Não to de mau humor não! É que as vezes não dá!! Vira e mexe eu ouço que a música está em decadência, tudo é pop e que não sai “coisa nova boa” ultimamente. Pra mim isso tem um nome: PREGUIÇA! Claro que se depender das rádios (como vimos no post anterior) estamos ferrados e teremos que apelar pros CDs dos nossos pais ou, até mesmo, pros protetores de ouvidos, mas não precisa! Há muita música boa, ou melhor, música de primeiríssima qualidade por aí. Basta o quê?? Procurar!! eeeeeeee! Pra quem não conhece, existe uma ferramenta chamada internet e nunca foi tão fácil ter acesso à absolutamente TUDO, desde jazz sueco até eletrônico árabe. Olha que eu poderia me utilizar dessa fadiga de todos e falar que o único lugar decente pra conhecer música que restou é o TAOcast, mas não! Tudo pelo bem da música! Inclusive aqui vai alguns dos principais sites dos quais eu pesquiso sons novos. http://drownedinsound.com/ e http://pitchfork.com/. Para jazz, além da internet, recomendo muito a revista DownBeat. Pode parecer cansativo toda essa busca.. Mas o tesouro é mais que satisfatório: Infinita música de primeira.

I mentioned in the previous post the Shantel concert at Babylon I went to on Thursday. It was a great show- easily the funnest and most energetic I’ve been too. After he and his band played there was a dance party where the band came down and partied with everyone. I even got to chitchat with accordion player, haha.

I highly recommend his music! If you want to hear what he sounds like, check out this music video on youtube:

http://www.youtube.com/watch?v=be7O4m9rOZE

After spending about a month of being gone every weekend, things have slowed down a bit.  I want to travel as much as I can, but there is so much to see and do in Istanbul, if you can make it off the compound. I’ve spent the past two weekends in Istanbul and happily have been able to see and do a lot- saw the Istanbul Modern Art Biennial, went to a house party off campus hosted by one of my Turkish friends, walked along the city walls, went on another field trip of the city where we saw lots of mosaics, monasteries, mosque, and Ottoman soup kitchens, explored lots of forts, saw Shantel (Gypsy/Balkan club/pop artist) in concert at one of the funnest shows I’ve been to, partied with Shantel at dance party after said show, ate at a fabulous restaurant where they create dishes using the old recipes of the imperial Ottoman kitchen, had my weekly trip to the food market where I bought way too much of course (hey, it’s a good excuse to cook for friends), and got to have some wonderful conversations with friends and family back home on Skype. I was really concerned that these weeks would drag by, but it’s been really fun. I finally feel like I’m starting to get to know the city, that I’m not just a visitor. I have 8 weeks left here; I’m officially over halfway through my time abroad. I know these weeks are going to fly by, which I’m happy about- I love it here, but I’m still pretty excited about getting back to the US.

Here are some pictures from some of my excursions

Walk Along the Wall

http://www.facebook.com/album.php?aid=345719&id=545955654&l=be0d9b9baf

‘HIST 245- History of Istanbul’ field trip

http://www.facebook.com/album.php?aid=345729&id=545955654&l=f69eb3a8a9

Fredag. Snø. Kaldt. Popmusikk. Cava.

Det var dagen kort oppsumert. Til nå. Eller rettere. Både popmusikken og cavaen kommer først om en time eller to. Nå spilles det alvorlige diskorytmer her. Sånn at jeg kan veie opp for den kommende overdosen av lette, sprudlende toner.

Litt ballanse må man jo ha. Så ergo. Til å danse, før Popinferno dansingen, spilles det Shantel: Disko Boy. Smiletegn. Stort smiletegn.

Riktigt bra tysk jugge-disko! Shantel – Disko partizani.
Denna gick ett par gånger senaste midsommarfesten.

A full set of my pictures from Shantel’s London gig can be seen HERE.

En el 2001 Stefan Hantel, alemán de nacimiento visitó la Bucovina, lugar donde sus abuelos se habían criado.  La Bucovina es la región geográfica que se encuentra entre Ucrania y Rumania, en los Balcanes de la Europa Oriental.  Hantel, había ya destacado como músico y tenía en su haber  ya cuatro albumes desde 1995. Después de esta visita, decidió darle un giro de 180 grados a su carrera musical y así fue como nació el Disko Partizani.

Bajo esta nueva perspectiva musical, Hantel ahora Shantel, lanzo cinco trabajos más hasta la fecha: Bucovina Club, Bucovina Club 2, Disko Partizani, The Edge of Heaven y Planet Paprika.  De esta segunda etapa, el álbum Disko Partizani (DP) es el más exitoso y con razón.  He escuchado DP y puedo recomendarles  Disko Boy, Immigrant Child, Disko Partizano y Sota. No se preocupen por el idioma (algunas veces en inglés y otras en rumano), a la verdad no hace falta ser un poliglota para querer entender el porque de su éxito.

Goosebumps? Why yes, de fiecare data cand ascult piesa asta. Si 98% din restul de la Schiller.

Mint. E cu 3% mai mult decat am scris mai sus. We start slow, we end a bit happier.

Era o seara de octombrie. Ploua, tin minte asta mai bine decat multe alte lucruri mult mai importante. Tot ce cadea de sus era un parau pe langa fluviul ce curgea din ochii tai. Fluviul meu a inundat mai tarziu. Te-am pierdut atunci, in seara aia din cauza lui. Nu te-am revazut niciodata.
Era o alta seara de octombrie. In club, muzica buna si atmosfera placuta per general. Resimtita doar de prietenii nostri, culmea, reuniti la comun pentru prima oara. Si ultima. Mi-ai zis nu. Nu mai. Nu poti. Aiureli pornite din nesiguranta. Din cauza galagiei din jur mi le-ai scris toate pe telefon. De atunci urasc sa dau sms-uri. Te-am pierdut atunci, in seara aia din cauza ta. Te-am revazut de multe ori.
Era o seara de octombrie. Pe tine nici nu te-am castigat, dar in mod sigur te-am pierdut. Am fugit de tot ceea ce insemnam noi si nu te-am mai vazut niciodata. Din cauza alteia, care a meritat. Te-am pierdut atunci, in seara aia din cauza mea. Te-am revazut o singura data.
Era o zi din octombrie. Te iubeam inca. Enorm. Totusi simteam deja distanta dintre noi ce se impusese cu timpul. Presupun ca orgoliile si-au spus cuvantul pentru ultima oara. Am trecut prin multe impreuna. Mai mult rau, chiar? Da, in mod cert. Dar nu din cauza noastra. Recunosc, fluviul a inundat dupa vreo 2 seri acute de Prodigy. Te-am pierdut atunci, in ziua aia din cauza noastra. Te-am revazut…de vreo doua ori.
Nu mai stiu daca era octombrie. Nici nu stiu daca a fost ceva intre noi. Nu te-am pierdut niciodata, fiindca nu aveam ce pierde. Te-am revazut si inca te revad. Si nu mai vreau.
Era o seara de octombrie. Mi-a parut rau ca fugi de mine si ma amagesti cu nimicuri. Te-am pierdut atunci, in seara aia, din vina nimanui. Momentan, nu vreau sa te revad.
E o seara de octombrie. Iesim la un film. Daca o sa fie ceva intre noi, presupun ca tot in octombrie o sa ne spunem la revedere.

Unii dintre voi poate sunt destul de perspicace si cu spirit de observatie iesit din comun ca sa observe un anumit tipar in toate relatiile mele de-a lungul timpului. Urasc luna octombrie tocmai din aceste motive. Si nu, nu sunt mai idiot in timpul lunii asteia, sunt acelasi. Dar mai e inca o zi si se duce si asta dracului si in sfarsit poate incepe luna mea. Care sunteti pe aici mai pe la inceputul lunii, asa, promit ca fac o cinste! Nu ca n-ar fi de ajuns sa o fac colegilor de tejghea (BA! sa va ia mama dracu’ daca ma cosopiti!) fiindca astia-s oameni den aia fara masura si stiu sa se opreasca precum rapidul in halta Plopeni. Da’ nu-i nimic, fac imprumut in banca si tot o scot la capat. Numa’ sa aveti grija ma ca ultima sticla-i dobanda.
Sincer sa fiu n-am absolut nimic de zis precum bine si probabil ati observat si mi-e lene (pa bune) la ora asta sa mai scot vreo genialitate, o sa iau frumusel toata seria Hannibal la plivit rosii. Am vazut momentan doar primele doua filme (din 4) si primul e genial, m-am regasit in caracterul ala mai tare ca in oricare altul de pana acum. Al doilea, la fel de genial, dar parca si-a pierdut din integritate si devine un tip prea inteligent, dar in acelasi timp lipsit de…nu stiu…acel ceva ce-l pornea in primul film. N-are nici o ambitie acum. Si prevad ca ultimele doua parti sunt niste idiotenii, dar inainte sa declar ceea ce tocmai am declarat am sa tac si am sa ma uit. Doar de-as gasi dracului locul unde am pus punga aia de popcorn de facut la microunde…

Ceva interesant aici!!

Pe final, schimbam ritmul. Meditatie, apoi zghihuiala, corect?

It’s time for the October Adds update!

Yo Gabba Gabba!

Music is Awesome!

The first time I heard about the television show, Yo Gabba Gabba! I was visiting friends that have two young kids. They explained to me that the show was something they could watch with their kids and enjoy, and they also discovered some great music from the program. After a bit of research, I realized why they (and their two young girls) loved it so much. The series is a mixture of live action segments, animated sketches and musical numbers. Devo member Mark Mothersbaugh hosts a segment called “Mark’s Magic Pictures,” which teaches children how to draw with their feet. Biz Markie stars in “Biz’s Beat of the Day” where he demonstrates beat-boxing styles and, yes, beats. The “Super Music Friends Show” segment boasts an amazing lineup of celebrity guests and musicians. The first two years of the season welcomed Mates of State, Of Montreal, The Roots, Low and Jack Black, just to name a few. The show is hosted by DJ Lance Rock, a DJ, actor and musician from Los Angeles.

After moving to the West Coast, Rock began to work at Amoeba Music (an independent chain of music stores in California). He became immersed in the local music scene and eventually met Scottie Schultz. A few years later, Schultz asked Robertson to host the show he was co-writing with Christina Roberts, lead singer of the The Aquabats.

Now that you have a bit of background on the show, I can talk about my one of top three picks for the October update. The album, Yo Gabba! Music is Awesome!, is just that – awesome. The track listing is a mixture of Yo Gabba Gabba! tracks and songs from artists that have visited the show. The tunes spout life lessons that teach kids morals, manners, and  sound advice. The first song that stands out to me is by The Shins. It is entitled “It’s OK, Try Again” and has really great lyrics like “Sometimes you win, sometimes you lose, but it’s OK, try again.” The track sounds like a Shins tune, but with a slight spin on their normal song topics.

My favorite song or ‘lesson’ is from I’m From Barcelona, called “Just Because It’s Different Doesn’t Mean It’s Scary.” The verses read,  “New things in life can be great, try new things.” It encourages kids to take mini-risks and not to be afraid of the unknown. “Here’s a new fruit, c’mon let’s taste it!”

Of Montreal contributes “Brush Brush Brush” which, of course, encourages ‘good dental hygiene.’ Brushing your teeth can be kind of boring, but Of Montreal and Yo Gabba Gabba! make it seem  exciting! Also, Mark Kozelek wrote a song by the name of “Bedtime Lullaby” for the show. If you are a fan of Mr. Kozelek or any of his projects (Sun Kil Moon, Red House Painters) you will fall in love with this lullaby. This album is great, and after all, they are songs written for children. Songs can make learning fun and easy and Music is Awesome! definitely will please the little kid in all of us!

Shantel

Planet Paprika

Planet Paprika is the latest release from Shantel, a German producer and DJ. Shantel was born Stefan Hantel in Frankfurt. He is known for his work with gypsy brass orchestras. He is also known for mixing traditional Balkan music with electro beats. He fell in love with “Gypsy music” while watching the audience reactions to  Fanfare Ciocarlia (a twelve-piece Romanian Roma brass band) and Boban Markovic (a Serbian trumpet player and brass ensemble leader, who is actually one of the most famous Balkan trumpet players in the world).

Planet Paprika boasts 13 beautifully arranged tracks full of high-energy Balkan brass. The medium-to-fast-paced tempos on the album are extremely danceable and make for a beautifully proportioned mix of old world meets new world. Not only did Shantel write, produce and mix the album – he also sings on several of the tracks.

His arrangements include accordion, trumpet, flugelhorn, baritone and alto sax, clarinet, violin and keyboards. I am a sucker for Eastern European music, Roma or gypsy, Balkan brass or folk. The album utilizes all of these genres to their fullest potential without directly copying from the original sounds. Planet Paprika is partially a dance album. It is a great spirit lifter, and probably a lot different then what you are used to listening to. If you are in Europe, check out Shantel’s live show!

Live:

Oct 7 2009 at Palc Akropolis // Shantel & Bucovina Club Orkestar in Prague, Czech Republic
Oct 8 2009 at Centralstation // Shantel & Bucovina Club Orkestar in Darmstadt, Germany
Oct 9 2009 at Muffathalle // Shantel & Bucovina Club Orkestar in Muenchen, Germany
Oct 10 2009 at Wagenhallen // Shantel & Bucovina Club Orkestar in Stuttgart, Germany
Oct 11 2009 at Jazzhaus // Shantel & Bucovina Club Orkestar in Freiburg, Germany
Oct 13 2009 at  Werk II // Shantel & Bucovina Club Orkestar in Leipzig, Germany

Awesome New Republic

Hearts

Hearts is the fifth studio album by the Miami duo known as Awesome New Republic. ANR formed in 2004 when Michael John Hancock and Brian Robertson were attending Frost School of Music at the University of Miami. They had played in a 5-piece band together called Empirical Mile before going on to do their own project. Hearts is the third album they have put out in 2009. They released Rational Geographic Volume 1 in April and Rational Geographic Volume 2 in July. These works are their take on the ties between the Stars Wars trilogy and the past thirty years of the American government.

Hearts has heavy electronic influences. The opening track starts out with layers of synthesizers and electronic beats. It reminds me of mellow 80’s clubbing music, but that definitely doesn’t describe the tone of the whole album. The third track, “Alleycat,” channels their inner Tears for Fears. You can hear it in both the vocals and the instrumentals. If you immediately forward to track four, however, you will taste an entirely different flavor.

My one complaint is that the album doesn’t have a solid vision. Each song is good in it’s own right, but there is no sense of flow or theme to the entire piece. Track 5, “Digital World,” is a letter to the modern world as we know it. Are Hancock and Robertson scared of what is inevitable? I think not, I think it is more of a love letter to the digi-world that has helped to launch their careers. They can’t live without the Internet, for one. Would anyone know of ANR if this medium didn’t exist. Who knows?

My favorite tracks are “Alleycat,” “Wheels No Engines” and “Digital World.” But I have a feeling this album will grow on my ears with each listen. Check out ANR live!

Live:

Oct 15 2009 at Rokbar w/ Neon Indian – Miami, FL
Oct 16 2009 at Club Down Under w/ Neon Indian -Tallahassee, FL
Oct 17 2009 at Club TSI w/ Neon Indian – Jacksonville, FL
Oct 19 2009 at The Bridge PAI – Charlottesville, VA
Oct 20 2009 at Bowery Electric – CMJ – New York, NY
Oct 22 2009 at The Space on North 8th – CMJ – Brooklyn, NY
Oct 24 2009 at R Bar – CMJ -New York, NY

Link to this article:
http://www.breakthruradio.com/index.php?b=article.php?id=1163

- Lottie Leymarie

http://www.youtube.com/watch?v=be7O4m9rOZE

Posted via web from okthx.info – your daily phun

Shantel(Stefan Hantel), artist german cu origini in Bucovina, ar trebui sa fie pentru Romania ce este Goran Bregovici pentru Serbia. Nu credeti ? Ia ascultati aici DISCO BOY

Si mie imi place mai mult DISKO PARTIZANI

Alte piese: Dubstar Bugarskij, Bucovina(asta suna de parca ar fi ceva mexican, nu romanesc), andante levante, I’ll Smash Glasses, Borino Oro, etc.

Acum comparati cu Bregovici, careia a trebuit sa-i “furam” Ederlazi pentru genericul telenovelei Regina.

PS: tocmai mi-am dat seama ca pe hostingul wordpress.com nu pot sa embeduiesc youtube .. asta e, lucram cu ce avem …

E: Como os avanzábamos ayer, Barcelona se viste de luz, color…y música. Con las Festes de la Mercé llega el Barcelona Acció Musical, o BAM para los amigos. Un festi gratuito que inunda el centro y aledaños de nuestra capital de multitud de propuestas musicales para todos los gustos y colores. Nosotros, fieles a nuestro espíritu siempre petardo, ahora un poco snob, ahora entendido, ahora fanático, os proponemos unas cuantas actuaciones que no pensamos perdernos. Eso sí, no espereis que os recomendemos ni a Billy the Vision & The Dancers (padres de ese horreur que hace bailar cual loca del coño a Lydia Lozano cada vez que suena el politono), o a The Hives (demasiado rock moderniqui para nuestra edad) o a Calima (que nos mola la world music, pero no tanto). Aquí un pequeño planning del BAM 2009 made in music4girls. El resto, at your own risk.

R: BOAT BEAM. En este año que el poder femenino se ha apoderado en gran parte de la escena musical patria (ahí tenemos a Russian Red y a Anni B Sweet partiendo la pana en Los 40, pero también a la maravillosa Linda Mirada a la cabeza de lo mejorcito del año), no podía faltar un supergrupo sólo formado por chicas. Y que conste que Boat Beam no es un “súper” grupo por el hecho de que sus integrantes procedan de otras bandas ya previamente conocidas. No. Antes del lanzamiento de su excelente debut (Puzzle Shapes), estas tres chicas madrileñas eran prácticamente unas desconocidas. Pero canciones arrebatadoras como The Rain Pauly o Falling Over han situado a Josephine, Alisha y Aurora en el panorama del mejor indie nacional. Su actuación en el BAM, el jueves a las 21:00 en la Plaça del Rei, será una ocasión excepcional para ver de cerca su mayor virtud: la capacidad de juntar el mejor pop con su virtuosismo a las cuerdas (guitarra, viola, chelo y piano).

E: PATRICK WOLF. Cuando supimos la confirmación de nuestra admirada Patricia estuvimos a un pelo de dedicarle un OMG en toda regla. Porque lo primero que nos asaltó fue una incertidumbre: ¿¿qué pinta Patrick Wolf en el BAM?? Digamos que no es el tipo de propuesta que se acerque a lo confirmado hasta ahora. Sin embargo, cuanto más lo vemos en la web, más nos gusta y más nos apetece. Ya nos quedamos con ganas de verlo en la gira de The Magic Position, y aunque en esta ocasión no vendrá vestido de Flautista de Hammelin o de Electroduende, nos intriga ver cómo se las apañará para condensar ese pedrusco de aristas puntiagudas y a veces incompresibles que es The Bachelor. No sabemos si tirará por el pop luminoso de su anterior disco, o por la electrónica ondulante de Wind in the wires, ni siquiera si se dignará recuperar algún tema de su peculiar debut Licantrophy, donde dejaba claro que lo suyo era ir a su bola. Eso sí, deseandito estamos de que salga al escenario en plan Gary Numan ganándose la vida en el Parque del Retiro y de que monte un chocho como el que se plantó en Colonia. Es más, nos preguntamos a nosotros mismos, ¿le echarán de Barcelona por gay? Lo averiguaremos el viernes 25 en la Plaça Reial a las 23:00.

R: PONY BRAVO. Si esto acaba pasando desapercibido en nuestro panorama musical es que, sí, definitavemente estamos peor de lo que creíamos. Lo que hacen Pony Bravo no es fácil, no. Pero tampoco es fácil aguantar los rollazos de 10 minutos antes de cada canción que suelta el cantante de Manel… y estos últimos han triunfado como la Coca-Cola. Si entramos en el juego de las definiciones, tocaría hablar de algo tan raro como el weird-western-copla-arabian-pop-rock. Frikismo absoluto, la verdad. Escuchar el debut de la banda, Si bajo de espalda no me da miedo (y otras historias) (disponible para descargar desde su MySpace), sin embargo, es una delicia: uno de esos álbums que te sorprenden con cada canción y no te dan ni un segundo para que te aburras. Dicen que sus directos, en los que se incluyen los fotomontajes del cantante Daniel Alonso, son sorprendentes y surrealistas. Y allí estaremos para comprobarlo el sábado 26 en la Plaça del Rei a las 21:30.

E: SOAP & SKIN. Con la incorporación de Patrick Wolf al cartel de este año, y con la presencia de esta austríaca de profesión pianista y de vocación barroque goth, el BAM 2009 se perfila como el Festival de las Divas multiinstrumentistas y oligofrénicas. Bromas aparte, lo de traer a Soap & Skin es como para darles 12 points a la organización. Soap & Skin es Anja Plaschg, y se plantará el sábado 26 en la Plaza de Rey a la Hora Bruja: las 0:15, con un disco que da miedo de lo auténtico que es… y porque da miedo de verdad. Escuchar Lovetune for Vacuum es como bajar al sótano de la casa de Edgar Allan Poe y ponerte hasta el culo de opio mientras ves a las ratas pasar. A medio camino entre lo macabro y lo hermoso, Soap & Skin se mete lentamente por tus vasos dilatadores y absorbe cualquier rayo de luz que pueda existir en tu cabeza. No es tanto una música opresiva como absorbente, sabe crear atmósferas tétricas y bañarlas de un brillo sutil y melancólico. Presenciar en directo su performance de Thanatos, Fall Folliage o Mr Gaunt pt100 puede ser un momento histórico… o convertirte en estatua de sal. La muchacha tiene canciones que se llaman Marche Funebre, Extinguish Me o Mr Wolf, y sus canciones son tan deprimentes y preciosas como su propio título. Abrazando la estética musical del neoclasicismo, pero con la vista puesta en la modernidad más reciente, Soap & Skin podría ser la vecina de buhardilla de Antony Hegarty o el Reverso Tenebroso de Patrick Wolf.

R: SHANTEL. Y aquí llega el contrapunto divertido a todas las propuestas snobs que solemos haceros (aunque ver si finalmente La Patricia la lía o no también va a ser divertido). Porque lo de Shantel, que viene con el subtítulo de “Planet Paprika Tour ‘09″ DJ Session, va a ser la fiesta. Para quien no conozca a este dj alemán que se llevó el prestigioso BBC World Music Award, sólo decir que sus sesiones son conocidas mundialmente por acabar, literalmente, del revés. ¿La culpable? Su versión fiestera y electrónica del legado balcánico. Vamos: como si Beirut se pusiera de anfetas y se lanzara a hacer música de baile. Su Disko Partizani es un temazo que nunca te cansarías de escuchar… Pero es que en sus sesiones no se limita a poner su música, sino que la enriquece con temas que desafían al sentido del ridículo para obligarte a dejar las vergüenzas en casa y disfrutar sin prejuicios. Su sesión no podía haberse programado en mejor lugar: el viernes 25 a las 24:00 en la Rambla del Raval.

E: DIRTY PROJECTORS. Otro gol por la escuadra del cartel de este año. Nadie podía imaginar que el BAM auspiciara la visita de este colectivo de Brooklyn que está dando muchísimo que hablar con su nuevo disco, Bitte Orca. Experimentación y vanguardia freak se dan la mano en lo que promete ser uno de los albums destacados del año (solo hay que ver las críticas que les están regalando desde los medios especializados). Dirty Projectors estarán en el sábado 26 a las 00:25 en el Parc del Fórum formando parte del escenario MTV Music Week, y su directo no es solo uno de los más esperados del festival, sino una cita imprescindible. Muchos se están volviendo esquizofrénicos decidiendo qué les mola más, si Merriweather Post Pavillion o Bitte Orca. Comparaciones aparte, este disco es mucho menos triposo y más real, más cacharril, más denso y menos accesible. Donde los de Panda Bear apuestan por la electrónica envolvente y expansiva, Dirty Projectors juegan al menos es más, a la instrumentación bizarra y al excentricismo reposado, en un viaje tranquilo por una carretera lisa y abandonada, donde el oyente es un conductor solitario dejado un poco a su suerte. No promete ser la fiesta, pero sí un momento perfecto de introspección y disfrute de una de las propuestas más raras y enigmáticas del festival.

Met de start van het academiejaar in zicht, kunnen we het zomerseizoen nu ook definitief onder een lakentje stoppen. Dat staat ook symbool met de start van een pak nieuwe releases. Muse bracht zonet een nieuwe uit, die van Editors ligt klaar en die van Arctic Monkeys klinkt ondertussen vertrouwd.

Meteen ook tijd voor wat nieuwe ontdekkingen. Zo ben ik al een paar weken helemaal into The XX [exes]. Heel erg sfeervolle pop/rock met een elektronisch korstje. Op sommige momenten richting Portishead, op andere momenten meer naar Burial en aanverwanten. ‘Crystalised’ is alvast een heel aangenaam nummer uit hun debuut ‘XX’.

Voor wie geen afscheid kan nemen van de zomer, is er Shantel. Live een heerlijke ervaring en ook op plaat spat het zomerse er vanaf. Ondertussen hebben ze een nieuwe cd en met ‘Citizen Of Planet Paprika’ ook een fijne single.

Shantel, yeni albümü Planet Paprikayı müzikseverlerin beğenisine sunmaya hazırlanıyor. Disko Partizani ile bağrıadını duyuran Shantelin ülkemizde yayımlanacak yepyeni albümünün çıkış şarkısı ise Citizen of Planet Paprika.

Albüm içeriği

01.Good Night Amanes
02.Planet Paprika
03.Wandering Stars
04.Bucovina Original
05.Being Authentic
06.Citizen Of Planet Paprika
07.Sura Ke Mastura
08.Usti,Usti Baba
09.Eyes Of Mine
10.Binaz In Dub
11.Beauties From Athina
12.Ex Oriente Lux
13.Good Morning Amanes

Hay… Santa Mercè

y éste en, efectivamente, El Raval, poniendo la ciudad patas arriba

Un Notable alto para el BAM09, en un año en el que la falta de criterio se camufla con recortes por la “situación económica actual“, para las fiestas de Barcelona hay un cartel de los que estresan, esto es, un señor cartel. Algunos de los nombres de esta última y definitiva tirada; Akron/Family, The Go! Team, Ix!, Berri Txarrak, Furgusson, Pony Bravo, Instituo Mexicano del Sonido, y unos que queria repetir del FIB: We Are Standard. Aquí el programa de  fiestas.

Shantel – Planet Paprika

Shantel – Good Night Amanes
Shantel – Planet Paprika
Shantel – Wandering Stars
Shantel – Bucovina Original
Shantel – Being Authentic
Shantel – Citizen Of Planet Paprika
Shantel – Sura Ke Mastura
Shantel – Usti, Usti Baba
Shantel – Eyes Of Mine
Shantel – Binaz In Dub
Shantel – Beauties From Athina
Shantel – Ex Oriente Lux
Shantel – Good Morning Amanes

Postanowiliśmy w tym roku przyjechać wcześniej. Tak, żeby nic nam nie umknęło. Pamiętaliśmy upał i kolejkę do wejścia z roku ubiegłego, więc postaraliśmy się o nieco więcej dyscypliny. Zdążyliśmy do Hasselt na 10.00. Problem w tym, że inni pomyśleli o tym samym. Ludzi było więcej, byli wcześniej, a upał znacznie większy niż przed rokiem. Wylądowaliśmy jeszcze dalej na polu namiotowym. Koniec końców o otwierających festiwal brytyjskich grupach The Invisible (nominacja do Mercury w tym roku) i The Maccabees ciągle wiem tyle, ile można wyciągnąć z MySpace.

Przy ponadtrzydziestostopniowym upale najgorszym, co mogło się nam przydarzyć, było odwiedzenie namiotu Chateau. Problem w tym, że większą część tego dnia mieliśmy spędzić właśnie tam. Najpierw Vetiver z bardzo dobrze zagranym setem własnych utworów i coverów. Kapitalne „Hey Doll Baby” The Everly Brothers na koniec. I przerwa regeneracyjna dłuższa niż sam koncert. Potem James Yuill – człowiek-orkiestra z UK po całkiem niezłym debiucie, coś pomiędzy Nickiem Drakiem i Aphex Twinem, czyli rozstrzał przeolbrzymi. Tzw. folktronica, czyli z gitarą i laptopem. Laptop (ten z jabłuszkiem BTW) niestety nie odpalił. James zagrał więc na poczciwej i solidnej gitarze. Gdy laptop nie odpalił po raz drugi, James znów zagrał na niezawodnej gitarze. Ale gdy nie odpalił po raz trzeci wyszliśmy, tłumacząc to upałem.

Zawędrowaliśmy do Marquee (drugi co do wielkości i ważności namiot, w zeszłym roku miejsce tych najlepszych koncertów), by skonsumować frytki z piwem przy dźwiękach Shantel & Bucovina Club Orkestar, mariażu niemieckiej elektroniki z orkiestrą bałkańską, w którym niemiecka elektronika przegrywa – jak cokolwiek w starciu z bałkańską orkiestrą. Nie kupujcie ich płyty “Planet Paprika”, bo już to dobrze znacie z koncertów Bregovicia, ale uwaga, bo na żywo zagrają na Waszych najbardziej prymitywnych instynktach. Uciekliśmy do intelektualnego Jona Hopkinsa, który rozstawił w Chateau swoje zabawki, znacznie bardziej niezawodne niż te Yuilla, chociaż było jeszcze goręcej (a jabłuszko to samo). Właściwie miałem o tym napisać jeszcze przed Nową Muzyką – wtedy ta informacja bardziej by się komuś przydała. To był bardzo solidny koncertowy set. I uczciwy – co prawda nigdy nie wiadomo, czy JH nie wysyłał maili, ale przynajmniej sprawiał wrażenie, że sporo w swojej muzyce zmienia na bieżąco i zagrał utwory znane z “Insides” w zupełnie innych wersjach, jako 3-4 długie, stopniowo rozwijane motywy. Konkludując w sprawie, o której pisałem jakiś czas temu: Moderat przed Radiohead okazał się wprawdzie bezwzględnie ciekawszym występem, ale dalej trzymam się tezy o tym, że JH lepiej by się wpisał w nastrój wieczoru.

Bon Iver w Marquee to był pierwszy szok. Godzina 15.50, a z namiotu się wylewa, w środku ścisk taki, że podchodzić pod scenę musiałem (wcześniej odeskortowałem na zewnątrz żonę, której od upału zrobiło się gorzej – szkoda, że właśnie na BI) z boku, żeby Justina Vernona podejrzeć z bliska. Wziął sobie (zakładam, że to dla niego stały wariant koncertowy) trzech młodziutkich sidemanów i gra nieco mocniej, nieco dynamiczniej materiał z jedynego longplaya. Gra, a ludzie – nie do wiary – śpiewają razem z nim. Zadowolony, wysłałem do kolegi SMS-a, że są w Belgii więksi od papieża. Gdy wróciłem do kraju, redaktor Mocny w Gębie zapytał mnie, czy widziałem The Big Pink, a mnie kompletnie odebrało mowę. Teraz już wiem dlaczego – ja tej nazwy nawet nie zapamiętałem, w ogóle nie wiedziałem, że grali na Pukkelpopie – bo kolidowali z Bon Iver. A z Bon Iver tego dnia nie można było kolidować.

Port O’Brien w Chateau okazał się nieco bardziej amatorski niż się wydawało z przedfestiwalowych opinii, choć miał przesympatyczną perkusistkę. Nie wierzcie porównaniom z Fleet Foxes w każdym razie. Część ich występu (ciągle piekielny upał!) potraktowaliśmy jako przerwę rekreacyjną. Tak się odprężyliśmy, że nie chciało nam się nurkować w zbity tłum na Dizzeem Rascalu, więc jego wyrzeźbiony tors obejrzeliśmy na telebimie przed Marquee. Raperzy są, niestety, nudni (z małymi wyjątkami, o których będzie w kolejnych odcinkach). Soap & Skin – ładna. I muzycznie, i fizycznie. Tylko kto ją teraz, do cholery, wypromuje u nas na nową Tori Amos na nowe czasy? Koncertowo ma jeden zasadniczy mankament – siedzi przywiązana do fortepianu, na którym stoi komputer (wiadomej marki), z którego wystrzeliwuje podkłady do swoich fortepianowych pasaży – prawdopodobnie z pomocą nożnych sterowników (stałem za daleko, żeby mieć pewność), a zatem jest kompletnie uwiązana. Za bardzo, żeby się odwrócić w stronę widowni. Ale młoda jest bezczelnie i ma hektary czasu. Przed końcem koncertu uciekliśmy, żeby nie spotkało nas to, co na Bon Iver, czyli żeby mieć dobre miejsca na Wilco. Przeczuwaliśmy, że zespół, który wśród 45-minutówek festiwalowych zarezerwował sobie pełne półtorej godziny (!) musi mieć czym je wypełnić. No dobrze, wiedzieliśmy, że tak jest, choćby z nagrań. Okazało się jednak, że nagrania kłamią – jak to zwykle – w sferze emocji. Wilco było DUŻO lepsze niż z płyty koncertowej. Tweedy okazał się wyjątkowo sympatycznym kurduplem, atmosfera w zespole – zaskakująco demokratyczna (Glenn Kotche często prowadził konferansjerkę z drugiego szeregu). A Nels Cline – siwiejący elegancik ze słabością do fenderów jaguarów (ulubiona gitara Cobaina) jazzmasterów (dopiero na zdjęciach się zorientowałem co i jak – przepraszam – to z kolei ulubiona gitara J Mascisa i Kevina Shieldsa, a zatem jeszcze bardziej w temacie tegorocznego Pukkelpopu) – okazał się moim nowym bogiem gitary. Podchodziłem do Wilco z sympatią, ale bez fanowskich emocji, a ten występ po prostu mnie rozwalił. Przy poziomie dystansu do muzyki, jakiego nabawiłem się ostatnio, nic tak nie cieszy, jak dowiedzieć się, że jeszcze tak można. Podejrzewam, że podobnie czuje się staruszek, dowiedziawszy się, że jeszcze może

Zmorą festiwali jest to, że ogląda się koncerty non-stop i podświadomie je ze sobą zestawia. A ceną entuzjazmu jest zmęczenie. Spróbujcie się pozbierać w ciągu kwadransa i dać się ponieść na kolejnym koncercie. Na dość przewidywalnym (a może tylko mi się tak wydawało?) występie Andrew Birda ta sztuka mi się nie udała. A ponieważ priorytetem był Grizzly Bear, przeniosłem się w połowie koncertu z Chateau do innego małego namiotu – Club. Ten jest gorzej nagłośniony i usytuowany nieco mniej korzystnie, blisko głównej sceny, więc ściąga sporo przypadkowej publiczności. I tu przeżyłem pierwsze rozczarowanie tego festiwalu – zobaczyłem czwórkę chłopaków (młodszych niż się wydawało – tak to bywa z wykonawcami dojrzałych płyt, że podświadomie mam ich za starszych), którzy nie potrafią sobie poradzić z przełożeniem całego producenckiego kunsztu “Veckatimest” na warunki sceniczne. Zniknęły szczegóły, szlag trafił piękne harmonie. Może w większości była to wina warunków, ale atmosferę szlag trafił, choć do Clubu nabiły się tabuny ludzi, na zewnątrz błyskało i lunął deszcz. A może właśnie dlatego? W każdym razie schłodzeni wyszliśmy po swetry, mijając po drodze niespodziankę, od której zachciało nam się śmiać. Otóż zobaczyliśmy Surprise Act tegorocznego Pukkelpopu, po którym nie spodziewaliśmy się wiele. “Popatrz, czy to nie jest…”. “No tak!”. ” A ten obok, to nie jest czasem…?”. “Tak mi się wydaje”. “Co oni właściwie robią razem??”. “Cholera wie…”. Tak oto – kompletnie bez przygotowania – staliśmy się świadkami koncertu Them Crooked Vultures – jednego z pierwszych w ogóle, a bodaj pierwszego w Europie. Gdyby ktoś pytał: Dave Grohl, Josh Homme i John Paul Jones. Dobre, co? No więc właśnie dlatego wybuchnęliśmy śmiechem. A potem poszliśmy po te swetry.

Opeth i DeVotchka padli ofiarą wyprawy po swetry, a Beirut, na którego koncert zdążyliśmy, okazał się słabszy niż Shantel i zdecydowanie poniżej wyśrubowanego tego dnia poziomu. Za to Faith No More obejrzałem z fascynacją – od zbiorowo odśpiewanego “Reunion” po scysję Pattona z VIP-ami, podczas której zeskoczył do fosy i kazał kolejnymi VIP-om dośpiewywać kawałki tekstu piosenki FNM, odpychając ich, gdy nie potrafili. Fakt, zdążyłem w międzyczasie wyskoczyć na The Black Angels – zespół, który wróżył dużo, choć na żywo grał trochę za bardzo jak The Doors, a za mało jak The Jesus And Mary Chain. Za to niespecjalnie mnie zdziwiło, gdy zobaczyłem jego członków w komplecie na kolejnym koncercie wieczoru: My Bloody Valentine. Muszę przyznać, że dla mnie był to jeden z powodów przyjazdu na Pukkelpop. Niewiele w nim było z muzyki, a bardzo dużo z filozofii muzyki. W postawie Kevina Shieldsa, gdy wychodzi na scenę w mroku, na tle ściany wzmacniaczy, jest coś z zachowania Johna Cage’a. Shields wymyślił sobie hałas absolutny, idealny. Publiczność nie może jednak go usłyszeć. I niczym w romantycznej legendzie – kto usłyszy, ten niczego już więcej nie usłyszy, bo ten ostateczny hałas skutecznie zniszczy mu słuch. Większości utworów nie rozpoznacie, niezależnie od tego, czy poczęstujecie się rozdawanymi przed koncertem zatyczkami, czy też nie. Nie nagracie żadnego, bo rzecz przesteruje każdy sprzęt. A ponieważ reżyser dźwięku (!) też ma zatyczki w uszach, możecie być pewni, że zespół gra pod kątem takich jak wy. I że będzie was próbował ogłuszyć mimo zatyczek, wypędzić z terenu Pukkelpopu wszystkich gapiów, całą publiczność, wyzwalając takie sprzężenia, od których nie uciekniecie nawet sto metrów dalej w plastikowych toaletach. Sprawić, by hałas był odczuwalny. Z drugiej strony – nie ma lepszego zwieńczenia festiwalowego dnia niż taki koncert. A zatyczki przydały się jeszcze w namiocie. I następnego dnia, żeby leczyć zmęczone uszy po długim dniu i krótkiej nocy. Ale o tym niebawem.

Sporo zdjęć z tego dnia tutaj. A ponieważ tu się nie zabierało, drodzy polscy organizatorzy, aparatów powyżej 3,2 MPix, można co nieco zobaczyć w społecznościowej części serwisu Pukkelpopu tutaj.

Voor de Gelderlander Huntenpop bezocht. Verslag volgt later, foto’s volgen nu.

Bij de ingang gaat de PvdA afdeling Achterhoek helemaal los op een stellage.

De Jeugd van Tegenwoordig is vaag.

Let op het Baskerybroekje.Ondertussen rockt Danko Jones zoals hij altijd rockt, een tikje voorspelbaar dus.

Bij de partizanendisco van Shantel & Bucovina Club Orkestar is het feest.

Ulft bij nacht.

Tom Holkenborg bewoog weer eens te veel om hem scherp te krijgen.

Open Air mit Patrice, Adé Bantu feat. Afrobeat Academy, Paco Mendoza feat. Cosa Nuestra, Shantel & Bucovina Club Orkestar, Fleur Earth Experiment, Timid Tiger.

Zehn Jahre Funkhaus Europa Summerstage – Das große Musikfestival des interkulturellen WDR-Senders Funkhaus Europa feiert heute runden Geburtstag. Im Kölner Tanzbrunnen kommen Stars und Newcomer der World Wide Music zusammen, um gemeinsam zu feiern. Am 23.8. ab Ab 15 Uhr. Im Radio: Live am So., 23.08.09, von 20.30 bis 00.00 Uhr

Zum Jubiläum liegt der regionale Fokus unter dem Motto „Big up Germany!“ erstmals auf Deutschland. Moderator ist Funkhaus-Europa-Redakteur Francis Gay. Mit dabei sind Künstlerinnen und Künstler, die mit der Funkhaus Europa Summerstage groß geworden sind:

Patrice war schon bei der ersten Ausgabe des Summerstage-Festivals im Jahr 2000 dabei. Der afrodeutsche Songwriter lässt Soul, Reggae, HipHop, Blues, Folk und Funk in seine Musik einfließen. Der zweite Headliner ist mit Shantel & Bucovina Club Orkestar der populärste Star des Balkan Pop. Adé Bantu feat. Afrobeat Academy Band sorgen für afrikanische Klänge. Paco Mendoza feat. Cosa Nuestra & Friends scharrt für das Geburtstagsfest seine Mestizo-, Dancehall- & Reggae-Amigos um sich. Auf der zweiten Bühne im Tanzbrunnen präsentieren sich zwei junge Bands aus Köln, die bundesweit für Aufsehen sorgen. Das Fleur Earth Experiment mit Neo-Soul-Grooves. Und Timid Tiger, die Indie-Band von Keshav Purushotam.

Alle Infos: http://www.summerstage.de/

wann
Datum: 23.08.2009, 15:00 Uhr
Im Radio: Live am So., 23.08.09, von 20.30 bis 00.00 Uhr

wo
Tanzbrunnen Rheinparkweg 1 50679 Köln Telefon: 0221 / 821 212 1 Fax: 0221 / 821 343 0 E-Mail: info@koelnkongress.de Internet: http://www.koelnkongress.wgrid.de

Lineup

Tickets: Vorverkauf 18 Euro / Abendkasse 24 Euro (Rubrik: Konzerte)
Einlass: 14 Uhr
Beginn: 15 Uhr
18,- € VVK, 24,- € AK
Kinder (bis 15 Jahre): Eintritt frei

Links

• Website der [SUMMERSTAGE]
• Website von Patrice
• MySpace-Seite von Shantel & Bucovina Club Orkestar
• Website von Bantu
• MySpace-Seite von Paco Mendoza
• MySpace-Seite von Fleur Earth Experiment
• MySpace-Seite von Timid Tiger

Text: Veranstalter

I am a huge fan of You Tube, now that just about everyone has a video camera these days, more and more interesting and visually pleasing videos are really popping up everywhere!  Thanks to the lovely Laura, I was introduced to Bucovina by Ian Oliver & Shantel.  If you are into jump rope, and Im not talking just plain jumping, then you must watch!  I’ll admit, almost every time I have come across those jump rope competitions, I stop and watch, there is just something so interesting and rhythmic!  Anyway, saw this and made me want to break out my rope!  And the song is pretty cool too!

And one more You Tube moment for the day, have you heard of Bon Iver?  A few months ago, the fiance downloaded what seems like hundreds of songs and For Emma was one of the lucky ones to make the download cut.  The song is lovely, and rikshaw design found a nice and funny a cappella version.  Im a sucker for anything a cappella.  And if you are anything like me, I always like to listen to how close the original version is to an a cappella version, and they are pretty close!