur pauze. Na nog eens 2 uur pijnlijk melig door de jungle af te dalen zat de tocht erop. Wat een ongelofelijke ervaring!

In het weekend zijn we naar San Juan del Sur geweest en wederom bij Casa de Olas (die met dat lieve aapje Buzz) geslapen. Ik heb nogmaals mijn nieuwe image matige sport -golf surfen- getracht te meesteren. Door mijn af en toe ontoereikende zelfkennis, hoge eigenwijsheid en mijn visie dat angst een slechte raadgever is, ging deze wanna be surfdude gewapend met anderhalve dag surf ervaring en met een 3,5 meter big bord uit de white-water opzoek naar echte golven. Als Miele/Bosch nog eens een reclame wilt maken voor hun hoog toerige centrifuge wasmachines, zou ik zomaar eens als de lijdende hoofdrol kunnen fungeren. U mag de rest zelf invullen. De dames hielden het bij een B&BS (Bak & Braad Sessie) op de playa. ’s Avonds hebben we nog wat gedronken en hebben we de avond afgesloten in het zwembad van het hostel Naked Tiger. 

Zondag hebben we voor de laatste keer de boot náár Ometepe genomen. Het begin van het einde van een fantastische stage komt nu akelig dichtbij. Donderdag probeer ik jullie voor de laatste keer informeren hoe de laatste dagen zijn verlopen.

Adios chicas y chicos!

Afgelopen maandag was niet een van dat soort dagen.

—-

Na een aantal maanden reizen weet ik meer over het doen en denken van het andere geslacht dan voorheen. Blijkbaar is de Viva suf en de Libelle niet voor studenten, maar voor vrouwen vanaf een jaartje of dertig. Dat haren (wassen/ verzorgen/ uitgroei/ vetheid/ dikte/ gespleten punten/ kleur spoeling) een dagelijks terugkerend onderwerp is. Bij elke baksessie op het strand uitgebreid wordt gekeurd wie het meest egaal bruin is geworden en dat insmeren tot een ware sport gelabeld kan worden.

-

Tussen vraagje: Wisten de mannelijke lezers dat factor 50 in zonnebrand (SPF50) staat voor 50 minuten bescherming in “gemiddelde” zon?! Ik snap nog steeds niet waarom iemand zich elke 20 min insmeert met SPF20 en niet gewoon 1x per 50 min met SPF 50? Enfin, misschien is het maar goed dat ik dat niet weet..

-

Na deze wijze lessen over de verzorging van de huid geleerd te hebben, was het mijn beurt om iets aan de vrouwen te onderwijzen. Onderwerpen als een sperdifferentieel in auto’s was toch iets te veel van het goede. Uiteindelijk moest de graad van mijn onderwijzing toch redelijk fors naar beneden geschroefd worden. Por ejemplo (bijvoorbeeld); de zon komt op in het oosten (sunrise) om vervolgens via het zuiden in het westen (sunset) te vertrekken (les één). In het zuidelijk halfrond gaat deze baan via het noorden..(les twee) Yes? zijn jullie er nog dames?!

Ook heb ik onderwezen dat een bepaald soort mannen vaker een geheime agenda hebben, doch werd deze theorie vooral niet aangenomen door Gina en Fleur.

Maandag zijn de non-believers G.Peng & F.Nolte in aanraking gekomen met een Amerikaanse man van minimaal zestig jaar in de Corner House (vaste lunch stek). Ai Lien vond hem al een vreemde vogel en verliet na twee minuten het gesprek over zijn koetjes en kalfjes. Ik mijd gesprekken met zestig jaar oude kalende mannen die lang alleen op reis zijn in derde wereld landen. -Haters gonna hate- Ai en ik waren dus vertrokken. Na een gesprek over zijn kleurrijke leven, bood de man Gina en Fleur een wandeling terug naar het hotel aan, die nam team goedgelovig natuurlijk meteen aan, namen (lees: Facebook) werden uitgewisseld en de man liep zijn blokje om voor de dames. Bij het avond eten met z’n viertjes thuis wenden het gespreksonderwerp weer tot de opa. Ai en ik vonden het op zijn oud-hollands gezegd; een oude enge viespeuk. Team goedgelovig; “Nee hij was echt heel aardig!”. Gelukkig voor de onderbouwing van mijn theorie -geheime agenda- kreeg Fleur het onderstaande facebook berichtje 20 min na de lovende woorden over de oude viespeuk.

Dear Fleur,
Thanks for your quick answer. Tonight seems to be a poor night for dancing. Are you free some time this evening for a drink or coffee? I suffered an attack of shyness before. Don’t tell the Chief (voor de lezers dat ben ik)
Frank

Na mijn ego gestreeld te hebben over de correctheid van mijn theorie, zijn Ai en ik nog een stap verder gegaan en hebben team goedgelovig (voor hun eigen best wil) bang gemaakt door het oude serial-killer-backpacker verhaal te pluggen. En dat de locatie waar de dames sliepen door de terug loop actie al bekend was…

—–

00:20 uur

Fleur: “SEBAS! BOTJE!! Wordt wakker! Asjeblieft!” Pff, dacht ik nog.. waarom, moet ik nou weer uit dromenland komen. “Volgens mij staat die engerd voor de deur van hotel..!”. “oké oké fleur, ik kom..”

Loop barefeet met een net aangetrokken shirt met Fleur achter me naar de deur. De kans dat er daadwerkelijk iets  aan de hand is, is natuurlijk nihil, maar toch gaat de slaapmodes om in Alfa-Male-Attack-Mode, just in case. Ik ben in Alfa-Attack mode als een strak gespannen snaar, op een gevaarlijk instrument (dat denk ik tenminste). Bij de geringste imput zal ik direct reactie geven. Het hielp niet toen in het donkerste duister bij de deur, er uit het niets een fles de stilte van de nacht verbrijzelde toen deze voor mijn voeten op de grond kapot spatte! Met een rot gang sloeg de deur onverwacht open. Twee silhouetten sprongen vanuit de duister uit de opening! Nu wordt het menens; pupillen verwijden, adrenaline vliegt het lichaam door, vuisten worden gebald, lichaam leunt voorover. De omtrek van twee personen begon beter waarneembaar te worden, één grotere met lange ledematen en één kleinere met ferme beentjes en een gemiddeld groter hoofd. Eerste de grote dan die kleine dacht ik..

“Suprise party!!” De dames bulderde van het lachen, terwijl ik de switch van attack mode naar party mode moeilijk kon begrijpen. Prettig genoeg werd ik meteen drie keer ge-iced. Reden voor deze party was het feit dat we al twee maanden met elkaar op reis waren, dit moest gevierd worden. Een heuse badkamer ”rave” met het thema Aqua werd afgemaakt door de muziek van Ai beukend door speaker en versiering door Fleur en Gina. Met het knipperende lampje van de iPhone werd er een stroboscoop geïmiteerd, je kan je voorstellen het was episch.

Gelukkig verblijven in ons hotel nooit andere gasten (zelfs niet in Semana Santa) dus hebben we geen klachten gekregen. De volgende ochtend werd ik met de fan in bed wakker om snel weer naar school te gaan. Goedemorgen Dinsdag.

Dinsdag werd de dag met de minuut beter, mevr. Peng had namelijk voor de eerste keer deze vakantie de rol van DJ naar zich toegetrokken en met de tekst: “Ai en Sebas, ik luister al de hele vakantie naar jullie herrie, nu ben ik.” was ze niet van plan om de rol af te staan. En eerlijk gezegd stond ze wel in haar recht. Na de albums van Taylor Swift en de cast van Glee werd het muzikale niveau nogmaals naar een hoger niveau getild door vijf jongentjes van One Direction. Yes.

In het begin had ik nog wel eens het idee dat het werk wat we deden als een druppel op een gloeiende plaat was. Toch moet ik hier op terug komen, in de school waar we nu aan het behandelen zijn, zijn de tandjes beduidend beter dan op de 2^e school waar veel kinderen nog niet gecontroleerd waren. We hebben alle kinderen gecontroleerd en er hoeft op deze school maar één tandje eruit gehaald te worden. Wat toch aangeeft dat het project daadwerkelijk veel invloed heeft op de gezondheid van de kindjes.

‘s Avonds hebben we met Gary en Laura (eigenaren van de Cornerhouse) heerlijk gedineerd bij ons thuis. De dames hadden een pracht maal bereid en ik heb me nuttig gemaakt als tuin-architect. Als afsluiter hadden we een watermeloen a la Flor.

In Nicaragua kennen ze recyclen van afval nog niet, verbranden wel. Nu moet ik zeggen dat brand erg effectief is en daarom, in dit niet efficiënte land, een uiterst zeldzaam snel proces is. Zo snel zelfs dat de verbrand plaats van de school zich tijdelijk had uitgebreid en de gehele school dreigde te verbranden. Groot alarm werd er onder de mannelijke niños geslagen. Deze kleine brandweer mennekes gingen met stokken, zand en een beetje water het vuur te lijf. Ik daarentegen schitterde in de rol als ramp toerist. De meiden vonden brand niet interessant, had iets te maken met niet-egaal-bruin-worden of iets dergelijks. Na tien minuten gaf de aanvoerder (dikste van de niños) het teken brand meester en gingen ze snel weer naar de les. Hoogstwaarschijnlijk kan acta hier nog wat van leren met al haar brandoefeningen.

Donderdag zijn we na werk naar het strand Punto Maria geweest waar Gina schitterde in het kwijtraken van haar spullen. De volgende dag zijn Ai en ik nog een keertje geweest, de locals konden zoekende Gina nog goed herinneren en vroegen lachend of “de pequeña chinita” al haar spullen had gevonden.

Gisteren zijn we, vergezeld door Nina en Michelle (twee Nederlandse dames) met de chickenbus naar de andere kant van het eiland gegaan omdat er een buiten feest was georganiseerd. Gary (Cornerhouse eigenaar) ging onder de alias DJ Longshot daar zijn kunsten vertonen, dat konden we natuurlijk niet voorbij ons laten gaan.

Het feestje was erg afgelegen, maar na een heftige Jeep rit over onverharde wegen met bruggentjes van een paar houten planken kwamen we bij het terrein aan. De locatie was iets voor het strand en er waren over het hele terrein kampvuurtjes opgezet. Gelukkig was er een goede geluid en licht installatie om het hippie gehalte te verminderen. Het had iets weg van de kleinste aera op een groot festival. Het zou geen Nica feest zijn zonder stroomuitval, dus dat gebeurde dan ook stelselmatig. Met nog zo’n 150 man hebben we samen met Nina, Michelle, Gary en Laura een fantastische avond beleefd.

Vandaag gaan we weer naar Aqua de Ojo om de nodige relaxation mee te pakken voordat de werk week begint.

Dus ik ga weer in de zon liggen,

Adios,

PS: we gaan binnenkort de vulkaan Conception beklimmen, dus als iedereen op Gina haar Facebook alvast wat aanmoedigingsberichten wilt sturen.. Dan zou je mij een groot plezier doen!

De kop is eraf. De eerste vullingen bij de kids zijn gemaakt.

Maandag zijn we samen met Tjitske van On-Stage (stage bureau) naar Ometepe gereisd. Vanuit de Ferry was de schoonheid van het eiland zoals op ansichtkaarten; twee vulkanen, Concepcion (1647m) en Marderas (1371m) als broeders gemoedelijke naast elkaar rustend omringt door het water van Lago de Nicaragua.
Grappig detail op het water; even voelden we alsof we op een schoolreisje in Nederland waren. We kwamen de veerboot Brakzand (voor de Waddeneilanden) tegen, ze had nog steeds Nederlandse teksten er op, hoewel ze tegenwoordig omgedoopt is tot de Che Guevara. Klein wereldje..
Eenmaal met vaste grond onder de voeten begroeten onze gids en lokale held Horacio ons muy amical. De dames kregen meteen een zoen op de wang en ik een knuffel, de sfeer was meteen muy bien! Onder het genot van een pizza con todos heeft de Tjitske de laatste handige tips gegeven.

Ons stulpje voor de komende twee maanden heet Hotel Nahuatl. Bij het verdelen van de sleutels werd ik spontaan ongesteld, een kamer zonder ramen. Gelukkig zag Fleur wel enige ‘lichtpunten’ van kamer 3. Doch ben ik van mening dat de always teamplayer Fleur het eigenlijk deed, omdat ze niet wilde dat ik mijn memo-pauze nu al zou krijgen. Ik heb toen wetende misbruik van de goedheid van Fleur gemaakt.. Yes, shoot me.
We hebben dus allemaal een eigen kamer met badkamertje. Er is gezellig tuintje en een keuken voor het nodige kokkerellen. De vorige groep heeft fietsen gekocht waar wij gebruik van maken (bijzonder dank aan Biba, Leonie, Joost en Luc!)

Dinsdag heeft Horacio (gids) ons geïntroduceerd bij de twee scholen in Los Angeles en San Jose del Sur. De kids zijn helemaal weg van Horacio, dat help ook bij de behandelingen. Onze ‘reguliere’ dag begint vroeg, we beginnen met behandelen om 7 uur. Het is 45 minuten fietsen, dus om 5:30 aan het ontbijt. Rond een uur of 13:00 fietsen wij in tour-de-france-stijl weer in de brandende hitte terug naar het altijd gezellige Moyogalpa. ’s Middags voeren we alle data in en werken aan de scriptie.

Vrijdag hebben we samen met Horacio (gids) met Loco Locals gedronken bij het café bij ons op de hoek. De ene malloot naar de andere kwam bij ons aan tafel zitten. Op het hoogtepunt vergezelden ons een taxi chauffeur die dronken achter het stuur kroop, een verloren Catalaanse ‘kunstenaar’ die zijn hele lichaam aan FC Barcelona zou willen opofferen als dat zou moeten en een klein gespierd menneke die duidelijk zijn ADHD medicijnen was vergeten. De tijdsduur voor een onderwerp was ongeveer gelijk aan de tijdsduur van een nummer in de Bubbels. Halverwege de discussie werd er zonder enige aanleiding plots van onderwerp gewisseld. In het Spaans wel te verstaan.

Toen we dachten dat het niet gekker kon, kwam na een ongemerkte absentie van een kwartier de ADHD patiënt vol trots binnengestormd met een enorme vechthaan met één werkend oog. Hij zette dit beest op zijn schoot en begon hem, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, te aaien aan tafel. Na het aaien begon de haan zelfs bier mee te drinken van zijn baasje. Vol emotie, trots en met consumptie vertelde de man met de gallo dat zijn haan drie andere hanen had verslagen (lees: gedood) bij het hanen-vechten. Deze zondag (vandaag) zal de haan weer vechten. Jep, iets wat je niet zo snel zal overkomen in Amsterdam.

Dit weekend zijn we naar het rustige maar prachtige Playa Santo Domingo gegaan, dit is aan de andere kan van het eiland. Gina en Ai Lien hebben alweer hun derde overnachting ooit in een hostel erop zitten en hebben de smaak al goed te pakken. Vandaag hebben we ons vermaakt bij Ojo de Agua, een natuurlijke bron met kraakhelder water. Het weekend is nog niet voorbij, maar we kijken alweer uit naar los ninos die ons met een glimlach ontvangen bij de school.

O ja, ik heb vrijdag een motor gekocht, dus het vrouwelijk wiel rennend peloton wordt voortaan in stijl begeleid.

Joe!

Questa spada che trapassa la rosa e l’unico tat2aggio non Giapponese sul mio braccio… Fu tat2ata da Maestro Maurizio quasi 20 anni fa in un periodo che soffriva in maniera pazzesca di cataratte… Forse per qualcuno non uno dei miei tat2aggi esteticamente più bello ma per me ha un enorme importanza affettiva ed e’ e rimane il tatuaggio più importante sul mio corpo…
GRAZIE ancora Maestro e’un onore poter dire pieno di orgoglio questo lo ha fatto il mio Maestro!!!!!!

Scusate la pessima foto!!

DubCombe Records is back with another release from the dark side of the underground world of dub.

A sensational mixture of classic sounds and electronic sonorities form this new and psychedelic creation of DUBBEMO.

The Italian producer has fused analog warmth and digital sharpness into what we believe to be one of the nicest sounding products in this very moment in time.
The release will be available in FREE DOWNLOAD from THURSDAY 6th of DECEMBER as our Xmas present for you all.

  ____

Arriva direttamente da Napoli la terza release marcata DubCombe Records, lui è DUBBEMO e nell’universo delle basse frequenze è già attivo da non poco tempo, splittando e lanciando componenti Dub in tutte le direzioni.

Ha toccato varie Netlabels nostrane quali la Casertana NOISYBEAT con le release “No Man’s Land” e “Sharatan Dub”, la Veneziana DEEPINDUB con la release “Dub Land” e ha sparso tracce ovunque, senza mai tirarsi indietro per la giusta causa della musica fruibile ad ogni stratificazione atmosferica!!

  ____

ARTWORK by SEBASTIAAN “Horiemi” BAZZI

  ____

Horiemi Facebook:

http://www.facebook.com/Horiemi

  ____

[DOWNLOAD RELEASE]

Touché

Today I woke up with the feeling that I have accomplished absolutely nothing in my 26 years on earth. OK, so I think I’m having a bit of a quarter-life crisis…

I know this obviously isn’t true and in the whole scheme of things I’m doing pretty well for myself, but I can’t help but think I’m somehow not where I should be.

While I hate to admit it, I think the fact that at least 5 of my childhood friends have gotten engaged and a few more pregnant in the past few months may have a little something to do with this.

I don’t know when I decided, or even where I got the notion, that marriage and motherhood somehow represent a level of achievement and adulthood for women in their mid-late twenties. This is pretty backward thinking and I like to consider myself a fairly progressive modern gal. (This idea certainly didn’t come from my mother who waited until after 30 to have children, choosing to focus first on gaining financial independence and professional success). The strange thing is, nowadays women are generally getting married later, having children later and enjoy more independence than ever. So how in the world did I miss the memo and look to decades old standards of women’s success for guidance?

Beats me.

I know that I’m not ready to have children and while marriage may be a bit closer on the horizon, I’m not ready to rush into that any time soon either.  So why do I feel the sudden need hurry up, get hitched and pop out 2.2 kids?

I’ve always felt pressure to “keep up” with those around me whether it be academically, professionally or even socially. I’m competitive by nature and hate nothing more than feeling like I’m falling behind the pack. I also, like many people, have a real difficulty living in the present. I’m a planner. I focus so much on the future, where I want to be and what I want to be doing, that I often fail to enjoy all the wonderful things happening in the present. Not only does it make it difficult to appreciate my life as it is now, but it also puts so much pressure on the future, so much of which is out of my control.

So I’m going to try a little something new. I’m going to start regularly setting a few short-term goals that will help me feel more satisfied, happy and at peace with the present. I want to get out and do more in the city, plan some fun activities and day trips for Sebastiaan and me and take some time to enjoy the smaller things in life. Of course things may not always work out how I’ve planned, and carefree days soaking up the sunshine may be few and far between but that’s OK.

It’s all going to be OK… Right?

“True happiness is to enjoy the present, without anxious dependence upon the future, not to amuse ourselves with either hopes or fears but to rest satisfied with what we have, which is sufficient, for he that is so wants nothing. The great blessings of mankind are within us and within our reach. A wise man is content with his lot, whatever it may be, without wishing for what he has not.” ~ Seneca

After about 15 minutes of trying to google our final destination we gave up, hopped in a cab and headed off with plenty of time to spare. Our cab driver, who from the start seemed to have no idea where he was taking us but refused to admit it, pulled over on the side of the road after about 15 minutes and told us the courts were around here somewhere but he could drive no further… We got out of the cab, crossed the street only to realize our lovely chauffeur had just dropped us off in the middle of the woods with no one and nothing in sight. I may or may not have verged on hysterical by this point.

Ok, so maybe it wasn't this bad but almost. I swear.

After walking a mile along the highway we finally hailed another cab and made it to our lesson (only about 40 minutes late). Our teacher, who happens to be a classmate of mine, was thankfully more amused than annoyed by our tardiness. Luckily, his next student was running late too so we were still able to hit around for awhile. After a bit of a rough start we ended up having a blast (it didn’t hurt that we weren’t nearly as bad as we thought we were).

It was so nice to get out and do something different and active together. We left with a little extra spring in our step and anxious to play again soon. That evening we planned to throw a little party to celebrate Sebastiaan’s birthday and our new apartment. Although some of our guest began arriving while I was in the shower (there may have been a bit of a miscommunication about the start time), the party was an absolute success. It’s amazing how one evening with friends, family, food and drinks can make a new place really start to feel like a home. After what turned into a very late night, Sebastiaan and I spent most of the day yesterday curled up on the couch in our pjs snacking on leftovers and watching tv.

It was the perfect lazy Sunday

]]> http://charleysayspop.wordpress.com/2012/04/08/charley-says-video-bodyspasm-twenty-radios/ Sun, 08 Apr 2012 08:18:52 +0000 Charley http://charleysayspop.wordpress.com/2012/04/08/charley-says-video-bodyspasm-twenty-radios/

If you’ve been searching for a worthy follow-up to ‘Anticipate‘ by Skream ft. Sam Frank then look no more.

Bodyspasm are Belgian brothers Pieter and Sebastiaan Steeno. Their Facebook page describes them as an electronic boyband and while their music is certainly electronic, don’t expect them to tell you what makes you beautiful or how they’re glad you came.

Their official debut single ‘Twenty Radios‘ is a full-on escapist rave anthem with beats that only get even fatter and dirtier as the song progresses. With an awesome video to match and the involvement of Shameboy‘s Luuk Cox in the track, this seems like a surefire winner to me.

‘Twenty Radios’ by Bodyspasm is available on Spotify and iTunes.

We were slow to warm to Rustie’s LP of last year Glass Swords, but then we had an epiphany. Music this garish, this loud, and this obnoxious demands to be listened to at ear-shattering volumes on a set of halfway decent speakers. Headphones just ruin the entire neon-saturated experience.

Now the maximalist Scotsman has remixed SebastiAN’s ‘Love In Motion’ and it may be the best thing that Rustie’s done yet (besides his classic remix of Zomby’s ‘Spliff Dub’  of course.) It’s the most intensely gaudy, euphoria inducing banger that we’ve heard in a mighty long time. Listen to this frankly outrageous track below.

More info about Seb at his site
http://bit.ly/dlaJgA

If you’d like to vote for more Seb in the City, then next Wednesday, March 3rd, get yourself to a polling station and vote for D66 on List 6 :- candidate number 7.

More info on Democrats66 Amsterdam
http://d66amsterdam.nl/english

#AT5 #in

My name is Sebastiaan van der Schoor. I’m 24 years old. I just started a study called Media and Entertainment Management.

Stenden, the school I’m attending is located in Leeuwarden, a town in the north of Holland. As I really wanted a place for myself and didn’t want to travel too much, I decided to move from Nunspeet to Leeuwarden. And I have to say I really like this place! It feels like home. Stenden and the course Media & Entertainment Management are meeting all my expectations.
I was a bit doubtful after being away for a couple of years but I don’t regret my choice for a bit!

My interests go to traveling, management, photography, sports, fashin, interactive designing

Als start van de nieuwe golflessen heeft Sebastiaan meegedaan aan de jeugdgolfmiddag in Leeuwarden. Ondanks de harde wind was het een leuke en ontspannende middag. Slechts één stok is gesneuveld…