Drogi aseksofobie!

Piszę do Ciebie, bo ogarnęła mnie jakaś naiwna nadzieja, że krótki i dobitny list może Ci przemówić do rozsądku. Wiem, kim jesteś i jestem świadoma Twojego sposobu rozumowania – nie różnisz się niczym od milionów innych aseksofobów na naszej planecie. Po prostu tkwisz w pułapce własnego egocentryzmu i myślisz, że skoro nie potrafisz żyć bez stosunków płciowych, to wszyscy ludzie na Ziemi zmagają się z identycznym problemem. W głowie Ci się nie mieści, że ktoś inny może być aseksualny, toteż spoglądasz na niego z politowaniem i próbujesz go zdyskredytować jako przedstawiciela białej mniejszości seksualnej. A to aseksofobia właśnie!

Nie, nie jestem osobą “nierozbudzoną” ani tym bardziej “oziębłą”, choć zapewne chciałbyś, żeby Twoje nieudolne teoryjki okazały się zgodne ze stanem faktycznym. Słowa “nierozbudzony” i “oziębły” odnoszą się do ludzi seksualnych, którzy jeszcze nie poznali albo ostudzili swój erotyzm. Ja zaś nie mogę “rozbudzić” ani “rozpalić” swojej seksualności, bo najzwyczajniej w świecie jej nie posiadam. Czy widziałeś kiedyś, żeby chirurg przeprowadzał operację na nieistniejącym pacjencie? Czy widziałeś rycerza zmagającego się z nieistniejącym smokiem albo mechanika wprowadzającego w ruch nieistniejącą maszynę? Jeśli nie (a tak właśnie jest!), to nigdy nie ujrzysz także AS-a “budzącego” lub “rozpalającego” swój nieistniejący erotyzm. Wybacz, ale prościej nie potrafię tego wytłumaczyć. Jeśli jesteś człowiekiem rozumnym, to na pewno ogarniesz moje proste słowa.

Afiszujesz się jak głupi swoją hetero-, homo- lub biseksualnością, przez takich jak Ty media i twórcy kultury masowej kontynuują zatruwanie przekazów elementami erotycznymi lub przynajmniej dwuznacznymi, ale przez myśl Ci nie przechodzi, że zmuszanie bliźnich do patrzenia na erotykę to po prostu gwałt moralny. Umyślnie używam wyrażenia “gwałt moralny”, bo gdybym napisała “zgorszenie”, Twój spętany stereotypami umysł zaszufladkowałby mnie jako “fanatyczną katoliczkę”. Sorry, aseksofobie, pomyliłeś adres.

Jestem najzwyklejszą w świecie ateistką, a Kościół katolicki – wbrew powszechnej propagandzie – nie ma nic wspólnego z promowaniem aseksualizmu. Człowiekowi, który słabo zna teologię, może się wydawać, że według chrześcijan seksualność pochodzi od szatana (wszak Adam i Ewa uświadomili sobie swoją nagość, kiedy zjedli zakazany owoc z Drzewa Poznania Dobra i Zła). W rzeczywistości, Kościół uważa płciowość za dar od Boga, naciska na ludzi świeckich, by zakładali rodziny, a nawet wydaje książki poświęcone zagadnieniu ludzkiej seksualności (patrz: “Miłość i odpowiedzialność” Karola Wojtyły). Białe małżeństwa (tzn. aseksualne) są przezeń uważane za pozbawione racji bytu, chociaż – według tradycji – Matka Boska również pozostała dziewicą po ślubie z Józefem. Decyzja o niewspółżyciu seksualnym, podjęta jeszcze przed ślubem przez parę zakochanych AS-ów, to jeden z nielicznych powodów, dla których Kościół ma prawo unieważnić dane małżeństwo. Aseksofobia? Jak najbardziej. I kto mówi, że aseksualizm wypływa z dogmatów religii chrześcijańskiej?! Proszę, nie wspominaj o celibacie duchownych, bo to jeszcze co innego. Śluby czystości są formą ascezy, odmówienia sobie przyjemności seksualnej. Natomiast aseksualista, który nigdy nie uprawia seksu, nie może się wyrzec czegoś, czego nie posiada (własnej płciowości). Tak samo jest w przypadku wegetarianina, o którym nie można powiedzieć, że pości. Albo w przypadku osoby nieznającej papierosów, o której nikt nie powie, że rzuciła palenie.

Biedny aseksofobie, muszę Cię zasmucić, ale aseksualizm nie jest konsekwencją molestowania ani innego przestępstwa seksualnego (kolejna Twoja teoria upada jak wieże World Trade Center!). Owszem, może się zdarzyć, że seksualna ofiara gwałciciela czy pedofila uprzedzi się do erotyki, ale to ma się tak do prawdziwego aseksualizmu jak piernik do wiatraka. AS-y rodzą się AS-ami, podobnie jak hetero-, homo- i biseksualiści rodzą się hetero-, homo- bądź biseksualistami. Czy wyrażam się jasno? Nie gadaj głupot o rzekomych “traumatycznych przeżyciach” aseksualistów, bo to najzwyklejsze w świecie oszczerstwa, za które mógłbyś wylądować u Anny Marii Wesołowskiej albo u innego sędziego. Skończ też z bredzeniem, iż “AS-y są AS-ami, bo po prostu nie mogą znaleźć odpowiednich partnerów”. My nie szukamy partnerów. My nie potrzebujemy życia seksualnego. Wybacz, aseksofobie, że pozbawiam Cię złudzeń.

Jeśli chodzi o miłość… cóż, nie chciałabym się wypowiadać za innych aseksualistów. Z “romantycznym uczuciem” bywa bardzo różnie: niektóre AS-y przeżywają platoniczne zauroczenia i tworzą związki partnerskie, inne nie chcą nawet o tym słyszeć (wszystko zależy od człowieka). Co do mnie, jestem nie tylko aseksualistką, ale również antyseksualistką, toteż w ogóle nie uznaję miłości – ani fizycznej, ani umysłowej. W przeszłości zdarzały mi się potajemne, platoniczne, nieodwzajemnione zauroczenia, ale nigdy nie odczuwałam potrzeby, żeby zbliżyć się do “obiektów moich westchnień“. Obecnie w ogóle się nie zakochuję i mam nadzieję, że tak już pozostanie. Przyszłam na świat osiemnaście lat temu. Teoretycznie, mogłabym już wyjść za mąż i zostać matką, jednak wiążę moją przyszłość ze staropanieństwem i bezdzietnością. Cóż, takie moje prawo.

To chyba wszystko, co chciałam napisać w niniejszym liście. Wierzę, że przemyślisz sobie moje słowa i że poszerzą one Twoje horyzonty.

Z pozdrowieniami

Natalia Julia Nowak,
anty- i aseksualistka.

P.S. Przykłady aseksofobii i szowinistycznego seksualizmu, którym należy wypowiedzieć wojnę:
- zmuszanie uczniów do udziału w zajęciach wychowania do życia w rodzinie (powszechne w Szkołach Podstawowych i Gimnazjach),
- zmuszanie uczniów do czytania erotyków i nauki o antykoncepcji (powszechne w szkołach średnich),
- zmuszanie ludzi do zawierania niechcianych związków małżeńskich oraz nierówne traktowanie osób bezżennych (powszechne w krajach słabo rozwiniętych, szczególnie muzułmańskich),
- wyśmiewanie bądź upokarzanie dziewic i prawiczków przez “doświadczonych” rówieśników (powszechne w środowiskach młodzieżowych),
- nieakceptowanie starych panien i starych kawalerów (powszechne wśród dorosłych),
- ośmieszanie ludzi konserwatywnych obyczajowo w mediach i kulturze masowej, brak społecznej akceptacji dla takich stowarzyszeń jak Ruch Czystych Serc, nadużywanie pejoratywnych określeń typu “purysta”, “purytanin”, “ortodoks”, “cnotka”, “zakonnica”, “pruderyjny”, “wiktoriański”, nazywanie bezwstydu “odwagą” (np. “odważne zdjęcia”),
- produkcja skąpej odzieży, brak dostępu do ubrań skromnych i obudowanych (np. długich spódnic, strojów kąpielowych z rękawami i nogawkami, odpowiednich biustonoszy),
- wymaganie od przedstawicieli niektórych zawodów (zwłaszcza kobiet – aktorek, piosenkarek, modelek, prezenterek telewizyjnych) “seksownego” wyglądu, wyzywającego ubioru i kokieteryjnego zachowania,
- rozpowszechnianie krzywdzącego poglądu, według którego aseksualiści (jako osoby nie płodzące potomstwa) “nie mogą” protestować przeciwko łamaniu praw nienarodzonych dzieci oraz działać w organizacjach antyaborcyjnych,
- brak opcji “aseksualizm” w większości ankiet i formularzy (chodzi o pytania zamknięte dotyczące orientacji seksualnej),
- używanie słowa “wszyscy” bądź “każdy” w wypowiedziach na temat miłości i seksu,
- wszechobecna seksualność w filmach, serialach telewizyjnych, programach rozrywkowych, reklamach, utworach muzycznych, literaturze, na bilboardach i opakowaniach różnych produktów,
- traktowanie aseksualizmu jako zboczenia, choroby, kalectwa, niedojrzałości biologicznej, przejściowej fanaberii, prowokacji, nowej mody, fanatyzmu religijnego, środka maskującego dla homo- lub transseksualizmu,
- otwarte i celowe dokuczanie aseksualistom, antyseksualistom, osobom konserwatywnym obyczajowo oraz żyjącym w celibacie,
- pospolite przestępstwa seksualne: gwałty, molestowanie, pedofilia, kazirodztwo, prostytucja (zwłaszcza wymuszona).

Czy zastanawiałeś się jak to jest, że James Bond zawsze otoczony jest pięknymi kobietami? Odpowiedź jest prosta: szpiedzy są najlepszymi kochankami!

Poniższy fragment pochodzi z wykładu GRU, wywiadu wojskowego Rosji, na temat: Jak rozkochać w sobie kobietę i dobrze jej dogodzić…

Kobieta musi wiedzieć, że ją kochasz, że pragniesz jej i cieszysz się nią. Ale jeśli nie powiedzie ci się seksualnie, a do tego sam się w niej zakochasz, to bez zwieńczenia seksualnego wzbudzisz w niej tylko pogardę i nudę. Staniesz się uciążliwy, a nawet znienawidzony, w najlepszym wypadku tolerowany. Zaspokój kobietę seksualnie, a wówczas, nawet jeśli się w niej nie zakochasz, to ona będzie ciebie kochała; miłość kobiety jest bardziej namiętna i mniej samolubna niż mężczyzny… Nauczę was wywołać ten efekt u kobiet, w każdej kobiecie, bez względu na to czy pociąga cię, czy też nie. Ponadto mam zamiar pokazać, jak, przy minimalnym szkoleniu, możesz czynić to wielokrotnie.

Następnie instruktor o kryptonimie Rasputin wprowadza do klasy kobietę, wieśniaczkę…

Jak widać, ona nie jest pięknością, nie pociąga mnie ani trochę. Ale mam zamiar kochać się z nią i dobrze jej dogodzę. … Nadal nie jestem podniecony choć leży obok mnie całkiem naga, ale, oczywiście, muszę się jakoś podekscytować. Teraz, w takim wypadku najlepiej jest spojrzeć głęboko w oczy kobiety, bo to jest niezwykłe jak rzadko spoglądamy kobiecie w oczy, a to oczy, w połączeniu z kontaktem ciała z ciałem, rozbudzają mężczyznę. Gdy tym sposobem uzyskam minimalne podniecenie, i nastąpi fizyczny kontakt z kobietą, to wówczas wzniecę w sobie pożądanie poprzez zmuszenie umysłu do przywołania wizji najbardziej satysfakcjonującego doświadczenie seksualnego jakie kiedykolwiek dostąpiłem, a które chciałbym powtórzyć. Natomiast jeśli dziewczyna, z którą leżę pociąga mnie, ale okoliczności nie pozwalają osiągnąć orgazm, lub czuję, że nadchodzi przedwczesny wytrysk, to muszę skupić umysł na czymkolwiek co jest dla mnie odpychające.

Świadek wspomina…

[...] następnie Rasputin rozpoczął pieścić strefy wzbudzające pożądania u dziewczyny. Z początku ona zdawała się reagować ciężko i powolnie niczym słoń, aż nagle wygięła się do tyłu, dotykając głową dywanu, i zaczęła krzyczeć krzykiem, który zna każdy mężczyzna. Wkrótce krzyknęła ponownie, a następnie zwiotczała, położyła się i pocałowała Rasputina. W ciągu następnych ośmiu godzin Rasputin wziął pięć kobiet, i jasnym było, że każdej z nich obficie dogodził. Sam nie wyglądał na zmęczonego, zupełnie jakby spędził dzień na plaży.

Zamieściłem powyższe w związku z wpadką sekretarza amerykańskiej ambasady w Moskwie, którego przyłapano z “jaskółką”…

Zasadniczo dzielę filmy na dwie i pół kategorii. Filmy artystyczne,  rozrywkowe i rozrywkowo-artystyczne. O ile nie zakwalifikuje obrazu do pierwszej kategorii, jestem wyrozumiałym widzem. Bo widz, w odróżnieniu od krytyka filmowego, ma pełne prawo być wyrozumiały.

Kiedy zaczynałem oglądać Karmel Nadine Labaki myślałem, że będę musiał wykazać się właśnie wyrozumiałością. Ot, historia miłosna, której najmocniejszą stroną jest egzotyczna uroda aktorek. Nic bardziej mylnego. Wprawdzie już na początku było widać zderzenie konwenansów z kobiecą przewrotnością, ale nonszalancja głównej bohaterki (chociażby pokazanie języka policjantowi), dawała efekt nieco groteskowy.

Dopiero, gdy ukazano problemy moralne libańskich kobiet, odebrałem ten film głębiej.  Sytuacja kochanki w żadnej kulturze nie jest komfortowa.  Trudno jest mi jednak wskazać obszar, w którym ingerencja w prywatność kobiet i surowość oceny społecznej jest większa niż w krajach arabskich.

Nie znając filmów tego typu, nie zdajemy sobie sprawy z zakresu wolności osobistej jaką dysponujemy. W zestawieniu ze światem przedstawionym w Karmelu, polskie absurdy zdają się  mało absurdalne, roszczenia europejskich feministek okazują się błahe wobec niezręcznej sytuacji kobiety zmuszonej rekonstruować błonę dziewiczą w obronie godności, a może nawet życia.

Mówi się tyle o upadku moralności w zachodnich społeczeństwach, lecz czy moralność winna wynikać ze strachu przed napiętnowaniem, czy z praw naturalnych?

Pozwolę sobie jeszcze zwrócić uwagę na tytuł opisywanego filmu. Otóż, dobry tytuł nie ma prawa zdradzać założeń fabularnych dzieła do którego przylega. Wypada też jeżeli tytułowy motyw przebija się w treści utworu, ale nie jest zbyt mocno wyeksponowany. Łatwo tu jednak przesadzić w drugą stronę. W Tataraku Wajdy prawie nie było widać tataraku. Młoda reżyser, dla odmiany, osiągnęła złoty środek. Parafrazując teoretyków literatury Każdy film artystyczny powinien mieć swój karmel.

Debiut reżyserski Labaki zestawia się z twórczością Almodowara. Tego rodzaju porównania zostawmy jednak krytykom, pamiętając że w sztuce wszystko już było i nie sposób dziś znaleźć dzieło zupełnie niepodobne do innych. Warto skupić się na tym czy polecilibyśmy komuś dany “kawałek sztuki”, zamiast kopiować często przeintelektualizowany bełkot znawców. Jeśli zapytacie mnie, czy warto zobaczyć Karmel, bez wahania odpowiem twierdząco.

Moim ostatnim dzieckiem, które zabiera mi całą energię i czas jest portal dotyczący homoseksualizmu – homoseksualizm.org.pl.
Znajdziecie tam ciekawe informacje dotyczące takich zagadnień jak: Czym jest propaganda homoseksualna? Wszystko co powiedzą wam o sobie lesbijki i geje. Co to jest trenswestytyzm? Czym się różni od pojęcia transgenderyzm? To w takim razie co to jest transseksualizm? A transpłciowość? Co oznacza skrót LGBTQ? Co to jest Hiacynt? Za co był wręczany Tęczowy Laur? Czym się różni ciota, pedał i gej? Co znaczy queer? Adopcja – czy pary jednopłciowe powinny mieć do niej prawo? Jak się bronić przed AIDS? Akceptacja homoseksualizmu to to samo co tolerancja? Kim jest Cameron i co głosi? Czy homoseksualizm to choroba? coming out – wyznanie przed całym światem i odkrywanie w sobie – jak przebiega? Homoseksualna duma. Dyskryminacja jest realnym zjawiskiem czy tylko sloganem? Dzieci wychowywane przez homoseksualistów – czy stają się homoseksualne? Co to jest gender? Na czym polega heteronormatywność? Czy homofobia jest prawdziwym problemem? Kampanie społeczne dotykające problemu homoseksualizmu. Kim był Kinsey i na czym polega skala Kinsey’a? Co mówi Kościół katolicki o pederastach? Leczenie homoseksualizmu – szarlataństwo czy prawdziwa pomoc? Marsz Tolerancji w Krakowie – jego przebieg. Media o gejach i lesbijkach. Co mówi medycyna o osobach homoseksualnych? Czy homoseksualna miłość jest taka sama? Natura czy kultura? Nienawiść do gejów – z czego wynika i co ma z tym wspólnego patriarchat? Odkrywanie siebie – czy jestem gejem, czy jestem lesbijką? Parada Równości w Warszawie. Czy homoseksualizm to pedofilia? Religia w zgodzie z homoseksualizmem? Rodzice a homoseksualne dzieci. Seks – czy my naprawdę myślimy tylko o nim? Seksualność gejów i lesbijek – wielkie tabu. Stereotypy o osobach homoseksualnych. Strach przed samym sobą. Tożsamość geja, tożsamość lesbijki. Co oznacza skrót trans? Związki partnerskie – futurologia czy najbliższa przyszłość?
Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub masz ochotę do nas pisać – zapraszamy, napisz do nas!
Pamiętajcie: homoseksualizm.org.pl jest dla was.

W dzisiejszych czasach wiele kontrowersji wzbudza służba wojskowa osób o orientacji homoseksualnej. Co ciekawsze mówi się o osobach “o skłonnościach” homoseksualnych (gdyby rzeczywiście chodziło o skłonności to nie byłoby kogo przyjąć do armii, zostałyby pojedyncze jednostki).
A gdyby sięgnąć do korzeni, okazałoby się, że w starożytności, gdy rodziły się podstawy zorganizowanej armii homoseksualiści byli nie tylko tolerowani ale wręcz mile widziani. Przywódcy umiejętnie wykorzystywali ten fakt w celach militarnych. W greckiej falandze regułą było ustawianie obok siebie kochanków, gdyż:
1. Zagrzewało ich to do boju,
2. Zacieklej walczyli, gdyż przy okazji bronili swojej miłości,
3. Jeśli jeden został zabity, to gwarantowane było, że jego kochanek nie pozwoli formacji się cofnąć zostawiając ciało ukochanego na pastwę wroga,
4. W w/w sytuacji żołnierz jeszcze zacieklej walczył żeby pomścić swoją miłość
W dzisiejszych czasach powstają sztuczne i nienaturalne struktury. Z jednej strony izoluje się kadetów od możliwości zaspokojenia popędu w sposób naturalny, tak jak tego chcą, ze swoimi partnerami życiowymi, lub po prostu w zgodzie ze swoimi preferencjami jeśli nie posiadają drugiej połówki (i mówię tu zarówno o mężczyznach jak i kobietach); a z drugiej strony jawnie tępi się możliwość rozładowania tych emocji we własnym gronie (co wcale nie musi oznaczać zaraz homoseksualizmu). Najgorsze w tym wszystkim jest to, że jawnie potępiając, po cichu się przyzwala na takie zachowania. To staje się przyczyną gwałtów na jednostkach słabszych psychicznie i powoduje traktowanie tych osób jak zwierząt czy przedmiotów.
c.d.n.

Ciało zawsze było dla mnie jakimś problemem. Kiedyś przeszkodą, czymś wstydliwym, niechcianym. Teraz czymś po prostu co mnie zajmuje, zastanawia. Nie sposób od niego uciec, zapomnieć, wyłączyć, choć czasami chciałoby się… rozsunąć zamek błyskawiczny, dyskretnie opuścić, unieść się ponad nie. Odwiesić na złotym wieszaku, niech wisi, powiewa na wietrze, niech nie przeszkadza.

Niechby chłopiec potańczył bez ciężkiego, kościstego skafandra. Pijany lotnik, który nieostrożnie prowadzi swą maszynę od jednych, za krzywych schodów, do drugiego dachu… zbyt pochyłego…Przewróciło się chłopcu. Kolorów się zachciało, siniaki to nie jest nic pięknego.

Bez ciała byłoby jednak smutno. Bez tego sutka czerwonego, nosa żydowskiego, chopinowskich dłoni i małych jąder. Sięgam więc po nie każdego ranka, o każdej porze dnia i nocy. Poruszam, testuję, bawię się, sprawdzam. Wygrywam i przegrywam.

Wieczór w Operze z niesamowitymi tancerzami, przepiękną choreografią. Ruch, mięśnie, muzyka. Każde włókno wie kiedy ma drgnąć, kiedy ma spocząć. W tym marszu nie ma nieposłusznych organów. Współpraca, gra, harmonia. Piękno, które wyciska ci z oczu wilgotne krople podniecenia, wzruszenia, podziwu.

Balet zawsze był dla mnie doświadczeniem erotycznym. Zazdrość o jego doskonałe ciało, o jego przemyślane, spójne ruchy. Zazdrość o ciało, które jest jednością z tym czego nie widać, a co do ciebie mówi, co przewraca strony tej a nie innej książki, z tym co tak sprawnie i płynnie posługuje się językiem – czerwonym, obślinionym narzędziem – werbalizującym, rodzącym idee gdzieś zasiane, przez kogoś zapłodnione.

Kartezjusz nie żyje. Ciało i umysł zrośnięte, jedne, jedyne. I gdy tańczą, to tańczą całym sobą. Ruchy jak litery, jak zdania, jak mowa. Czytasz każdy mięsień, wypukłość, podmuch wiatru wywołany podskokiem lub ukłonem.

A kiedy kończą ptasi taniec ułożeni w klucz, klaszczesz tak intensywnie, tak szczerze, że każdy przećwiczony wczoraj na basenie mięsień boli. Ból ten jest wszystkim co masz, wszystkim co możesz im teraz ofiarować. I cieszysz się, że jest. Znak to, że ciągle jesteś i… czujesz.

Ja i moje ciało? Po prostu ja.

——————–

Goecke+Galla

Stage 2

The Christening suite

Choreography: Christopher Wheeldon
Music: J. Halvorsen
Costumes: Mikael Melbye & Holly Hynes
Lighting design: Mikki Kunttu

Soloists:
Maiko Nishino/ Richard Suttie
Eugenie Skilnand/ Dirk Weyershausen
Leyna Magbutay/ Kristian Ruutu
Christine Thomassen/ Kaloyan Boyadjiev
Emma Lloyd/ Phillip Currell
(Subject to change)

FUR

Choreography: Marco Goecke
Music: Keith Jarret, The Köln Conserto
Set design/ costumes: Michaela Springer
Lighting design: Udo Habermann

Dancers:
Lindsay Craig, Natasha Jones
Lisa Nielsen, Alexandra Santana

Scott Casban, Andreas Heise, Christopher Kettner
Thomas Halvorsen, Kristian Støvind
(Subject to change)

Skew Whiff

Choreography: Paul Lightfoot & Sol León
Music: G. Rossini
Set design/ costumes: Paul Lightfoot & Sol León
Lighting design: Tom Bevoort

Dancers:
Maiko Nishino, Kristian Ruutu, Phillip Currell, Gakuro Matsui
(Subject to change)

The Vertiginous Thrill of Exactitude

Choreography: William Forsythe
Music: F. Scubert
Set design: William Forsythe
Costumes: Stephen Galloway
Lighting design: William Forsythe

Dancers:
Hedda Staver Cooke/ Leyna Magbutay
Alexandra Santana/ Kathryn Thomas
Christine Thomassen / Cristiane Sá
Kaloyan Boyadjiev/ Dirk Weyershausen
Kristian Ruutu/ Paulo Arrais
(Subject to change)

Sechs Tänze

Choreography: Jiri Kylián
Music: W.A. Mozart
Set design/ Costumes: Jiri Kylián
Lighting design: Kees Kjebbes

Dancers:
Claudia Schreiber, Kári Freyr Bjørnsson, Victoria Herbert
Thomas Halvorsen, Cristiane Sá/ Alexandra Santana
Phillip Currell, Natasha Jones/ Emma Lloyd, Christopher Kettner
Lindsay Craig, Miharu Maki, Kristian Alm, Silas Henriksen, Marek Jez
(Subject to change)

Conductor: Per Kristian Skalstad

A handful of the world’s best choreographers on a plate. Simply put, that is what Goecke + Galla is about.

http://www.operaen.no/Default.aspx?ID=27245&ProductID=PROD20

(bibula.com)

Papież ma rację twierdząc, że dystrybucja prezerwatyw w Afryce przyczynia się do pogłębienia problemu AIDS na tym kontynencie – uważa Edward C. Green, dyrektor komórki Harwardzkiego Centrum Badań Populacji i Rozwoju zajmującej się badaniami nad zapobieganiem AIDS.

– Papież ma rację – stwierdził Green udzielając w środę wypowiedzi internetowemu wydaniu „The National Review”. – Jak wykazały nasze badania, w tym finansowana przez rząd demograficzna ankieta zdrowotna, istnieje stały związek pomiędzy większą dostępnością i stosowaniem prezerwatyw a wyższym (nie niższym!) wskaźnikiem zachorowalności na HIV.

Może tak być częściowo z powodu zjawiska określanego mianem kompensaty ryzyka. Polega ono na tym, że osoby, stosujące takie środki jak prezerwatywy, które rzekomo mają służyć ograniczeniu ryzyka zachorowalności na choroby przenoszone drogą płciową, są jednak w większym stopniu narażone na zachorowanie, aniżeli osoby, które tego typu technologii nie używają, jednocześnie rezygnując w ogóle z zachowań ryzykownych.

Green jest autorem książki „Rethinking AIDS Prevention: Learning form Successes in Developing Countries”, w której proponuje zmianę myślenia na temat zapobiegania AIDS. „Rozwiązania medyczne finansowane w dużej mierze przez większe organizacje charytatywne miały niewielki wpływ na sytuację w Afryce, kontynencie najbardziej dotkniętym przez AIDS. Przeciwnie, stosunkowo proste i niedrogie programy lansujące zmianę zachowań, kładące nacisk na monogamię opóźniały inicjację seksualną młodzieży i uczyniły największe postępy w zwalczaniu i zapobieganiu szerzeniu się choroby” – pisze w niej.

Kilka dni temu, Ojcu Świętemu wybierającemu się z wizytą duszpasterską do Kamerunu jeden z obecnych na pokładzie samolotu dziennikarzy zarzucił, że stanowisko Kościoła w sprawie zwalczania AIDS, które tak bardzo dotyka Afrykę jest nierealistyczne i nieefektywne.

Papież odparł, iż uważa że jest przeciwnie, że instytucje kościelne robią bardzo dużo, nie tylko pomagając pielęgnować chore osoby, ale także ewangelizując, starając się uzdrowić dusze. Papież stwierdził ponadto, że same hasła reklamowe i dystrybucja prezerwatyw wcale nie rozwiążą problemu AIDS, wręcz przeciwnie ryzykuje się pogorszenie obecnego stanu. Jedynie humanizacja seksualności i zmiana zachowań w tej sferze, uwrażliwienie na cierpienie innych i gotowość do niesienia pomocy może przynieść pożądane efekty. – I to właśnie stara się robić Kościół i jego instytucje – podkreślił papież.

Wypowiedź Benedykta XVI ponownie posłużyła jego przeciwnikom jako pretekst do ataku. Zarzucają oni Ojcu Świętemu, że jest zbyt skostniały i nie nadąża za rzeczywistością. Wieszczy się także, że jego pontyfikat to jedna wielka klęska i nieporozumienie.

Hiszpański rząd zapowiedział natychmiast, że będzie słał miliony prezerwatyw do krajów afrykańskich. Przedstawiciele rządu francuskiego uznali wypowiedź papieża za zagrożenie dla zdrowia publicznego, a jeden z ministrów rządu holenderskiego powiedział, że wypowiedź papieża jest „niezwykle krzywdząca”.

Źródło: LifeSiteNews.com, AS

Za: PiotrSkarga.pl

(piotrskarga.pl)

Afryka: prezerwatywy potęgują problem AIDS

Papież jeszcze podczas spotkania z dziennikarzami na pokładzie samolotu w czasie podróży do Kamerunu, podkreślił, że dystrybucja prezerwatyw na kontynencie nie rozwiąże problemu plagi AIDS, która doprowadziła w Afryce w ostatnich dekadach do śmierci 25 mln ludzi. – AIDS nie można pokonać dystrybucją prezerwatyw. Przeciwnie, one jeszcze spotęgują problem – mówił Benedykt XVI odpowiadając na pytanie jednego z dziennikarzy. Papież podkreślił, że potrzebne jest właściwe podejście do ludzkiego ciała wraz z jego seksualnością. – Rozwiązanie jest dwojakie: po pierwsze chodzi o humanizację seksualności, ludzkie, duchowe odrodzenie, które przyniesie nowy sposób zachowań; po drugie, nieodzowna jest prawdziwa przyjaźń, szczególnie wobec tych, którzy cierpią, gotowość do osobistych poświęceń – powiedział Ojciec Święty. Prezerwatywy i pigułki antykoncepcyjne nie są żadnym rozwiązaniem dla problemu AIDS w Afryce – uważa także opat – prymas benedyktynów Notker Wolf, przełożony federacji benedyktyńskiej. W kontekście papieskiej pielgrzymki o. Wolf kwestionuje w wywiadzie dla niemieckiej gazety „Die Welt“ stereotyp, jakoby sprzeciw Kościoła wobec stosowania prezerwatyw przyczyniał się do rozprzestrzeniania się AIDS w Afryce. Zwierzchnik benedyktynów wielokrotnie podróżował do Afryki i dziś często zapraszany jest jako ekspert ds. tego kontynentu. – Nie powinniśmy zapominać, że pigułki i kondomy wzmacniają męskie «poczucie bycia macho», a niekoniecznie chronią kobietę – powiedział niemiecki benedyktyn. Zdaniem zakonnika, zarzucanie Kościołowi, że tylko przygląda się pladze AIDS w Afryce, jest krzywdzące dla misjonarzy i pracowników organizacji charytatywnych działających na Czarnym Lądzie. Według o. Wolfa, prezerwatywy nie poprawiają w żaden sposób relacji między kobietą i mężczyzną. A to jest rzeczywistym problemem w Afryce, gdzie na każdym kroku kobietą się pogardza. Rozwiązanie – zdaniem zakonnika – leży w wychowaniu i humanizacji seksualności. – Kobietę często traktuje się w Afryce jak przedmiot, który mężczyzna kupuje podczas wesela za olbrzymie pieniądze – stwierdził opat. Zauważył również, że prezerwatywy tego stanu rzeczy nie poprawią, pozwalają bowiem mężczyźnie dokonywać zdrad małżeńskich bez żadnych konsekwencji. W jego opinii, naturalne metody planowania rodziny sprawiają, że mężczyzna rzeczywiście szanuje kobietę. – Potrzebujemy kultury seksualności, która cenić będzie godność kobiety i mężczyzny – podkreślił na koniec rozmowy benedyktyn. Źródło: KAI

Artykuł jest fragmentem książki “Arkana seksu – ekstaza i jedność”

Masaż joni – poszukiwanie różnorodnych technik

seksualnego spełnienia i wyrażania bliskości

Warto nauczyć się wielu nowych dróg doprowadzania do orgazmu i wyrażania
intymnego kontaktu. Poprzez poznawanie takich nowych technik
jednocześnie bardziej uczymy się samego siebie. Zdaniem wielu autorów,
kobieta może osiągnąć głęboką satysfakcję seksualną, jeżeli np. jest
przez dłuższy czas pieszczona w uszy, szyję, kręgosłup i inne miejsca erogenne.
Nawet jeżeli doznania takie nie są typowym orgazmem, to jednak
mogą być niezwykle przyjemne oraz mogą pełnić bardzo istotną rolę we
wzajemnym kontakcie intymnym.

Joni to spotykana m.in. w indyjskich naukach erotycznych nazwa zewnętrznych żeńskich narządów kobiecych, co w naszym języku odpowiada mniej więcej słowu „srom” lub też pochwa/wagina. Wiele nazw zachodnich kojarzy się nieco pejoratywnie (negatywnie), dlatego warto posłużyć się nazwą indyjską. Nazwa joni wyraża ideę, że kobiece narządy są ważnym miejscem miłości, które powinno traktować się z szacunkiem. Słowo joni (w przypadku męskiego narządu- lingam/penis/narząd męski)wyraża zatem bardzo pozytywny odcień znaczeniowy, a z drugiej strony – brzmi nieco poetycko.

Główną zasadą tego rodzaju techniki jak „masaż joni” jest bardziej świadome
podejście do kontaktu intymnego i erotycznego. Oprócz tego, że
masowanie sfer erogennych oddziałuje na człowieka podniecająco i pobudzająco
– jednocześnie w tę grę intymną włączony jest element obserwacji
i akceptacji.

Mężczyzna zazwyczaj klęczy pomiędzy nogami kobiety, stopniowo wykonując
coraz bardziej zaawansowane pieszczoty jej miejsc intymnych. Kobieta
obserwuje pojawiające się doznania, a mężczyzna obserwuje jej
reakcje.

Istotą tego typu pieszczot miłosnych jest to, że bezpośrednim celem nie
jest tu orgazm, lecz jedynie przyjemny masaż joni (kobiecych narządów
intymnych). Orgazm może się tu pojawić spontanicznie, jako „efekt
uboczny”. Dzięki takiemu nastawieniu – zarówno „dający” (mężczyzna),
jak i „biorca” (kobieta) mogą się całkowicie zrelaksować, bez nerwowego
oczekiwania efektu.

Oboje odczuwają wzmocnienie energii, jak i wzajemny kontakt. Wspólnie
powinni odczuwać w takiej sytuacji komfort, zadowolenie i wzajemne porozumienie.
Pomocne może być zrelaksowane wczuwanie się w całe swoje
ciało. Oddech niech stanie się miękki i płynny. Partnerzy powinni całkowicie
zanurzyć się w odczuwaniu tej właśnie chwili.
Szczegółowa technika masażu joni jest opisana w pełnej wersji ebooka.

Autor: Rafał Seremet

Autorem artykułu jest – Rafał Seremet

Podstawowe strategie podnoszenia jakości życia seksualnego

Istnieje wiele bardzo prostych sposobów, które mogą podnieść jakość naszego
życia seksualnego, zwiększając poziom zadowolenia, kontaktu
z partnerem i wewnętrznego spełnienia.

• Takim sprzyjającym czynnikiem może być np. odpowiednio dobrana
muzyka. Muzyka, jaką włączymy podczas wspólnych chwil intymności
i erotycznej gry, sprzyja przyjemnemu nastrojowi, rozluźnieniu
i poczuciu komfortu, a zarazem dodaje tym chwilom atmosfery
większej doniosłości i ciepła. Możemy dobrać muzykę ze
względu na odpowiadający nam rytm, na jej brzmienie i nastrojowość,
czy też ze względu na odpowiadającą nam barwę głosu wykonawcy.
Próbujmy różnych wariantów muzyki i starajmy się w
nich odnajdywać.

Nie przywiązujmy się jednak przesadnie do tego, co gra w głośnikach i nie
prowadźmy wojen z partnerem – czy ma „lecieć” ulubiony wykonawca
jej, czy jego. Po prostu „niech coś gra” i niech ta muzyka jedynie dopełnia
wzajemną bliskość. Na pewno może ona bardzo wzbogacić tę wspólną
intymną grę, jednak istotą jesteśmy my sami i nasz wzajemny kontakt.
Muzyka zaś jest środkiem, który nam pomaga to zrealizować.

• Innym prostym i bardzo przydatnym elementem w umilaniu atmosfery
i pogłębianiu kontaktu podczas gry intymnej może być zapach.

Możemy użyć mile pachnących perfum czy też naturalnych olejków
zapachowych. Możemy rozpylić je w powietrzu, na pościeli, możemy
użyć kominka zapachowego czy też rozsmarować po ciele partnera
oliwkę do masażu (lub krem, oliwę z oliwek, olej sezamowy
itp.) z dodanymi perfumami czy też z naturalnym olejkiem roślinnym.
Bardzo często podkreśla się, że zapachy mają silny związek z
pniem mózgu, a poprzez to z naszymi emocjami i nastrojem.

Intymność powinna być pewnego rodzaju rytuałem, dlatego – o ile to
możliwe – wskazane jest wcześniej wziąć kąpiel, aby być czystym i pachnącym.
Naturalny zapach ciała dodatkowo możemy zabarwić aromatami
roślinnymi – zmieszanymi z nośnikiem (olejek do masażu, oliwka, olej sezamowy,
olejek z jojoby) naturalnymi olejkami z jaśminu, bergamoty,
róży, tymianku, paczuli, lawendy, bazylii i innymi, które nam odpowiadają.
Wczucie się w miły zapach i pewne rozluźnienie się pod jego wpływem
powoduje lepszy kontakt z naszą podświadomością – z naszym odczuwaniem
ciał i emocji, z „byciem tu i teraz”.

• Zmysł smaku. Kolejną bardzo prostą rzeczą, mogącą urozmaicić
naszą intymność, jest wykorzystanie zmysłu smaku. Możemy osiągnąć
to m.in. poprzez przygotowanie sobie niewielkiej ilości pokrojonych
owoców (np. mandarynek, pomarańczy, bananów, brzoskwiń,
świeżych lub suszonych moreli, jabłek itp.) i karmienie się
nimi podczas wspólnych pieszczot. Nie chodzi tu oczywiście o jakieś
wielkie ilości – raczej o niewielkie i symboliczne. Celem jest
efekt bardziej psychologiczny.

Zaangażowanie zmysłu smaku pomaga bardziej wielostronnie zaobserwować siebie, jak również pomaga utrwalić podświadome skojarzenie kontaktu z partnerem z czymś przyjemnym. Owoce mają swoją energię, którą będziemy w jakimś stopniu odczuwać podczas dalszej gry miłosnej. Pojawi się to np. jako powracający w naszej wyobraźni smak, odczucie czy skojarzenie, powracające odczucie przyjemności, błogości, radości itp.Wzbogaci monotonię i jałowość, o ile taka się pojawia. Najistotniejsze jest jednak to, że za pomocą tak prostej metody możemy stworzyć lepszy nastrój – poczucie bezpieczeństwa i wzajemnego wypoczywania w swoim towarzystwie, podnieść poziom wzajemnego komfortu, a dodatkowo (poprzez obserwowanie doznań smakowych w atmosferze gry) zwiększyć świadomość samego siebie w jakimś kolejnym obszarze (tj. wrażeń smakowych).

–

Więcej informacji o tym ebooku – wystarczy kliknąć.

————–

Artyk

Niedzielne popołudnie w Nasjonalmuseet z Sigrun Rafter

Naga, smukła, w ekstatyczny uniesieniu wije się pokazując o co chodzi w miłości. Że cielesność, krew, pot, ślina, że to wszystko to jestem ja i to jesteś ty. Ona nie mogła kochać tylko myślami, ona przecież musiała rozumieć, że nie ma żadnego rozgraniczenia na duszę i ciało. Jest jedna materia, która by dać życie musi przeżyć orgazm. Jak można kogokolwiek o to winić? Madonna Muncha, z czerwoną, (nie)zwykłą aureolą, zdziera z siebie ciężkie odzienie, w które ją skrzętnie zaszywamy, mumifikujemy – niech jęczy, smuci, lamentuje. Stabat Mater Dolorosa. Jak ma być symbolem miłości, matczynego oddania skoro zapomnimy, że była kobietą, miał swoje pragnienia i tylko cielesna przyjemność mogła zrodzić życie. Życie, które zawsze jest święte…

Albertyna ze schyloną głową, ubrana we wstyd, z którym jej przecież nie do twarzy, którego sama nie wybrała do swej garderoby. Ktoś go jej podrzucił… Tłumaczy się policjantowi, pewnie przeprasza. Za to, że jest, że pracuje własnym ciałem, że pozwala się dotykać, pewnie często znieważać. Przeprasza, że jest kobietą. Przeprasza, że tak ją życie obsadziło. Tuż obok niej stoi inna. Wyprostowana, z dumnie wysuniętą piersią, podpiera się pod bok, odważnie patrzy w stronę dziewczyny, bez pogardy czy politowania. Ona też tutaj jest za prostytucję. Wydaje się mówić do Albertyny, głośnym wyraźnym głosem: Czego się wstydzisz? Dlaczego płaczesz? Czym ja czy ty jesteśmy gorsze od tych którzy do nas przychodzą? Czy ja mam się wstydzić swojego ciała? Czy mam płakać nad złamaną moralnością tego miasta, tego społeczeństwa? O nie! Jestem tak samo piękna i doskonała, jak oni, jak one. Jestem kobietą, która nie będzie przepraszać za nic! Za nic.

Niedzielne popołudnie w Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design było niesamowitą lekcją najnowszej norweskiej (i ogólnoludzkiej) historii podglądanej z perspektywy kobiety, która nie chce tylko oglądać kobiet na obrazach, lecz chce poprzez nie czytać nas samych. A że żyje w społeczeństwie, które wykonało już olbrzymią pracę by wywietrzyć swe pokoje z genderowego i seksualnego zaduchu, to i zadanie ma do wykonania prostsze. W Galerii kobiety są malarkami, są portretowane – nie jak martwa natura, lecz tak by zaznaczyć przestrzeń swoją niezwykłością. Malarze kontestujący podwójną moralność, podwójne standardy odnoszące się do kobiet i mężczyzn, pokazujący, że seksualność to coś pięknego, że to coś czym trudno skrzywdzić. Feministyczna podróż przez sale norweskiej galerii sztuki, feministyczna opowieść o norweskim społeczeństwie i kolorach oraz pędzlach użytych do jej napisania.

Dzisiaj bardzo potrzebuję wypełnienia. Nie wypełnienia czasu, bo tego zawsze jest za mało, ale wypełnienia duchowo-uczuciowego, będącego gwarantem swoistego uporządkowania. Nadzieja na takie wypełnienie i tak już nikła, legła w gruzach po przeczytaniu artykułu Pardonu.
Jako Petroniusz swoich czasów, tak bardzo do nich nieprzystający, mogę najwyżej pomarzyć o estymie, jakiej doświadczył mój pierwowzór. No chyba, że nauczę się dzielić tym, kogo pokocham, a jakaś szalona białogłowa zakocha się w moich lirykach

Nasuwa się smutna refleksja: mężczyzna podrywający dziesiątki kobiet cieszy się może uznaniem kolegów, ale przez córy Wenus uznawany jest, nazwijmy to eufemistycznie i staromodnie, za zimnego drania. Kobiety natomiast motywują swoje skłonności do nimfomanii hormonami. Testosteron każe mężczyźnie być łowcą, ale czy któraś z pań wzięła na to poprawkę oceniając synów Marsa? A podobno kobiety są bardziej uduchowione i wyrozumiałe…

Rozmowy o seksie

cała porada dostępna na Jak rozmawiać z partnerem o pragnieniach erotycznych?

Flirt

cała porada dostępna na Jak podniecić faceta i sprawić, że oszaleje na Twoim punkcie?