Kawałek nieba jest w każdym uśmiechu,
w każdym życzliwym słowie,
i przyjaznym geście,
w każdym pomocnym czynie,
kawałek raju jest w każdym sercu,
które stanowi zbawienny port dla nieszczęśliwego,
w każdym domu z chlebem,winem i serdecznym ciepłem.
Bóg włożył swoją miłość w Twoje ręce,jak klucz do raju.

Czasami wydaje nam się, że mieszka w nas dwóch różnych ludzi. Jeden, który wszystko doskonale czyni i tego człowieka prezentujemy światu. Jest też i ten drugi, którego się wstydzimy, i tego ukrywamy. W każdym człowieku istnieje coś takiego jak wewnętrzny dysonans i niespójność. Każdy chciałby być dobry, a jedynie dokonuje czynów, których sam często nie rozumie.
Dlaczego tak jest? Dlatego, że człowiek nie jest Bogiem, nie jest też aniołem, ani jakąś nadistotą, a jedynie małym pielgrzymem w długiej, dalekiej drodze swojego życia. Własne słabości czynią go wyrozumiałym i łagodnym w stosunku do innych. Ktoś, kto jest bezkrytyczny wobec samego siebie, będzie twardy i niezdolny wczuć się w innych. Nie będzie umiał nikogo pocieszyć, dodać odwagi i wybaczyć. Szczęście i przyjaźń tkwią tam, gdzie ludzie są wrażliwi, łagodni i delikatni w słowach, i wzajemnie kontaktach.
— Phil Bosmans

ODPOWIEDZI ZE SŁOWA BOŻEGO

Pan otwiera serce

Teraz, moi ukochani będziemy kontynuować i spróbujemy odpowiedzieć na kolejne pytanie. Brzmi ono:

- “Słyszałem waszą jedną wypowiedź, w której powiedzieliście, że Bóg “otworzył ich serca, by zważali na Słowo Boże”. Co macie na myśli mówiąc, że Bóg “otwiera serca”? Jak to jest możliwe?

To drogi przyjacielu, jest zapisane w Dziejach Apostolskich we fragmencie, opisującym zdarzenie w życiu apostoła Pawła, który przez Boże prowadzenie znalazł się w Filipii, i  w Macedonii. Zgodnie ze zwyczajem żydowskim w dzień sabatu udał się nad rzekę, gdzie spotykały się na modlitwę pobożne niewiasty.

Jest to tak zapisane: “A w dzień sabatu wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie jak sądziliśmy odbywały się modlitwy i usiadłszy rozmawialiśmy z niewiastami, które się zeszły.

Przysłuchiwała się też pewna bogobojna niewiasta imieniem Lidia z miasta Tiatyry sprzedawczyni purpury, której Pan otworzył serce tak, iż pilnie słuchała tego, co Paweł mówił, i gdy uwierzyła i została ochrzczona ona i jaj cały dom prosiła mówiąc Skoroście mnie uznali za wierną Panu, wstąpcie do domu mego i zamieszkajcie. I wymogła to na nas.”

- Co to znaczy, że Pan otworzył serce Lidii, aby mogła pilnie słuchać słów Pawła?

Nasz Pan Jezus Chrystus mówi: “Owce moje głosu mego słuchają, a ja je znam i idą za mną”

Czyli człowiek jest kształtowany przez swoje otoczenie, w którym żyje i zwraca swoją uwagę i swoje serce, aby przyjmował Słowo Boże, aby je badał, rozważał, i interesował się wolą Bożą albo, aby to wszystko odrzucał.

Wiele razy w Twoim życiu zdarzy się, że będziesz mówił do dwóch osób o Słowie Bożym, o Chrystusie i jeden pozostanie całkiem obojętny, nic nie zrozumie, a ktoś drugi zainteresuje się, zacznie rozmyślać nad tym, co usłyszał. Właśnie w jego sercu Bóg znajduje grunt i okazję do działania.

“ wtedy otworzył im umysły, aby mogli zrozumieć Pisma. I rzekł im: Jest napisane, że Chrystus miał cierpieć i trzeciego dnia zmartwychwstać i że, począwszy od Jerozolimy, w imię jego ma być głoszone wszystkim narodom upamiętanie dla odpuszczenia grzechów.”

Kolejnym działaniem naszego Pana wobec ludzi, u których dostrzeże szczere chęci, dobrą wolę i zainteresowanie jest zainicjowanie natychmiastowego pragnienia, by słuchać Słowa Bożego, a następnie “otwarcie serca”. Prowadzi to do głębszego wewnętrznego poruszenia, odgradza od ataków Złego i taki człowiek akceptuje Słowo Boże, zaczyna wierzyć i powołuje się na imię Chrystusa. Następnie żałuje, błaga, by krew Chrystusa obmyła go ze wszystkich popełnionych grzechów i “rodzi się na nowo.”

Po na nowo narodzeniu i chrzcie w Duchu Świętym musi nastąpić czas nauki, szczególnie nauki Ewangelii Jezusa Chrystusa, która objawia człowiekowi jak powinien iść dalej w sprawiedliwości, uświęceniu i pobożności w tych grzesznych czasach. Człowiek uczy się też, jak Bóg działa poprzez ludzi nowonarodzonych, którzy chcą wiedzieć więcej o Bożej sprawiedliwości. Wówczas umysł człowieka otwiera się na zrozumienie Pisma Świętego. I wtedy z otwartym przez Boga w Jezusie Chrystusie i Duchu Świętym umysłem człowiek może jeszcze dokładniej zrozumieć Słowo Boże, jego zachęty, obietnice.

W taki sposób człowiek wkracza w Bożą obecność, Bóg działa w jego życiu, daje mu wzrost w wierze, pogłębia objawienie Słowa Bożego, poszerza wiedzę na jego temat, wskazuje mu wolę Bożą.

Aby lepiej zrozumieć to, o czym mówimy przejdźmy do Listu do Efezjan, pierwszy rozdział piętnasty werset 1,15.Jest tam napisane:

„ Przeto i ja, odkąd usłyszałem o wierze waszej w Pana Jezusa i o miłości do wszystkich świętych, nie przestaję dziękować za was i wspominać was w modlitwach moich, czyli dziekuje Bogu za was i modlę się za wami, za coś co jest bardzo poważne, aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam Ducha mądrości i objawienia ku poznaniu jego, Czyli aby wam dał Ducha mądrości i objawienia do poznania Jego, jaka jest nadzieja do której was powołał. “

Do jakiej nadziei nas powołał wyjaśnia apostoł Piotr w swoim I liście :

„Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który według wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa “

A czym jest “żywa nadzieja“? ku dziedzictwu nieznikomemu nieskalanemu, i niezwiędłemu, jakie zachowane jest w niebie dla was. I oświecił oczy serca waszego, abyście wiedzieli, jaka jest nadzieja, do której was powołał, i jakie bogactwo chwały jest udziałem świętych w dziedzictwie jego.

Czyli święci ludzie Boży, którzy przyjęli Chrystusa i stają się dziećmi Bożymi, jako jego dzieci są dziedzicami Boga i współdziedzicami Jezusa Chrystusa, oczywiście, jeśli pozostają do końca wierni.

- I jakie jest dziedzictwo jego chwały? Takie, że będą panować na wieki wieków, o czym możemy przeczytać w Objawieniu św. Jana 22,1 w ostatnim rozdziale 22.5:

“I nocy już nie będzie, i nie będą już potrzebowali światła lampy ani światła słonecznego, gdyż Pan, Bóg, będzie im świecił i panować będą na wieki wieków.”

To jest nasze dziedzictwo-panowanie na wieki wieków.

Teraz nie możemy zrozumieć tego, jak będzie wyglądać ta rzeczywistość, ale apostoł Jan, uczeń Pański w swoim liście pisze :

“Jeszcze się nie okazało czym będziemy“

- A co to znaczy “królować na wieki wieków?”

“Lecz jedno wiemy ze gdy się objawi, będziemy do niego podobni”

Ponieważ Bóg od początku stworzył nas na swój obraz i podobieństwo. Więc apostoł Paweł modlił się w liście do Efezjan, a teraz modli się za nami Chrystus, abyśmy poznali jaka jest nadzieja do której nas powołał i  jakie bogactwo chwały jest udziałem świętych w dziedzictwie jego  i jak nadzwyczajna jest wielkość mocy jego wobec nas, którzy wierzymy dzięki działaniu przemożnej siły jego”

Czyli, z jak wielką mocą działa w naszym życiu Bóg Ojciec.

Jest to ta sama moc, która wzbudziła z martwych Jezusa Chrystusa, a następnie posadziła go po prawicy Ojca w niebie, a po trzecie ustanowiła Go  ponad wszelką nadziemska władzą i zwierzchnością i mocą i panowaniem i wszelkim imieniem jakie może być wymienione nie tylko w tym wieku ale i w przyszłym . I wszystko poddał pod nogi jego a jego samego ustanowił ponad wszystkim Głową Kościoła. Który jest ciałem Jego, pełnią tego, który sam wszystko we wszystkim wypełnia.”.

Tak więc, moi drodzy przyjaciele, Bóg działa przez otwieranie ludzkich serc tak, abyśmy mogli zważać i rozumieć Słowo Boże.

Kiedy człowiek zrozumie, upamięta się i wezwie imienia Chrystusa, ochrzci się w wodzie i narodzi na nowo, wtedy jest zbawiony i od tej chwili Pan zaczyna go uczyć.

Ale żeby móc go uczyć, musi otworzyć mu umysł, by mógł zrozumieć Słowo Boże, a kiedy je zrozumie, Bóg daruje mu

Ducha “mądrości i objawienia ku poznaniu, jaka jest nadzieja, do której was powołał, i jakie bogactwo chwały jest udziałem świętych w dziedzictwie jego.

po trzecie, jak nadzwyczajna jest wielkość mocy, którą Bóg działa w każdym z nas, ludzi, tak, byśmy zrozumieli, że z tą samą nadzwyczajną mocą Chrystus pracuje w nas.

ODPOWIEDZI ZE SŁOWA BOŻEGO – część 2

Pan otwiera serce

Teraz, moi ukochani będziemy kontynuować i spróbujemy odpowiedzieć na kolejne pytanie. Brzmi ono:

- “Słyszałem waszą jedną wypowiedź, w której powiedzieliście, że Bóg “otworzył ich serca, by zważali na Słowo Boże”. Co macie na myśli mówiąc, że Bóg “otwiera serca”? Jak to jest możliwe?

To drogi przyjacielu, jest zapisane w Dziejach Apostolskich we fragmencie, opisującym zdarzenie w życiu apostoła Pawła, który przez Boże prowadzenie znalazł się w Filipii, i  w Macedonii. Zgodnie ze zwyczajem żydowskim w dzień sabatu udał się nad rzekę, gdzie spotykały się na modlitwę pobożne niewiasty.

Jest to tak zapisane: “A w dzień sabatu wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie jak sądziliśmy odbywały się modlitwy i usiadłszy rozmawialiśmy z niewiastami, które się zeszły.

Przysłuchiwała się też pewna bogobojna niewiasta imieniem Lidia z miasta Tiatyry sprzedawczyni purpury, której Pan otworzył serce tak, iż pilnie słuchała tego, co Paweł mówił, i gdy uwierzyła i została ochrzczona ona i jaj cały dom prosiła mówiąc Skoroście mnie uznali za wierną Panu, wstąpcie do domu mego i zamieszkajcie. I wymogła to na nas.”

- Co to znaczy, że Pan otworzył serce Lidii, aby mogła pilnie słuchać słów Pawła?

Nasz Pan Jezus Chrystus mówi: “Owce moje głosu mego słuchają, a ja je znam i idą za mną”

Czyli człowiek jest kształtowany przez swoje otoczenie, w którym żyje i zwraca swoją uwagę i swoje serce, aby przyjmował Słowo Boże, aby je badał, rozważał, i interesował się wolą Bożą albo, aby to wszystko odrzucał.

Wiele razy w Twoim życiu zdarzy się, że będziesz mówił do dwóch osób o Słowie Bożym, o Chrystusie i jeden pozostanie całkiem obojętny, nic nie zrozumie, a ktoś drugi zainteresuje się, zacznie rozmyślać nad tym, co usłyszał. Właśnie w jego sercu Bóg znajduje grunt i okazję do działania.

“ wtedy otworzył im umysły, aby mogli zrozumieć Pisma. I rzekł im: Jest napisane, że Chrystus miał cierpieć i trzeciego dnia zmartwychwstać i że, począwszy od Jerozolimy, w imię jego ma być głoszone wszystkim narodom upamiętanie dla odpuszczenia grzechów.”

Kolejnym działaniem naszego Pana wobec ludzi, u których dostrzeże szczere chęci, dobrą wolę i zainteresowanie jest zainicjowanie natychmiastowego pragnienia, by słuchać Słowa Bożego, a następnie “otwarcie serca”. Prowadzi to do głębszego wewnętrznego poruszenia, odgradza od ataków Złego i taki człowiek akceptuje Słowo Boże, zaczyna wierzyć i powołuje się na imię Chrystusa. Następnie żałuje, błaga, by krew Chrystusa obmyła go ze wszystkich popełnionych grzechów i “rodzi się na nowo.”

Po na nowo narodzeniu i chrzcie w Duchu Świętym musi nastąpić czas nauki, szczególnie nauki Ewangelii Jezusa Chrystusa, która objawia człowiekowi jak powinien iść dalej w sprawiedliwości, uświęceniu i pobożności w tych grzesznych czasach. Człowiek uczy się też, jak Bóg działa poprzez ludzi nowonarodzonych, którzy chcą wiedzieć więcej o Bożej sprawiedliwości. Wówczas umysł człowieka otwiera się na zrozumienie Pisma Świętego. I wtedy z otwartym przez Boga w Jezusie Chrystusie i Duchu Świętym umysłem człowiek może jeszcze dokładniej zrozumieć Słowo Boże, jego zachęty, obietnice.

W taki sposób człowiek wkracza w Bożą obecność, Bóg działa w jego życiu, daje mu wzrost w wierze, pogłębia objawienie Słowa Bożego, poszerza wiedzę na jego temat, wskazuje mu wolę Bożą.

Aby lepiej zrozumieć to, o czym mówimy przejdźmy do Listu do Efezjan, pierwszy rozdział piętnasty werset 1,15.Jest tam napisane:

„ Przeto i ja, odkąd usłyszałem o wierze waszej w Pana Jezusa i o miłości do wszystkich świętych, nie przestaję dziękować za was i wspominać was w modlitwach moich, czyli dziekuje Bogu za was i modlę się za wami, za coś co jest bardzo poważne, aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam Ducha mądrości i objawienia ku poznaniu jego, Czyli aby wam dał Ducha mądrości i objawienia do poznania Jego, jaka jest nadzieja do której was powołał. “

Do jakiej nadziei nas powołał wyjaśnia apostoł Piotr w swoim I liście :

„Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który według wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa “

A czym jest “żywa nadzieja“? ku dziedzictwu nieznikomemu nieskalanemu, i niezwiędłemu, jakie zachowane jest w niebie dla was. I oświecił oczy serca waszego, abyście wiedzieli, jaka jest nadzieja, do której was powołał, i jakie bogactwo chwały jest udziałem świętych w dziedzictwie jego.

Czyli święci ludzie Boży, którzy przyjęli Chrystusa i stają się dziećmi Bożymi, jako jego dzieci są dziedzicami Boga i współdziedzicami Jezusa Chrystusa, oczywiście, jeśli pozostają do końca wierni.

- I jakie jest dziedzictwo jego chwały? Takie, że będą panować na wieki wieków, o czym możemy przeczytać w Objawieniu św. Jana 22,1 w ostatnim rozdziale  22.5 :

“I nocy już nie będzie, i nie będą już potrzebowali światła lampy ani światła słonecznego, gdyż Pan, Bóg, będzie im świecił i panować będą na wieki wieków.”

To jest nasze dziedzictwo-panowanie na wieki wieków.

Teraz nie możemy zrozumieć tego, jak będzie wyglądać ta rzeczywistość, ale apostoł Jan, uczeń Pański w swoim liście pisze :

“Jeszcze się nie okazało czym będziemy“

- A co to znaczy “królować na wieki wieków?”

“Lecz jedno wiemy ze gdy się objawi, będziemy do niego podobni”

Ponieważ Bóg od początku stworzył nas na swój obraz i podobieństwo. Więc apostoł Paweł modlił się w liście do Efezjan, a teraz modli się za nami Chrystus, abyśmy poznali jaka jest nadzieja do której nas powołał i  jakie bogactwo chwały jest udziałem świętych w dziedzictwie jego  i jak nadzwyczajna jest wielkość mocy jego wobec nas, którzy wierzymy dzięki działaniu przemożnej siły jego”

Czyli, z jak wielką mocą działa w naszym życiu Bóg Ojciec.

Jest to ta sama moc, która wzbudziła z martwych Jezusa Chrystusa, a następnie posadziła go po prawicy Ojca w niebie, a po trzecie ustanowiła Go  ponad wszelką nadziemska władzą i zwierzchnością i mocą i panowaniem i wszelkim imieniem jakie może być wymienione nie tylko w tym wieku ale i w przyszłym . I wszystko poddał pod nogi jego a jego samego ustanowił ponad wszystkim Głową Kościoła. Który jest ciałem Jego, pełnią tego, który sam wszystko we wszystkim wypełnia.”.

Tak więc, moi drodzy przyjaciele, Bóg działa przez otwieranie ludzkich serc tak, abyśmy mogli zważać i rozumieć Słowo Boże.

Kiedy człowiek zrozumie, upamięta się i wezwie imienia Chrystusa, ochrzci się w wodzie i narodzi na nowo, wtedy jest zbawiony i od tej chwili Pan zaczyna go uczyć.

Ale żeby móc go uczyć, musi otworzyć mu umysł, by mógł zrozumieć Słowo Boże, a kiedy je zrozumie, Bóg daruje mu

Ducha “mądrości i objawienia ku poznaniu, jaka jest nadzieja, do której was powołał, i jakie bogactwo chwały jest udziałem świętych w dziedzictwie jego.”

po trzecie, jak nadzwyczajna jest wielkość mocy, którą Bóg działa w każdym z nas, ludzi, tak, byśmy zrozumieli, że z tą samą nadzwyczajną mocą Chrystus pracuje w nas.

Duch zasępił się i dobre kilka minut nie odpowiadał na propozycje Balalaiki, gapiąc się przez ten cały czas na swoje dłonie. Walczył ze sobą, walczył ze swoją przeszłością. W Jeruzalem prawie każdy, niezależnie od grupy społecznej, miał na tyle bogate życie, iż można by z niego stworzyć wiele ciekawych książek…gdyby tylko ktoś je spisał. Spokój dany był naprawdę nielicznym osobnikom. Lecz co mógł skrywać on, genialny zabójca?

- O swojej przeszłości wole opowiedzieć póki dziewczynka smacznie śpi. – uśmiechnął się wbijając smutny wzrok w rozmówczynie. Tak przynajmniej początkowo sądziła kobieta, lecz już po chwili zrozumiała, że Duch nie patrzył się na nią. Spoglądał w krwawą historie swojego dotychczasowego życia. Nie było w niej miejsca na słabość, strach i niezdecydowanie…

- Niewiele pamiętam z wczesnych lat dzieciństwa…czasami mam wątpliwości czy kiedykolwiek je miałem. Nie zrozum mnie źle, nie jestem jakimś pieprzonym robotem. Dorastałem w rodzinie podróżników, w której odkąd schodziło się z rąk matki trzeba było zaczął pomagać pozostałym. Życie na zewnątrz miało swoje uroki, ale było zbyt niebezpieczne. – dopiero po chwili słowa mężczyzny do niej dotarły. On nie urodził się w Jeruzalem! To przecież niemożliwe…

- Zgadza się.

- Co proszę? – odpowiedziała lekko zdezorientowana kobieta.

- Widziałem już to spojrzenie. Zawsze jak zdradzałem komuś, że pochodzę spoza murów spotykałem się właśnie z taką reakcję. Takim specyficznym zdziwieniem. Niemniej jednak jest to prawda. – przerwał na moment, żeby zebrać myśli i napić się kawy, po czym wrócił do poprzedniego wątku –  Mając dwanaście lat stałem się pełnoprawnym mężczyzną…kiedy miąłem piętnaście po raz pierwszy mój świat został wywrócony do góry nogami. Miałem szczęście, że spotkałem wtedy pewnego zbieracza, który przygarnął mnie i uratował tym samym moje życie.

- Zed’a?

- Tak, to był Zed. Sporo razem przeszliśmy na otwartych terytoriach, wiele od siebie się nauczyliśmy, a gdy staruszek wrócił do Jeruzalem, zabrał mnie ze sobą. Miasto dla mnie było czymś zupełnie nowym. Jego ogrom i mnogość ludzi przytłaczała. Ku niechęci mojego mentora nie stałem się jego wspólnikiem. Powiedzmy, że nie chciałem wracać na zewnątrz. Imałem się wielu zawodów. Poznawałem miasto…każdy jego skrawek, każdą ścieżkę i każdą kryjówkę. Choć byłem tutaj obcy po kilku latach znałem je lepiej niż ktokolwiek z jego mieszkańców. Potem spieprzyłem sprawę ponownie.

Przerwał i zaczerpnął kilku łyków gorzkiej i czarnej jak noc kawy. Była bardzo aromatyczna i mocna. Pobudzała zmysły.

- Zed ponownie mi pomógł i wciąż we mnie wierzył. Dobrze ulokował swoją wiarę, najnowsze zdobycze techniki i pieniądze. Jakieś dziesięć lat temu po raz pierwszy wykorzystałem swoje umiejętności do zabicia kogoś. Byłem w tym zbyt dobry…przerażało mnie to. Czasami miałem nadzieję, że znajdzie się ktoś lepszy ode mnie, a wielu próbowało swojego szczęścia. Gildia zabójców rozprawia się z nielicencjonowaną konkurencją szybko i boleśnie. W moim przypadku musieli odpuścić. W każdym razie jakiś tydzień temu tamten okres w moim życiu się zakończył.

- Tak jak i w twoim. – mężczyzna wskazał palcem kobietę, a jego wzrok wyrwał się z uwięzi i „pobiegł” za tym gestem zatrzymując się na biuście Balalaiki. Materiał kombinezonu zbyt dokładnie przylegał do jej ciała, bezczelnie ukazując w pełni kształt jej sutków. Było to spojrzenie wygłodniałego mężczyzny, który dawno nie miał żadnej kobiety. Potrafiła to rozpoznać, miała w końcu w tym praktykę. Duch gwałtownie obrócił głowę w innym kierunku nie dając nic po sobie poznać. Ten człowiek zdecydowanie miał problemy w kontaktach z ludźmi.

– Może do niedawna byłaś jeszcze dziwką, ale teraz jesteś kimś zupełnie innym. Chciałbym poznać historię właśnie tej nowej kobiety. Jak to całe zamieszanie się zaczęło?

Balalaika zgodziła się i opowiedziała historię kilku ostatnich dni, w których jej życie i życie wszystkich mieszkańców Jeruzalem wywróciło się do góry nogami. Jej rozmówca słuchał uważnie, a po chwili zaczął nawet robić notatki w swoim notesie. Co jakiś czas jedynie przerywał jej żeby dopytać się o jakiś szczegół. Kiedy skończyła byli zbyt pobudzeni kawą żeby od razu położyć się spać. Gospodarz dość niechętnie, ale uległ jej namową i odpowiedział jej trochę o okrutnym i jałowym świecie zewnętrznym, o pustyniach, o pełnych niebezpieczeństwa ruinach starej cywilizacji, a przede wszystkim o swojej dziesięcioosobowej rodzinie. Może nie był urodzonym mówcą, ale jego opowieść ukołysała kobietę do snu.

***

Śniła

Znów była w lodowej twierdzy, ale nie sama. Radża stąpała tuż obok niej, patrząc na nią błagalnym wzrokiem.

Podała jej dłoń.

Szły przez ciemne korytarze pełne ciał. Szkielety ludzi w białych fartuchach trzeszczały swoimi białymi zębami z zimna. Lodowate, stęchłe powietrze wypełniało płuca. Czemu było tak ciemno? Coś zasłaniało okna…lód, gruba warstwa lodu.

Chłód zdawał się przenikać przez skórę uderzając wprost w serce. Lodowate igiełki lodu wbijały się coraz głębiej i głębiej…

DALEJ POZOSTAJE JUŻ TYLKO ROZPACZ

Wiedziały dokładnie dokąd idą.

Zostały wezwane. Balalaika nie chciała…nie chciała stanąć raz jeszcze przez obliczem Sfinksa. Z każdym pokonanym centymetrem martwa twarz kreatury stawała się coraz wyraźniejsza w jej myślach.

Stanęły przed wielką ścianą. Spływała z niej ciemna krew tworząc na podłodze sporą kałużę. Posoka była jeszcze ciepła.

Radża zaczęła pląsać po kałuży w obłąkańczym rytmie. Śmiała się, a ten śmiech był najmniej ludzką rzeczą, jaką kiedykolwiek była dziwka usłyszała.

- Miał skrzydła…obiecywał…obiecywał, że mnie nie zostawi. Hahahaha….wyrywałam jedno piórko po drugim, aż przestał opowiadać takie kłamstwa…

Skrzeczący głos dziewczynki był nie do zniesienia. Ta jednak szybko przestała, podeszła do Balalaiki i złapawszy ją za rękę zaczęła prowadzić nią w kierunku ściany. Kobieta chciała się zatrzymać…tak bardzo zapragnęła się obudzić. Wiedziała co czeka na nią po drugiej stronie tej ściany.

To same owalne pomieszczenie…ten sam postument…konający potwór. Sfinks dalej stał nieruchomo, lecz w jego prawym boku widniała ogromna dziura, z której wypływała cała masa krwi. Pokrywała podłogę cienką warstwą.

DALEJ POZOSTAJE JUŻ TYLKO ROZPACZ

To nie monstrum przemówiło…

Mężczyzna odziany w białe szaty wyszedł zza postumentu…miał narzucony kaptur.

Zbliżał się chwiejnym krokiem do Balalaiki, a gdy był zaledwie dwa kroki od niej upadł do przodu tuż pod jej nogi. Jego kaptur odpadł ukazując twarz człowieka, którego kiedyś poznała.

Immam

Zamiast oczu miał wstawione symbole miasta.

- Zabiłem…zabiłem go…dalej pozostaje już tylko rozpacz…popatrz jak nagrodzili mnie za moją służbę! – krzyczał próbując złapać za ją za kostki.

Obraz powoli zaczął się rozmywać, lecz zanim zniknął zupełnie usłyszała jeszcze słowa Sfinksa.

NA GRANICY TAM GDZIE LÓD WIECZNIE ZIEMIĘ POKRYWA, POPATRZ PRZEZ OKO A DOTRZESZ DO MNIE

POŚPIESZ SIĘ…

***

Obudziła ją Radża wtulając się w nią ze wszystkich sił. Łkała bardzo żałośnie. Obie leżały na wielkiej rozłożonej kanapie. Dopiero po chwili w ciemnościach wyłapała czujne spojrzenie Ducha, który cały czas je obserwował z jednego ze swoich foteli.

W podzięce podam słońcu serce na swej małej ręce
wdzięcznie i prosto.
Nie zdołam rozsypać po świecie wszystkich zachwytów
a pragnę nalać dziś wina tak wielu ludziom
by w górze mieniła się już tylko tęcza
wszystkimi barwami uśmiechów.

Sercem rozgrzewającym witam was w mym świecie
pełnym storczyków i melodii Morricona
aż po sam świt.
By zamienić normalne na rzeczywiste
zbyt bardzo kipić marzeniami,wyobrażeniami,
że kiedyś-kiedyś,ta jedyna rzecz nadejdzie
tak prosto i czule.

Czyli związek Irenki i Zbysia w trzech etapach

Dawno dawno temu, co potwierdzają liczne kopalne dowody, żyły Pectusy. Byli to niemalże zwykli ludzie, różnili się tylko tym, że serca mięli z porcelany i nosili je w dłoniach.

Jeden z rodu tych przedziwnych stworzeń pewnego dnia ścisnął mocniej swoje porcelanowe serduszko i rzucił daleko przed siebie. Leciało długo, najpierw wysoko ku niebu by łagodnie opadać ku ziemi. W ostatniej chwili złapał je przyjaciel rzucającego:

- Oszalałeś?! – wykrzyczał, ten który złapał – przecież umarłbyś, gdyby się roztrzaskało.

Ten pierwszy podszedł bliżej, by odebrać swoje “życie”:

- Ostatnio nie mam najlepszego czasu w tym pokrętnym świecie. Potrzebowałem wiedzieć, że jednak w razie czego, ma mnie kto złapać.

İnsan en çok sustuğunda ağLar asLında.SözcükLer döküLürken kaLemden kağıtLara,gözyaşLarı da seL oLur akar mısraLara…

Bu gün bir SessizLik çöktü içime nedenseSessizLik işte,avaz avaz susuyorum…Bugün bir AğLayış çöktü içime nedenseGözyaşLarımı tutuyorum…
SessizLik

KIRGINIM

Kırgınım
Beni yüreğime kırgın bırakan herkese;
Bir şehre,
Bir dünyaya,
Bu dünyanın, tebessümü unutmuş insanlarına,
Sözlerini, dillerinde yüreklerin katili olarak besleyenlere….
Bir çocuk gibi
Yüreğimin elinden tutup, sadece onunla oynamak istiyorum,
Vefayı sadece o’ndan ummak ve ona vefalı olmak istiyorum…

Kırgınım,
Elimden oyuncağımı alanlara,
Yüreğimle oynadığım oyundan bahsedince benimle alay edenlere,
Dostum bildiğime değer vermeyenlere,
Yüreğimin ayağıyla yürüyüp gittiğim mekanı beğenmeyenlere,
Onun telkiniyle tutunduğum dalı kesenlere,
Onun sözünü dinlediğim vakit, benim sözümü dinlemeyenlere…

Kırgınım,
Bir lahzacık ömürde tul-i emelleri hatrına, içime derin yaralar açanlara,
Bir lahzacık huzur için,
Yürek mabedimi tul-i ömürde dahi onarılamayacak kadar çok talan edenlere,
Yürek mabedime destursuz girenlere; zoru kullananlara..
Biraz da kendime kırgınım,
Biraz da kızgın…
Yüreğimi herkesin bırakmasına rağmen ben de bir vakt-i seherde bırakabildiğim için,
Biraz da kendime kırgınım,
Pişman olacağım adımları atarken yüreğime sormadığım için,
O, adımlarıma yol çizmeye aday iken
Sol tarafındakini ihmal edenlerin sözlerine değer verebildiğim için,
Yüreğimin tutunduğu , ete kemiğe bürünenlerin ardından bakakaldığım için

Adam gittikten sonra delikanlı çalar kapıyı,kendini tanıtır.Sorar niye bu adamla evlendiğini kıza…

Kız söylerim der ama bir koşulla….

Evin arkasında büyük bir gül bahçesine götürür delikanlıyı ve der ki:

Bu bahçenin en güzel gülünü bana getirirsen söyleyeceğim sana niye bu adamla evlendiğimi…Ama asla geri yürümek yok bahçede,arkana bakmak yok en güzel gülü istiyorum sadece…

Memnuniyetle der delikanlı ve girer bahçeye….

Çok güzel sari bir gül durmaktadır karşısında tam elini güle uzatmışken pembe bir gonca görür az ötede,ilerler…

Ona uzanırken kadife kırmızı bir gül ilişir gözüne ilerde…

Derken…..Birde bakar bahçenin sonuna gelmiş…

Kıza verdiği söz gelir aklına..Geri dönmek yok…

Ne yapsın..Mecburen bulduğu alelade,hatta solmaya yüz tutmuş bir gülü mahcup bir şekilde götürür kıza….

Kız gülümser gülü görünce..

”Bilmem aldın mi cevabini”der delikanlıya…..

Hayat bu bahçede yürümeye benzer….

Skóra nie jest jedynie czymś w rodzaju obcisłego kombinezonu odgraniczającego nas od świata zewnętrznego, lecz pełni wiele ważnych funkcji:

1.    Chroni organizm przed chorobotwórczymi drobnoustrojami.
2.    Pełni funkcję klimatyzatora, utrzymując stałą temperaturę ciała;
3.    Jest ważnym organem zmysłu przyjmującym bodźce z zewnątrz i przesyłającym sygnały do mózgu. Zakończenia nerwowe w skórze umożliwiają odczuwanie bólu, ucisku, dotyku, gorąca i zimna.
Co mamy wypisane na skórze?
1.    Żółtawy odcień wskazuje na chorobę wątroby lub woreczka żółciowego.
2.    Bladość sugeruje, złe samopoczucie, anemię, nieprawidłową pracę trzustki.
3.    Plamy pigmentowe mogą być typowe dla okresu ciąży lub sygnalizować zaburzenia hormonalne.
4.    Matowa, cienka skóra z siecią drobnych zmarszczek cechuje palących papierosy (tzw. skóra nikotynowa).
5.    Trwale rozszerzone naczynia krwionośne na twarzy i sfatygo­wana, odwodniona skóra to początek trądziku różowatego.
6.    Wypryski sugerują zaburzenia przemiany materii albo niepokój hormonalny organizmu (trądzik młodzieńczy).
7.    Wysypki mają mnóstwo przyczyn, najczęściej bywają symptomem alergii.
Dlaczego się czerwienimy? Skóra uchodzi za zwierciadło duszy i to lepsze niż oczy, które w każdej chwili można np. zamknąć. Nie sposób natomiast ukryć czy zapanować nad reakcjami skóry.
1.    Czerwienimy się ze wstydu i poczucia winy.
2.    Bledniemy ze strachu, bólu, wrażenia, zgrozy.
3.    Włoski „stają dęba”, pojawia się gęsia skórka ze strachu.
4.    Po plecach biegają ciarki z napięcia, silnej emocji, w beznadziejnych sytuacjach.
5.    Pocimy się z przerażenia. Najlepiej oddają to powiedzonka w rodzaju: jesteś gruboskórny, podskórnie reagu­jesz, czujesz się źle we własnej skórze, wychodzisz ze skóry, zalazłeś komuś za skórę.

Czego nigdy nie wybacza? Nadmiaru słońca. Pod wpływem słońca zawarty w skórze kolagen twardnieje, a włókna elastyny ulegają uszkodzeniu. Skóra staje się zwiotczała i pomarszczona. Każde słoneczne oparzenie postarza ją o 6 lat.

Tłustego jedzenia, pustych kalorii, oraz zawartych w pożywieniu dodatków chemicznych.

Papierosów. Nikotyna zwęża naczynia krwionośne, powodując niedokrwienie skóry. Palący papierosy (paczka dziennie) po 9 latach mają dwukrotnie bardziej pomarszczoną skórę niż niepalący. I oczywiście nadmiaru alkoholu.

Jest takie powiedzenie, „gdy cierpi dusza choruje taż i ciało”. Oto krótki przegląd niektórych objawów, które wynikają z cierpiącej duszy.

Głowa, Kark.

O ból głowy, ataki migreny, drętwienie lub ból karku może przyprawiać zbyt wybujała ambicje. Stan długotrwałego napięcia psychicznego lub strach przed niespełnieniem pokładanych w nas nadziei. Dotyczy to sytuacji zawodowych jak i rodzinnych.

Serce.

Ciągłe pragnienie sukcesów i uznania oraz chęć uzyskania jak najlepszych wyników w najkrótszym czasie może doprowadzić do nerwobólu serca. Życie w nieustannym pośpiechu to największe zagrożenie dla naszego serca. Konsekwencją mogą być choroby układy krążenia prowadzące do zawałów.

Kręgosłup.

Są symptomami ludzi obarczonych nadmierna odpowiedzialnością, którzy wątpią czy sprawdzą się i uważających, że nie uda się nim przezwyciężyć trudności. Dość często cierpią ludzie na wysokich stanowiskach.

Krew.

Osoby mające problemy z ciśnieniem krwi najczęściej zmuszają się do podejmowania jakichś decyzji. Często poddają się w obliczu pierwszych porażek. Nadciśnieniowcy to ludzie ambitni, którzy stawiają sobie zbyt wysokie wymagania.

Żołądek.

Długotrwałe lub często powtarzające się konflikty w pracy lub rodzinie powodować może bule żołądka. Tacy ludzie żyją w ciągłym stresie boją się przyszłości. W kryzysowych sytuacjach wzmaga się wydzielanie kwasów żołądkowych a ich nadmiar może doprowadzić do nieżytu i zapalenia błony śluzowej. Powstają w tedy nadżerki i owrzodzenia. Dlatego tacy ludzie powinni pracować nad swoimi lękami a nie brać rzeszę pigułek.

Płuca.

W dzieciństwie ataków Astmy mogą dostać dzieci bojące się utraty matczynej opieki. U dorosłych choroby płuc i dróg oddechowych oraz przejściowe trudności z oddychaniem psycholodzy tłumaczą potrzebą czułości i miłości. Może to być objawem skrywanej agresji. Najczęściej dotyka to ludzi skrywające się za maska obojętności, aby nie okazywać współczucia czy miłości.

Narządy płciowe.

Bóle podbrzusza mogą wskazywać na trudności związane z odnalezieniem się w roli mężczyzny lub kobiety. U mężczyzn jest to strach przed impotencją oraz nieudanym współżyciem. W przypadku kobiet może to być spowodowane kłopotami rodzinnymi i to nie tylko z partnerem.

Choroby układu pokarmowego.

Dotykają najczęściej osób upartych i konfliktowych. Osoby zbyt oszczędne tak zwani „dusigrosze” bardzo często zapadają na przeróżne choroby układu pokarmowego. Ludzie, którzy obawiają się przed utratą sympatii osób bliskich i otoczenia często też mają różne dolegliwości z przewodem pokarmowym.

Skóra.

Problemy dermatologiczne dotykają osoby zamknięte w sobie i z trudem nawiązujące kontakt z otoczeniem. Osoby takie niezwykłe są do zwierzeń i dzielenia się ze swoich niepowodzeń. M to związek z poczuciem małej wartości.

Z tego wynika, że zanim pójdziemy do lekarza z określonymi objawami chorobowymi powinniśmy w ciszy zastanowić się nad sobą i swoim postępowaniem. Czy nie lepiej jest czasami otworzyć się na ten piękny świat?. Porozmawiać z bliskimi i zmienić swoje nastawienie. Coś musicie zrobić gdyż dolegliwości powrócą mimo reklamowanych super leków i odżywek. To my w głównej mierze jesteśmy winni za nasze choroby!!.

]]> http://filizk.wordpress.com/2009/10/04/dubaide-ilk-guzel-anim/ Sun, 04 Oct 2009 16:14:10 +0000 filizk http://filizk.wordpress.com/2009/10/04/dubaide-ilk-guzel-anim/

Dubai’de ikinci ayimizda, Temmuz’un sonlarinda, sıkıntıdan ve sicaktan bunalırken başimiza güzel birşey geldi. Bir arkadaşımızın başına ağaçtan bir serçe yavrusu düştü. Bu bölgede sik rastlanan bir türmüş, house sparrow deniliyor. Çok küçüktü, uçamiyordu. 50 derece sicakta birakamayip eve getirdik tabi. İlk önce ekmek ıslatıp verdim bir çay kaşığının arkasıyla. Yedi biraz ama hala çok hastaydı.

Sonradan internette yaptığım araştırmalarda yavru kuşların anneleri olmadan büyümelerinin çok zor olduğunu öğrendim. Zira kuşların ilk yumurtadan çıktıklarında sindirim sistemleri hiç gelişmemiş oluyormuş, anneleri yavruları kendi ağızlarında ıslattıkları besinler ile besliyorlarmış. Bunun yerini başka bir şey tutmaz ama en yakını bebek mamasıymış. Evet bildiğimiz bebek maması. İnsanlar için olanı. Ben de bebek maması verdim yavruma, kısa zamanda toparlandı. Ola ki bir gün başınıza küçücük, çaresiz bir kuş düşerse onu yarım saatte bir sulandırılmış bebek mamasıyla besleyebilirsiniz. Bunun için bir şırınga veya küçük bir kaşığın arka tarafını kullanın ve eğer ilk seferde anlamazsa gagasını elinizle hafifçe açabilirsiniz. Kesinlikle kuşa doğrudan su vermemek gerekiyormuş. Fazla beslemekten korkmanıza da gerek yok. Bu küçük bebekler doyduklarında asla fazla mamayı almıyorlar. Gaga sımsıkı kapanıyor eğer kursaklarında yeterince yiyecek varsa. Bir süre sonra haşlanmış yumurta sarısı, öğütülmüş tohum da karıştırabilirsiniz mamaya. Tabi kuşu sıcak tutmak, yuvasinin altına havlu gibi bir şey sermek, cereyanda bırakmamaya da dikkat etmek lazim. Zira üşütmeleri halinde tuvaletlerini yapamıyorlar, bu da ölmelerine sebep oluyormuş. Tüylerini düzeltip, bakım yapıyorsa sağlıklı demektir.  Yavru biz bulduğumuzda tahmini 3-4 günlüktü, yaklaşık bir hafta sonra uçmaya başliyorlar.

Inanılmaz ama çok evcilleşiyorlar. Kendisi aksamlari eve geldigimde ince sesle sesle sarki söylyordu bize. Kahve içerken, kitap okurken hem omuzumdaydı, hatta komik ama bizim gibi yastikta uyumayi seviyordu

Son bir şey daha. Yavruları bazen annesi yuvadan istemediği için atıyormuş, bazen de iyi uçamadıkları için düşüyorlarmış. Ancak yavruya bir kez insan eli değince anne kuş asla tekrar kabul edip yuvaya götürmüyormuş. bu nedenle yavru bulursanız eğer, bir yerde saklanıp bir süre annenin gelip almasını beklemek iyi olabilirmiş.

Kendi kendine yemek yemeyi ve ucmayi öğrendikten sonra uctu gitti Hurma kuşum. Dubaideyiz diye adını Hurma koymuştuk:) Fotoğrafları asagida.

Którejś środy weszłam do empiku i przechodząc między regałami oglądałam książki. Wpadła mi w ręce “sto dni po ślubie”. Jak zwykle przeczytałam zapowiedź z tyłu książki, a potem pierwszy rozdział. Obiecałam sobie, że jak zdam egzamin to ją sobie kupię. Szczerze mówiąc myślałam, że może dzięki tej książce znajdę w końcu odpowiedź na swoje pytanie…Na swój problem…’

Zdałam i kupiłam.

Czytało mi się świetnie, ale jak zwykle nie wytrzymałam i przejrzałam końcówkę książki. Im dłużej czytałam, tym bardziej byłam zła na główną bohaterkę… Nigdy mi się takie coś nie zdarzało… Może dlatego, że tak bardzo rozumiałam tematykę. Tak naprawdę zdałam sobie sprawę, że wcale nie szukałam jakiejś odpowiedzi, ale konkretnej, bo kiedy wydawało mi się, że już ją znam, wcale mi się nie podobała…

Okazało się, że niezbyt dokładnie przejrzałam końcowe strony, bo zakończenie było zupełnie inne. Było takie, na jakie liczyłam od początku… Tylko, że wcale mi to nie pomogło. Nadal nie odczułam ulgi, ani w ogóle tego, na co liczyłam, kupując tę książkę…

Zastanawiałam się dlaczego i mam pewną koncepcję… Wszystko przez to, jak się czuję. Jak się czułam czytając tę książkę. Jak jestem traktowana… Jakkolwiek dziwacznie i niejasno to brzmi…

***

Zawsze imponowali mi faceci, którzy byli gentelmenami. Przepuszczają kobietę w drzwiach,  wstają, kiedy ona podchodzi, zwalnia jej miejsce… To wszystko jest takie urocze.  Tylko, że mnie faceci zwykle traktują jak zwyczajna kumpelę, nie jak kobietę, przy której wypadałoby się zachować, jak prawdziwy facet… Chociaż sporadycznie zdarza mi się być przepuszczaną w drzwiach…

To w sumie też trochę związane z tą książką…

Bo od dłuższego czasu czuję się jakbym stała za jakąś szybą. Jakby między nami stanął mur. Słyszę jego głos, rozumiem, co do mnie mówi, ale jak tylko chcę się zbliżyć to czuję szkło… Myślałam, że to będzie mijać, że to tylko tak przez jakiś czas… Końcówka września, egzaminy i w ogóle… Ale jakoś tak ta szyba staje się coraz grubsza i coraz zimniejsza… A ja stoję za nią sama i mogę tylko biernie patrzeć, słuchać i czekać… ale na co ja czekam właściwie? Na co ja znów czekam?

***

Kiedy kilka lat temu M. zostawiając mnie, powiedział mi, że to dlatego, że jestem za dobra, myślałam, że to najgłupsza wymówka jaką słyszałam… Ale po tych kilku latach rozumiem, co chciał mi przez to powiedzieć… Szkoda, że zrozumiałam to dopiero niedawno… Może gdybym zrozumiała to wcześniej, to nie popełniłabym tego samego błędu… Teraz już trochę za późno na naprawianie tego, do czego go przyzwyczaiłam… Stoję więc za tą szybą i mogę sobie pluć w brodę…

***

Mam syndrom odrzucenia. Boję się, że znowu zostanę sama, że facet mnie zostawi… Jak tylko zaczynam czuć coś co przypomina obojętność z jego strony, zaczynam się okropnie bać…

Wkurza mnie, że on uważa, że to mój problem… że muszę sobie sama z nim dać radę. A nie musiałabym sobie z niczym radzić sama, gdybyś nie traktował mnie czasem tak obojętnie. Gdybyś nie ustawiał tej cholernej szyby! Ale może, nawet na pewno to też z mojej winy, że za późno zrozumiałam, to co powinnam już dawno była zrozumieć…

Kupiłam książkę, żeby znaleźć odpowiedź… Przeczytałam ją i mam jeszcze więcej innych pytań, na które tak chciałabym znać odpowiedź! Muszę kupić nową książkę? Poprosić o pomoc, czy walić głową w tę cholerną szybę, która pewnie i tak za chwilę znów stanie…

***

Zdarza mi się nie mówić o sobie, ciągle słucham i milczę, ale nawet jak chcę pomóc to On traktuje mnie jak intruza.

Milczę. Niestety nie umiem znikać i nie umiem nie czuć…

***

Czekam na mój fotel bujany… Moje marzenie z dzieciństwa…

I myślę o tych ostatnich “przebłyskach” bez ściany. O kasztanach, które prawie spadały nam na głowy, a On mnie mocno przytulił…

***

Byłam dziś pobiegać… Zero kondycji.

Muzyka, muszę kupić sobie słuchawki. Potrzebuję muzyki, żeby zagłuszyć… Wracam do tego, co rok temu…? Dzisiaj Fido.

Mam ochotę na koncert jazzowy w Blue nocie… z Nim… Taki jak za pierwszym razem…

Wszystko jak za pierwszym razem.

***

Zgubiłam pilota. Znów. Idę spać