Wenn es irgendwann mit Taiwan und Deutschland und überhaupt nicht mehr klappt, dann weiß ich jetzt, was ich mache: Ich werde Kameramann bei sibirischen Fernsehen. Die Aufnahmeprüfung habe ich schon bestanden.

Marika kommt aus Burjatien und hat dort als TV-Reporterin gearbeitet, bevor sie nach Taiwan kam, um Chinesisch zu lernen. Ich habe ihr geholfen, unser Sprachzentrum an der NTNU (Shida 師大) in Taipeh vorzustellen. Sie vor der Kamera, ich dahinter. Den Beitrag hat sie in den Semesterferien zuhause in Ulan-Ude fertig geschnitten, er lief auf diesem Sender, und wer ihn verpasst hat, kann ihn noch einmal sehen:

So könnt Ihr also Euer Russisch aufpolieren und gleichzeitig sehen, wo ich mich jeden Tag von 8-10 Uhr mit den Feinheiten der chinesischen Sprache beschäftige.

Marika studiert seit diesem Semester übrigens an der Filmhochschule in Taipeh.

Today we went to the city. First we stopped by Longshan to meet up with the owner of the hostel we stayed at. He wasn’t there (he had just left, even though I TOLD him we’d be there at noon) so we left the money with the Chinese medicine store next door (he talked to them on the phone first, of course). I wish we could have avoided paying for it, but I’m glad we got it settled.

After that we went to school for orientation and to pick up our schedules, and buy books. Meredith and I are in the same class, yay! It’s possible to change classes, but it sounds like a big pain in the ass so I’m glad we don’t have to. Our class is at 8AM, which is what we wanted, but when we chose that time we didn’t think we’d have an hour long commute. So we have to wake up early every day.. But at least we’ll get all our stuff done early, and have a lot of the day to do other stuff.

It’s been raining on and off all day, and neither of us have umbrellas. We passed by a lot of them near Longshan but didn’t buy any (for some reason). I just hope it’s not raining too bad tomorrow, because we have a bit of a walk before we get to any stores that may be selling umbrellas..

Cockroach count: 4

After getting to the hostel on Saturday, we basically just wandered around the neighborhood and got our EasyCards from the station. (EasyCard = refillable card for the metro). The next day, we went to 7-Eleven (yes, again) and I got cream-filled bread and aiyu jelly. Aiyu jelly (which is “a jelly made from the gel from the seeds of a variety of fig”) was one of the foods I wanted to try while here. The jelly itself is pretty bland, but with a slight tea-like flavor. But it comes with a packet of liquid that you pour on it and THAT was tasty (and lime-y).

Later, we took the metro to Guting, which is the closest station to school. We just went to check out the area. It’s nicer over there than it is here. Not that it’s BAD here (we’re in Wanhua District, right down the street from Longshan Temple), it’s just older.

I guess in Asia they like random chunks of stuff in their foods/drinks, because Meredith got yogurt that had nata de coco in it, and we both got apple juice with chunks of aloe, and of course there’s bubble tea which has tapioca pearls.

The showers at the hostel are kind of annoying. There isn’t a separate area to put your clothes/etc. so you have to take them into the shower with you.

I have some more pictures to post, but those can wait…I’m sleepy.

Ah..

Now Wufenpu is centre of wholesale shopping in Taipei. So of course we have to get there! What better place to strike deals and bargains!!!

So we got there by taking the subway to Houshanpi and from there, we walked to the main Wufenpu shopping area. It’s a large area that spans quite a few streets… Ermmm.. since we’re gonna do extensive shopping there, no point me bringing the camera right.. so naturally… no photographs from me…

Well here’s the map of Wufenpu..

And actually according to some websites the main latest korean/taiwanese/japanese fashion is near the Songshan and Yongji Roads..

Anyway we were there early… cos the shops mainly take their time to open.. and only START opening by about 12 noon… But seriously.. anyone should get there by about 12 noon.. and start browing in the shops that are open, coz by the time you exit that shop, it would have been about 1pm and most of the shops will be open by then… We shopped like NO TOMORROW… and it’s like swiping clothes as though it’s free.. gosh… It’s almost scary… But we shopped all the way till about 4 pm or so.. and got quite an overdose of the shopping already. After a while, all the stuff looks almost the same… at least to me… and I just can’t shop any further… in fact, most of the purchases were made in the first 2 hours… So to have a change in pace, we just had to move along and go to a different place… and errrmm… that’s when we decided to go Shida.. the Queen of Night Markets (well, Shilin’s King…)

Shida’s hard to get there… We had to walk like 20 minutes to get there.. and I guess it’s because we got off the wrong station thanks to some lousy guide that was available online…

To get to Shida, according to some sources, we can get to Daan and then walk there… But THIS WAS A MISTAKE!!! The best way to get to Shida is from the Technology Building subway station… it’s nearer.. I swear..

Anyway we mistakenly got off at Daan and walked like forever before getting to Shida.. and we even had to ask quite a few people along the way how to reach there… The interesting thing was that… it’s near some University… which makes it have a feel of Gongguan… quite a lot of young hip stuff to shop… and to see.. and to eat…

We again went on another shopping spree at Shida… sigh… it was another scary experience.. We went to a shop that had like signs of the cheap prices that they have.. and errr.. yeah.. basically spent quite a bit lah…

After Day 5, we had to seal our wallets and cut our credit cards.. just to prevent ourselves from further overspending… DARN!!

I was invited out to an Indian restaurant last night. It’s called Out of India and located in the Shida market area, not far from NTNU on Shida Rd. First off, service was barely passable. The waitresses were busy, but there was no excuse for serving our entrées in the middle of the meal.

The dishes were tasty, but not tasty enough. A bit bland to be honest. They all tasted alike and none of them were spiced enough. The restaurant was also very hot. The had switched down their bigger AC and I was getting hot towards the end of the meal. I don’t know why, but I felt sick after I finished eating. It might have been the fact that I had a headache before which I got from riding in the sun that afternoon, but I don’t know. I almost felt like puking, and that’s never a good sign.

Anyway, I don’t recommend this restaurant.

Salam,

Ok next sambungan dari previous entry time dorang nikah,so majlis persandingan sebelah pengantin perempuan ini buat kat umah shida di jinjang utara .So seperti yg dijangka kan shida takder masalah sangat utk bergambar nie..mmg suka.. senang la…laki dia hery ni yg mcm susah sket…tapi hari tu tak pasti la apa yg telah berlaku dia telah menunjukkan prestasi yg luar biasa .. tidak dijangka..dia dgn slumber nya takder masalah langsung utk berposing depan kamera..ada bakat terpendam disitu rupanya..haahhah  rilek hery jgn marah ek..org kg niee… ;P so congrats tu both of u ,selamat pengantin baru…terima kasih banyak diatas layanan mesra dan kerjasama anda berdua…teramat saya hargai     peace ..

Laskar 13
Principal Photographer
Laskarchenta Pictures
Members of The Photographers Kuala Lumpur
Tel : 0122657423

Laskar 13

Principal Photographer
Laskarchenta Pictures
Members of The Photographers Kuala Lumpur
Tel : 0122657423

So it’s been one week since I’ve arrived in Taiwan, and we’ve been doing nothing but running around the city. My camera also has not been cooperating with me so unfortunately this post will be without photos (for now). As soon as I can get it to work, I’ll put up photos to accompany this post.

We arrived at the airport and as I approached the automatic doors leading outside, a burst of warm air rushed in. The air is humid and the smell of scooter exhaust is heavy in the air. Our bus from the airport into the city smelled of old sweat from hot summers past and had curtains with outdated fabric designs. Small signs in Chinese dotted the interior, some wishing passengers good luck and fortune and others reminding passengers not to smoke or eat. Out of the windows, we could see a city that had developed too quickly, its new buildings surrounded by the stretch marks of crumbling architecture. This place of change was to be our city for the next two weeks.

Every weekday we have three hours of Chinese class in the mornings. Our upper intermediate class consists of Nancy, Genny, Andy, and me. Our teacher, Zhang Lao Shi, is a bubbly young woman in her early twenties. She has wavy, orange hair with bangs in the front, and her outfits are always Japanese inspired. Probably because she taught there for several months. The classes go by quickly and we don’t have to put too much effort into them. Not that we can put a lot of time into preparing, since we’re always so busy.

The food has definitely been the highlight of this trip and I have been doing nothing but eating every chance that I get. With a very open mind, I have been enjoying trying many new things. The best part is that everything is easily a fifth of what it costs in the states and I now know that I budgeted way too much for food. A full breakfast costs around $1 ~ $3, lunch is $2 ~ $ 7, and dinner is around the same. Snacks such as bubble tea costs about a dollar, as does much of the street food.

Most of the street food is sold in the bustling night markets that can be found anywhere in the city. Starting around dinner time, hundreds of stands and stores in pedestrian-only streets suddenly come to life, selling food, drinks, and clothing. All the young people spend their nights at these markets, socializing, shopping, and eating. It’s truly a wonderful tradition that I wish we could adopt back at home. I can go out a night and not worry about when places are closing for a change.

The metro system is also extremely convenient. Known locally as the MRT, the subway runs often and is cheap, costing anywhere between 50 cents to a dollar and a half depending on distance. The only thing is that it closes at midnight and opens again in the morning. Interestingly, everything is broadcast in four languages: Mandarin, Taiwanese, Hakka, and English. Taxis are also cheap, with a two dollar base fare and only a dime per kilometer after the first kilometer.

So, we have been traveling all over the city to the various districts each with its own local feeling. The area surrounding Taiwan Normal University, where we’re staying, is an older part of the city. The buildings have outdated facades remanicent of Korea and Japan in the 70s and 80s. There are even traditional Japanese style houses built during the Japanese occupation of Taiwan that dot the area. Xi Men Ding is in the west and is a popular area for young people to go shopping. It is heavily Japanese influenced and reminded me of a Taiwan version of Dong Dae Moon, a popular shopping area in Seoul. To the south is the Taipei Zoo, which recently accquired pandas that we were unable to see while we were there because the exhibit was not yet open. Further south is the hilly tea growing region of Mao Kong. There we enjoyed dinner at a tea house with a view that overlooked Taipei. The hills of Bei Tou to the north are famous for their hot springs, which are very sulfuric and thus have a hint of rotten eggs. The water was slippery, but left my skin feeling soft and smooth. To the east is the newest part of the city and the home of what was until recently the tallest building in the world, Taipei 101. I have yet to go there, but the area is filled with upscale shopping and home to the largest eslite, the 24 hour bookstore that puts even the largest Barnes and Noble or Borders to shame. There is a thorough selection of Chinese, Japanese, and English materials and inside there is an Apple store, several design stores, technology stores, stationary stores, nice restaruants, and the entire basement is a food court with every Asian cuisine imaginable.

And there’s still more left to see in this city.

Cylinder clothing in the Valley is exhibiting yet another emerging Brisbane artist. Shida recently graduated from high school and is about to embark on a European sojourn. This exhibition could well be his last as a little known Brisbanite.

Shida’s work is characterised by hyper energetic robot monsters and construction crane emu friends. For a young artist Shida has a sophisticated and distinct style. His canvasses are imbued with a frenetic energy as his creatures’ dash off the scene with only a passing interest in you, the observer. His monster motif evokes the Maori tiki, Japanese designer toys, the Mexican day of the dead and many other totemistic figures in traditional art.

All of the work is available for purchase (prices ranging from $50 – $400). There are also men’s t-shirts featuring his designs. Cylinder clothing eschews the common sparse gallery atmosphere by hanging works amongst the latest fashions. They also offer a lay-by option for people who love the art but lack the cash flow.

Artists featured at Cylinder in the past include Simon De Groot, Kitty Horton and Ryan Preece.

Shida is exhibiting at Cylinder Clothing, 692 Ann St, The Valley

24^th November to 31^st January 2009

————————————–
Zobacz również:

Zdjęcia ze starej klasy

Zdjęcie półnagiej kury w lodówce

—————————————

Francesca, 24 lata.

Tajwańczycy są dziwni. Przyjechała do Tajpej już miesiąc temu i dalej nie może się przyzwyczaić do ich wolnego chodzenia. I tak jest lepiej niż w Chinach. Jej koleżanka była tam miesiąc i nie poleca. I nie, żeby przesadzała. Byla już dłuższy czas za granicą. Pól roku studiowała we Francji. Ma problemy z nauką chińskiego, ponieważ podręcznik do nauki zrobiony jest dla studentów anglojęzycznych. Jej angielski nie jest najlepszy. Gdyby książka napisana była po włosku, na pewno nie miałaby większych kłopotów. Na szczęście jest internet. Dzięki niemu może codziennie rozmawiać ze swoim chłopakiem. Jego ojciec ma firmę dostawczą w Rzymie.

Katherine, 21 lat.

Tajwański współlokator dal jej w prezencie nowy telefon komórkowy. Nie wie czy go przyjąć, bo on chyba coś do niej czuje. Chce ją zabrać w weekend do klubu i się zgodziła, postawiła jednak sprawę jasno – bo lubi jasne sytuacje: przyjaźń i nic poza tym. To naprawdę fajny gość, ale ona nie chce się na razie z nikim wiązać. Na początek pojeździ sobie po świecie, potem może jakieś studia. Trochę denerwuje ją to, że wszyscy chcą rozmawiać z nią po angielsku. Przyjechała tu przecież, żeby się uczyć chińskiego. Ludzie cały czas mówią jej coś o kangurach i misiach koala, a ona mieszka w Melbourne i widziała je tylko w telewizji i w zoo. Myśli też, żeby zapisać się na Tai-chi, zajęcia są jednak zbyt wcześnie rano.

Daniela, 43 lata.

Nauczycielka chińskiego mogłaby być milsza. Wie co mówi, bo sama uczyła. Jej zajęcia nigdy nie były tak nudne. Tęskni do swoich uczniów. Kocha dzieci. Cały czas utrzymuje z nimi kontakt. Pytają kiedy wróci, bo w zastępstwie za nią fizyki uczy dyrektor, który jest alkoholikiem. Na święta z Hamburga przyjadą jej rodzice i co jeśli tego czasu nie będzie potrafiła złożyć w restauracji, gdzie ich zaprosi, zamówienia po chińsku? Gotowi pomyśleć, że jej wyjazd na Tajwan był tylko marnotrawieniem ich pieniędzy.

Talia, 29 lat.

To trochę jakby ich miesiąc miodowy. Pobrali się niecałe trzy miesiące temu. I nagle dostał stypendium na Tajwanie. Jej dziadkowie pochodzą z Jemenu, dlatego ma tak ciemną karnację. Jej mąż uczy się kung-fu. Studiował filozofię wschodu w Jerozolimie i teraz pisze magisterkę o taoizmie. Sama myśli, żeby zacząć uczyć angielskiego w Tajpej, boi się jednak, że to jest nielegalne i mogą ją złapać. Nigdy nie była w Polsce, ale jej mąż był.

Zobacz także:

Krótka opowieść o bogach, ludziach i tajfunach

Krótka opowieść o trzęsieniach ziemi

- Montblanc to niemieckie długopisy – stwierdziła pani.

- Montblanc nie są niemieckie, ale francuskie – odpowiedziała Niemka.

- Oj nie, nie, Montblanc są niemieckie – tak jest napisane w renomowanych czasopismach, tak podają reklamy – pani usilnie trzymała się swej wersji.

W tym miejscu według azjatyckich zwyczajów Niemka powinna się uśmiechnąć i przyznać pani rację. Niemka w Azji przebywała jednak od niedawna i nie wiedziała, że podważając zdanie nauczycielki, podważa cały tutejszy system społeczny.

- Montblanc nie są niemieckie, ale francuskie – powtórzyła Niemka.

- Montblanc są francuskie – odezwał się w końcu Francuz.

Wietnamki obserwowały całą scenę z otwartymi ustami zagubionych sześciolatków. Spieranie się z nauczycielem musiało być dla nich nie lada nowością. Twarze Japonek ani drgnęły. Pani nie dała jednak za wygraną. Poddanie się oznaczałoby koniec jej nauczycielskiej kariery.

- Montblanc są niemieckie – powtórzyła ze stanowczością.

Niemka uśmiechnęła się, kiwnęła potakująco głową i zaczęła rysować kółka w zeszycie.

….

Daniela miała 43 lata i pracowała w Wiedniu jako nauczycielka fizyki w szkole podstawowej. Bez męża i dzieci postanowiła zrobić sobie przerwę w pracy i na rok wyjechać do Azji. Początkowo myślała o Korei, gdyż stamtąd wywodził się jej ulubiony piosenkarz, którego zdjęciami miała obklejone zeszyty. Słyszała jednak, że na Tajwanie stosunek tubylczej ludności do obcokrajowców jest najbardziej przyjazny w całej Azji.

- Nie czuje w ogóle różnicy wieku między mną a kolegami z klasy – stwierdziła pewnego razu w szkolnej kawiarence, uśmiechając się w stronę 20-letniej Australijki.

- W moim domu w Niemczech sprząta Polka – Grażyna. Bardzo się przyjaźnimy – dodała, szepcząc mi na ucho.

….

Tajwańczycy mają do osiągnięć Chin stosunek ambiwalentny. Niemniej w dzień wystrzelenia przez Chińczyków rakiety w kosmos pani dołączyła do chóru opiewającego chińskie sukcesy i nauczyła nas, że tak popularne na Zachodzie hamburgery zostały w istocie wymyślone przez Chińczyków, a nie jak się powszechnie sądzi przez Niemców.

- Jak, gdzie, dlaczego? – dziwiła się Niemka.

- To proste – odrzekła pani. – „Hanbao” dotarły do Europy w XIII wieku za pośrednictwem Mongołów.

…

Pani szczególnie upodobała sobie Włoszkę i ilekroć zwracała się do niej, wymieniała kilka z włoska brzmiących firm, wydobywając z siebie przy tym wstydliwy, acz rozkoszny chichot.

- Gucci, Armani, Valentino! – recytowała w uniesieniu pani. – Czy wszyscy lubią kupować włoskie produkty? – pytała.

- Nie wszyscy lubią kupować włoskie produkty – odpowiedziała Włoszka.

Z punktu widzenia Tajwańczyka nielubienie włoskich markowych produktów należało uznać za poważną aberrację, i jako że Włoszka wyglądała modnie i zdrowo jak dziewczęta wyglądać powinny, pani uznała jej odpowiedź za językową pomyłkę.

- Wszyscy lubimy włoskie produkty – poprawiła Włoszkę.

- Wszyscy lubimy włoskie produkty – Włoszka przytaknęła.

————————-
Zobacz podobne:

O chińskiej rodzinie, misiach koala i fight clubach
————————

I was in Samarahan, Kuching Sarawak over the weekend. Met up few friends there and had a lot of fun. Err, a lot of fun sampai tak hingat dunia! Hahaha.

Actually my intention to come to Sarawak is to break fast with my friends. Just want to refresh my memories of Ramadhan in UiTM Sarawak in 2007. Well, a lot to remember actually. Gile babeng punye rindu lah kat UiTM. Almost every student yg bumped into me kat UiTM mcm tak percaya yg im in uitm.

A matric card is needed (kot?) to pass the student area. Kalau tak, nanti kene kejar pakgad, kene saman lagi susah. Even im not a uitm student. Heheh. Okay, speaking about the status of being a uitm student, dengan BANGGANYA I attended the Pertandingan Debat Ala Parlimen at Dewan Kuliah 1.

My friend Alwi was in there and I was there to give him support. It’s a tradition for students, datang event hanya utk dpat cop universiti utk kolej and the attendance list sampai kepada aku. Apaaaaa lagi! Muaahaha.. dengan muka tak malu, perasan budak UiTM, tandatangan dlm list tuh,

Nama: Muhammad Azfar; Course: Dip Kejuruteraan Kimia; Part: 3; Matric No: 20072921**

Muahaha. Penat la dorg carik sape la student tuh.

Gambar di bawah adalah time buka puasa sama2 rakan kat Dewan Makan Seri Mulu. Oh, sgt heaven mkn kat c2, smpai sakit perut makan nasi beriani tuh.

Next day, dorg bertungkus lumus menghantar aku ke airport dan it was 6.30, counter check in, TUTUP! Muahahha…

Sangat seronok, okay. Itu menandakan, aku akan membayar tiket lagi mahal untuk pulang ke Kuala Lumpur.

Kuala Lumpurrrr!!!!!!!!!!!!!!!

Inilah dia, team yang bertungkus lumus ke airport untuk mengejar flight yang tertinggal. Hoho.

I went to both offices, MAS n AA and picture above tells u while im queuing to buy the AirAsia ticket home. Mine priced at RM221.50. Ciss. Aku tak terbang tapi tak pasal2 DUIT YANG TERBANG!

Mcm ni lah ghupe aku time kat airport. Muahaha. Anxiously called home, hoping parents tak marah. Hehe.

Muka penat kejar flight kat J&J Cafeteria, Kota Samarahan.

Dah terlepas flight, kembalilah aku ke UiTM and dlm hati dah mcm2 ingat dah, dengan assignment literature tak hantar, assignment Psychology, presentation psychology.

Dengan baju2 tak bawak spare, so, I have to basuh baju-baju yg worn previous days. Adoi. Dah lama tak basuh baju, penat tangan, seriously!

Days go by, and last night, I had the ayam penyet. Sumpah pedas aku cakap kau! Gile tol.

Aku tak tau whether it’s a traditional or signature dish of Sarawak but this ayam penyet set is made up of some vegetables (ulam kot?), ayam goreng (berempah ke tak aku tak tau. Hehe) pastu dengan sambal cili yang aku Nampak cm sambal belacan tapi tak rasa belacan pon. But it was hell too hottt! It’s called Ayam Penyet.

So, today’s the day I come home. Shah Alam, here I come! My friends sent me to the airport and they are among of my bestfriends in UiTM. This time I went to the airport earlier. Pkol 7 dah sampai airport! Hehe.

Inilah muka2 kacak dekat KIA yang tersergam indah. Muahahaha.

And well, if u can notice, im wearing the same shirt like in Sunday’s photo. That’s because, TAK CUKUP BAJU. Hahaha. Mana tak nya, baju bawak stok utk brape hari je. Tapi sampai 6 hari kt sane. Adoi.

Last2, dah penat, nasib baik la KLIA ni conducive tak mcm LCCT yang stuffy tuh. Aduh. Muka penat di KLIA.

P/s:    I really enjoyed my trip to KCH. And Afnan told me this when I told him that my life@MSU sucks. “U kenelah blaja mcm mana celebrity tu overcome their problems, gossips. Sure u boleh” something like that lah. Tak hingat sgt quote die. But thanks.

Normalnie byłaby rocznica napaści Niemiec na Polskę. Westerplatte. Msze za ojczyznę, wręczanie orderów i składanie wieńców. Tajwańczycy jednak mają to gdzieś. Drepczą swoimi małymi nóżkami po małych chodnikach jak gdyby nigdy nic. Tymczasem uniwersytet wita nowych zagranicznych studentów. Spędzono ich wszystkich do jednej sali. Zainkasowano pieniądze. Wydano legitymacje. Puszczono film reklamujący szkołę. Młodzież pierwszej klasy – biała, czarna, różowa. Bananowe dziewczęta z Ameryki Pd. Białe chłopaki z USA, Australii, Kanady. Też niezbyt druga wojna im w głowie. Chłopaki, miast rocznicowej powagi, zerkają zalotnie na dziewczęta a dziewczęta nieskromnie odśmiechają się (gdzież w nich te bohaterskie powstańcze sanitariuszki?!) do chłopaków. Samych Azjatów jest na sali stosunkowo mało. W większości Japończycy i Wietnamczycy. Dwa światy, przez białych sprowadzane ze względu na kolor skóry do wspólnego mianownika. Grzeczni i rozsądni. Uczą się, bo chiński to przecież przyszłość.

W zatłoczonej po brzegi windzie spotkałem małego Wietnamczyka z poprzedniej szkoły. W papierniczym kupiłem dwa zeszyty po 44 dolarów każdy. W spożywczym – filet z rekina za 46 i coca-colę za 25.

Zobacz również: Jak teacher Jeff został uczniem

Środa. Godz. 9.50.

Uczeń Janek z powodu wczasów spóźnił się kilka dni do szkoły. Miał to być powrót zgodny z regułami feng-shui – lekki i miękki, niespodziewanie rozpoczął się jednak awanturą. W dziekanacie szkoły ni z tego ni z owego powiedziano Jankowi, że w nowym semestrze nie ma zajęć porannych – jedynie popołudniowe.

- Jak to tak to i dlaczego?! – rozzłościł się uczeń Janek. Panie z dziekanatu pochowały sie po kątach – w kulturze chińskiej publiczne wyrażanie gniewu stanowiło wielką rzadkość i właściwie nie wiadomo było jak sobie z nim poradzić.

- To nie nasza wina – pisnęła jedna z pań schowana za komputerem. – Tak postanowiły władze.

- W takim razie chcę rozmawiać z władzami! – rzekł rozzłoszczony uczeń Janek.

Panie struchlały. Spojrzały na siebie ze strachem. W ich świecie z postanowieniami władz się nie dyskutowało. Przyjmowało się je z pokorą tak jak tajfuny, powodzie i trzęsienia ziemi.

- Panu nie przystoi spotykać się z władzami. Pan jest uczniem a uczniowie są od tego, żeby się uczyć, a nie dyskutować z władzami – rzekła wyważonym, dorosłym głosem pani i jak gdyby sprawa została już zakończona, zaczęła coś pisać na swym komputerze.

- Co mam w takim razie zrobić? – odburknął uczeń Janek.

Pani wynurzyła głowę znad monitora i już wydawało się, że krzyknie i zbeszta ucznia Janka, co uczyniłaby w podobnej sytuacji urzędniczka polska. Pani jednak nie krzyknęła, nie zrobiła nawet niemiłej miny. Uśmiechnęła się tylko i jako było zapisane w konfucjańskich księgach dobrego zachowania i mądrości, rzekła tym samym wyważonym i wyrozumiałym głosem:

- Nic się nie da zrobić.

Uczeń Janek poczerwieniał. Z uszu zaczęła wydobywać mu się rozgrzana para wodna.

- Zawsze coś da się zrobić! – krzyknął. – Mówiliście, że będą zajęcia poranne a ich nie ma!

- Wcale nie mówiłyśmy – z ust urzędniczki wydobywał się ten sam spokojny ton.

- Mówiłyście! – krzyknął uczeń Janek

- Nie mówiłyśmy – odrzekła ze spokojem pani. – Poza tym dlaczego nie chce Pan chodzić na zajęcia popołudniowe? Są równie miłe jak te poranne, a nawet milsze

- Nie chcę i już! Po południu mam ważne sprawy do załatwienia – uspokoił się nieco uczeń Janek.

- Jeśli Pan pracuje, pragnę przypomnieć Panu, że na Tajwanie wszelka praca podejmowana przez obcokrajowców bez odpowiedniej zgody jest nielegalna, stanowi przestępstwo i powinnam w takim wypadku zawiadomić policję.

- To bardzo nieładnie z Pani strony oskarżać mnie o takie rzeczy! – rzekł uczeń Janek i wyszedł, z hukiem trzaskając drzwiami gabinetu.

—————————
Kilka godzin później.

Uczeń Janek postanowił napisać petycję do władz chińskiej szkoły o utworzenie zajęć porannych, i zebranie pod nią podpisów jak największej ilości współuczniów. Współuczniowie, w większości Azjaci, nie rozumieli jednak ucznia Janka w jego obywatelskiej walce o zajęcia poranne. Widzieli na filmach petycje w sprawie ratowania wielorybów czy zagrożonych gatunków małp. Sprzeciwianie się postanowieniom władz było jednak sprzeczne z ich kulturą. Przeciwko władzy się tajemnie spiskowało, lecz nigdy nie wchodziło się z nią bezpośrednio w konflikt czy dyskusję.

- Zajęcia popołudniowe są lepsze. Można się lepiej wyspać – odpowiadali jedni.

- Boli mnie brzuch, oko i kolano – dodawali drudzy.

- Ludzie! Zapłaciliśmy kupę pieniędzy za szkołę, jesteśmy klientami, z którymi należy się liczyć – argumentował uczeń Janek.

- Widocznie nie ma zajęć porannych. Tak ma być – odpowiadali mu azjatyccy koledzy.

W końcu uczniowi Jankowi udało się zebrać pod petycją dziewięć podpisów – wywalczonych patetycznymi, retorycznymi tyradami o prawach człowieka i klienta.
Petycja została złożona w dziekanacie i miała być w trybie pilnym rozpatrzona przez władze.

—————————-
Czwartek. Godz. 9.37.

- Niestety, Pańska prośba została rozpatrzona negatywnie – rzekła pani z dziekanatu.

- Dlaczego? – uczeń Janek starał się wzorem wielkich mistrzów zen nie unosić głosu.

- Rano nie ma nauczycieli – odrzekła spokojnym głosem pani.

- Jak to nie ma?! – moc powściągania emocji mistrzów zen powoli opuszczała ucznia Janka.

- Nie ma, zostali przydzieleni do kursów wakacyjnych – rzekła pani i wróciła do swego komputera, uznając rozmowę za zakończoną.

- Domagam się więc zwrotu 18 tys. dolarów, które zapłaciłem za szkołę! – rzekł uczeń Janek.

- Możemy Panu zwrócić jedynie 75 procent tej kwoty. Tak jest zapisane zresztą w naszym statusie, który Pan podpisywał – rzekła urzędniczka.

- Proszę mi zwrócić zatem te 75 procent – odrzekł uczeń Janek.

- Przedłużał Pan już wizę na podstawie zaświadczenia wydanego przez naszą szkołę? – spytała urzędniczka.

- Przedłużałem – odpowiedział Janek.

- W takim razie nie możemy Panu zwrócić pieniędzy, chyba że pójdzie Pan do tajwańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych i poprosi o cofnięcie wizy, z czym wiąże sie konieczność natychmiastowego opuszczenia terytorium Tajwanu – wyjaśniła wszelkie niejasności urzędniczka.

—————————–
Sytuacja wymagała natychmiastowych działań. Za kilka dni uczeń Janek miał znowu zamienić się w teachera Jeffa, nauczającego popołudniami w szkole Happy Miriam. W tym samym czasie rozpoczynały się jednak lekcje chińskiego, bez których tak uczeń Janek jak i teacher Jeff nie mogliby ubiegać sie o przedłużenie tajwańskiej wizy. Jako że Janek spóźnił się już kilka dni do szkoły, jego limit nieobecności był już wyczerpany. Janek miał do wyboru dwie opcje: zrezygnować z pracy lub zrezygnować ze szkoły chińskiego. Rezygnacja ze szkoły chińskiego równałaby się jednak utracie wizy. Z kolei rezygnacja z pracy oznaczałaby utratę źródła dochodu. Wybór był tragiczny. Na szczęście Janek dobrze wiedział, że między czernią i bielą ukrytych jest zawsze tysiące kolorów pośrednich. Rzucając pracę mógł przecież znaleźć inną. Problem w tym, że w większości szkoły angielskiego funkcjonowały właśnie w godzinach popołudniowych. Janek mógł również rzucić szkołę chińskiego i zapisać się do nowej na zajęcia poranne. Czy nie zostałaby mu jednak w takim wypadku cofnięta wiza na starą szkołę?

————————-
Piątek. Godz. 9.06.

Dziekanat szkoły chińskiego.

- Co jeśli nie będę chodził do szkoły? – spytał Janek.

- Po 10 dniach wyślemy Panu pismo z zawiadomieniem, że nie jest Pan już uczniem naszej szkoły i przez rok nie może się Pan ubiegać o ponowne do niej przyjęcie – rzekła pani z dziekanatu.

- Informujecie Państwo Urząd Imigracyjny?

- Nie.

——————————–
Ten sam dzień. Godz. 11.23.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Tajwanu. Pierwsze piętro. Dział wizowy.

Urzędniczka spojrzała uważnie na wizę Janka.

- Pańska wiza jest ważna dwa miesiące od czasu ostatniego przybycia na Tajwan, co, jak widzę, nastąpiło dwa dni temu – rzekła.

Janek rozpromieniał.

- Co jeśli będę chciał zmienić szkołę? Czy mogę dostać nową wizę nie opuszczając Tajwanu?

- Niestety nie. Aby otrzymać nową wizę musi Pan opuścić Tajwan i z zaświadczeniem przyjęcia do nowej szkoły musi udać się Pan do najbliższego tajwańskiego biura wizowego za granicą – wyjaśniła urzędniczka. – Na tej podstawie otrzymuje Pan nową wizę.

- Gdzie mieści się najbliższe takie biuro? – spytał Janek.

- W Hongkongu lub Macao.

——————————–
Poniedziałek. Godz. 9.11.

Biuro studiów językowych Uniwersytetu Shida w Tajpej.

- Dzień dobry, chciałbym zapisać się do Państwa słynnej szkoły – rzekł Janek, uśmiechając się szeroko do Pani siedzącej za biurkiem.

- Musi przedstawić Pan wniosek aplikacyjny, ksero dyplomu ukończenia szkoły wyższej lub średniej i zaświadczenie z banku, że ma Pan na koncie wystarczającą ilość pieniędzy, żeby studiować – rzekła pani.

- Proszę bardzo – Janek wyłożył przed panią komplet wymaganych dokumentów.

- Za dwa dni proszę przyjść po zaświadczenie, że został Pan przyjęty.

——————————-
Janek miał więc przed sobą dwa miesiące wakacji od szkoły, podczas których musiał również odbyć obowiązkową, płatną wycieczkę do Hongkongu po nową wizę. Wolny czas postanowił zapełnić dodatkowymi godzinami pracy. Jako teacher Jeff zadzwonił do agentki, która na drugi dzień miała już dla niego ofertę kilku godzin nauczania w jednej ze szkół angielskiego znajdujących się w centrum Tajpej.

- Jak nazywa się szkoła? – spytał Jeff.

- Oxford – odpowiedziała agentka.

————————————–
Narodziny teachera Jeffa

Jak teacher Jeff został uczniem
————————————–