dd if=/dev/sda of=/dev/sdb // склонировали диск1 на диск2
dd if=/dev/sda of=~/disk1.img // склонировали диск1 в файл

dd if=/dev/sda1 of=/dev/sdb1 // склонировали 1 раздел 1ого диска в 1ый раздел 2ого диска

dd if=/dev/sda1 of=~/disk1_1.img // склонировали 1 раздел 1ого диска в файл

dd if=disk1.img of=/dev/sda // сделали восстановление из файла на диск.

dd if=disk2.img of=/dev/sda1 // сделали восстановление из файла на раздел

Non so perche’ vogliate fare una cosa del genere, ma se proprio volete convertire un file Matroska in un formato AVI potete usare mencoder. Vediamo come.

Prima di tutto vediamo cosa sono questi file Matroska. Possiamo averne di tre tipi: MKV (video), MKA (audio) e MKS (sottotitoli), per crearli viene utilizzato l’EBML. Si tratta di un buon formato, anche se puo’ dare qualche problemino con alcuni riproduttori di video, ma questo e’ un problema dei riproduttori (o lettori) e non del formato del file. Comunque, ipotizziamo ci sia un buon motivo dietro il vostro desiderio di convertire il vostro bel video MKV in un altro formato. Per prima cosa dovete sapere in quale formato convertire, vediamone due.

Se volete convertire da Matroska a Xvid dovete dare questo comando:
$ mencoder INPUT.mkv -ofps 25 -ovc xvid -oac mp3lame -lameopts abr:br=192 -srate 48000 -xvidencopts fixed_quant=4 -vf scale -zoom -xy 720 -o OUTPUT.avi
analizzare ogni singola opzione sarebbe lungo e per voi inutile, andatevi dunque a leggere la guida di mencoder. Vi dico solo che l’opzione xvidencopts fixed_quant indica la qualita’ (3 buona qualita’ ma meno compressione, 5 bassa qualita’ alta compressione), 4 e’ una buona via di mezzo. Se non ne siete soddisfatti potete sempre ripetere il comando cambiando i valori.

Potete anche convertire il vostro file MKV in formato DivX 5, con questo comando:
$ mencoder INPUT.mkv -o OUTPUT.avi -ovc lavc -lavcopts vcodec=mpeg4:vbitrate=700:vpass=1 -ffourcc DIVX50 -oac mp3lame -vf scale -zoom -xy 720

E’ comunque consigliabile, laddove possibile, il formato Xvid rispetto al DivX, per varie ragioni.

Se doveste avere (come accade spesso) un file MKV con due tracce audio, allora dovete aggiungere una o piu’ opzioni per indicare quale utilizzare. Ma prima di tutto dovete individuare la traccia audio che vi interessa, per farlo date questo comando:
$ mplayer -v INPUT.mkv
leggete e cercate qualcosa del genere:

[...]
...  -aid N, -alang LNG
...  -aid N, -alang LNG
[...]

dove al posto di N c’e’ un numero e al posto di LNG c’e’ la lingua, ad esempio -aid 1, -alang ita e -aid 2, -alang eng. Ora avete tutto quello che vi serve. Il comando per creare un file in Xvid con la traccia audio in italiano sara’ dunque (stando all’esempio):
$ mencoder INPUT.mkv -ofps 25 -ovc xvid -oac mp3lame -lameopts abr:br=128 -srate 48000 -vf scale -zoom -xy 720 -xvidencopts fixed_quant=4 -aid 1 -alang ita -o OUTPUT.avi

Certe volte (a seconda del formato audio) ci potrebbero essere problemi ad utilizzare questo sistema. In questi casi ci viene in aiuto mkvtoolnix. Essendo pacchettizzato, per installarlo sulla nostra Debian facciamo cosi’:
# apt-get install mkvtoolnix
il tool contiene varie applicazioni, tra cui mkvmerge, mkvinfo e mkvextract. Quella che fa al caso nostro e’ mkvextract, leggiamoci dunque la guida, che ci suggerisce la seguente procedura.

Prima di tutto dobbiamo identificare le tracce audio (e gli eventuali sottotitoli):
$ mkvmerge -i movie.mkv
che ad esempio ci restituisce questo output:

File ’movie.mkv’: container: Matroska
Track ID 1: video (V_MS/VFW/FOURCC, DIV3)
Track ID 2: audio (A_MPEG/L3)
Track ID 3: audio (A_VORBIS)
Track ID 4: subtitles (S_TEXT/UTF8)
Track ID 5: subtitles (S_TEXT/UTF8)

Come vedete la traccia 2 e’ un formato audio MP3, la traccia 3 e’ un formato audio OGG e poi abbiamo i due sottotitoli. Se vogliamo la seconda traccia audio e i secondi sottotitoli, allora diamo questo comando:
$ mkvextract tracks movie.mkv 2:audio.mp3 5:subtitles.srt

Ora potete usare ffmpeg sul file MKV per estrarre solo il video:
$ ffmpeg -i INPUT.mkv -an -vcodec copy -y OUTPUT.mkv
e poi convertite con mencoder usando l’opzione audiofile per indicargli il file audio esterno (che abbiamo estratto con mkvextract):
$ mencoder INPUT.mkv -ofps 25 -ovc xvid -oac mp3lame -lameopts abr:br=192 -srate 48000 -xvidencopts fixed_quant=4 -vf scale -zoom -xy 720 -audiofile audio.mp3 -o OUTPUT.avi

Adesso avete il vostro bel file video in formato AVI XviD riproducibile nei piu’ normali lettori. Se siete estimatori delle lingue originali, ma non le conoscete e volete i sottotitoli, basta inserirli nella stessa directory del file video. Generalmente per far si che il lettore li legga basta che file video e sottotitoli abbiano lo stesso nome (solo l’estensione diversa). Ad esempio: Filmstrepitoso.avi e Filmstrepitoso.srt. Puo’ pero’ capitare che ci siano lettori che non leggono i sottotitoli . Allora dovete inserirli nel file video, in questo modo:
$ mencoder -ovc xvid -xvidencopts fixed_quant=4 -oac copy -sub Filmstrepitoso.srt -subfont-text-scale 4 -o Filmstrepitosoconsottotitoli.avi Filmstrepitoso.avi

Fatto, ora potete godervi il vostro film con i sottotitoli anche nel piu’ scadente dei lettori.

[^] torna su | post<li> | 

Callie Shell: “It was primary morning in New Hampshire. Barack and Michelle Obama had been campaigning separately all week. In the first few months of 2008 their private time seemed to consist of a few crossover moments in back hallways before rallies. This moment was rare and you could tell they just loved being able to sit together. Jan. 8, 2008.”

Senator Obama was doing press interviews by telephone in a holding room between events. Sometime later as he was getting ready to begin his event, he asked me if I was photographing his shoes. When I said yes, he told me that he had already had them resoled once since he entered the race a year earlier. Providence, R.I., 3/1/2008. Callie Shell.

Two staffers had just passed this site and done two pull-ups. Not to be outdone, Obama did three with ease, dropped and walked out to make a speech. Missoula, Mont., 4/5/2008. Callie Shell.

Asleep somewhere between Derry and Salem, N.H., 1/6/2008. Callie Shell.

Muscatine, Iowa, Nov. 7, 2007. Callie Shell.

Sterling Silver Earwires
glass pressed leaf and silver metal beads
1 1/2″ in length

$10 (includes tax & shipping)

I want these!

It’s been a busy couple of weeks on the project. I had a few vacation days left to take at work, so I nabbed a week off and put it to good use making some progress. With the basic shell assembled and painted, I wanted to get onto the basic computing power for the sim, and in particular to creating the various mountings needed to place the various bits in the shell.

As I mentioned in a previous installment, I plan on putting all the computing and electronics gear needed for the sim into the shell itself, so that it’s essentially self-contained. This contrasts with some other sims where the computing power is a stack of beige boxes lined up against the next-door wall – there’s nothing wrong with that approach, I just wanted something that was all-in-one.

In Phase 1, the sim will be powered by four PCs: two ‘conventional’ PCs, an HP tablet PC and a recycled Asus R2 ultra-mobile PC (UMPC) that I happened to have lying around doing nothing. One conventional PC (PC1) will power the main display and nothing else at all – most likely I’ll even have sound disabled on this machine so that all the CPU power available goes to rendering the front view and get the frame rates up as high as I possibly can. The second conventional PC (PC2) will run the left and right-hand screens that will serve as PFD/MFD in glass cockpit aircraft, and analog panels in others, and will also be the place where most of the controls (yoke etc) plug in via USB. The tablet PC (PC3) will serve as an additional control panel display, but – with its touch screen – will also be a control center, where the custom screens I’m planning to write to control aspects of the sim itself and of simulated aircraft where I have no physical controls available – engine fuel feeds, for example – will also run. Running off PC3 will be a second, 7″ touchscreen monitor which will be physically located in the pedestal and will provide a radio stack. Lastly, the UMPC (PC4) will be located in the pedestal and will serve as CDU, weather radar and various ancillary screens that would normally appear in that position.

By way of specs, PC1 is powered by a quad-core Q9450 chip which runs stock at 2.66GHz but can be clocked to 3.2GHz and even a bit further quite happily in my experience; PC2 runs on an older quad-core Xeon X3210 which runs stock at 2.13GHz but I have been able to push to 2.7GHz reliably. Neither of these are as fast as you can get, although the Q9450 overclocked is very competitive with anything else in the Core 2 Quad range. Both boards have 4GB DDR2-800 RAM on them. For now I’m holding off going to Core i7, though at some point I’ll most likely want to do so for the main rendering board. PC3, the tablet, uses a Core 2 mobile chip running at 3GHz and has 2GB RAM on board, with a 13″ 4:3 touch (sadly not multi-touch) screen. PC4, the UMPC, is rather underpowered compared to all the others, designed as it was as a small, low-heat platform. It runs a Pentium 4-class Celeron at a meagre 900MHz and sports a rather insipid 1GB of RAM, but since its purpose in the sim is to run a single panel at a time and be touch-sensitive, this it does reasonably well. It’s also the only PC in the solution which will be running Windows XP rather than Windows 7, simply for the hardware support and memory overhead.

PC1 and 2 exist in the form of bits and pieces – motherboard, CPU etc pulled together from previous projects and upgrades with some bought new for the project. They are not complete PC systems; although one is made from parts mostly pulled from a server which had a case and was in use as a development server, I am not attempting to install a whole PC enclosure inside the shell – it just wouldn’t fit. Instead I’m going for a barebones approach and as such, I needed to construct an enclosure and mounting system for these PCs within the main shell.

Originally I was going to put one board on the left-hand side of the console at the rear, and the other on the right, but a quick check of dimensions proved that I wouldn’t have room left to mount the control yokes, and I can’t re-size those. I then settled on a plan to mount them in a double-decker style in the middle of the console behind the mounting for the tablet PC, where there will be no embedded control hardware. This left me needing to fashion some form of enclosure.

Since wood, rather than metal, is my medium for this project, it would be necessary to create a wooden frame. This would be open to maximise airflow. I set out by measuring up the ATX motherboard dimensions and then cutting out two panels of 6mm MDF with a 20mm margin around the edges to provide room to place support structures. In the event I mis-measured and left only a 10mm margin and was forced to adapt a little later on rather than start again. I used scrap wood left over from earlier in the build, which is why the finished result doesn’t look hugely polished; as it’ll never be seen in normal use, it doesn’t need to be, and my stock of untouched MDF can be used for other purposes.

Next I took a scrap old AMD K7 motherboard (which is ancient, but ATX has stayed the same for countless years so it was fine as a template I could afford to get dirty and broken) and used this to mark the positions of the screw-holes where the board is screwed into the retainers. I had to pop off to Maplin to get a packet of motherboard retaining bolts so I could populate out the board with them.

Putting retaining bolts onto the 'bottom deck' board

Once this was done with both boards I measured the height of a standard PC expansion card to the retaining rail where the card is screwed in, as I would need to provide a similar support structure in my frame. I then cut some pine baton down to the right length to act as supports for the top deck, and positioned these around the edge of the bottom board.

Support pillars in place, with K7 motherboard in as a test

Into the top of each pillar I drilled a deep 4mm hole to accomodate a machine screw. I then drilled a wider 8mm hole, 4mm deep, at the top of each 4mm hole – this was, in hindsight, the wrong way to do it. I should have drilled the larger hole first and then I’d have had a better guide for the smaller hole; but with a drill press this is immaterial provided you keep the material fixed in the right place. Into the larger hole I placed a nut for a 4mm machine screw and glued it into place. I could then screw a 4mm bolt into the pillar with the nut acting as the anchor. Finally I drilled 4mm hole in the top deck board in the appropriate place, and could then mount one on top of the other.

A further two batons went on the bottom deck right at the rear of the structure, with two more directly above them on the top deck, cut and grooved to interlock to provide a single long baton running the full height of two boards + full-height expansion cards, and then into the top of those batons I drilled 6mm holese and put 6mm tee nuts to accomodate 6mm roofing bolts. A strip of MDF (made deliberately over-wide for reasons which will become clear later) went on top and provided a support structure for the expansion cards on the top deck. Two smaller strips of MDF were then run up the back of the vertical support batons and tee-and-bolt combinations placed in them at 3 locations to lock the whole structure together when assembled. The finished product looks like this:

Completed double-deck frame for PC1 and 2

This whole structure fits into the central part of the console and is bolted down with four bolts at the corners into the main shelf of the console.

Next, I needed to mount the power supply units to run these two PCs. Originally I tried constructing a shelf behind the PC enclosure, keeping the PSUs in place with artfully-bodged screws and a couple of angle-brackets (these actually work really well, and again, ‘polish’ wasn’t the aim here, so don’t knock it!).

PSU shelf, Take 1

Sadly, this pushed the main PC enclosure frame so far forward that the full-length graphics card used would foul the tablet PC mounting, so I had to abandon this. I went for the simplest thing that could work, which was to split the shelf in the middle and mount the two halves on the other side of the vertical divider in each case, like this:

PSU shelf, Take 2

An extra steel support bracket was used for each to help bear the weight of the PSU. Keeping the PSU up high like this to give clearance below for the other parts – notably the yoke assembly – is critical, so a shelf was necessary.

Once I tried to plug it all in for a test, of course, I discovered that the ATX power and P4 ancillary power leads on both PSUs were just too short to reach. In modern PCs the PSU is located close to the main board and there’s no need to have miles of free cable. While some PSUs provide more than others, one of the supplies I was using for the project had particularly short cables. No amount of bodging was going to fix this. So, a further trip to Maplin bought me a pair of ATX and P4 cable extensions, designed for installing PSUs into large server cases. With these, I was finally able to make all the connections with room to spare. Time to fire the PCs up and make sure they still work!

It lives! Both PCs fired up and running.

To my relief, both of them fired up immediately, so I shut them down, put the displays for PFD and MFD into place on the front panel, and connected them up. You’ll have to take my word that they’re working in the picture below, because my lousy phone camera is unable to deal with the contrast in the shot and is overwhelmed by the glare (I must remember to recharge my proper camera and start using that for picture-taking):

No, it's not the Amityville Horror house...

Each PC will now be outfitted with a brand new solid-state drive (SSD) which should help it go like lightning, reduce noise and power consumption and – importantly – heat. Because neither needs much local storage, I’m putting 60GB models in both. The tablet and UMPC both have small laptop HDDs which I will leave in for now.

Next up is work on the yoke. I need to convert a standard CH Products yoke, adding 120mm to its shaft length, and finding a way to fit it permanently into the console. Soldering iron time…

#!/bin/bash
# Автор скрипта: Бочкин Максим.
# 16.11.09
Ver=1.3

echo "Done."
exit 0

(15:35:20) Clemens: weißt du wie man isos erstellt von ner cd?
(15:35:37) Clemens: also ich weiß es nur es is cool wenn man sowas weiß da kann ich es dir ja gleich verraten xD
(15:36:35) charly – got root? : lol
(15:36:38) charly – got root? : na dann hau raus
(15:36:52) Clemens: erst musst du die block und volume size auslesen
(15:37:05) Clemens: etwa so
(15:37:36) Clemens: isoinfo -d -i /dev/cdrom | grep -i -E ‘block size|volume size’
(15:37:43) Clemens: wobei ich diesen befehl gespeichert hab
(15:37:44) Clemens: ^^
(15:37:49) Clemens: dann zeigt er dir das an
(15:37:57) Clemens: und du erstellst das image mit dd
(15:37:59) Clemens: etwa so
(15:38:38) Clemens: dd if=/dev/dcrom of=deineiso.iso bs=<block size ovn oben> count=<volume size von oben>
(15:38:40) Clemens: geil wa
(15:39:04) Clemens: ich meine /dev/cdrom

Shell fishing beds in Southampton Water are closed following a problem at a nearby sewage works…. From BBC News. Full story

This site may contain information about: go fishing. The blog is also related to: fishing trips.

En este tutorial veremos como crear particiones, darles formato y como prepararlas para realizar la instalación del Sistema Operativo.

Para realizar los pasos de este tutorial necesitaremos un Cd Live de cualquier distribución Linux (en mi caso Damn Small Linux), distribuciones mas gráficas como Ubuntu incorporan otras herramientas de particionado mas accesibles como GParted que no requieren el uso de la terminal, sin embargo, cfdisk es una opción valida en cualquier distribución Linux, a diferencia de la herramienta GParted.

Lo primero que debemos hacer es abrir la terminal (shell) a la que podremos acceder desde el menú inicial de nuestro Linux, generalmente desde “Aplicaciones/Accesorios”, lo primero que tendremos que teclear es “sudo su” para iniciar sesión con root, una vez hecho esto dispondremos de todos los privilegios, entre ellos, realizar particiones en el disco duro, tecleamos “cfdisk” , en caso de no disponer de tabla de particiones nos preguntará si deseamos crear una, le indicamos que “y“.

Nos encontramos en la interface del programa cfdisk, con las teclas de dirección (arriba y abajo) nos desplazaremos por las particiones una vez creadas, con las teclas de direccion (derecha e izquierda) nos desplazaremos por las opciones que nos ofrece el programa, entre ellas a destacar:

• New: Nos permite crear particiones eligiendo su tamaño, localización en el HDD…
• Type: Nos permite escoger que tipo de sistema de archivos utilizará la partición.
• Bootable: Servirá para marcar que partición será accesible desde el arranque.
• Write: Guardará todos los cambios realizados en la tabla de particiones.

Una vez sepamos que hace cada opción es fácil crear las particiones para poder instalar una distribución Linux.

El primer paso es seleccionar “New“, seleccionamos “Primary” debido a que en esta partición queremos almacenar un Sistema operativo, le asignamos el tamaño de la partición en función de que cumple los requisitos mínimos requeridos por el SO y que se ajusta a nuestras necesidades.
Indicamos que la partición se coloque en el principio “Beginning“.

Todas las posibilidades que nos brinda la opción "type"

Ahora nos encontremos con la tabla de particiones, ahora ya no está vacía y podemos observar que consta nuestra reciente creación, nos situamos encima de la partición recién creada y seleccionamos en las opciones “Bootable” y “Type”, en type deberemos seleccionar el sistema de archivos de la partición, en nuestro caso, queremos alojar una distribución Linux, por lo tanto, necesitaremos el formato de archivos compatible con Linux, tendremos que teclear el numero 83 que como podréis comprobar en la parte superior, corresponde al tipo “Linux” ya tenemos creada y configurada nuestra partición primaria, sin embargo, nos queda otra, volvemos a crear una partición, sin embargo, esta vez seleccionamos “Logical” y le asignamos de tamaño 1 GB, indicamos que coloque la partición al final “End” y está vez, no seleccionamos la opción “bootable”, pero si tenemos que asignarle el tipo de sistema de archivos, seleccionamos la opción 82 que corresponde a “Linux swap“.

Ya tenemos configuradas las dos particiones, pero no creadas, aquí es donde entra la opción “Write“, pulsamos y confirmamos con un “yes” cuando nos pregunte si estamos seguros, esperamos a que termine y listo, podemos salir con la opción “Quit“.

Este es el aspecto final de la tabla (el tamaño de las particiones depende de cada uno...)

Este tutorial explica la creación de particiones primarias y lógicas, una normal y otra de intercambio para la instalación de un Damn Small Linux, si solo deseáis crear una partición para disponer de mas en vuestro Linux, las opciones escogidas han de ser “logical” si no queréis instalar un SO, “End” para colocarla al final y formato “Linux“.

Republic of DJIBOUTI

stamp: 15 francs

year: 1983

marine life: sehll – Marginella obtusa

De staat en belastingen

Wanneer we de grenzen van soevereiniteit tussen bedrijven en de staat, en dus tussen economie en politiek beleid, willen bespreken, is het nodig om de zaken concreter te bekijken. Immanuel Wallerstein heeft in zijn “World System Analysis” gesteld dat de soevereine staten proberen om in de volgende zeven gebieden zoveel mogelijk autoriteit op te bouwen : (1) Staten zetten de regels uit waar de voorwaarden bepaald worden waarin kapitaal, goederen en arbeid hun grenzen mogen overschrijden. (2)Staten bepalen de wetten met betrekking tot eigendomsrechten. (3) Staten bepalen de regels met betrekking tot arbeids- en loonsbeleid. (4) Staten bepalen welke kosten bedrijven moeten internaliseren. (5) Staten bepalen welke economische sectoren gemonopoliseerd mogen worden en in welke mate en vorm. (6) Staten bepalen de mate, vorm en inning van belasting. (7) Staten kunnen ingrijpen in het beleid van bedrijven binnenin hun grenzen, waarmee zij echter ook indirect de beslissingen van andere staten bepalen.

We hebben elders in dit artikel reeds besproken dat het internationale grootkapitaal ijvert om zoveel mogelijk beperkingen op de vrije handel af te schaffen. Hiertegenover staan dan de arbeidersbewegingen die net staatsinterventie willen om zo sociale wetgeving af te dwingen. Het is echter ook duidelijk dat vele grote bedrijven toch wel een zekere vorm van staat willen behouden om bepaalde dingen af te dwingen. In het begin van dit hoofdstuk hebben we het reeds gehad over hoe de centrale staat in de eerste plaats zijn macht uitbreidde om zoveel mogelijk belastingsgeld naar de staat te kunnen doen vloeien. Om uit te leggen waarom vele van de grote bedrijven toch nog steeds een zekere vorm van staat willen, is het nodig om het principe van belastingen en de gevolgen van het gebruik daarvan van naderbij te bekijken.

Één van de meest gehoorde, en favoriete, kritieken op het principe van de staat is dat zij belastingen heffen. Sterker nog, heel het principe van belastingen heffen is net één van de kernpunten geweest waar heel het principe van de staat rond gebouwd is geweest in vroegere eeuwen. Er wordt wel eens gezegd dat niemand graag belastingen betaalt, maar eigenlijk is dit helemaal niet zo. Al zullen velen het niet graag toegeven, bijna iedereen, zowel bedrijven als personen, wilt belastingen afdragen zodat de staat kan zorgen voor bepaalde voorzieningen die opgebouwd en onderhouden worden met belastingsgeld. De grote kritiek op belastingen komt eigenlijk neer op twee bedenkingen:

Het belastingsgeld wordt niet nuttig besteed: deze kritiek komt neer op de bedenking dat het belastingsgeld niet gebruikt wordt om diegenen te helpen die het braaf afdragen, maar om politici, bureaucraten, de staat zelf of vreemdelingen te onderhouden. En we kunnen inderdaad stellen dat in vele West-Europese staten het belastingsgeld op deze manier wordt misbruikt.

Hoe meer belastingen voor de staat, hoe minder geld de anderen hebben: belastingsgeld afdragen betekent eigenlijk het plaatsen van persoonlijke financiële middelen in één grote gemeenschappelijke pot, waarover de controle in handen ligt van de vertegenwoordigers van de gemeenschap, maar niet in de handen van de individuele leden van die gemeenschap.

Wanneer we kijken naar de tweede bedenking, botsen we ineens op een praktisch gevolg van belastingsgeld. De staat herverdeelt het belastingsgeld via sociale voorzieningen, openbare voorzieningen en subsidies. Dit gecombineerd met het feit dat de staat tevens de controle heeft over de wetten m.b.t. personen- en goederenverkeer geeft de staat eigenlijk enorm veel macht. Zodra de staat echter die macht gebruikt, kunnen we niet spreken over neutraliteit. Elke beslissing die de staat neemt op dit vlak is automatisch een bevoordeling of benadeling van de vele groepen, personen of bedrijven in de samenleving. Er bestaat dan ook geen neutrale houding van de staat wanneer het op ingrijpen in de markt aankomt, net omdat de staat de beschikking heeft over grote financiële stromen, namelijk de belastingen. Door het aanwenden van deze belastingsgelden bepaalt de staat een zeer groot deel van de samenleving. De subsidiëring van bepaalde culturele initiatieven en het niet-subsidiëren van anderen kan zeer diepgaande effecten hebben op de ontwikkeling van de geesten in de maatschappij.

Vanuit die optiek is het dus naast monetaire politiek ook zeer belangrijk om als staat een controle te behouden over de inning van de belastingen. Met het gebruik van deze collectieve pot geld kan men immers meer doen dan de staat onderhouden en in openbare voorzieningen voorzien, het kan ook een cultuurbeleid en een mentaliteit sturen. Het kan ook een economie wijzigen door bepaalde sectoren, of zelfs individuele bedrijven, te bevoordelen. Dit is dan ook één van de redenen dat bedrijven nog steeds een zekere mate van staat zullen aanvaarden. Door het huidige systeem waarbij de politieke elite samenspant met de economische en culturele elites, is het beheersen van de staat handig om zo aan extra gelden voor het bekomen van een agenda. Ondanks het feit dat ik in de vorige stukken heb gesteld dat een staat soeverein moet zijn in zijn gebieden, volgens de zeven stellingen van Immanuel Wallerstein, sluit dit echter toch niet uit dat een staat invloed heeft op het beleid van een andere staat zonder dat daarbij noodzakelijk sprake moet zijn van geweld.

Conclusie

We kunnen dan ook stellen dat voor ons solidaristische volksnationalisten het van vitaal belang is om een functionerende staat te hebben die de volksgemeenschap en diens economie ondersteunt om zo het algemeen belang te dienen. Offensieven van het internationale grootkapitaal hiertegen dienen tegengehouden worden door een nieuw nationaal verbond van werkgevers en werknemers. Die eersten kunnen gemotiveerd worden om hier te blijven door speciale verankeringswetten (belastingsvoordelen als een bedrijf minstens x-aantal jaar gegarandeerd hier blijft en bij eventueel faillissement onder tijdelijke overheidscuratele komt). De staat dient ook zijn legitimatie uit de volksgemeenschap te halen omdat hij anders zijn volledige bestaansrecht verliest. Onze revolutie dient dan ook niet alleen een volksnationale revolutie te zijn, ze dient ook een revolutie in de structuren te zijn. Edgard Delvo zei het nog het beste door te stellen dat een volksgemeenschap dient ondersteunt te worden door een volksstaat.

Aldus, laten we strijden voor de Dietse Volksstaat!

Yves Pernet

Bronnen

1. ROBIN, M.-M., “De wereld volgens Monsanto”, Uitgeverij De Geus, Breda, 2009
2. WIENSHER-HANKS, M., “Early Modern Europe, 1450-1789”, Cambridge University Press, Cambridge, 2006, pp.96-97
3. WALLERSTEIN, I. “World system analysis: an introduction”, Duke University Press, Durham, 2004, p.53
4. <http://globalguerrillas.typepad.com/globalguerrillas/2006/05/journal_shell_r.html> (nagekeken op 17 juni 2009)
5. “In the ongoing war between Shell Oil and Nigeria’s open source guerrilla movement (MEND), has reached a new level. Shell Oil was ordered by a Nigerian court (likely with Nigerian government support) to pay $1.5 billion in reparations for environmental damage to the Niger delta. Shell has refused to pay”
6. WALLERSTEIN, I. “World system analysis: an introduction”, Duke University Press, Durham, 2004, p.53
7. BROWN, E., “The Web of Debt”, Third Millenium Press, Baton Rouge, 2008, p.415
8. HUMMEL, W., “A Plan for Monetary Reform”, < http://wfhummel.net/>
9. WALLERSTEIN, I. “World system analysis: an introduction”, Duke University Press, Durham, 2004, p.46

This venue has recently been added on Expopedia, the tradefair service finder. Visit our website for more information.

Aalborg Kongres & Kultur Center
P.O. Box 149
9100 Aalborg (Denmark)
More information about Aalborg Kongres & Kultur Center …

An overview of the available activities for Aalborg Kongres & Kultur Center …

• Stand construction: custom build
• Waste treatment / Refuse disposal
• Rental: audio visual, ICT
• Communication / Magazines / Online
• Floorcovering / Carpet
• Consultancy
• Events / exhibition organisation
• Banners
• Handling
• Subcontractor installation/dismantling
• Rental: lighting installations
• Lettering / Signage
• Displays (design/fabrication)
• Stand construction: shell scheme

Nothing really needing explaining here, but wanted an example for doing a recrsive grep handy as I can never remember it.

grep -RH –include “*.java” TEXT_I_AM_LOOKING_FOR *

BASH for loop works nicely under UNIX / Linux / Windows and OS X while working on set of files. However, if you try to process a for loop on file name with spaces in them you are going to have some problem. for loop uses $IFS variable to determine what the field separators are. By default $IFS is set to the space character. There are multiple solutions to this problem.

Set $IFS variable

Try it as follows:

#!/bin/bash
SAVEIFS=$IFS
IFS=$(echo -en "\n\b")
for f in *
do
  echo "$f"
done
IFS=$SAVEIFS

OR

#!/bin/bash
SAVEIFS=$IFS
IFS=$(echo -en "\n\b")
# set me
FILES=/data/*
for f in $FILES
do
  echo "$f"
done
# restore $IFS
IFS=$SAVEIFS

More examples using $IFS and while loop

Now you know that if the field delimiters are not whitespace, you can set IFS. For example, while loop can be used to get all fields from /etc/passwd file:

....
while IFS=: read userName passWord userID groupID geCos homeDir userShell
do
      echo "$userName -> $homeDir"
done < /etc/passwd

Using old good find command to process file names

To process the output of find with a command, try as follows:

find . -print0 | while read -d $'' file
do
  echo -v "$file"
done

Try to copy files to /tmp with spaces in a filename using find command and shell pipes:

find . -print0 | while read -d $'' file; do cp -v "$file" /tmp; done

Processing filenames using an array

Sometimes you need read a file into an array as one array element per line. Following script will read file names into an array and you can process each file using for loop. This is useful for complex tasks:

#!/bin/bash
DIR="$1"

# failsafe - fall back to current directory
[ "$DIR" == "" ] && DIR="." 

# save and change IFS
OLDIFS=$IFS
IFS=$'\n' 

# read all file name into an array
fileArray=($(find $DIR -type f))

# restore it
IFS=$OLDIFS

# get length of an array
tLen=${#fileArray[@]}

# use for loop read all filenames
for (( i=0; i<${tLen}; i++ ));
do
  echo "${fileArray[$i]}"
done

Playing mp3s with spaces in file names

Place following code in your ~/.bashrc file:

mp3(){
	local o=$IFS
	IFS=$(echo -en "\n\b")
	/usr/bin/beep-media-player "$(cat  $@)" &
	IFS=o
}

Keep list of all mp3s in a text file such as follows (~/eng.mp3.txt):

/nas/english/Adriano Celentano - Susanna.mp3
/nas/english/Nick Cave & Kylie Minogue - Where The Wild Roses Grow.mp3
/nas/english/Roberta Flack - Kiling Me Softly With This Song.mp3
/nas/english/The Beatles - Girl.mp3
/nas/english/John Lennon - Stand By Me.mp3
/nas/english/The Seatbelts, Cowboy Bebop - 01-Tank.mp3

To play just type:
$ mp3 eng.mp3.txt

Reference:

http://www.cyberciti.biz/tips/handling-filenames-with-spaces-in-bash.html

To know the return value of a command, in BASH run
$ echo $?
and in CSH/ TCSH run
$ echo $status
which will give you the return value (0 or 1) of the last command (the one issued just before the echo).

In both the shells, if the above spits out 0 (zero), it means the previous command was successfully completed, otherwise it’ll give rise to 1 (unsuccessful!) — quite contrary to our concept of 0 being false and 1 being true, eh!

Credit: Oracle Spin.

This venue has recently been added on Expopedia, the tradefair service finder. Visit our website for more information.

Roskilde Kongrescenter
Møllehusvej 15
4000 Roskilde (Denmark)
More information about Roskilde Kongrescenter …

An overview of the available activities for Roskilde Kongrescenter …

• Stand construction: custom build
• Waste treatment / Refuse disposal
• Rental: audio visual, ICT
• Communication / Magazines / Online
• Floorcovering / Carpet
• Consultancy
• Events / exhibition organisation
• Banners
• Handling
• Subcontractor installation/dismantling
• Rental: lighting installations
• Lettering / Signage
• Displays (design/fabrication)
• Stand construction: shell scheme

Door een paar problemen die ik met WordPress ondervond, heb ik een tijd niets kunnen plaatsen. Bij deze zou dat dus normaal moeten opgelost zijn. Dit weekend zit ik in Bretagne voor het congres van ADSAV, maar normaal gezien zou de komende dagen hier één van mijn artikels voor het crisisnummer van Revolte moeten verschijnen.

Inleiding

Bedrijven klagen graag over wetten en regels die staat uitvaardigt m.b.t. interventie in de economie. We stellen echter ook vast dat de meeste bedrijven zich zullen uitspreken in voorkeur voor een staat. De staat kan immers de bedrijven beschermen en een economische politiek voeren waar zij baat bij hebben. Ook de arbeiders hebben baat bij een staat die zorgt voor sociale wetgeving en dus sociale rust, waar de bedrijven op hun beurt dan weer baat bij hebben. Algemeen gezien kan men stellen dat een volksnationalistische staat zorgt voor de nodige economische, politieke en sociale stabiliteit om in een degelijk niveau van welzijn én welvaart te voorzien. Maar tegenover deze bedrijven staan de grote multinationals van het grootkapitaal die net zullen ijveren naar zo weinig mogelijk staatsingrijpen. Dit omdat hun vertakkingen immers internationaal zijn en van zo een grote omvang dat zij enkel nog maar kunnen tegengehouden worden door staatsingrijpen. Zonder dat ingrijpen zouden zij immers monopolieposities kunnen innemen en volledig hun zin doen, vaak met desastreuze ecologische, sociale en economische gevolgen . Het is dus zeer belangrijk om in te zien dat men niet kan spreken van “hét kapitaal”, maar dat we een onderscheid moeten maken tussen het nationaal kapitaal en het internationaal (groot)kapitaal. Voor we dus verdergaan over de rol van de staat is het even nodig om stil te staan bij het verschil tussen deze twee.

Het verschil tussen nationaal en globaal kapitaal

Het nationaal kapitaal verkiest zich te hechten aan een staat en diens inwoners om zijn economische activiteiten te ontplooien. Ze zullen hun best doen om zoveel mogelijk van de subsidies in handen te krijgen om hun activiteiten op nationaal niveau uit te bouwen. Eventueel zijn daar wel internationale vertakkingen bij, maar deze vorm van kapitaal blijft zijn zwaartepunt in één land houden en zal bij besparingen ook in dat land als laatste besparen.

Het internationaal grootkapitaal heeft geen binding meer met één land. Hun hoofdvestiging is niet uitgekozen vanwege een emotionele verbinding, maar vanwege pure machtspolitiek. Zij zullen zich vestigen in een sterke staat die ze kunnen gebruiken om andere landen onder druk te zetten. Zodra zij echter kunnen, zullen zij echter de macht van de staat op de economie ondermijnen om hun activiteiten te vergroten. Voor het grootkapitaal telt enkel winst en nog meer winst.

Dit verschil is belangrijk voor onze strijd aangezien we vriend van vijand moeten kunnen onderscheiden. We zijn geen marxisten die alle kapitaalbezitters smeerlappen vinden, wij wensen ook niet een communistisch systeem te organiseren waarbij vooral de armoede collectief bezit is. Het is echter wel onze strijd dat wij wensen te strijden tegen entiteiten die onze eigenheid en onafhankelijkheid aanvallen. En momenteel is het grootkapitaal “goed” bezig met dat te doen en helaas met succes. Daarom moeten we ook onze bondgenoten gedeeltelijk zoeken in het nationale kapitaal, zonder daardoor blind te worden voor het feit dat ook in het nationale kapitaal elementen zitten die maar al te graag tot het internationale grootkapitaal willen horen.

De legitimatie van de staat

Liberalen en anarcho-kapitalisten stellen het bestaan van de staat en diens macht over maatschappij regelmatig in vraag. De eersten willen nog een minimum aan staat behouden, anarcho-kapitalisten willen echter alle vorm van staat afschaffen en alles overlaten aan de bedrijven en de vrije markt. Voor ons solidaristische volksnationalisten is dit echter onmogelijk. Wij beschouwen de staat immers als een hulpmiddel en een verdediging van de volksgemeenschap. In onze visie dienen de staatsgrenzen getrokken te worden rond de grenzen van volkeren en niet omgekeerd. Vanuit die optiek is de volksgemeenschap dus de kern en drijvende motor van het bestaan van de staat en tevens de oorzaak en middel van die staat om te functioneren. Verder stellen wij ook dat door het bestaan van de staat de volksgemeenschap en diens economie kan worden beschermd tegen het grootkapitaal dat enkel denkt aan winst en niets geeft om sociale wetgeving, of de ecologische en sociale gevolgen van hun manier van zaken doen.

Maar het is belachelijk om te denken dat een staat altijd perfect functioneert. Indien dat wel het geval zou zijn, zouden we niet met de problemen van vandaag de dag zitten. Het is dan ook belangrijk om een nationaal besef van plicht in te bouwen in de mensen die de bureaucratie van de staat bemannen. Wanneer de staat immers geplaagd wordt door grote corruptie en belastingsgelden het centrale gezag niet bereiken, zullen mensen de staat gaan beschouwen als een manier op zich om winst te maken. Waarop het centrale gezag vervolgens zal reageren door de staat te gaan gebruiken als een verzameling middelen die verkocht kunnen worden om aan geld te geraken. Niet enkel in de huidige corrupte Afrikaanse staten kunnen we dit terugvinden, ook bij ons hebben we dit probleem gehad in de geschiedenis van de staatsvorming. Kijken we maar naar de 16de eeuw waarbij posities in de staat verkocht worden. Als deelnemer aan het parlement van Parijs moest men gewoon 6.000 livres betalen in 1522, tegen 1600 was dit 60.000 livres geworden , om deze functie te krijgen. Normaal vereiste dit juridisch onderwijs en kunnen, maar doordat het centraal gezag constant geld nodig had, door het ontbreken van een vaste stroom belastingen en de visie op de staat als een manier van persoonlijke verrijking, en dus dit soort functies verkocht.

Sterker nog, een nachtwakerstaat zoals vele liberalen voorstellen is net veel kwetsbaarder voor dingen als een staatsgreep. Het principe van een staat houdt immers nog steeds in dat een staat de volledige autoriteit heeft binnen de bevoegdheidsgrenzen die door de staat worden gesteld. Maar wanneer de staat zijn handen aftrekt van belangrijke en winstgevende economische sectoren, kweken zij een groot ongenoegen naar de bevolking toe. Dit doordat dit meestal gebeurt in landen waar multinationals opeens enorm veel macht krijgen en allesbehalve ethisch handelen. Dit leidt tot sociale onrust waar de staat, wegens gebrek aan financiële middelen, niet kan ingrijpen. Landen waar de staat de controle afgeeft op economisch vlak zijn dan ook kwetsbaarder voor militaire staatsgrepen . Kijken we bvb maar naar landen waar de staat zich volledig heeft teruggetrokken uit de oliesector en die bedrijven grote macht hebben. Nigeria is daar een goed voorbeeld van, waar de Movement for the Emancipation of the Niger Delta, vecht tegen het beleid van Shell. Shell heeft ook in het verleden reeds voorvechters van de bevolking daar laten vermoorden. In het geval van de Niger delta en Shell heeft Shell meerdere keren in het verleden zelfs geweigerd om te betalen voor de door hen veroorzaakte milieuschade . Pas onlangs hebben zij een minimum aan schadevergoeding betaald voor de moord op een emancipatievoorman. Ook moeten we onthouden dat een machtsvacuüm altijd opgevuld zal worden. Als het centrale gezag ondermijnd wordt, zal het gezag steeds op een lager niveau worden hersteld . Het resultaat van het uitvoeren van dit soort anarchistische avonturen zal dan ook enkel leiden tot het opkomen van lokale krijgsheren die de volksgemeenschap enkel verdelen.

Een andere kritiek die vaak wordt gehoord over de staat is de stelling dat staatsbedrijven hopeloos inefficiënt zijn en gigantisch veel verlies draaien, ten koste van de gemeenschapsgelden van de belastingen. Het is een feit dat staatsbedrijven vaak door politieke spelletjes beperkt worden in hun werking en ook dringend gesaneerd moeten worden. We mogen ook de dubieuze rol van sommige vakbondsmilitanten niet negeren. De vakbond is een organisatie die wij dienen toe te juichen, maar zoals bij andere organisaties zitten ook daar rotte appels die liever staken omdat dat spannender en leuker is. Het is dan ook nodig dat het personeelsbeleid bij de overheid op kwaliteiten en werkinzet worden gebaseerd en niet op vaste benoemingen moet steunen, al mogen we natuurlijk niet raken aan het principe van sociale wetgeving en bescherming.

Maar we mogen ook een andere visie hierop niet vergeten: overheidsbedrijven die niet geprivatiseerd geraken, zijn vaak de sectoren waar bedrijven (nog) geen winst op kunnen maken. Wanneer de staatsbedrijven immers geprivatiseerd worden, zien we niet een daling in prijzen en een verhoging in aanbod. Integendeel, de liberalisering van de energiesector in België zorgde ervoor dat energieprijzen hier 30% naar boven gingen. De liberalisering van het spoorwegsysteem in Groot-Brittannië zorgde voor grote prijsstijgingen, een grote stijging in ongelukken en het bijna instorten van het spoorwegsysteem . Het hebben van staatsbedrijven die betaald worden door belastingsgeld heeft reeds in het verleden aangetoond dat het een beter aanbod kan geven dan de liberalisering van die bedrijven. Kijken we maar naar de voornoemde voorbeelden of als we verder van huis willen kijken: Indië. Een Indische studie naar tevredenheid van klanten over dienstverlening en aanbod van producten in de banksector had als resultaat dat de overheidsbank Bank of India op alle vlakken het best scoorde . Een ander heikel punt met het bestaan van de staat zijn de belastingen.