Rüzgar esiyor…saçlarım en son gittiğin yöne doğru çaresizce dalgalanıyor.Uzakta;çok uzakta,belki sen beni görüyorsundur diye kıpırdamıyorum yerimden.Ama…Hayat,bırak görüntünü;sesini,kokunu bile çok görüyor bana!bense bu acımasızlığa karşı yetinmeyi öğrendim.dalga köpüklerini koklayarak,sen hayallerinin en güzelini kurmayı,sana dokunmayı,martıların çığlıkları eşliğinde uzaklaşan son yüzünü görmeyi ve “Elveda!” diye haykırışını duymayı öğrendim.

Ama sensizlik bu! Ne öğrensem,ne söylesem sensizliğe,seni öğretemiyorum.Yakamı bırakmıyor…Her yanım,uzun zamandır sana “Gel artık!”diye seslenmekten amansızca ağrıyor.Ve deniz…Sensizliğin,bu ıssız adada defalarca dalgalanışının şerefine,dalgalarını bacaklarıma daha hızlı çarpıyor…

Ben… Bekliyorum!

Ba’De’Ba / 18.Nisan.99 ( 16.00) / KuŞaDaSı

Sensizlik… Kalbimin ölesiye korktuğu bu kelime çok mu uzak bana… Yarının içinde bir sır gibi sakladığı dayanılmaz acıları, sancıları kim bilebilir.. Öyle bir gün gelir ki sen bir kuş gibi kanatlanıp başka diyarlara uçmuş olursun… Güneşin sınırsız coğrafyası esir eder seni memleket memleket uçan turnalara sorsam da bulamam seni… Gidersin benden beni sensiz bırakarak. Gidersin uzaklara çok uzaklara, yanında duruncaya dek sana ne kadar uzak olduğumu bilemeyecek kadar uzaklara… İşte o zaman gözyaşlarımı saklamak o kadar zor gelir ki ; Ağlarım, seninle el ele dolaşırken bizim güzelliğimizi konuşan yıldızlara karşı… Ağlarım, saçlarını benim haricinde usulca okşayan küfürler savurduğum rüzgârlara karşı… Ağlarım, gözlerinden kalbine her ulaştığımda söylemek istediğim iki kelimeyi söyleyemeyen kilit vurulmuş dilime karşı… Ağlarım her buluşmamızdan sonra sen evine giderken hiç geçmesin istediğim zamanın bize inat tutumuna ve ağlarım sensizliğe, Ağlarım bir çocuk gibi… Ama sana söz veriyorum bir gün gidersen yenilmeyeceğim sensizliğe yenilmeyeceğim yokluğuna… Dudaklarımı kapatıp içten, kimse görmeden yalnızlığıma ağlasam da kaybetmeyeceğim sensizlik savaşını, hem nasıl kaybederim… O güzel anılarımız, her karesinde seni barındıran ve sen kokan o masum anılarımız beni ayakta tutarken nasıl kaybederim. Ama bir isteğim olur senden giderken… Birlikte geçirdiğimiz baharları, yanında götürüp kış mevsiminin o acımasız zindanlarına hapsetme olur mu? Bırak onlar bana kalsın… Bir gün gidersen suçlamam seni, gittiğinde arkandan atıp tutmak için sevmedim ben seni. Sevgim bir günlük olsaydı bu kadar büyük konuşup seni unutmayacağımı söylemezdim sevgili… Ben yüreğindeki sıcaklığı, tenindeki saklı baharları, gözlerindeki ıslak gözyaşlarını ben senin samimiyetini sevdim sevgili. Yüreğime dokunduğun, yarım bir adamı tamamladığın için sevdim seni. Bir gün gidersen habersizden ve ben yarım kalırsam, sana ya da kadere isyan etmem. Seni tanımışlığıma beddualar edip küfürler savurmam… Sen sanıyor musun ki, seni bir ikindi vakti bütün yaşadıklarımıza rağmen kefensiz olarak satırlarıma gömerim. Ben seni hep aldığım nefes olarak bildim sevgili böyle yaparsam halim nice olur. Alışmam biraz zaman alır ama seni yokluğuna inat yaşatırım sevgili… Ve şunu bİLki ; Seni unutmam sevgili asla unutamam… Hep benimle oLman dİLeği iLe <3

Madem öyle ben gideyim hayatından

Bitsin öyleyse

Bırak kalmasın geriye bir şey

Hayal kırıklığı, inanmama, sormama, öğrenmeme

Nedeni farklı da olsa gözyaşlarım, hep beni terk eder

Bıraktım elini son sevgilimin

Arkadaşlık da aşklar gibi kısaymış

Hayat bu zaten acı

Daha da çekemem bu gidişle

Yok, yanlış anlama sorun bende

İstediğimden değil zorunlu bir veda bu

Kaç günüm var belli değil

Yangınlarım söner mi belli değil ama ha bu gün ha yarın diyerek geçecekse bir ömür

Bırakırım bu gün bitsin

Bitirdim yitirdim belki ama en iyisi buydu

Beni ben olarak kabul etmeyeceksen

Zaten hiç olmamışım ki

Ha bu gün ha yarın elbet gideceksen

Bu gün git bırak yalnız kalayım

Kimsem olmasın alışığım

İnancımı yitirdim artık her şeye, bir bırakmayan dostluk vardı

Sesi soluğu hissedilen

O da sinsice çekip gitti

Bundan sonra lal olur dillerim

Susarım sonsuza dek, konuşursam yanarım bilirim

Ne yanayım ne yakayım kendi acılarımla

Dinmez benim acılarım

Beklemek boşuna, dinmez bu gözyaşlarım

Akar sessizce damla damla siler misin elinin kenarıyla

Islanırsın diye çeker misin kendini uzaklara

Korkma yakmam seni, kendime zararım benim

Ama ne diyeyim ben böyleyim

Siner yaşlarım yastığıma artık bir başıma bir ben var olurum

Bir de sessizliğim

Yanı başımda o en sevdiğim müzik çalar durur benim ‘tek sensizliğim’…

NOT:Bunu bir sene önce bir arkadaşım bana küstüğünde yazmıştım,sonra barıştık

Kötü bir durumdasınız herkes gitmiş,tek arkadaşınız kalmış ve o da size küsmüş gitmiş ne halde olurdunuz?Kimsenin pişman olacağı şeyler yapmaması dileğiyle…

Candan Erçetin-Sensizlik

Gözlerim gözünde aşkı seçmiyor
Onlardan kalbime sevda geçmiyor
Ben yordum ruhumu biraz da sen yor
Çünkü bence şimdi herkes gibisin

Yolunu beklerken daha dün gece
Kaçıyorum bugün senden gizlice
Kalbime baktım da işte iyice
Anladım ki sen de herkes gibisin

Büsbütün unuttum seni eminim
Maziye karıştı şimdi yeminim
Kalbimde senin için yok bile kinim
Bence sen de şimdi herkes gibisin

NAZIM HİKMET RAN

Şiir, hayat

__________________

Daha kaç geceler böyle sessiz, böyle sensiz yaşayacağım?..

Bilmiyor musun ki ey yar, beni ne çok mahvediyor uzaklığın, ne çok bölüyor kalbimi kalbin…

Bir gece daha başlıyor…

Önümde upuzun yaşayacağım bir gecem, bir karanlığım daha var.

Saatlere, saniyelere gireceğin; damarımdaki kanıma kadar işleyeceğin bir gecem daha başlıyor…

Bir gecem, bir sevdam daha başlıyor ama yazık ki gözyaşları ma giren olmayacaksın yinede.

Beni artık acılarımla baş başa bıraktı ağlamalarım. Gözyaşlarım bile beni terketti.

Sen geldiğinden, sen olduğundan beri tüm herşey beni terketti.

Ben de tükettim onları zaten.Evet artık geceleri uyuyamıyorum.

Karanlıklar başlar başlamaz başlıyor kalbimin ağlamaları.

Önceleri onları dinlemeye, onlara ses vermeye çalışıyordum.

Farketmiyormuşum gibi davranıyordum. Sırf o karanlık geceyle yüz yüze gelmemek için.

Biliyordum o yalnızlığı yaşamam gerekiyordu. Bir insan arıyordum yanımda, geceyi bana unutturacak.

Onun iyi, güzel ve çirkin olması da önem taşımıyordu.

Yeter ki olsun yanımda.Olsun ki gece üzerime üzerime gelmesin.

Yanımda birini görüp vazgeçsin benden.Veya yanımda birileri olsun da unutayım istiyordum SENİ.

Biliyordum ki geceyle yüz yüze kaldığım zaman “Sevda” dışında bir şey olmayacaktım.

Sonra, sonra bu dönem de kayboldu. Yalnızlığı arayan, yalnızlığa özlem duyan oldum.

O karanlık gecelerin ıssızlığına gömülmekten kaçamaz oldum.

Çünkü onlar da seni buluyordum. Çünkü bana gündüzlerin veremediğini veriyordu geceler SENİ…

Gündüzlerde yoktun, aydınlarda yanımda yürüyen değildin. Ama geceleri öylemiydi?…

Geceleri yüreğimde yürüyordun ve ben adımlarında yaşayandım. Artık uyuyamıyorum.

Hem de hiç mi hiç Ne kadar çabalasam da olmuyor.

Bir garip ağırlıkla kah seni bekleyerek kah gelmeyeceğinden emin olarak geçiriyordum saatleri.

Seni yaşıyordum. Gecelerde yüz yüze kalıyorduk seninle.

Gece vefalı, fedakar bir anne gibi kucağına alıyor beni sabaha kadar götürüyordu.

Zaman akıyormuy du, geçiyor muydu bilen değilim. Hiçbir zaman da bilen olmadım.

Bu yaralarla, bu kanıma işleyen aşk yangınlarıyla sabaha nasıl kül olmadan varabiliyordum? Bilmiyorum gerçekten.

Yanmaktan ateş olduğum bu gecelerde beni tüketmeyen neydi? Sevgin mi?

Beni evirip çevirip kora getiren söndürmeyen neydi?

Bağrımdaki yangından neden yok olmuyordum?

Beni sabaha vardıran gecelermiydi yoksa? Geceler Benim gecelerim……

Senin gecelerin… Seni  yaşadığım Geceler.

Gönlümde bir derin yarasın sen!

Bu gecelerde de çok şey istedim bir şeyler yapabilmeyi.

Elime çoğu kez kalem kağıt alıp seni yazmayı istedim. Olmadı ama.

Kalbim seninle öylesine doluydu ki her hareketim sönük kalıyordu.

Ben çaresizliği kapılıp gidiyordum.  Ne yaptığımı bilmiyordum.

Saatlerce, saatlerce oturup seni düşünüyordum.

Kalbimde bastırmaya çalıştığım duygularıma ilk olarak geceleri  yaşama hakkı veriyordum.

Herkesten gizlemeye çalıştığım o korları gecelere çıkartıyordum sanki.

Gecelerden saklamıyordum hiçbir şeyi.  

Gecelerle paylaşıyordum, ve geceler sarıyordu beni.  

Beni alıp sensizliğin okyanusunda boğmuyordu.

Beni sensizliğin zirvesinde, en uç noktasında aşkın sonsuzluğuna götürüyordu.

Artık bu geceleri sevmeye başlıyorum. Bana seni getiren geceler…..

 “Benim gecelerim onlar….

Benim senlerim benim yalnızlıklarım, benim aşklarım diyebildiğim gecelerim.”

Evet artık uyuyamayan, ağlayamayan gözlerime ağlamıyorum.

Gecelerimi de feda ediyorum sana.

Gündüzlerde söyleyemediklerimi gecelerde haykırıyorum.

Ve uçsuz bucaksız seviyorum seviyorum  SEVİYORUM.

Artık uyuyamıyorum, evet. Uykular haram oldu bana senden sonra.

Hem nasıl uyuyabilirim ki? Gözlerin var artık gecelerimde, senin gözlerin senin karanlık gözlerin…

Hiç görmediğim gözlerin….

Sanıyorum ki artık sana yalnız ben değil, geceler de vurgun!

Beni böylesine koynuna alışı, karanlığında bunca aydınlatması neden?

Evet sen öyle güzel, öyle güzelsin ki, geceler de seni sevdi.

Öyle ki sana ihanet edip de seni  yaşamıyormuşçasına uyumaya, gözlerimi yummaya  çalıştığım zaman hemen giriveriyorlar içime ve seni getiriyorlar bana.

Gözlerimi öyle bir açıyorlar ki bir dahasına kapayamıyorum bile….

Ve ağlayabilmeyi diliyorum bazı geceler.

Bunu gecelerden sonsuza diliyorum.

Ağlasam, doyasıya hıçkırırcasına ağlasam belki seni bir parçacık olsa unutur ve kendi içime gömülür birazcık gözlerimi yumabilirim diye düşünüyorum.

Sabahları uykuda yakalayan olmaktan çıkıp, sabahları uykuda bulunan olmak istiyorum.

Bunun için istiyorum ağlayabilmeyi.

Sana olan özlemimi, içimde bir dağ kadar ululaşmış hasretini belki bir parça dindirebilirim diye düşünüyorum.

Belki seni birazcık gömebilirim de yüreğime, rahatlarım diye umuyorum olmuyor.

Ağlamaya çalışıyorum, ağlamalarım bana isyanlar ediyor.

Geceler bana bu isteğimi vermiyor. Ne zaman ağlasam yalnızca ve yalnızca bir iki gözyaşı olup alıyorsun gözlerimde.

Gözlerimde donan birkaç damla yaş oluyorsun, o yaşları da sarıyor geceler.

O yaşlarla birlikte alıyor yanına geceler beni…

Geceler unutmamı istemiyor seni, geceler bana ihanet ediyor.

Geceler senden yana sevdiğim, geceler seni yaşamamı  istiyor. Sözümü dinlemiyor…..

Güneşi özlediğim oluyor arada bir.

Yeter diyorum bunca yıldızla arkadaş olduğum.

Seni  unutup da yıldızları gördüğüm anlar olursa tabii.

Beni  böyle gördükleri zaman anlamıyor insanlar.

Nasıl böyle saatlerce kalabildiğimi sorup duruyorlar.

Böyle tüm dünya uyku içindeyken benim nasıl karanlığın içinde  bakışlarımı dayattığımın sırrını anlamıyorlar.

Ve onlar bilmiyorlar ki içim bir kordur…

Tüm dünya, tüm tabiat susmalarda ve uykulardadır belki ama benim yüreğimde gizlenmektedir tüm  dünya…

Ben içime tüm insanları, tüm milyarları almışım. Farkında değiller.

Herkesi ve her şeyleri sığdırmışım içime.

Bir sen sığmıyorsun, bir seni sığdıramıyorum kalbime, bilmiyorlar…

Ve senin uzaklığın ve senin gece kadar olan uzaklığın…

Bana öyle uzak öyle yabancısın ki sevdiğim, seni senden istemeye korkuyorum.

Geceleri bu yüzden seviyorum.  Seni sevmeme engel olmuyor, seni bana getiriyor…  ve seni gecenin karanlığında  buluşumdandır seni gündüzleri istemeyişim.

Evet sevdiğim  bana her şeyden ve herkesten uzaksın.

 Herkesin yaşamına giriyor, her şeyi paylaşıyorsun insanlarla…

Ama bana gelmiyorsun.  Ama ama sitem bile etmiyorum…  

Sana söyleyecek söz bulamıyorum.  

Söyleyecek bir şeyler arasam ve bulsam biliyorum geceler alır onu elimden, dilimden de.

Sana söyleyeceklerimin hesabını yapsam sabahlar buna izin vermez.

Ve ben seni  yaşıyorum. Olsa olsa sana “BU SEVGİYİ YAŞA” diyebilirim.

“Gel birlikte yaşayalım” demeye dilim varmaz.  

Geceler bunu bırakmaz yanına.

Kaybettiğim değilsin.

Ben seni hiç yitirmedim.

Çünkü içimde taşıdığımdın hep.

Benden bir parça oldun sen. Ben kendimi yitirmediğim sürece sen de kaybolmayacaksın.

Evet, seni anlamakla, seni yaşamakla, seni sevmekle geçirdiğim bu gecelerde, sabahladığım bu gecelerde, benden çok uzaklarda bulunan sana uykularında bir rahatlık veriyorsa sevdam, ne mutlu bana.

Gecelerim…“Sarın yaralarımı geceler” demiş bir şair..

Beni bu geceler mahvetti desem haksızlık mı ederim onlara.

Beni sen mahvettin desem yalan olur bu.

Ama beni bu geceler, geceleri de bana musallat eden sensin.

Senin sevdanla başladı gecelere sevda yazmam.

Sevda masalı okumam bundandı.

Ben bu gecelerde tüm karanlıkları dağıtabilirim.

Bana hüzünlerini, bana acılarını ver sevdiğim.

Ver ki senin acılarını da ortak edeyim gecelerime.

Ver ki gecelerle kavgalı olayım.

Şimdi seni getirdikleri için onlara ses bile çıkarmıyorum.

Sen    yaşadığımsın, yaşatanımsın. Sevdamsın sen…

Belki ben anlatamıyorum ama geceler bu sevdaya şahittir.

Çünkü artık onlarda bu aşka ortak oldular.

Belki benden bile çok seviyorlar seni.

Ben seni hiç mi hiç gözlerimle bitirmek istemedim.

Ve gecelerin içinde, gecelerle birlikte hep sevdim seni…

VE HEP SEVECEĞİM…

Ne kadar birlikte olamayacağımızı bilsem de Ben ve Gecelerim Hep seveceğiz seni…

1

Şimdi aç kapını usulca. Önce sağ ayağını at dışarı… Hızlan yürürken, karşı sokağa geç. Belli selamlayanlar var sağda solda seni.  Ne de olsa o yörenin bildiği birisisin…

İki sokak sonra kendini önüne gelen ilk parka yönelteceksin…

O da ne?

Gene susamışsın, aradığın nedir ki?

Belki de ağzını şöyle dayayıp doya doya kanacağın bir su kaynağı.

Ne kadar zor kimsesizlik…

Usulca gene beni koyuyorsun nazlanmadan indiğin hayal dünyacığına değil mi?

Bak sustun gene. Çünkü ben yanındayım…

10 Kasım 2008

PAPATYA

2

“Günaydın!”

Gözlerin ışık ışık!

Birden heyecanlandın sanki

Aynı o kasımda da olduğu gibi telaş ve sıcak bastı aniden seni. Sanki gene boğazında düğüm var… Su içecek bir çeşme arıyorsun, yok!

Gene ben konuşuyorum her zamanki gibi, ama sen yine suskunsun…

Neden sonra başlıyorsun konuşmaya. Fakat o da ne? Şiirlerindeki mesajlar yok söylediklerinde… Günlük şeyler bahsettiklerin. Bir yandan; “Ya şiirlerini okusaydı, itirazı basmayacak mıydım?” diyorum. Bir yandan da “Dakikalarımızın sayılı olduğunu biliyor, biliyor da neden günlük şeylerle dolduruyor birlik zamanımızı?” derken, “Ne kadar çelişmeliyim?” diyorum kendime.

Sonra nasılsa biraz sakinleşiyorsun, neden sonraaa…

Fark ettin ki benim yanımda olan, hayalim değil. Hani o dualarının tutup, taa Kafdağı’nın ardından getirdiği…

Şimdi biraz gururlanıyorsun, inancın sana yardım etti diye ya da gücünü fark ettin diye. Sonra şaşkınlığın heyecana dönüyor. Ellerimi tutan ellerinin titremesinden fark ediyorum bunu.

Biliyorum; geriyi durmadan anışının nedeni, ileriyi benimle paylaşamayacağını sezdiğinden belki.

“Dur!” diyorum, “Şu anı yaşayalım…”

Sen hâlâ o gençliğindeki kıza bakıyorsun!

Parktayız, yürüyoruz, hiç yorulmadan, durmadan yürüyoruz… Boş bankların önünden,  sonbaharın yere serptiği rengârenk kurumuş yaprak hışırtıları arasında el ele, kol kola yürüyoruz…

Bu ne büyük park öyle? Bitmek bilmiyor.

Acıkan karnımız, simidin kokusunu almış belli.

“Çay içer misin?” diyorsun.

Çayı sevmem ama sana hayır diyemiyorum.

Simit çıtır çıtır.

Meğer çay içmek bile zevkliymiş seninle.

Yürüdükçe gökyüzü rengini değiştiriyor.

Önce sıcak, parlak güneş bizi ışıtırken, sonra yavaşça griye dönüyor. Bana ceketini uzattığında titrediğimi fark ettiğinden, önsezin içimi ürpertiyor.

Derken Ahmet Haşim’in kızıl ufukları, Cahit Sıtkı’nın yalnız akşamlarına dönüşüyor. 

Akşam alacası çöktüğünde güçsüzlüğümüz belimi büküyor.

“İyi bak kendine” diyorsun, “İyi bak!” Bacınla konuşurcasına.

İşte o zaman kalbime bir bıçak saplanıyor… 

11 Kasım 2008

PAPATYA

1

Sonbahar ayağını uzattı, gökyüzünde gri bulutlar. Şimdi dua vaktidir, sevgiye susamışların yüreğine rahmet olup yağsınlar diye.

Yağmura ihtiyacım var. İster sicim sicim düşsün, ister damla damla insin; yağmura ihtiyacım var. Kalbimi yıkasın ağartsın, elimde yüzümde dolaşsın, saçlarımı karıştırsın. Yağmur bereket olup dilediğince yağsın bir tanem, yağmura ihtiyacım var.

Okul bahçesindeki çocuklar, cıvıl cıvıllar. Hepsi de sanki konuşur gibi davranıyorlar ama aslında bağırıyorlar. Umutlarının akınında birbirlerini yakalamak için koşuşturuyorlar. Oysa benim yolumun üstünde kimsecikler yok. Keskin rüzgâr, yüreğimi kanatıyor. Nedendir bilemem, özlediğim, uğruna ömrümü serdiğim şemsiyesini açmış? Islanmaktan korkuyor mu, ne?

Sessizlik, katlanması zor bir durum.

Sessizlik, kimsesizlik…

Ama sensizlik?

Sensizlik, ölüm!

Oldukça tenha, kimsesiz bir yoldayım şimdi. Sonbahar çiçekleri de gizlenmişler sanki, hiçbiri ortalıkta görünmüyor. Keskin rüzgâr, boşuna sağdan sola koşuyor. Coşkularını dökecek, kulağına fısıldayacak çiçeğini bulamıyor.

Gönlüm ayaklandı. Beynimde bin bir burgu dönüyor. Dudaklarım aynı söze kilitlenmiş:

“Sensizlik, ölüm!”

Kalbimin duvarlarına yazdığım şarkılarımı bir türlü sana okuyamadım bir tanem. Sonbahar ayağını uzattı ya, belki de bundan, sözlere boyun eğdiremiyorum. Kalbimi tutuşturan bütün sözler, dilimin fermanını dinlemiyor.

Bir de gökyüzündeki gri bulutlar…

Şimdi dua vaktidir, sevgiye susamışların yüreğine rahmet olup yağsınlar diye.

Bildiğim tek dua var. Sonbahara rağmen, dualarımın sonunda kulağına fısıldamak istediğim o sihirli sözü sen de biliyorsun:

“Seni seviyorum!”

Sonbahar ayağını uzattı, aklımı başımdan aldı.

Sonbahar ayağını uzattı, şaşaladım.

Hançerin olup çıktım.

Hançerin olup çıktım.

Hançerin!

Sensizlik, ölüm!

Duam, dilimde:

“İnşallah bu hançer, sana şifa veren neşter olur.”

Sonbahar çiçekleri bahane.

Biliyor musun, ben seninle çiçekleniyorum.

12 Kasım 2008

Oyhan Hasan BILDIRKİ

İPEKLİ UMUT İPLİKLERİMİZ

2

Dilimde yine o türkü:

“Sürüler içinde sürmeli koyun.”

Yüreğim kanıyor,

Gerisini getiremedim.

Zamanın eteğine tutunmuşuz,

Bildiğim tek gerçek bu!

Gecede ve gündüzde,

Ayrı değil içtiğimiz su.

Senin gurbetin, çilen

Benim de çektiklerim.

Gözlerini hüzünlendiren endişelerin,

Kayalar başındaki çiçeklerim!

Aklındaki fırtınalar,

Gönlümdeki depremler…

Umut desen, sihirli anahtarımız

Kalplerimizi birbirine bağlayan çareler.

Sen ve ben, bir kızıl elmanın

İki yarısıyız.

Birlik denizini arzuladıkça

Kim bilir hangi nehirlerle yarışırız?

Ay ne kadar parlak bu gece?

Önümü daha iyi görüyorum.

İpekli umut ipliklerimle

Kaderimizin kozasını örüyorum.

12 Kasım 2008

Oyhan Hasan BILDIRKİ

SirMC – Anafordan Kacis

Sir MC – Akşam Uzundur
Sir MC – Aynadaki Yansımam
Sir MC – Bu Günüm Hüzün
Sir MC – Bu Tarafa Dön Bak
Sir MC – Dualar Ettim Kendime
Sir MC – Intro
Sir MC – Rapsiz Olmaz
Sir MC – Saatini Kur
Sir MC – Sensizlik Zor
Sir MC – Yüzüm Gülmüyor
Sir MC feat. Ako – H.i.t Track
Sir MC feat. Eda – Karmaşık Duygular
Sir MC feat. Emir – Tandum
Sir MC feat. Göçmen – Gerçekleri Gör
Sir MC feat. Grizu – Şuruna Vurgun
Sir MC feat. İhtilal – Diss Değil Dirsek
Sir MC feat. İşgal – Kendimi Kaybettim
Sir MC feat. Yunus Emre & Frekans – Saklı Gerilla

TIKLA İNDİR

1 gün içinde yaşayabileceğim tüm duygularımı yaşadım.. yaşattın.. herşeyde bir hayır vardır diye düşünüyoruz ya hep.. bundada vardır..

yaşamam gerekiyormuş..

birde böyle anlamam gerekiyormuş benim için gözyaşımdan.. işimden.. ailemden.. ömrümden.. herşeyimden.. ve benden daha çok değerli olduğunu.. sınırlarını bilmediğim bir değerdi bu..

sınırsız olduğunu anladım..

nerdeyse 4.3o-5 saat haber alamamak senden.. kalakalmak telefon elinde.. mesaj atmak.. her mesajdan sonra

“atar şimdi cevap Bi’TaneM”,

“Aşağıda keyif yapıyorlardır annem(n)le, çıkınca bakar”,

“Uyudu heralde arıyayım bari”

diye ümit etmek sürekli.. sana dair ümidimin ev umudun hiç bitmediğini anladım.. hiç bitirmek istemediğimi..

bekledim telefonun başında..

güya iş yapıyorum birtaraftan.. yapamadım..

durdum..

telefona bakıyorum.. telefon bana..

karanlık.. ışığı hiç yanmadı..

2 saat oldu tahminen.. ışığı yanmıyor ben tuşlara basmadıkça..

acaba diyorum ..

acaba mesajlarım la çağrılarım mı ulaşmıyor.. numaralar mı karıştı.. numarayı kontrol ediyorum..

hayır, onlarda doğru.. mesajlarda gidiyor çağrılarda büyük ihtimalle.. en azıdnan aramalarım kesin doğru..  gittikçe kalbim daha hızlı atıyor.. ne oluyor vücudumda anlamıyorum.. ama geriliyorum.. hemde çok..

hissetmediğim duygular başlıyor.. ve bu duyguların bendeki akıl almaz fiziksel raksiyonları.. hani ne yapacağını bilemez telaşlanır bir oraya bir buraya elinizi kolunuzu uzatır birşeyler yapmak ister ama yapamazsınız elinizle neyle oynadığınızıda bilmezsiniz..

işte.. bir telefonu alıyorum bir bardağı.. bir kağıdı.. bir kalemi.. bir klavye.. bir mouse.. bir yandan doğru ve düzgün düşünmeye çalışıyorum..

yapabildiğim kadar beceriyorum sanırım..

beceremediğim kadarınıda mazur gör lütfen..

ancak sanki doğru ve düzgün düşünmek yaramamaya başlıyor.. ne olabilir diyorum.. bir sebep bulmalıyım sakinleşmek için diyorum..

bir sebep..

Aşkımı ve Sevgimiz bukadar büyükken.. her gün dahada büyürken.. ve Hayatımzı geleceğimize dair böyle adımlar atmışken böyle heycanlıyken ve hiç yalansızken ne olabilir diyorum..

tek bir sebep geliyor aklıma.. bir önceki günde konuşmamızdan etkilenerek olsa gerek..

“hani doktora gidecekti” diyorum..acaba birşeymi oldu doktorda.. acaba.. kansızdı.. yoksa birşeymi oldu.. birşeymi geldi başına..

açmıyor açamıyor ondanmı..

yoksa kana mı ihtiyacı var.. daha mı önemli birşey yoksa.. ne yaparım ben.. ne yapacağım..

annem(n)i mi arasam..

ya birşey olmamışsa..

ama ya olduysa..

arıyayım en iyisi..

olmadıysa ve misafirlikteyse annem ayıp olur.. hayır olmaz haber alamıyorsun ve endişeleniyorsun sağlığı için Herşeyinin..

aramalıyım evet.. birşey olmaz..

-Lar arasında gidip gelirken.. kalbimin inanılmaz hızlı atmaya başladığını hissediyorum.. çarpıyor kalbim derler ya… içerisi yıkılıyor.. sana dair olan herşey dahada büyüyor.. dahada yüceleşiyor.. sana birşey olduğunu düşündükçe kalbim göğüs kafesimi zorluyor..

zor nefes almama sebep oluyor bu.. çünkü daha fazla attıkça daha fazla nefes almamı istiyor kalbim.. daha fazla oksijen.. sensizken ancak birazını başrabiliyorum.. sensiz nefes zaten zor alırken ben.. ya birde sana birşey olduysa.. ya olduysa..

sanırım ağlicak gibi oluyorum.. ağlayamıyorum.. nefes almak zorundayım çünkü daha hızlı.. denemiliyim.. ona birşey olduysa ben dimdik olabilmeliyim ki onun yanında olmalıyım, ben sağlıklı kalmalıyımki her an yanında olmalıyım ona bakmalıyım diyorum.. beni üzgün görmemeliki benden güç alsın diye geçiriyorum aklımdan..

herşeyi bırakıyorum.. son mesajımı ve son çağrımı atıp herşeyi bırakıyorum.. kafamı öne eğiyorum.. milyonlarca düşünce yine.. hiç bukadar hızlı ve çok düşünmemiştim belkide..

arabayla gitmem gerek otobüsle yetişemem..

arabayı nerden bulucam..

şirketin var ama  istemyemem..

taksi taksiyle giderim.. yazsın.. maaşımın bi bölümü yatmış olabilir yatmamışsa önceki maaşımdan çeker veririm..

taksi olmaz..

benim kadar hızlı gitmez.. belki hızlıda gitmez..

önce eve gitmeliyim.. taksiyle eve ordan arabayı alırım..

ama arabayla nereye gideceğim..

nerde bilmiyorum ki..

aramlıyım annem(n)i aramalıyım..

abimi mi arasam..

abim de musait olmayabilir..

ters bir tepki alabilirim..

ama en azından annem(n) den daha az endişelenir ve birşey olduysa daha düzgün konuşabilir..

gitmeliyim-kalmalıyım

annemi aramalıyım

hayır aramasam daha iyi

birdaha mesaj atayım birdaha arıyayım beklemiliyim

olmaz birşeyler yapmalıyım

ama ne..

bunları düşündükçe göğüs kafesimi zorlayan kalbim sınırlarınıda zorluyor.. zor nefes alıyorum.. hiç yaşamadığım duyguları tadarken.. fizikende yaşıyorum ilklerimi..

hiçbir insan hiçbirşey hiçbir ölüm beni böyle yapmamışken.. sana birşey olmuş olma “ihtimali” bile beni çığırımdan çıkartıyor..

zangır zangır titretiyor..

sensizlikten korktuğumu farkediyorum.. sensizlikten nefret ettiğimi.. sensiz yapamyacağımı ve sana nekadar bağlandığımı anlıyorum..

sana nekadar bağlandığımı..

seni nekadar çok sevdiğimi..

sana bir okadarda aşık olduğumu..

kalbimin senin ellerinde olduğunu ve sana birşey olduğunda onudna senle beraber bitmeye can attığını..

gözlerimin pınarlarının senin için akmak için can attığını..

sözlerimin senle beraber kaybolacağını..

ruhumun bile o endişeyle biryerlerde kaybolduğunu.. hayat denen zaman içerisinde , sensiz yaşayabilmek için biryerleere koşup saklanma gereği duyduğunu .. sensiz hayattan korktuğunu farkediyorum..

ve sadece susuyorum.. sadece bakıyorum bilgisayar ekranındaki sana..

dahada endişeli dahada stresli daha da üzüntülü bakıyorum.. her saniye derinleşiyor hepsi.. ve KORKUYORUM..

dua ediyorum sana birşey olmamış olsunda.. ne olursa olsun diyorum.. dua ediyorum.. hiç durmuyorum.. dua ediyorum.. suskunluğumu birtek dualarım bozuyor..

soruyor kadın, “neden bıraktın yoruldun mu, zor dimi?” dedi..

“tabiiki zor değildi kadın.. ne zoru.. ben onun gibi 5oo tane tablo yaparım bir günde..” dedim içimden..

sonra baktım ona.. anladı birşey olduğunu.. “haber alamıyorum dedim.. biraz müsade edersiniz kafamı toparlıyayım bitiricem hemen dedim.. zor olduğundan değil..” dedim

ve “tabii ki” dedi.. “zaten illa ki bugün bitireceksin diye birşey yok”..

4.30-5 saat oluyor.. attığım mesajların iletildi raporlarını tekrar tekrar kontrol ederken.. arıyorsun..

heycanlanıyorum.. arıyorsun çünkü.. Herşeyim arıyor.. Oh diyorum önce.. Telefonu açıyorum.. sesini duyuyorum.. işte o an öyle rahatlıyorum ki.. bütün endişem korkum gidiyor.. eli ayağı boşalır ya insanın.. aynen öyle oluyor.. bütün o gerginliğim gidiyor.. iyi olduğuna şükrediyorum..

sesini duyuyorum.. telefonu unuttum bir sebepten dolayı diyorsun.. bütün bu 4.3o-5 saatlik duygusal harb ve fiziksel baskı yerini biraz sinir bozukluğuna bırakıyor.. cümlelerimi kuramıyorum.. evet, sana kızıyorum.. ancak bunu zaten telefonun bir ucundan yapabilrim.. ve sana kızıyorum.. ve kapatıyorus..

eğiliyorum masama.. derin bir nefes alıyorum ve OH! diyorum.. öyle hafifliyorumki iyi olduğun için.. Allah’ım sana şükürler olsun diyorum.. şükürler olsun..

hiçbir sebep.. hiçbir olay hiçbir uğraş hiçbir olumsuz şey.. BİZe (Allah Korusun) birşey olması dışında hiçbirşey hiçbir olay hiçbirkimse birbirimizi unutturmamalı.. Bizle ilgili birşeyi, hiçbirşeyi unutturmamalı.. Söz veriyoruz bunun için.. Söz veriyoruz.. BİZim sözlerimiz yemin gibi..

ki bunlar olmadan önce sabah benimle uyanmıştın.. sabah o hayran olduğum kızın, aşkımın, herşeyimin , herşeyden ve herkesten cok sevdiğim kızın sesini duymuştum.. sıcacık.. içten.. sevgi ve aşk dolu.. özlem dolu sesini.. sabahlara beraber uyanmak istediğim  senle başlamıştım sabaha bende..

yüzüm güldükçe burda.. gözlerim parladıkça sevgimizle aşkımızla.. sesini duydukça herkes seni görüyor bende.. herkes seni biliyor.. farkediyor..

iki farklı gün iki farklı insandım sanki sabah ve öğlen ve akşam üstü..

akşam yanına gelmek için işten çıktım.. aklımda hep sen tüm gün olduğu gibi.. neden kızıyorum ki dedi yürürken .. yürümeyi severim böyle anlarda ya ben, otobüse kadarda yürümem gerekiyor zaten.. yürürken düşünüyorum.. neden kızıyorum ki.. sesini duydum ve iyi olman dışında hiçbirşey istememişken ve sen sonuçta iyiyken sağıklıyken neden kızıyorum.. diye düşündükçe sakinleştim..

zaten çok özlemiştim.. yanına gelip sana sarıldığımda bitti herşey.. bittti tüm kızgınlık stres üzüntü.. karşımdaydın sarılıyordum.. ellerin ellerimdeydi.. kokluyordum..

sen vardın.. gerçektin ve yanımdaydın.. bugün birşey olduğunu düşündüğüm için  kendimden , herşeyden geçtiğim Herşeyim, Ömrüm, Canımdan Ötesi iyi ve yanımdaydı.. neye ve neden kızabilirdim ki.. Şükrettim.. Sadece Şükrettim.. olabilirdi.. unutmuş olabilirdin.. ama birdaha olmazdı.. bitti.. tüm kızgınlık stres üzüntü bitti.. tek gerçek sen varsın benim için.. ve yanımdaydın.. yanımdasın.. bir ömürde öyle olacaksın..

Seni çok sevmekle kalmayan bu adam sana çok aşık.. seni çok özlüyor.. sana doyamıyor.. sensizlikten ölesiye korkuyor..