Tags » Short Fiction

Part Twenty

That morning Hyvan was awakened by Heathe… pouring a bucket of water on him. Hyvan gasped awakwe.

“What the fuck, In- You!” Heathe dropped the bucket and grabbed another one. 1,734 more words

Short Fiction

Kidnapped: A Short Story

The day Kachi died was a nice day. The sun was shining, the birds were singing and all was right with the world, except him. As he lay there on the sidewalk slowly bleeding to death, he took a minute to acknowledge that he had been heading towards this moment at breakneck speed since he met her. 1,363 more words

Marriage

46

He tells her that he doesn’t need help,

but she loves him

enough to know he’s lying.

Very Short Stories

I

by Rahul Sen
~
Loy won’t let his model preview his portrait until it’s finished. The model would come each day and bare herself on the sofa to strike a pose. 341 more words

Prateeksha Pandey

Face-Paw - Grammar Ghoul Press

Face-Paw

I didn’t believe it at first, but after reviewing the security camera footage, I knew the truth.

I sat at the motel desk watching the Bears losing and browsing through a magazine. 838 more words

Short Fiction

"The Petty War" In The Feathertale Review (Again)

 In 2012 The Feathertale Review published my short story “The Petty War” in their print journal. Today, given the recent events concerning North Korea and Russia, they decided to post it online. Enjoy!

Announcements

Preparations for Autumn

எனவே,  நான் இலையுதிர்காலத்தை பற்றி நினைக்கும்போது நான் சாகவேண்டுமென விரும்பாத கைகள் உள்ள யாரோ ஒருவரைப் பற்றி நினைத்துக் கொள்கிறேன்.

- Toni morrison (The bluest eye).

மிட்ச்:

மிட்ச் ஒரு அற்புதமான செல்லோக் கலைஞன்,கிட்டத்தட்ட. ஊதா ஜேக்கரண்டா மரங்களடர்ந்த சாலையொன்றில் நானும், வயலெட்டும் சந்திக்கும் கஃபேவினருகில் அமர்ந்து சமயங்களில் விவால்டியை வாசித்துக் கொண்டிருப்பார். அந்த மரங்கள் பூப்பதும், உதிர்வதும் அவனால்தான் என்று தோன்றும்படி. பின் பூக்களும் நாணயங்களும் இறைந்து கிடக்கும் பெட்டிக்குள் செல்லோவை வைத்துக் கொண்டு கிளம்பிவிடுவான். முதல்முறையாக, மழைக்காலம் தொடங்கிவிட்டதென நானும் இலையுதிர்காலம் முடிந்ததென அவளும் சொல்லிக் கொண்டிருந்த நாளொன்றில் மிட்ச்சின் கதையை சொல்லத் தொடங்கினாள்.

அப்போது வயலெட் கிழக்கே ஒரு கிராமத்தில் பயிற்சி ஆசிரியையாக பள்ளியொன்றில் பணிபுரிந்து வந்திருக்கிறாள். ஒருநாள் பள்ளியின் தலைமையாசிரியர் அவள் பாடமெடுக்காத வகுப்றொன்றிலிருந்து ஒரு பையனை கூட்டிவரச் சொல்லியிருக்கிறார். தலைமையாசிரியர் அறை முதல் மாடியில் இருந்ததாம்,  அவ்வளவு தூரம் அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நடந்து வந்த க்யூட்டான அந்த குட்டிப் பையன் படிக்கட்டுகளில் ஏறமாட்டேன் என்றுவிட்டான். ஏனென்று கேட்க படிகள் சரியாயில்லையென புகார் சொல்கிறான். அந்த பள்ளிக்கு நான் போய் அப்போது இரண்டு மாதங்களாகியிருந்தது. ஆனால் அன்றுதான் முதல்முறையாக அந்த படிகள் அவசரமாய் கட்டப்பட்டவை போல, ஒழுங்கற்று இருப்பதை கவனித்தேன். பின் நான் அவனைத் தூக்கிச் செல்வதாக சொல்லவும் யோசித்து ஒத்துக் கொண்டான். தலைமையாசிரியர் ஏதோ காரணங்களுக்காக அவனுக்கு கோவமாக அறிவுரை சொன்னார். நான் என்னவென்று சரியாக கவனிக்கவில்லை, அவனும் கவனித்ததாக தெரியவில்லை. அவர் திட்டிமுடிப்பதற்குள் அவரது மேசையின் மேல் கிடந்த பேப்பர் க்ளிப்புகளை நிறவாரியாக பிரித்து அடுக்கியிருந்தான். திரும்பும்போது படிவந்தவுடன் தானாக என்னைப் பார்த்து கைகளை நீட்டிக் கொண்டான். இறக்கிவிட்டபின் லேசாக சிரித்தானென்றும் தோன்றியது. கொஞ்ச நாட்களிலேயே விஜேவுக்கு என்னையும்,  எனக்கு விஜேவையும் ரொம்பவே பிடித்துப் போனது.

நான் அந்த கிராமத்தை பற்றி சொல்லவே இல்லைல, அங்க பெருசா பச்சையா ஒரு ஏரி இருந்தது. விஜேவோட அக்காதான் என்ன அந்த ஏரிக்கு முதல்முறையா கூட்டிப்போனா. இரு விஜே அக்காவ சந்திச்சதையே சொல்லலையோ. அது பெரிய கதையில்ல விஜே என்னப்பத்தி அவன் அக்கா கிட்ட சொல்லியிருக்கதா சொல்லி என்ன வீட்டுக்கு கூப்பிட்டான். முதல் நாள் தப்பிச்சிட்டாலும் மறுநாள் பிடிச்சுகிட்டான். அவனப் போலவே அவன் அக்காவயும் எனக்கு ரொம்பவே பிடிச்சு போச்சு. அங்க இருந்த செல்லோவப் பத்தி கேட்டப்போதான் மிட்ச் அது தன்னோடதுன்னும் இப்போ வாசிக்கறதில்லன்னும் சொன்னார். அவர் அங்கயிருந்து நகரத்துக்கு போற பஸ்ல ட்ரைவரா இருந்தாரு. அவ நிறைய படிச்சிருந்தா விஜேவுக்காகதான் அங்கயே இருக்கான்னு தோணிச்சு அவனால நிச்சயமா நகரத்தில தாக்குப்பிடிக்க முடியாது. ஆனா அதப்பத்தி கேட்டப்போ எல்லாம் நகரத்துல என்ன இருக்குன்னு சிரிச்சுகிட்டே சொல்லுவா. அதன்பின் பெரும்பாலான நாட்கள் அவங்க வீட்டிலேதான் கழிஞ்சது. சிலசமயம் காலைல எழுப்பி ஏரிக்கு கூட்டிப்போவா.

பொதுவாக தெரிந்தவர்களிடம் புன்னகையோடு தப்பித்துவிட முயலும் வயலெட் வசந்தகாலத்தில் எல்லோரிடமும் பேச விரும்பினாளெனத் தோன்றியது. அங்கே வந்த லைப்ரரியன் ஒருவரைப் பிடித்து வைத்துக் கொண்டு பேசத் தொடங்கிவிட்டாள்.

அப்புறம்

என்ன? ஓ! ஆமால்ல. ம் ஒருநாள் விஜேவ தூக்கிட்டு வீட்டுக்கு போய்கிட்டு இருந்தேனா. நான் உன்கிட்ட ஒரு ரகசியம் சொன்னா யார்கிட்டயும் சொல்லிறமாட்டியே என்றான். நானும் அவன் கேட்டபடியெல்லாம் சத்தியம் செய்தபின் அவனொரு கடற்கன்னி என்றான் சரிதான் என்று சிரித்துக் கொண்டே அவன் கால்களில் கிள்ளினேன் . அன்றிரவு விஜே மிட்ச்சுடன் தூங்கிவிட்டான் நானும் அவளும் நீண்ட நேரம் தூங்காமல் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

ஆமா உன் தம்பி போல நீயும் கடற்கன்னியா

உன்கிட்டயும் சொன்னானா

அடப்பாவி! ரகசியம்னு சொன்னான்?

அப்புறம் ஏன் என்கிட்ட கேட்ட? எப்டியோ நா கடற்கன்னிலா இல்லப்பா

எதுக்கும் செக் பண்ணிக்கவா? என்றபடி அவள் தொடைகளில் கிள்ளினேன்.

இதன் பின்னரான கதை அவள் ஒவ்வொருமுறை சொல்லும்போதும் ஒவ்வொரு மாதிரியாகப் போனது. முதல்முறை சொன்னது போல அவள் கடற்கன்னிகள் எப்படி செக்ஸ் வைத்துக் கொள்வார்கள் என்று கேட்பதான கதையை வயலெட் மறுபடி சொல்லவே இல்லை. வசந்தத்தின் கடைசி மொக்கு அவிழ்ந்திருக்கக் கூடிய ஓர் நாளில் வயலெட் சொன்ன கதையில் அவர்கள் உடனே தூங்கிவிட்டிருந்தார்கள். இவளது கனவில் ஏரியில் நீந்திக் கொண்டிருக்கிறாள். ஏரி வழக்கத்துக்கு மாறாக தெளிவாகவும் நீண்டுகொண்டே போவதாயும் இருந்தது. அப்போது எனக்கு நேர் கீழே நிழல் போல இல்லை கண்ணாடி பிம்பம் போல அவள் நீந்திக் கொண்டிருந்தாள். அவள் இடுப்புக்குக் கீழே மீனைப் போல அவளொரு கடற்கன்னியாகவே இருந்தாலென நிச்சயமாய் ஞாபகமுள்ளது. இவற்றின் பின் என்னானது மிட்ச் ஏன் இங்கு வந்தார் என்பவற்றை அவள் சொல்லவேயில்லை.

எலிஸா:

எங்கயாவது போலாமா?

எங்க?

‘எங்கயாவது’. அதான உலகத்துல ரொம்ப அழகான இடம். எதாவது ஒரு பஸ்ஸில ஏறி எங்கயாச்சும் டிக்கெட் எடுத்து எங்கயாவது இறங்கலாம். நிச்சயமா அங்க அற்புதமான காஃபி கிடைக்கும். ஆளுக்கொரு கப், இன்னுமொண்ணு. பின்ன ‘எங்கயாவது’ இருக்க மேகங்கள் எங்கேயோ போறத வேடிக்கை பாத்தபடி பேசிட்டிருக்கலாம். என்ன சொல்ற?

இப்படியானதோர் உரையாடலோடு எனதந்த கோடையை துவங்கி வைத்தாள் வயலெட். வெயில், மழை என்பதன்றி வேறறியாதிருந்த நகரம் அவளை சந்தித்த பின் வசந்தம், இலையுதிர், இளவேனிற் என மற்ற முகங்களையும் கொண்டு எங்களோடு உரையாடத் தொடங்கியது. அன்று ஒரு மேகத்தை பார்த்தபடி எலிஸாவைப் பற்றி சொல்லத் தொடங்கினாள்.

என் அப்பாம்மாவுக்கு ஊர்ல ஒரு வீடிருக்கது தெரியும்தானே. கொஞ்ச நாள் அங்கே நான் மட்டும் தங்கியிருந்தேன். அதொரு மந்தமான ஊர். பெரும்பாலும் தங்களோட பொற்காலங்கள பத்தின நினைவேக்க கதைகள சொல்ல அலுக்காத வயசானவங்க மட்டுந்தான் அங்க இருந்ததா தோணும். அங்க எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்து வீடு ரொம்ப நாளா ஆளில்லாமலே கெடந்தது. அது கொஞ்சம் பழைய, பெரிய வீடு அதோட வலது பக்க சுவர் ஒரு ஜன்னல் கூட இல்லாம பெரிய திரை போல இருக்கும். ஒருநாள் அந்த வீட்டு வாசல்ல வேன் ஒண்ணையும் அதிலருந்து ஆட்கள் சாமான்கள இறக்கி வெச்சிட்டு இருக்கதையும் பார்த்தேன். அதுக்குபின்ன ஒரு வாரம் ஆகியும் அந்த வீட்டில யாரையும் பாக்க முடியலயேன்னு யோசிச்சுகிட்டே போனப்போதான் அந்த பெரிய சுவத்தில கீழ குட்டியா பர்ப்பிள் கலர்ல ரெண்டு டெய்ஸிப்பூ வரைஞ்சிருக்கத பாத்தேன். அடுத்த வாரம் இன்னம் கொஞ்ச பூ அப்படியே அந்த வீடே பர்ப்பிள் கலராகிட்டு. ஆமா நேத்து ஒரு இத்தாலியன் பாட்டு ஷேர் பண்ணில்ல செம்ம இல் லிப்ராதெ ல்லாமோர்… என்று பாடத் தொடங்கியிருந்தாள். நாங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இடத்தில் வேறொரு மேகம் இருந்தது. அதைப் போலவே, கிட்டத்தட்ட.

மறுமுறை கேட்கும்போது அந்த புதிய பக்கத்து வீட்டுக்காரர் அவ்வளவு அமானுஷ்யமானவராயில்லை என்பது கொஞ்சம் ஏமாற்றமாகதான் இருந்தது. எலிஸா அன்பான, க்யூட்டான ஒரு பாட்டியாக இருந்தார்.அந்த ஊரின் பலரைப் போல ரிடையர் ஆனபின் அங்கே வந்து சேர்ந்திருந்தார். முதல்முறை அவர் அந்த பூக்களை வரையும்போது வயலெட் பார்த்துக் கொண்டுதான் நின்றிருந்தாள். ஆனால் என்ன செய்கிறீர்கள் என்று கேட்காத அளவு நான் முட்டாளாக இல்லாமலிருந்தது ஆச்சரியம்தான். ஆனால் பின் தினம் அல்லது சில நாட்களுக்கு ஒருமுறையென அவர் இப்படி ஒன்றல்லது இரண்டு பூக்களாக வரைந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்க்க கேட்காமலிருக்க முடியவில்லை. ஆனால் எலிஸா சும்மா, ஒன்றுமில்லை போன்ற பதில்களையே தந்தார் பின் டீ சாப்பிட கூப்பிட்டு அந்த ஊரின் எல்லா வயதானவர்களும் போல அந்த காலத்தில என்று தொடங்கும் கதைகளை சொல்வார். அவ்வப்போது அவர் அவ்வளவு பொறுமையாக வரைவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது வழக்கமாகிப் போனது. அங்கு வந்து நான்கு மாதங்களில் சுவற்றின் முக்கால்வாசிக்கு மேலே நூற்றுக்கணக்கான குட்டி பர்ப்பிள் டெய்ஸிக்களால் நிரப்பியிருந்தார்.

முதல் மழைத் தூரலை என் ஜன்னலிலிருந்து பார்க்கும் வரை அவர் வெறும் வாட்டர் கலரால் வரைந்து கொண்டிருந்தது உரைக்கவே இல்லை. அவரைப் பார்க்க ஓடிச் சென்றால் அவர் வழக்கம்போல டீ போட்டுக் கொண்டிருந்தார் மழை, பூ, ஓவியம் என என் உளரலுக்கு ஆமால்ல என சிரித்துக் கொண்டார். ஒரே வார மழையில் எல்லாப் பூக்களும் அழிந்துவிட்டன. அந்த மழைக்காலம் எனக்கு தாங்கிக் கொள்ள இயலாததாய் இருந்தது, முடிந்தவரை வீட்டை விட்டு வெளியே வருவதை தவிர்த்தேன். மழை முழுதாய் விட்டு எலிஸா தன் முதல் லாவண்டரை அந்த சுவரில் வரையத் தொடங்கிய அன்று நானந்த ஊரைவிட்டு நகரத்துக்கு கிளம்பியிருந்தேன்.

வயலெட்:

அவளைக் கடைசியாக சந்தித்த அன்று நாங்கள் பேசப்படும்/எழுதப்படும் சொற்களின் அதிகார எல்லைகளுக்கு வெளியிலிருந்தோம்.இரவின்/இன்மையின் சுவர்களுக்கிடையே பத்திரமாக. அப்போது இருவரும் ஒரே விஷயத்தையே யோசித்துக் கொண்டிருந்தோம். சோப்பு நீரில் குமிழ்களை ஊதி விளையாடுவது ஏன் உற்சாகமூட்டுகிறது என்று. அவ்வளவு அற்புதமான ஆனால் சிறுகணம் தாண்டி நிலையாத குமிழ்கள் நம்மை மனமுடைந்து போகவல்லவா செய்யவேண்டும். ஆனால் குழந்தைகளாய் நாம் குதூகலித்திருக்கிறோமென யோசித்து அதுதான் காதலாயிருக்கவேணுமென முடிவெடுத்தோம். காதலித்தோம்.

அதற்கு சில தினங்கள் முன்புதான் வேறோர் கதையை சொல்லிக் கொண்டிருந்தவள் திடீரென நீ இந்தக் கதைகளுக்குள் என்னையே தேடிக் கொண்டிருக்கிறாய். அவற்றில் ஏதேனுமோர் இருளடைந்த ஒழுங்கையொன்றில் எனைக் கையும் களவுமாக பிடித்து விடலாமென எண்ணுகிறாய். எனக்கும் அதுவே விருப்பம். அதற்காகவே சொல்கிறேன் நீ என்னைத் தவறான இடங்களில் தேடிக் கொண்டிருக்கிறாயென என்றாள்.

நான்:

எந்த சண்டையுமின்றி, காரணங்களேதுமின்றி அதன்பின் நான் வயலெட்டிடமோ, அவள் என்னிடமோ பேசவோ, பேச முயலவோ இல்லை என்பதை அது எவ்வளவு எளிதாக இருந்ததென்பதை அவனுக்குப் புரியவைக்க முடியவில்லை.

ஊதா ஜேக்கரண்டா மரங்களடர்ந்த தெருக்களேதும் அந்நகரில் இல்லையென அவன் குறையாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான், நான் தெஹ்ரானிலோ, புயனாஸ் அய்ரஸிலோ, ப்ரிடோரியாவிலோ இல்லையென எனக்கு ஞாபகப் படுத்தினான். இவை எப்போது, எங்கே நடந்தது என்பது போன்ற கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அப்போது அந்த இலையுதிர்காலத்தின் முதல் சருகு விழத் தொடங்கியிருந்தது. அது தரையை அடைவதற்குள் அவன் என்னையோ, நான் மறுபடி வயலெட்டையோ கண்டுபிடிக்கப் போவதில்லை என்பதாலோ என்னவோ நான் காணாமல் போயிருந்தேன். யாராலும் தேடப்படாமல் எவ்வாறு காணாமல் போகமுடியுமென அவன் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

.
Thanks to Malaigal.com

Tamil