Si cdo here edhe kete vit shoqatat e ndryshme shqiptare bene 100 organizime te ndryshme per festat e nentorit. Edhe se Skenderbeu nuk eshte me gjalle qe ti bashkoje e rendesishme eshte qe ashtu ne kaosin e tyre te mund te krijojne sado pak dicka te mire per kete komunitet.

Kesaj here shkova te shikoj projektimin e nje filmi shume te bukur shqiptar te ambientuar ne Torino, por si cdo gje e bukur ka nje ane negative..

Ajo qe me la shije te hidhur ishte prania e nje ekspozite pikturash bere nga shqiptare (me siguri) mbi te cilat kishe shkrime per mua aliene e te padeshifrueshme (alfabet sllav) !

Sincerisht me erdhi turp nga vetja, dhe nga injoranca e tyre, pasi cdo italian prezent do kishte pare ato kuadro e do kishte menduar se shqiptaret qenkan popull sllav… Ne nje kontekst tjeter mbase kishte nje kuptim, por prezantimi i tyre ne festen e pavarsise, mu duk e pavend.

Kjo video eshte bere nga nje celular, ndaj dhe mos me shani per cilesine…

Organizuesit quheshin groshgroup, por per mendimin tim kesaj here ja kane futur pordhes..

Linda për herë të parë pranë një kopshti jeshil e të freskët
( oh si lulzonte djersa e parardhësit tim,
diku aty fillova të besoj në pafundësinë e shpirtit )

Po kam lindur & pranë një minareje
që dikush kishte braktisur mu në mes të Tiranës

Herën e tretë linda në një port  : me bekimin e betonit e
me rininë e adoleshncës

Linda (4) në një park ku bimët kishin emra latinë të tipit
paracelsus dolcium apo shelgus lotuesus

Aty ku ju keni mbjellë pemë,
une kam mbjelle vetëm filtra cigaresh

Cizmet kërkonin gjithmone
që tu tregoja mundësitë e një jetë tjetër

( e nëse kjo eksperiencë duket në ndonjë fare mënyre e bukur kujtohuni Ju lutem që çdo lindje i përkonte një vdekje e mëparshmë )

TURP!

Isabela Çoçoli
Zëri i Amerikës, Uashington

Në mbrëmjen e 9 nëntorit 1989, Muri i Berlinit prej 155 kilometrash rreth enklavës demokratike të Berlinit Perëndimor u hap dhe më pas u shemb, e së bashku me të edhe sistemi komunist i Gjermanisë Lindore. 11 muaj pas rënies së Murit të Berlinit, Gjermania u ribashkua. Ishte një ngjarje që pati ndikim në të gjithë popujt e botës, por veçanërisht në Evropën Lindore, ku sistemet komuniste ranë njeri pas tjetrit.

Që prej atëhere, të gjitha këto vende janë përpjekur të ballafaqojnë të kaluarën komuniste, por më e sukseshmja prej tyre ka qënë vetë Gjermania, duke filluar me hapjen e dosjeve të Stasit dhe gjykimin e udhëheqjes komuniste për krimet e kryera gjatë diktaturës. Një rol të madh pati edhe opozita gjermanolindore. Vende të tjera ende jetojnë me haluçinacionet e asaj periudhe të zymtë, pa patur kurajon civile ta dënojnë plotësisht atë dhe të bëjnë publike të vëretën e asaj që ndodhi për mëse ngjysmë shekulli dhe si e pse ndodhi. Madje, ka edhe nga ata që çuditërisht mendojnë se jeta ishte më e mirë në atë periudhë.

Pak pas mesnatës së 13 gushtit 1961, qeveria e Republikës Demokratike Gjermane, siç vetquhej ajo, u dha urdhër më shumë se 40 mijë ushtarëve dhe policëve gjermano-lindorë të rrethonin me tela me gjemba kufirin, duke lënë vetën 13 pika kalimi për në Berlinin Perëndimor. 10 mijë kilometra tela u shtrinë në perimetrin prej 155 kilometrash të Berlinit Perëndimor. Muri u përfocua herë pas here dhe deri në vitin 1989 ai numëronte 45 mijë blloqe betoni dhe 302 kulla vëzhgimi. 71 tunele numërohen të jenë ndërtuar nën Murin e Berlinit, shumica nga perëndimi në lindje, nga ata që kishin arritur të arratiseshin dhe më pas ishin përpjekur të shpëtonin edhe pjesëtarët e tjerë të familjeve të tyre.

Opinioni perëndimor shprehu indinjatën e tij të fuqishme ndaj kësaj mendësie barbare. Në qershor të vitit 1963, Presidenti i Shteteve të Bashkuara, John F. Kennedy vizitoi Berlinin Perëndimor, ku mbajti një fjalim të fuqishëm kundër ngritjes së Murit. “Në botën e lirisë, pronuncimi më me krenari ishte ‘Jam berlinez’, tha presidenti Kennedy. Ky fjalim konsiderohet një nga momentet më të shënuara të Luftës së Ftohtë.

Në vitin 1987, një tjetër president i Shteteve të Bashkuara, Ronald Reagan, vizitoi Berlinin, nga ku i bëri thirrje udhëheqësit sovjetik Mikhail Gorbachev t’i jepte fund ndarjes së qytetit. “Sekretar i Përgjithshëm Gorbachev, nëse synon paqen, nëse synon begatinë për Bashkimin Sovjetik dhe Evropën Lindore, nëse synon liberalizimin, eja tek kjo portë. Zoti Gorbachev, hape këtë portë. Zoti Gorbachev, shëmbe këtë mur”.

Nga ajo barierë e zymtë e lirisë, në anën e Lindjes, në Berlin ka mbetur tani vetëm ajo që quhet Galeria Lindore, një pjesë muri me gjatësi 1300 metrash, i dekoruar në vitin 1990 nga 118 artistë nga 21 vende. Galeria u shpall monument historik nga Bashkia e Berlinit në vitin 1992, ndërsa pjesa tjetër e Murit që rrethonte Berlinin Perëndimor është e shënuar me gurë përgjatë vijës ku dikur ngrihej ai, si kujtesë e përherëshme e asaj që nuk duhet harruar për të mos u përsëritur.

Shifrat për numrin e atyre që u vranë deri në shembjen e Murit janë të ndryshme. Prokurorët e Berlinit thonë se 270 vetë u vranë gjatë tentativës për t’u arratisur, duke kapërcyer murin, duke kaluar nën të, ose nëpërmjet pikave të kalimit, 3200 u arrestuan kur po përpiqeshin të kalonin Murin, 5000 gjermano-lindorë arritën të shkonin në Berlinin Perëndimor dhe më shumë se 75 mijë qytetarë u burgosën për tentativë arratisjeje nga Gjermania Lindore.

Isabela Çoçoli
Zëri i Amerikës, Uashington

Në mbrëmjen e 9 nëntorit 1989, Muri i Berlinit prej 155 kilometrash rreth enklavës demokratike të Berlinit Perëndimor u hap dhe më pas u shemb, e së bashku me të edhe sistemi komunist i Gjermanisë Lindore. 11 muaj pas rënies së Murit të Berlinit, Gjermania u ribashkua. Ishte një ngjarje që pati ndikim në të gjithë popujt e botës, por veçanërisht në Evropën Lindore, ku sistemet komuniste ranë njeri pas tjetrit.

Që prej atëhere, të gjitha këto vende janë përpjekur të ballafaqojnë të kaluarën komuniste, por më e sukseshmja prej tyre ka qënë vetë Gjermania, duke filluar me hapjen e dosjeve të Stasit dhe gjykimin e udhëheqjes komuniste për krimet e kryera gjatë diktaturës.  Një rol të madh pati edhe opozita gjermanolindore.  Vende të tjera ende jetojnë me haluçinacionet e asaj periudhe të zymtë, pa patur kurajon civile ta dënojnë plotësisht atë dhe të bëjnë publike të vëretën e asaj që ndodhi për mëse ngjysmë shekulli dhe si e pse ndodhi. Madje, ka edhe nga ata që çuditërisht mendojnë se jeta ishte më e mirë në atë periudhë.

Pak pas mesnatës së 13 gushtit 1961, qeveria e Republikës Demokratike Gjermane, siç vetquhej ajo, u dha urdhër më shumë se 40 mijë ushtarëve dhe policëve gjermano-lindorë të rrethonin me tela me gjemba kufirin, duke lënë vetën 13 pika kalimi për në Berlinin Perëndimor. 10 mijë kilometra tela u shtrinë në perimetrin prej 155 kilometrash të Berlinit Perëndimor. Muri u përfocua herë pas here dhe deri në vitin 1989 ai numëronte 45 mijë blloqe betoni dhe 302 kulla vëzhgimi.  71 tunele numërohen të jenë ndërtuar nën Murin e Berlinit, shumica nga perëndimi në lindje, nga ata që kishin arritur të arratiseshin dhe më pas ishin përpjekur të shpëtonin edhe pjesëtarët e tjerë të familjeve të tyre. 

Opinioni perëndimor shprehu indinjatën e tij të fuqishme ndaj kësaj mendësie barbare.  Në qershor të vitit 1963, Presidenti i Shteteve të Bashkuara, John F. Kennedy vizitoi Berlinin Perëndimor, ku mbajti një fjalim të fuqishëm kundër ngritjes së Murit. “Në botën e lirisë, pronuncimi më me krenari ishte ‘Jam berlinez’, tha presidenti Kennedy. Ky fjalim konsiderohet një nga momentet më të shënuara të Luftës së Ftohtë.

Në vitin 1987, një tjetër president i Shteteve të Bashkuara, Ronald Reagan, vizitoi Berlinin, nga ku i bëri thirrje udhëheqësit sovjetik Mikhail Gorbachev t’i jepte fund ndarjes së qytetit. “Sekretar i Përgjithshëm Gorbachev, nëse synon paqen, nëse synon begatinë për Bashkimin Sovjetik dhe Evropën Lindore, nëse synon liberalizimin, eja tek kjo portë. Zoti Gorbachev, hape këtë portë. Zoti Gorbachev, shëmbe këtë mur”.

Nga ajo barierë e zymtë e lirisë, në anën e Lindjes, në Berlin ka mbetur tani vetëm ajo që quhet Galeria Lindore, një pjesë muri me gjatësi 1300 metrash, i dekoruar në vitin 1990 nga 118 artistë nga 21 vende. Galeria u shpall monument historik nga Bashkia e Berlinit në vitin 1992, ndërsa pjesa tjetër e Murit që rrethonte Berlinin Perëndimor është e shënuar me gurë përgjatë vijës ku dikur ngrihej ai, si kujtesë e përherëshme e asaj që nuk duhet harruar për të mos u përsëritur.

Shifrat për numrin e atyre që u vranë deri në shembjen e Murit janë të ndryshme. Prokurorët e Berlinit thonë se 270 vetë u vranë gjatë tentativës për t’u arratisur, duke kapërcyer murin, duke kaluar nën të, ose nëpërmjet pikave të kalimit, 3200 u arrestuan kur po përpiqeshin të kalonin Murin, 5000 gjermano-lindorë arritën të shkonin në Berlinin Perëndimor dhe më shumë se 75 mijë qytetarë u burgosën për tentativë arratisjeje nga Gjermania Lindore.

Isabela Çoçoli
Zëri i Amerikës, Uashington

Në raportin e 2009-s të Komisionit Evropian për Shqipërinë thuhet se pamja e përgjithshme e marrëdhënieve të Bashkimit Evropian me këtë vend është inkurajuese dhe Marrëveshja e Stabilizim-Asociimit, që hyri në fuqi këtë vit, në përgjithësi po ecën normalisht. Raporti vë në dukje një sërë arritjesh në forcimin e institucioneve demokratike, por ende mbetet shumë për t’u bërë dhe një prej aspekteve më problematike është gjyqësori.

Pavarësia e institucioneve shtetërore, sidomos e gjyqësorit, duhet të përforcohet, por pak përparim është bërë për zbatimin e reformës së gjyqësorit, thekson raporti. Përpjekjet e qeverisë për të kufizuar pavarësinë e gjyqësorit e kanë politizuar debatin dhe kanë penguar përparimin. Raporti trajton në veçanti shprëthimin e depos së municionit në Gërdec në mars të 2008. Zyra e Prokurorit të Përgjithëshëm përfudoi hetimet e saj për shpërthimin dhe akuzat ndaj 29 zyrtarëve, përfshirë ministrin e Mbrojtjes iu paraqitën Gjykatës së Lartë.

Gjyqi u shty disa herë për çështje procedurale, vë në dukje raporti, dhe gjykata vendosi në muajin shtator ta pushonte çështjen kundër ish ministrit të Mbrojtjes, Fatmir Mediu, për shkak të imunitetit të tij si anëtar i parlamentit. Për të garantuar besueshmërinë në luftën kundër korrupsionit, thuhet në raportin e Komisionit Evropian, është i nevojshëm një proces i drejtë dhe transparent për të dënuar të gjithë personat përgjegjës, pavarësisht nga pozita që mbajnë.

Përsa i përket përmbushjes së kritereve politike për pranimin e vendit në Bashkimin Evropian, përparimi ka vazhduar dhe zgjedhjet e 28 qershorit 2009 përmbushën shumicën e angazhimeve ndaj OSBE-së, por Shqipëria nuk përmbushi standardet më të larta për zgjedhjet demokratike. Reporti thekson se kultura e dialogut mes partive kryesore politike degradoi para zgjedhjeve, gjë që pengoi përparimin e reformave në aspkete kyçe, si gjyqsori. Në përgjithësi, dialogy politik, një nga përparësitë themelore të partneritetit evropian, duhet të vihet në rrugë të mbarë, rekomandon raporti.

Shqipëria ka përparuar në përafrimin e legjislacionit, politikave dhe kapaciteteve të saj me standardet evropiane. Në muajin prill të 2009-s, Shqipëria paraqiti kërkesën për t’u anëtarësuar në Bashkimin Evropian. Për përmbushjen e kësaj aspirate thuhet në raportin e Këshillit të Evropës, vendi duhet të bëjë më shumë, veçanërisht lidhur me shtetin e të drejtës dhe luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar.

Raporti trajton edhe çështjen e pronësisë dhe vë në dukje se është bërë pak përparim për konsolidimin e të drejtave të pronës. Pasiguria për këto të drejta, thekson raporti, pengon zhvillimin e tregut funksional të tokës dhe i mban investimet e huaja nën potencialin që ka vendi. Komisioni Evropian vlerëson hapat e Shqipërisë drejt një ekonomie funksionale tregu, megjithëse rritja ekonomike u ngadalësua këtë vit për shkak të krizës ekonomike globale.

Isabela Çoçoli
Zëri i Amerikës, Uashington

Në raportin e 2009-s të Komisionit Evropian për Shqipërinë thuhet se pamja e përgjithshme e marrëdhënieve të Bashkimit Evropian me këtë vend është inkurajuese dhe Marrëveshja e Stabilizim-Asociimit, që hyri në fuqi këtë vit, në përgjithësi po ecën normalisht. Raporti vë në dukje një sërë arritjesh në forcimin e institucioneve demokratike, por ende mbetet shumë për t’u bërë dhe një prej aspekteve më problematike është gjyqësori.

Pavarësia e institucioneve shtetërore, sidomos e gjyqësorit, duhet të përforcohet, por pak përparim është bërë për zbatimin e reformës së gjyqësorit, thekson raporti. Përpjekjet e qeverisë për të kufizuar pavarësinë e gjyqësorit e kanë politizuar debatin dhe kanë penguar përparimin. Raporti trajton në veçanti shprëthimin e depos së municionit në Gërdec në mars të 2008. Zyra e Prokurorit të Përgjithëshëm përfudoi hetimet e saj për shpërthimin dhe akuzat ndaj 29 zyrtarëve, përfshirë ministrin e Mbrojtjes iu paraqitën Gjykatës së Lartë.

Gjyqi u shty disa herë për çështje procedurale, vë në dukje raporti, dhe gjykata vendosi në muajin shtator ta pushonte çështjen kundër ish ministrit të Mbrojtjes, Fatmir Mediu, për shkak të imunitetit të tij si anëtar i parlamentit. Për të garantuar besueshmërinë në luftën kundër korrupsionit, thuhet në raportin e Komisionit Evropian, është i nevojshëm një proces i drejtë dhe transparent për të dënuar të gjithë personat përgjegjës, pavarësisht nga pozita që mbajnë.

Përsa i përket përmbushjes së kritereve politike për pranimin e vendit në Bashkimin Evropian, përparimi ka vazhduar dhe zgjedhjet e 28 qershorit 2009 përmbushën shumicën e angazhimeve ndaj OSBE-së, por Shqipëria nuk përmbushi standardet më të larta për zgjedhjet demokratike.  Reporti thekson se kultura e dialogut mes partive kryesore politike degradoi para zgjedhjeve, gjë që pengoi përparimin e reformave në aspkete kyçe, si gjyqsori.  Në përgjithësi, dialogy politik, një nga përparësitë themelore të partneritetit evropian, duhet të vihet në rrugë të mbarë,  rekomandon raporti.

Shqipëria ka përparuar në përafrimin e legjislacionit, politikave dhe kapaciteteve të saj me standardet evropiane.  Në muajin prill të 2009-s, Shqipëria paraqiti kërkesën për t’u anëtarësuar në Bashkimin Evropian.  Për përmbushjen e kësaj aspirate thuhet në raportin e Këshillit të Evropës, vendi duhet të bëjë më shumë, veçanërisht lidhur me shtetin e të drejtës dhe luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar.

Raporti trajton edhe çështjen e pronësisë dhe vë në dukje se është bërë pak përparim për konsolidimin e të drejtave të pronës. Pasiguria për këto të drejta, thekson raporti, pengon zhvillimin e tregut funksional të tokës dhe i mban investimet e huaja nën potencialin që ka vendi. Komisioni Evropian vlerëson hapat e Shqipërisë drejt një ekonomie funksionale tregu, megjithëse rritja ekonomike u ngadalësua këtë vit për shkak të krizës ekonomike globale.

Isabela Çoçoli
Zëri i Amerikës, Uashington

Qytetari më i famshëm në botë i Çikagos, Presidenti i Shteteve të Bashkuara, Barak Obama, është vënë në krye të përpjekjeve që qyteti të mirëpresë Lojrat Olimpike verore të 2016. Zoti Obama merr pjesë më 2 tetor 2009 në takimin e Komisionit Ndërkombëtar Olimpik në Kopenhagë në mbështetje të Çikagos për t’u bërë mikpritësi i këtyre lojrave. Vendimi i tij për të qënë presidenti i parë amerikan që mban fjalim para Komisionit Olimpik është një nder i madh për lëvizjen olimpike, por një mbështetje edhe më e madhe për Çikagon.

Presidenti Obama e mori vendimin për të shkuar në Kopenhagë vetëm kur Mbreti Huan Karlos i Spanjës, Presidenti i Brazilit Luis Inacio Lula De Silva dhe Kryeministri i Japonisë Jukio Hatojama kishin deklaruar se do të ndodheshin në Kopenhagë ditën që Komisioni Olimpik do të votojë për qytetin ku do të mbahen Lojrat Olimpike Verore të 2016 mes katër kandidatëve, Çikagos, Rio Dezhaneiros, Madridit dhe Tokios. Secili prej qyteteve do të paraqesë për 70 minuta argumentet e tij para anëtarëve të Komisionit se pse ai është më i miri për t’u zgjedhur. Anëtarët e Komisionit do të votojnë pasdite për fituesin.

Prania e Presidentit Obama pritet të ndikojë tek disa anëtarë të Komisionit Olimpik të ndërojnë mendim dhe t’ia japin votën Çikagos, të entuziasmuar që kanë rastin të shohin nga afër Presidentin amerikan. Zoti Obama ka qënë mbështes i flaktë i kandidaturës së Çikagos që kur ishte senator i Illinoit dhe javët e fundit ai ka bërë telefonata të shumta për të ndihmuar që ky qytet, të cilin ai e bëri vendbanimin e tij, të ketë shanse më të mira për të fituar.

Ndërkohë, zonja e parë Mishell Obama mbërriti në Kopenhagë më 30 shtator 2009 për të shprehur mbështetjen për qytetin e saj të lindjes që të fitojë garën për të organizuar Lojrat Olimpike të 2016. Si kryetare e delegacionit të Çikagos dhe përfaqësuese e presidentit amerikan, deri kur ai të shkojë në Kopenhagë më 2 tetor, ajo ka në plan të takohet me sa më shumë anëtarë të Komisionit Ndërkombëtar Olimpik për t’i bindur ata të votojnë për Çikagon.

Zonja Obama ka avantazhin se i njeh mirë lagjet e Çikagos ku mund të mbahen Lojrat Olimpike, pasi u rrit në zonën jugore të qytetit dhe jetoi jo larg stadiumit olimpik para se të vendosej në Uashington. Gazmore, elegante dhe tepër e sukseshme, ajo është mes atyre pak njerëzve që mund të rivalizojnë popullaritetin e bashkëshortit të saj, Presidentit Barak Obama.

Isabela Çoçoli
Zëri i Amerikës, Uashington

Qytetari më i famshëm në botë i Çikagos, Presidenti i Shteteve të Bashkuara, Barak Obama, është vënë në krye të përpjekjeve që qyteti të mirëpresë Lojrat Olimpike verore të 2016. Zoti Obama merr pjesë më 2 tetor 2009 në takimin e Komisionit Ndërkombëtar Olimpik në Kopenhagë në mbështetje të Çikagos për t’u bërë mikpritësi i këtyre lojrave. Vendimi i tij për të qënë presidenti i parë amerikan që mban fjalim para Komisionit Olimpik është një nder i madh për lëvizjen olimpike, por një mbështetje edhe më e madhe për Çikagon.

Presidenti Obama e mori vendimin për të shkuar në Kopenhagë vetëm kur Mbreti Huan Karlos i Spanjës, Presidenti i Brazilit Luis Inacio Lula De Silva dhe Kryeministri i Japonisë Jukio Hatojama kishin deklaruar se do të ndodheshin në Kopenhagë ditën që Komisioni Olimpik do të votojë për qytetin ku do të mbahen Lojrat Olimpike Verore të 2016 mes katër kandidatëve, Çikagos, Rio Dezhaneiros, Madridit dhe Tokios. Secili prej qyteteve do të paraqesë për 70 minuta argumentet e tij para anëtarëve të Komisionit se pse ai është më i miri për t’u zgjedhur. Anëtarët e Komisionit do të votojnë pasdite për fituesin.

Prania e Presidentit Obama pritet të ndikojë tek disa anëtarë të Komisionit Olimpik të ndërojnë mendim dhe t’ia japin votën Çikagos, të entuziasmuar që kanë rastin të shohin nga afër Presidentin amerikan. Zoti Obama ka qënë mbështes i flaktë i kandidaturës së Çikagos që kur ishte senator i Illinoit dhe javët e fundit ai ka bërë telefonata të shumta për të ndihmuar që ky qytet, të cilin ai e bëri vendbanimin e tij, të ketë shanse më të mira për të fituar.

Ndërkohë, zonja e parë Mishell Obama mbërriti në Kopenhagë më 30 shtator 2009 për të shprehur mbështetjen për qytetin e saj të lindjes që të fitojë garën për të organizuar Lojrat Olimpike të 2016. Si kryetare e delegacionit të Çikagos dhe përfaqësuese e presidentit amerikan, deri kur ai të shkojë në Kopenhagë më 2 tetor, ajo ka në plan të takohet me sa më shumë anëtarë të Komisionit Ndërkombëtar Olimpik për t’i bindur ata të votojnë për Çikagon.

Zonja Obama ka avantazhin se i njeh mirë lagjet e Çikagos ku mund të mbahen Lojrat Olimpike, pasi u rrit në zonën jugore të qytetit dhe jetoi jo larg stadiumit olimpik para se të vendosej në Uashington. Gazmore, elegante dhe tepër e sukseshme, ajo është mes atyre pak njerëzve që mund të rivalizojnë popullaritetin e bashkëshortit të saj, Presidentit Barak Obama.

Migjeni, botuar më 1935

Kanga e qytetit te huej asht kanga e jetës që rrohet. E jeta rrohet, kështu thote kanga: O njeri që vjen nga dheu i huej, hiqe melankolinë, ose nostalgjinë për vendin tënd – nëse e ke, – zë vend në një skaj në kryqëzimin e udhëve dhe vre lëvizjen e tërbueme, që shkaktojnë pasionet njerzore.

-O dritat e bukura të qytetit të huej!

-Dritat e bukura… kuq, blu, jeshile, e verdhë. Secila dritë një grishje.

Sinema, kabare, kafe, tregtiza. Të gjitha janë për plotësimin e dëshirave tueja. U shembëllejnë luleve kah hyjnë bletët, thithin nektarin dhe dalin të dehuna nga ambëlsina e jetës. Ambelsinën, ambelsinën e jetës kërko ta gjesh se e hidhuna e jetës vjen vetë. Prandaj janë dritat me ngjyra që ta kujtojnë: mos harro ta shijosh ambëlsinën e jetës! Prandej dhe ngasin këta njerëz. Prandaj vrapojnë këto makina. Prandej uturijnë kështu tramet. Dhe të gjitha këto ngjajnë me një tempo të shpejtë, e cila të kujton se sa e shkurtër asht jeta.

Posht, nalt, djathtas e majtas ngajnë rrugat e drejta të pagabueshme si n’imagjinatën e një inxhinieri të larëzum në qiell(!).

Ndryshimi i Shqiperis dhe i Shqipetareve ne vitin 2009

Flamuri Shqiptar

30 monedha

Më shikoni e lini sytë se jam i riu shqiptar. Jam e ardhmja, përuluni, më nderoni, më masakroni, po vij. Oh po, jam shumë evropian, jam i majtë po më punon babi me një firmë private e ndonjëherë bëhem i djathtë, copë copë i kam duart, brohorit sa andej këtej se na thanë që do na japin fushë me lujt futboll.

Jam shumë i pavarur dhe shumë indipendent po këto kohët e fundit çoç varem pak se e pashë që s’ma varte njeri ashtu. Po jam shumë i zgjuar, jam diplomuar jashtë po këta s’më bëjnë kryeministër edhe pse une jam i zgjuar se kam mbaruar shkollën jashtë sa inat me vjen bam t’ja jap vetes s’më votojnë këta derra e unë jam edhe vegjetarian se ashtu më kane mësuar e respektoj natyrën Unë u thashë do vij në datë 27 ma bëni gati një karrige aty se unë jam shumë i zgjuar po këta s’marrin vesh edhe po ndonjëherë më marrin me vete çajme tunele çajmë male ndërtojmë hidrocentrale jam aq i ri sa nuk rri më ulur në kafene, rri në këmbë e u kënaqem se në mitingje është plot me të reja si puna ime po unë jam shumë i turpshëm e u them Ore jam i mirë unë. Do bëj revolucion unë, e shikon, kam veshur edhe bluze me atë meksikanin, Çenë edhe pse familja ime thotë Jo po ku marrin vesh ata. Pa pa pa erdha këtu unë dje pardje takova Çimin i thashë O Çimo do i lujmë fenë lal, revolucion do bëjmë, Mirë tha Çimi, e bëra kryeministër provizor të qeverisë provizore e dolëm në rrugë të gjithë bashkë pastaj shkuam në shtëpi veç e veç. Po Çimin do e heq nga puna se dje s’më dha cigare dreqi, unë i kisha mbaru, nga shoqëria kishin mbaruar fondet ngela thate…

Tani eshte ora e kultures! Nderkohe mund edhe ti interpretoni vargjet sipas mendimit tuaj pasi jane te vlefshme per c’do epoke…

Det, Diell, pushime dhe muzike e bukur shqiptare.

Kjo kenge, e shkeputur nga albumi “I Verber Nen Diell” i Aleksander Gjokes cuditerisht nuk ndodhej asgjekundi ne web (si video), FunkyFish mendoi ta sillte per ju!

Per nje popull qe nuk pa liri me sy per afro 50 vjet me rradhe dhe perendimi ishte nje molle e ndaluar,nuk mund ta besojne se edhe 18 pas renies se murit izolues,ata jane akoma ne tentative per te vajtur fizikisht ne te shume lakmuarin Perendim.Per shume arsye shqiptaret i duan Vizat.Pjesa derrmuese e tyre deshiron te bashkohet me te afermit ne perpjekje per nje te ardhme me te mire.Disa te tjere duan te prekin ate enderr qe ne Shqiperi nuk e bejne dot realitet.Te tjere qe ndoshta jane grupi i dyte me i madh per te mbaruar studime apo per te blere sherbime qe nuk jan te disponueshme ne Shqiperi.Ka nje mije e nje arsye qe shqiptaret duan te largohen nga ky vend,qofte edhe vazhdim i nje tradite te kultivuar ne shekuj(e imponuar ose jo).Shqiptaret edhe sot,qe mund te jene ditet e tyre me te mira si komb dhe gjendja ekonomike nuk mund te themi se nuk eshte permirsuar,kembengulin  dhe arrijne deri aty sa thone se Nato dhe BE nuk na duhen,po vetem ato vizat te kishim.Ky eshte kulmi i nje mentaliteti te lidhur me ndodhite e se kaluares.Kjo e kaluar mund te jete gjeneza e kesaj qe ne po na ndodh.Per 500 vjet me rradhe e mohuam apo na e mohuan fene tone,qe rridhte nga gjaku i derdhur ne betejat e Heroit tone Gj.Kastrioti dhe zgjodhem ate qe vende te ngjashme me ne nuk e bene.Kjo ishte ndarja e pare me Europen.Ndarja e dyte ishte per 46 vitet e komunizmit,ku tani dolem si ateiste dhe njerez me ideale krejt te ndryshme nga Europa qe shkohet me viza.Dhe sot pa pike turpi shume prej nesh mohojne fene.Nuk kane faj…Shume pak prej ketyre pseudoateisteve,nje ne te ardhmen mund te nderrojne emrat po vajten me viza ne Greqi dhe te behen pse jo eshe UltraOrtodokse po qe e nevojshme,nuk dine se ajo pike ku ne ndahemi nga Europa eshte pikerisht feja,dhe jo sepse ne Myslimane apo Katolike apo Ortodokse,por se ne nuk kemi respekt per fene dhe gjate historise tone kemi luajtur me te dhe i kemi vene shkelmin sa here kemi dashur.Pra shqiptaret duhet te vuajne…e meritojne te vuajne qofte edhe per nje muaj me shume…apo edhe 5 apo 6 vite…Dhe ne fund fare te themi qe Europa nuk na do.Dhe te harrojme se kur na donte ne e perbuzem.

Sterjo Spasse, Botuar më 1935

-Ç’është jeta për ty?-e pyeta.

-Flluska sapuni,-mu përgjigj

-Po vdekja?

-Shpërblimi i jetës!

-Ç’është bota?

-Një pikë helm në hapësirë!

-Ç’është me e kuptuar në botë?

-Vdekja.

-Cila është kafsha me e egër?

-Njeriu.

-Po më e butë?

-Ajo që s’ka lindur.

-Cili njeri ju duket më i poshtër?

-Ai që ndryshon veten me një emër të huaj dhe ai që punon aq mizorisht sa që nuk kujton as vdekjen.

-Ç’është budallallëku?

-Të duash një gjë që s’e ke dhe të kujtosh se je ai që s’je.

-Po puna me e mençme?

-Te gëzosh të tanishmen.

-Ç’është më e afërme?

-Vdekja!

-Po me e largët?

-Zemra ime me tënden dhe fillimi e fundi i Hiçit.

-Çfarë është e pavdekur?

-Hapësira!

-Çfarë është më e bukur?

-Fantazia!

-Po me e shëmtuar?

-Sëmundja!

-Më e hidhur?

-Jeta.

-Më e ëmbël?

-Hiçi.

-Ç’gjë e është më e madhe?

-Libri i Botës!

-Po me e rëndë?

-Fjala.

-Më e pamundur?

-Të ndryshosh veten dhe formën,dmth jam unë të bëhem ti, dhe jam  njeri dhe të bëhem pëllumb.

-Kur shpërblehet njeriu?

-Kur e kujton veten të lumtur.

-Çfarë gjë ju duket me e mërzitur?

-Çdo send është më i mërzitur se njëri-tjetri.

-Çfarë gjë ju duket më e vështirë?

-Të jesh njeri…

-Po me e lehtë?

-Te krijosh krijesë njerëzore.

-Cili është ngushëllimi i të pasurit?

-Pesha e qeses

-Po i të vobektit?

-E ardhmja…

-Nuk ju kuptoj-i thashë për së dyti.

-Vdekja -mu përgjigj serioz

-Po ç’përmban jeta e njeriut?

-Vetëm dyshime!-këto tha, dhe heshti…

Dëgjon zilen që bie dhe ndërsa pret t’i dëgjojë zërin mundohet të përsërisë edhe një herë të fundit atë që ka menduar të thotë ndërkohë që gjunjët janë gati ta tradhtojnë dhe zemra gati t’i dalë prej kraharorit sepse ka kaluar kohë tashmë që nuk i ka dëgjuar zërin në telefon dhe në vend që të përsërisë fjalët që ka menduar e zë frika se mos nuk do i njohë zërin dhe e zë frika se mos gjuha do i ngjitet pas qiellzës dhe nuk do mund t’i thotë dot asnjë prej atyre fjalëve dhe e zë frika se ngaqë nuk do i njohë numrin nuk do i përgjigjet fare dhe Po? pyet veten me zë të lartë dhe të qartë por nuk ka folur fare dhe zëri që e pyet i flet dhe jo nuk i flet brenda kokës dhe në çast e kupton që zilja e celularit nuk është duke rënë më sepse e ka hapur dhe thirrjen e ka pranuar kështu që fillon të thotë gjithçka që ka menduar të thotë duke menduar se patjetër që është duke e thënë sepse buzët po i hapen dhe po i mbyllen dhe kur buzët hapen e mbyllen lëshojnë tinguj në formë fjalësh dhe ja tani që është duke lëpirë buzën e tharë duhet të ketë mbaruar së foluri dhe Po? dëgjon të pyesë veten përsëri dhe dëgjon t’i thotë vetes disa fjalë që s’kupton ndërkohë që është duke gëlltitur lëmshin e formuar në grykë dhe e kupton që as kësaj here nuk i ka thënë gjë vetes sepse nuk mund të flasësh me veten ndërsa je duke kërkuar taban për këmbët dhe je duke kërkuar ajër për mushkëritë ndaj dhe me dorën që i kullon djersët si çezmë mundohet të mbajë celularin sa më pranë veshit dhe gojës dhe provon të hapë dhe mbyllë sërish buzët në disa fjalë që i kupton dhe nuk i kupton dhe kur mbaron pret të dëgjojë diçka edhe nga ana tjetër dhe në njëjtin çast që nga ana tjetër dëgjon vërtet diçka që e kupton dhe nuk e kupton ndjen që gjunjët nuk i ndjen më dhe dëgjon që rrahjet e zemrës nuk i dëgjon më dhe shikon që çdo gjë përreth nuk shihet më dhe engjëlli që gjithmonë ka ruajtur vetëm një zgjatje dore larg e pushton me krahët e butë të mungesës së ngurtë dhe ndërsa lotët bëjnë ritin e tyre të zakonshëm që shpirti të mos plasaritet mbyll komunikimin dhe bie për të vdekur edhe një herë tjetër.

* * *

Qëndro në këtë çast.

Dhe nëse ke akoma pak kohë, mund të ndalesh edhe një çast tjetër për një çast, por të paralajmëroj: ky është vetëm për ata që janë të ngeshëm për delire. Nëse i tillë je, hidhi një sy.

Nëse ky çast të pëlqeu, tregojua edhe miqve tuaj në Facebook

Per here te pare ne ekranin e kinemase shqiptare eshte shfaqur filmi ‘Muaji Mjalti’, nje bashkepunim kinematografik shqiptaro-serb.

Regjisori serb Goran Paskaljevic sqaron se ngjizja e ketij prodhimi te perbashket ka bere qe kete film ta pagezojne me titullin “Muaji Mjalti”. Ky film eshte mbeshtetur nga kompania DigitAlb dhe do te transmetohet ne festivalin e Venecias dhe ate te Torontos.

Filmi i cili zgjat 95 minuta, ka ne qender fatet e dy cifteve, nje shqiptar e nje serb, te cilet nisen drejt perendimit ne kerkim te nje jete me te mire.

Endrrat e ketyre te rinjve mund te realizoheshin ne perendim, por per kete u duhej jo vetem kurajo por edhe fat.

Ketu ceshtja komplikohet,cifti shqiptar mbahet ne portin e jugut ne italik, ndersa ai serb ne kufirin hungarez.

Ciftet mbahen si te dyshuara nga policite e vendeve perkatese, pasi dyshohen se kane marre pjese ne nje incident te ndodhur ne Kosove ku jane vrare dy ushtare italiane te OKB.

Regjisori serb ka konstatuar se bashkepunimi mes trupes se aktoreve serbe dhe shqiptar ka qene i forte, cka ka bere qe aktoret te cilet realisht nuk jane takuar asnjehere kane shprehur deshiren e madhe per te bashkepunuar edhe ne filma te tjere.

/TopChannel/

U mbajt mbremjen e djeshme deri ne te gdhire te dites se sotme koncerti i DJ Tiësto ne plazhin e Dhërmiut.

Ardhja e ketij Dj me fame nderkombetare dhe me i miri ne rrymen e vet (electronic/trance & techno) ishte nje ngjarje e rralle per dashamiresit e kesaj muzike ne Shqiperi. Nuk ndodh shpesh qe nje muzikant, ne momentin e pikut te karrieres dhe fames se vet te vije ne Shqiperi per te mbajtur nje koncert.

“Funky Fish” eshte i lumtur qe ka qene nder zerat me te fuqishem te reklamimit (pa dashje dhe  pa perfitimin marketimi) i ketij eventi, gje kjo qe duket edhe po te kerkosh ne google “tiesto dhermi”. Faqja jone ka patur nje boom klikimesh nga momenti i publikimit te ketij lajmi dhe vazhdon ende te klikohet shume, ç’ka tregon nje interesim jashtezakonisht shume te madh per kete event muzikor.

Be cool, be funky!

07/08/09

______________________________________________________________________________________

Duke ecur rrugeve te Tiranes me zuri syri shkarazi nje poster per Havana Sun Fest dhe me nje fytyre te njohur qe vetem me Kubanez nuk ngjante. Kur u perqendrova me mire (se jam pakez miop) pash qe ishte Tiësto dhe me pas lexova dhe germat e medha siper: T I Ë S T O

Atehere, per te gjithe fansat, Dhermi, data  6 Gusht, e Enjte… Ju keshilloj mos ta humbisni Dj me te suksesshem ne bote!!!

Ketu keni dhe pjese nga faqja zyrtare www.tiesto.com

Per ekzemplaret qe ndoshta nuk e njohin, mund te lexojne artikullin e Wikipedias ketu.

UNE DO TE JEM ATJE…. PO JU?

Duke qene se perpiqemi ta japim lajmin sa me shpejt te mundemi dhe duke qene se shumica e lexuesve tane lexojne Anglisht, po ju japim shabllon artikullin e meposhtem te gazetes prestigjoze New York Times (te cilen kryeministri jone aktual e ka cilesuar si gazete per te fshire bythen). Ky artikull eshte kortezi e Andit.

Elgin Marble Argument in a New Light

ATHENS — Not long before the new Acropolis Museum opened last weekend, the writer Christopher Hitchens hailed in this newspaper what he called the death of an argument.

Britain used to say that Athens had no adequate place to put the Elgin Marbles, the more than half of the Parthenon frieze, metopes and pediments that Lord Elgin spirited off when he was ambassador to the Ottoman Empire two centuries ago. Since 1816 they have been prizes of the British Museum. Meanwhile, Greeks had to make do with the leftovers, housed in a ramshackle museum built in 1874.

So the new museum that Bernard Tschumi, the Swiss-born architect, has devised near the base of the Acropolis is a $200 million, 226,000-square-foot, state-of-the-art rebuttal to Britain’s argument.

From certain angles it has all the charm and discretion of the Port Authority terminal in Manhattan. Neighbors have been complaining all the way to the bank, housing values having shot up because of it.

Inside, however, it is light and airy, and the collection is a miracle. Weathered originals from the Parthenon frieze, the ones Elgin left behind, are combined with plaster casts of what’s in London to fill the sun-drenched top floor of the museum, angled to mirror the Parthenon, which gleams through wraparound windows. The clash between originals and copies makes a not-subtle pitch for the return of the marbles. Greece’s culture minister, Antonis Samaras, on the occasion of the opening last week, said what Greek officials have been saying for decades: that the Parthenon sculptures, broken up, are like a family portrait with “loved ones missing.” Mr. Samaras’s boss, Greece’s president, Karolos Papoulias, spoke less metaphorically: “It’s time to heal the wounds of the monument with the return of the marbles which belong to it.”

Don’t bet the British will agree.

Inside the museum visitors ascend as if up the slope of the Acropolis via a glass ramp that reveals, underfoot, ancient remains excavated during the building’s construction. (They will eventually be opened to the public.) It’s a nice touch. On the second floor archaic and early classical statues mill about a big gallery like a crowd in an agora, a curatorial and architectural whimsy that risks visitors missing works like the “Kritios Boy,” which nearly hides to one side.

As for the caryatids from the Erechtheion and the sculptural remains of the Temple of Athena Nike, including the sexy “Sandal Binder,” works of textbook import, they look a bit stranded on a balcony and in a passageway because the museum, save for the Parthenon floor, doesn’t have regular spaces. Free circulation puts everything on equal footing (this is the birthplace of democracy, after all), but the flip side of this layout is the failure to make priorities clear, which art museums exist to do.

That said, Athens needs new modern landmarks. The city is choked by slapdash buildings thrown up after the junta fell during the early 1970s. Public monuments ape ancient palaces, badly. Nikos Dimou, a prominent writer here, recalled that when a show of the British modern sculptor Henry Moore arrived years ago: “People complained about bringing monstrous forms to the land of beauty. Ninety percent of cultured Greeks even today live with this classical sensibility.”

A generation or two of well-traveled, environmentally conscious, globally wired Greeks has since come of age, and the Elgin Marbles debate now represents a kind of luxury that Greece has earned. It began with the actress Melina Mercouri during the 1980s, her publicity campaign coinciding with the rise of a populist leader, Andreas Papandreou, whose slogan was “Greece for the Greeks.” It has evolved into a less glamorous tangle of diplomatic and legal maneuverings, with Greece lately recovering some 25 antiquities from various countries, including some additional stray fragments from the Parthenon.

“This issue unifies us,” Dimitris Pandermalis, the Acropolis Museum’s director, said the other day, never mind that surveys show how few of them actually bother to visit the Acropolis past grade school.

As to whether Elgin had legal authority to remove the marbles, the Ottomans being the ruling power, as the British maintain, Mr. Pandermalis paused. “The problem is not legal,” he decided. “It’s ethical and cultural.” George Voulgarakis, a former culture minister, wasn’t so circumspect when asked the same question. He said, “It’s like saying the Nazis were justified in plundering priceless works of art during the Second World War.”

“I understand what museums fear,” Mr. Voulgarakis added. “They think everything will have to go back if the marbles do. But the Acropolis is special.”

That’s what the Greeks have insisted for years when arguing why the marbles belong to Greece, but they also say the marbles belong to the world when pointing out why they don’t belong to the British. The marbles in fact belonged to the Parthenon, a building here and nowhere else, the best argument for repatriation, except the idea now is not to reattach them where they came from but to move them from one museum to another, from the British Museum to the new Acropolis Museum, albeit next door — a different matter, if not to the Greeks.

“It’s the fault of a German,” Mr. Dimou said about Greek pride in this cause. He was referring to Johann Winckelmann, the 18th-century German art historian whose vision of an ancient Greece “populated by beautiful, tall, blond, wise people, representing perfection,” as Mr. Dimou put it, was in a sense imposed on the country to shape modern Greek identity.

“We used to speak Albanian and call ourselves Romans, but then Winckelmann, Goethe, Victor Hugo, Delacroix, they all told us, ‘No, you are Hellenes, direct descendants of Plato and Socrates,’ and that did it. If a small, poor nation has such a burden put on its shoulders, it will never recover.”

This myth required excavators on the Acropolis during the 19th century to erase Ottoman traces and purify the site as the crucible of classicism. The Erechtheion had been a harem, the Parthenon a mosque. “But Greek archaeology has always been a kind of fantasy,” Antonis Liakos, a leading Greek historian, noted the other day. The repatriation argument, relying on claims of historical integrity, itself distorts history.

For their part, the British also point out that the marbles’ presence in London across two centuries now has its own perch on history, having influenced neo-Classicism and Philhellenism around the globe. That’s true, and it’s not incidental that the best editions of ancient Greek texts are published by British, French, Americans and Germans, not Greeks. But imperialism isn’t an endearing argument.

So both sides, in different ways, stand on shaky ground. Ownership remains the main stumbling block. When Britain offered a three-month loan of the marbles to the Acropolis Museum last week on condition that Greece recognizes Britain’s ownership, Mr. Samaras swiftly countered that Britain could borrow any masterpiece it wished from Greece if it relinquished ownership of the Parthenon sculptures. But a loan was out.

Pity. Asked whether the two sides might ever negotiate a way to share the marbles, Mr. Samaras shook his head. “No Greek can sign up for that,” he said.

Elsewhere, museums have begun collaborating, pooling resources, bending old rules. The British Museum, the Metropolitan Museum of Art, the Louvre and other great public collectors of antiquity have good reason to fear a slippery slope if the marbles ever do go back, never mind what the Greeks say.

At the same time the Acropolis Museum plays straight to the heart, sailing past ownership issues into the foggy ether of a different kind of truth. It’s the nobler, easier route.

Looting antiquities obviously can’t be tolerated. Elgin operated centuries ago in a different climate. The whole conversation needs to be reframed. As Mr. Dimou asked, “If they were returned, would Greeks be wiser, better? Other objects of incredible importance are scattered around Greece and no one visits them.” Mr. Liakos put it another way: “It’s very Greek to ask the question. Who owns history? It’s part of our nationalist argument. The Acropolis is our trademark. But the energy spent on antiquity drains from modern creativity.”

The new museum finally casts Melina Mercouri’s old argument in concrete.

The opportunity is there.